Η αναβλητικότητα είναι
μια Εγκεφαλική αντίδραση,
όχι πρόβλημα…Κινήτρου.
Όταν μια εργασία προκαλεί δυσφορία
(στρες, αβεβαιότητα, βαρεμάρα),
ο εγκέφαλος δίνει προτεραιότητα
στη συναισθηματική ανακούφιση
αντί για το μακροπρόθεσμο όφελος.
Η αποφυγή της εργασίας
μειώνει άμεσα τη δυσφορία κι αυτή η ανακούφιση
απελευθερώνει ντοπαμίνη.
Ο εγκέφαλος το καταγράφει ως επιτυχία.
Με τον καιρό, μαθαίνει έναν κανόνα:
η καθυστέρηση ισοδυναμεί με ανακούφιση.
Στην πραγματική ζωή, αυτό σημαίνει ότι
κάθε φορά που αναβάλλεις,
ο εγκέφαλός σου δεν αποτυγχάνει·
απλώς επαναλαμβάνει αποτελεσματικά ένα μοτίβο
που στο παρελθόν σε έκανε να νιώσεις καλύτερα.
Ο εγκέφαλος αντιστέκεται σε εργασίες
που αναμένει ότι θα είναι υπερβολικά απαιτητικές,
γι’ αυτό ο πιο γρήγορος τρόπος να σπάσει αυτός ο κύκλος είναι :
ν αλλάξει η πρόβλεψη.
Το να ξεκινήσεις με μια σκόπιμα μικρή,
χαμηλής προσπάθειας ενέργεια
μειώνει τα σήματα απειλής στην αμυγδαλή
και επιτρέπει στον προμετωπιαίο φλοιό
να παραμείνει ενεργός.
Όταν ο εγκέφαλος βιώνει προσπάθεια
χωρίς συναισθηματική υπερφόρτωση,
η ντοπαμίνη αρχίζει να αυξάνεται
από την ίδια την πρόοδο.
Με επαναλαμβανόμενες εμπειρίες,
ο εγκέφαλος μαθαίνει έναν νέο κανόνα:
το ξεκίνημα είναι ασφαλές και
η αποφυγή χάνει τη δύναμή της.





