RSS Feed

ΟΣΟ ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΟΝΟ

Αποτέλεσμα εικόνας για νευρωση

 

Η πίστη δεν έχει να κάνει με την λογική,είναι μια άλλη  διάσταση της

ύ π α ρ ξ η ς. Το Συναίσθημα είναι πέρα της λογικής, 

Η ύπαρξη  ¨θρησκειών¨ είναι η αγωνια του ανθρώπου για τον φόβο

του θ α ν ά τ ο υ οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τη θρησκεία μ αυτό τον τρόπο,κι αρκετές φορές που αυτό που αποκαλούμε θρησκεία, είναι παραφροσύνη κι εκμετάλλευση.

Πνευματική Ζωή Είναι

Τ ρ ο π ο ς  Υπαρξης, όχι ιδεολογία .Η ζωή είναι ένα μυστήριο που δεν εξηγείται με τη λογική. Η αιωνιότητα δεν είναι τόπος ή χρόνος αλλά τρόπος.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για νευρωση

 

 

Η φύση της α μ α ρ τ ί α ς είναι Οποιαδήποτε αυτοκαταστροφική ενέργεια του ανθρώπου.

Κάτι με το οποίο ο άνθρωπος στρέφεται  εναντίον του,κι όχι κατά του Θεού.Ο Θεός δεν ¨π ρ ο σ β ά λ λ ε τ α ι¨ ο,τι και να του  πεις.Κολοσσιαίο σφαλμα των θρησκειων προς την ανθρωπότητα. Να Παρουσιάζουν  την αμαρτία ως προσβολή του θεού. Τελικα Το Κακο Που Με Καθοριζει είναι το κακό που κάνω εγώ στον εαυτό μου.Οχι, το κακό που μου κάνουν οι άλλοι  αλλα αυτό που

κάνω Ε γ ώ   Στους Άλλους 

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για νευρωση

 

Οι  σωστές επιλογές , καθορίζουν την ποιοτητα της ζωής μας. 

Η  μεγαλύτερη μάστιγα στην εποχή μας είναι η  κ α τ ά θ λ ι ψ η Σκεφθειτε το λιγο.Η κατάθλιψη παρουσιάζεται, κατά κανονα, στην μέση ηλικία,γιατί δεν μπορεί ο άνθρωπος να (από) δεχτεί ότι δεν είναι όμορφος , δεν δέχεται ότι γ ε ρ α σ ε .

Λενε το κολλαγονο φταιει.Σιγουρα κι αυτό, όχι όμως μονον αυτο Α ρ ν ε ι τ α ι  να δεχτει πως οι ρυτίδες είναι μια άλλη ομορφιά.

Ο χρόνος είναι ο καλύτερος δάσκαλος αλλά δυστυχώς στο τελος σκοτώνει 

ό λ ο υ ς  τους μ α θ η τ έ ς   του 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για νευρωση

 

Σ υ μ π ε ρ α σ μ α , οσο έχουμε χ ρ ό ν ο  θεωρητικα πάντα, δεδομενου ότι το επισφαλές της υγειας μας νανουριζει εκμαυλιστκα. 

Εχουμε μια μοναδικη η ευκαιρια να μαθουμε τι γίνεται μ ε τ α και να προετοιμαστουμε.

Χαιρετε.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για νευρωση

Advertisements

ΖΗΣΕ ΑΠΑΡΑΤΗΡΗΤΟΣ..

Posted on  

Αποτέλεσμα εικόνας για Μάρκος Τύλλιος Κικέρων.

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο πολιτικός, ζει σε βάρος και των δέκα.

 

 

 

Μάρκος Τύλλιος Κικέρων Marcus Tullius Cicero, 3 Ιανουαρίου 106 π.Χ. – 7 Δεκεμβρίου 43 π.Χ.Καταγόταν από πλούσια οικογένεια  Θεωρείται  ένας από τους μεγαλύτερους ρήτορες πεζογράφους.Ποια ηταν Η Θεωρία του Κικέρωνα, πριν 2000 χρονια:

Ο φτωχός, εργάζεται.

Ο πλούσιος, τον εκμεταλλεύεται.

Ο στρατιώτης, προστατεύει και τους δυό.

Ο φορολογούμενος,πληρώνει και για τους τρεις.

Ο απατεώνας,τους εκμεταλλεύεται 

Ο μεθύστακας,πίνει στην υγεία και των πέντε.

Ο τραπεζίτης, εξαπατάει και τους έξι.

Ο δικηγόρος, ξεγελα και τους επτά.

Ο γιατρός, σκοτώνει και τους οκτώ.

Ο νεκροθάφτης, θάβει και τους εννέα.

Ο πολιτικός,ζει σε βάρος και των δέκα

 

Συμπερασμα: ( τραγικο, πλην αληθες )

 

Αποτέλεσμα εικόνας για λαθε βιωσας¨

 

 

Ο κόσμος δεν έχει αλλάξει εδώ και δυό χιλιάδες χρόνια .Αρα τι καθομαστε και χαλαμε τον λογισμο μας με τους ασημαντους πολιτικους μας.Θα φυγουν κι αυτοι, βουτηγμενοι στη ληθη κι ανυποληψια, όπως τοσοι και τοσοι πολιτικοι, απ την εποχη του Κικερωνα,μεχρι σημερα.

Γι αυτό και ο Πόπλιος Οβίδιος έγραψε: 

Bene qui latuit,bene vixit .

Σα να λεμε όποιος κάνει το κορόιδο ζει ωραία.Δηλαδη κατι σαν το

¨λαθε βιωσας¨

 

Αποτέλεσμα εικόνας για λαθε βιωσας¨

 

 

Ζήσε απαρατήρητος, ζήσε ανεπιτήρητος, χωρίς κανέναν δυνάστη ή αφεντικό πάνω απ’ το κεφάλι σου, καθώς και χωρίς κανέναν δούλο ή υπηρέτη από κάτω σου.

Ζήσε με μπούσουλα την προσωπική σου ολοκλήρωση. Δώσε ακριβή λογαριασμό και φανερώσου με συνέπεια, πριν από όλα, στον εαυτό σου. Χαιρετε.

 

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Μάρκος Τύλλιος Κικέρων.

 

 Αποτέλεσμα εικόνας για Μάρκος Τύλλιος Κικέρων.

ΝΕΟΠΛΑΣΜΑΤΙΚΟΙ ΔΕΙΚΤΕΣ..ΤΡΟΜΑΖΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ.

Αποτέλεσμα εικόνας για καρκινικοι δεικτες

 

Αποτέλεσμα εικόνας για καρκινικοι δεικτες

 

Ν ε ο π λ α σ μ α τ ι κ ο ί  δείκτες, βαρυγδουπος όρος,

Ολοι τους κάνουμε, χωρίς να υπάρχει λόγος. Ολοι τους σιγοκουβεντιάζουμε ξορκίζοντάς τους Μα τί είναι τέλος πάντων αυτοί οι νεοπλασματικοί δείκτες;Πόσο αξιόπιστοι είναι και σε τί χρησιμεύουν; Αρχικά είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε ότι οι νεοπλασματικοί δείκτες.

Δ ε ν  Αποτελούν Χρήσιμο Εργαλείο Για Τον

Α π ο κ λ ε ι σ μ ό   Του Καρκίνου Ή Για Την Οριστική Διάγνωσή Του.Μπορούν όμως να φανούν χρήσιμοι για την παρακολούθηση της κλινικής π ο ρ ε ί α ς , της εξέλιξης της θεραπείας και μερικές φορές να φανούν χρήσιμοι για την εκτίμηση της έκτασης του  πιθανού

ν ε ο π λ ά σ μ α τ ο ς .

Ας δούμε τα κυριότερα ένζυμα που μπορεί να αυξηθούν κατά τον καρκίνο και προσδιορίζονται εύκολα στον ορό του αίματος: 

 

Σχετική εικόνα

 

 

Α) Η Αλκαλική Φωσφατάση Και γ- Γλουταμυλ -Τρανσφεράση Τα δύο παραπάνω ένζυμα αυξάνονται σε 

η π α τ ι κ έ ς  μεταστάσεις, σε 

ο σ τ ι κ έ ς  μεταστάσεις και στη

μυελογενή λ ε υ χ α ι μ ί α. 

Το πλακουντιακό ισοένζυμο της αλκαλικής φωσφατάσης βρίσκεται αυξημένο στο 30% των καρκίνων των ωοθηκών, σε καρκίνους του ενδομητρίου, του πνεύμονα, και του μαστού .

Το εντερικό ισοένζυμο της  απαντάται αυξημένο σε κακοήθη νεοπλάσματα του γαστρεντερικού σωλήνα. Τέλος,

η γ-GT αυξανεται κ υ ρ ί ω ς  στο μεταστατικό  καρκίνωμα του ήπατος.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Γαλακτική αφυδρογονάση

 

 

 

Β) Γαλακτική αφυδρογονάση (LDH) είναι ιδιαίτερα αυξημένη  στο μεταστατικό καρκίνωμα του ήπατος, στα λεμφώματα και στην οξεία λευχαιμία.

Περίπου 50% των ασθενών με κακοήθη  νεοπλάσματα  παρουσιάζουν αλλοιώσεις της εικόνας της LDH κατά την ηλεκτροφόρηση των ισοενζύμων της.

Πολλές όμως φορές, οι αλλοιώσεις αυτές δεν είναι ειδικές και δ ε ν  έχουν μεγάλη διαγνω στική αξία.Αξίζει να αναφέρουμε εδώ, την αύξηση του LDH-5 ισοενζύμου στο καρκίνωμα του προστάτη, και του LDH-3 ισοενζύμου στα κακοήθη λεμφώματα και στην ενεργό χρόνια κοκκιοκυτταρική λευχαιμία. 

Γ) Κρεατινική κινάση (CK) To ένζυμο αυτό, καθώς και το ισοένζυμό του CK-BB, παρουσιάζεται αυξημένο σε διάφορους καρκίνους προστάτη, μαστού, μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα, παχέος εντέρου στο 30% των αρχόμενων μορφών.

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Γαλακτική αφυδρογονάση

 

 

Δ) Η  α μ υ λ ά σ η  του ορού αυξάνει στο 8-40% των περιπτώσεων καρκινώματος του παγκρέατος.

 

Ε) Η όξινη φωσφατάση του ορού αυξάνει στο 80% των ανδρών με μεταστατικό καρκίνο του προστάτη και στο 25% των περιπτώσεων χωρίς μεταστάσεις.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για καρκίνου του παχέος εντέρου

 

 

ΣΤ) Καρκινοεμβρυϊκό Αντιγόνο (CEA) ορού  Εκφράζεται κατά την κυτταρική ανάπτυξη και αποτελεί ¨γλυκοπρωτεΐνη¨ επιφανείας, που αλληλεπιδρά με τον μικροσκελετό του κυττάρου  και απελευθερώνεται στην κυκλοφορία σε ασθενείς με νεοπλασίες. Η κύρια χρήση του συνίσταται στην ¨μετεγχειρητική¨ παρακο λούθηση του παραμένοντος,μεταστατικού ή υποτροπιάζοντος καρκίνου του παχέος εντέρου και λιγότερο άλλων τύπων καρκίνου.Λόγω της χαμηλής ευαισθησίας και ειδικότητας που διαθέτει,δεν συνιστάται ως εξέταση αποκλεισμού ή μη της κακοήθους νεοπλασίας. 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Γαλακτική αφυδρογονάση

 

 

Το  ή π α ρ   είναι ο κύριος ιστός μεταβο λισμού του CEA ,επομένως καλοήθη ηπατικά νοσήματα που εμποδίζουν την ηπατική λειτου ργία συνήθως προκαλούν αύξησή του στον ορό.

Οι φυσιολογικές τιμές είναι 0,1 – 5 ng / ml .

Είναι αυξημένο σε καρκίνο, ενώ παρατηρείται μεγάλη αλληλοεπικάλυψη μεταξύ κακοήθων και καλοήθων νεοπλασιών,δηλαδή η αύξηση της συγκέντρωσής του στον ορό είναι ενδεικτική

κ α ι   ό χ ι   διαγνωστική καρκίνου.

Τέλος, είναι αυξημένο στο 30 % των ασθενών  με μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα και στο 65 % των ασθενών με άλλου τύπου καρκίνο του πνεύμονα, καθώς και σε μη κακοήθεις φλεγμο νώδεις  παθήσεις του πεπτικού συστήματος ελκώδη κολίτιδα, πεπτικό έλκος, χρόνια παγκρεατίτιδα .

Α – Εμβρυική σφαιρίνη (AFP) ορού 

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Εμβρυική σφαιρίνη (AFP)

 

H ΑFP είναι μια γλυκοπρωτεΐνη με αυξημένες δομικές ομοιό τητες με την αλβουμίνη. Θεωρεί ται ότι έχει ρόλο μεταφορικής πρωτεΐνης στο έμβρυο για τη μεταφορά των λιπαρών οξέων και των οιστρογόνων και συμβάλλει στην εμβρυϊκή αιμοποίηση.

Οι φυσιολ τιμές είναι μικρότερες από 15 ng/ml.

Kατά την 30η εβδομάδα της κύησης οι συγκεντ ρώσεις της στον ορό της εγκύου είναι μέχρι 250 ng/ml.

Ο προσδιορισμός της AFP βοηθά στον έλεγχο αποκλεισμού ελαττωμάτων του εμβρύου και παθήσεων του πλακούντα κατά την κύηση. 

Είναι  η λ α τ τ ω μ έ ν η στην

τ ρ ι σ ω μ ί α  21. Συνδυάζοντας τα επίπεδα της AFP στον ορό της εγκύου με τον προσδιο ρισμό της ελεύθερης

ο ι σ τ ρ ι ό λ η ς  και της χοριακής γοναδοτροπίνης,  μπορούν να ανιχνευθούν σε μεγάλο ποσοστό οι περιπτώσεις

του σ υ ν δ ρ ό μ ο υ  D o w n . Απο κεί και περα στο χέρι των γονιών ο δύσκολος ρόλος της διακοπής ή μη

της κ ύ η σ η ς ,όπως λέμε ¨χαριτωμένα¨ την εντολή δολοφονίας του προβληματικού κατα την κοινωνία μας εμβρύου.Καληνύχτα σας..γενικως.

 

 Î‘ποτέλεσμα εικόνας για Εμβρυική σφαιρίνη (AFP)

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ.. ΟΣΤΕΟΠΟΡΩΣΗ.. ΜΙΖΕΡΙΑ.

Αποτέλεσμα εικόνας για κατάθλιψη

 

Τα κόκαλα και η σπονδυλική στήλη είναι θέση ¨προβολής¨ της συναισθηματικής φόρτισης, και η συναισθηματική κατάσταση καθρεφτίζεται στα οστά σαν  πόνος.Όταν ένας ¨πονεμένος¨ αποτανθεί σε ορθοπαιδικό, λόγω πόνων στα οστά, και οι εξετάσεις στις οποίες υποβάλλεται είναι αρνητικές και δεν δείχνουν κάτι παθολογι κό, τότε το πιο πιθανό, είναι ο πόνος να οφείλεται σε ψυχοσωματικά αίτια, μεταξύ των οποίων και η 

κ α τ ά θ λ ι ψ η .

Το ποσοστό των πόνων στα οστά και τη σπονδυλική στήλη που οφείλονται σε ψυχοσωματικά αίτια κυμαί νεται από 17% έως 40% και σε αυτή την περίπτωση ο ασθενής θα πρέπει να δεί κάποιον συνάδελφο της Αλεξ, ακριβως ψυχιατρο.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Οστεοπόρωση

 

Η Οστεοπόρωση, είναι μία χρόνια πάθηση του μεταβολισμού των οστών, η οποία μειώνει σταδιακά την πυκνότητα και την ποιότητα των οστών και με το πέρασμα των χρόνων, και εφ όσον δεν παιρνουμε τα μέτρα μας, αυτά γίνονται λεπτά και εύθραυστα. Στην χώρα μας, μετά τα 60 ,το 1/3  των γυναικών και ένας στους 10 των ανδρών θα παρουσιάσουν οστεοπόρωση  ενώ στα 80, μία στις τρεις γυναίκες και ένας στους οκτώ άντρες θα υποστεί οστεοπορωτικό κάταγμα ισχίου.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Οστεοπόρωση

 

 

 

Η οστεοπόρωση, όπως και η υπέρταση,  εξελίσσονται προοδευτικά, και για μακρό χρονικό διάστημα, χωρίς κλινικές εκδηλώσεις Αν την υπέρταση τη θεωρούμε σιωπηλό δολο φόνο, την οστεοπόρωση την ονομάζουμε ύπουλο κλέφτη γιατί μας στερεί την ποιότητα στη ζωή μας.Ομως, όπως και να το κάνουμε μας προ ειδοποιει, με προοδευτική ¨κύφωση¨ και έντονους πόνους στη σπονδυλική στήλη, που μπορεί να οφείλονται σε μικροκατάγματα της οσφυικής και θωρακικής μοίρας. 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Οστεοπόρωση

 

 

Η διάγνωσή μπαίνει, με τη μέτρηση οστικής πυκνότητας και δεν έχει καμμία σχέση με  το ασβέστιο του αίματος , που μπορεί να είναι φυσιολογικό. 

Το ασβέστιο του αίματος,δεν αποτελεί δείκτη για την οστεοπόρωση. Η οστεοπόρωση, καθ εαυτή, είναι πολυπαραγοντική νόσος.  Παράγοντες κινδύνου για εκδήλωση οστεροπόρωσης είναι η κατανάλωση υπερβολικης ποσότητας κρέατος, που αυξάνει την αποβολή ασβεστίου με τα ούρα , η κατάχρηση αλκοόλ  γιατί ελαττώνει την απορρόφηση του ασβεστίου από το έντερο , οι καφέδες ,το τσάι και το αλάτι γιατί συμβάλουν στην αποβολή ασβεστίου με τα ούρα , η έλλειψη βιταμίνης D  λόγω  ελλιπούς ή και παντελούς αποφυγής έκθεσης στον ήλιο  και η κληρονομικότητα.

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για χαλαρό περπάτημα.

 

 

Η οστεοπόρωση δ ε ν  αποτρέπεται.Απλά συμβαίνει μ ε  ή  χ ω ρ ί ς  υπατιότητα μας.Οταν Μιλάμε Για Πρόληψη της οστεοπό ρωσης , έχουμε μπροστά μας το μοντέλο της μεσογειακής διατροφής, και προφανώς της άσκησης.Κι οταν λέμε άσκηση, δεν εννοούμε τίποτα περισσότερο απο μισή ώρα γρήγορο βάδισμα ,με δρασκελισμό τουλάχιστον 60 εκατ κι άλλη μισή ώρα χαλαρό περπάτημα.Κι αυτό τρεις φορές την εβδομάδα , για τους άνδρες και τις γυναίκες της τρίτης πιό ευτυχισμένης  και χαρούμενης ηλικίας.

 

Σχετική εικόνα

 

Καιρός να ανακαλύψουμε την μεσογειακή δίαιτα  των γονιών μας, που έχει χαθεί από την καθημερινότητά μας. Ποτέ δεν είναι πολύ αργά, και πάντα μπορούμε να βάλουμε μια καινούργια αρχή στη ζωή μας.

Ολα τα παραπάνω αφορούν την καταστολή.

Γιατί ομως να πάμε στα άκρα;

Υπάρχει κι η πρόληψη.Διαβάστε, ενημερωθείτε για ένα σπάνιο δώρο του Θεού,που υπάρχει παντού και το λένε σπαθόχορτο, βαλσαμόχορτο, βοτάνι του Αϊ Γιάννη, και μπορεί να προλάβει αυτήν την κατάρα.Υπάρχει σε τιτλοποιημένες ακριβείς δόσεις. Δοκιμάστε το.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για την μεσογειακή δίαιτα

Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ..

Αποτέλεσμα εικόνας για Αὐτοκεφαλίας στήν Οὐκρανία
Μέ ἀφορμή τήν διαδικασία χορηγήσεως ἐκκλησιαστικῆς Αὐτοκεφαλίας στήν Οὐκρανία ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, γίνεται ἔντονη συζήτηση καί διατυπώνονται διάφορες ἀπόψεις.
Τό κεντρικό θέμα εἶναι τί ἀκριβῶς εἶναι Αὐτοκεφαλία, ποιός τήν χορηγεῖ καί πῶς λειτουργεῖ ἡ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία μέσα στό σύστημα τῆς Μιᾶς Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.
Δέν πρόκειται γιά διάσπαση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας, ἀλλά γιά ἕναν τρόπο συνοδικῆς λειτουργίας της, ὑπό τήν εὐθύνη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, πού εἶναι ἡ Πρωτόθρονη Ἐκκλησία στό ἐκκλησιαστικό Συνοδικό σύστημα διοικήσεως καί λειτουργίας.
Πολλοί ἑκατέρωθεν παραθέτουν διάφορα στοιχεῖα γιά τό θέμα πού ἀνέκυψε, ἀλλά πρίν ἀπ’ ὅλα πρέπει νά ἐντοπισθῆ τό σημεῖο ὅτι ἡ Αὐτοκεφαλία δέν τίθεται σέ μιά σχέση ἀνεξαρ τησίας, ἀλλά σέ μιά σχέση ἀλληλεξάρ τησης. Νομίζω ὅτι αὐτό εἶναι τό πιό βασικό θέμα πού ἀπασχολεῖ τήν Ἐκκλησία μας αὐτές τίς ἡμέρες. Αὐτές τίς σκέψεις τίς ἔχω διατυπώσει καί σέ παλαιότερες μελέτες μου.
1. Ὁ ὅρος Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία
Κατά τόν καθηγητή Ἰωάννη Καρμίρη καί ἄλλους μελετητές, ἀπό τήν ἀρχή της ἡ Ἐκκλησία διοργανώθηκε
ἱεραρχικῶς καί συνοδικῶς,
δηλαδή ἡ ἐκκλησιαστική ζωή ἐξελίχθηκε σέ
ἐπισκοπική,
μητροπολιτική,
πατριαρχική καί ἔπειτα
συνοδική, μέχρι τόν βαθμό
τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου.
Ἔτσι, τό ὀρθόδοξο ἐκκλησιαστικό πολίτευμα εἶναι συνοδικό καί ἱεραρχικό.
Ἡ συνοδικότητα δέν καταργεῖ τήν ἱεραρχικότητα καί ἡ ἱεραρχικότητα δέν καταργεῖ τήν συνοδικότητα .
Ἔτσι τό ἐκκλησιαστικό πολίτευμα εἶναι «ἱεραρχικῶς συνοδικόν» ἤ «συνοδικῶς ἱεραρχικόν», κατά τόν Ἀλέξανδρο Σμέμαν.
Ἀντίθετα στήν Δύση ὁ παπικός θεσμός προσέλαβε τό φεουδαλιστικό σύστημα διοικήσεως καί ἔτσι εἰσήχθη τό
«ἀπολυταρχικόν-μοναρχικόν-συγκεντρωτικόν πολίτευμα»
καί ἀργότερα οἱ Προτεστάντες πού ἀποσχίσθηκαν ἀπό τόν Ρωμαιοκαθολικισμό εἰσήγαγαν τό σύστημα τῆς συνομοσπονδίας, χωρίς νά ὑπάρχη κέντρο.
Αὐτό σημαίνει ὅτι στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν ἰσχύει τό παπικό πρωτεῖο, οὔτε ἡ προτεσταντική συνομοσπονδία, ἀλλά λειτουργεῖ τό συνοδικό καί ἱεραρχικό πολίτευμα μέ τήν προεδρία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, πού ἔχει συντονιστικό ρόλο καί ἀναλαμβάνει πρωτο βουλίες γιά τήν καλή λειτουργία τῆς Ἐκκλησίας
Τό ἐκκλησιαστικό πολίτευμα εἶναι προέκταση τῆς θείας Εὐχαριστίας, στήν ὁποία ὑπάρχει ὁ προεξάρχων καί οἱ λειτουργοῦντες κατά τά πρεσβεῖα τους. Ἔτσι, ἀποφεύγεται τόσο ὁ Παπισμός ὅσο καί ὁ Προτεσταντισμός.
Μέσα σέ αὐτήν τήν προοπτική πρέπει νά ἀντιμετωπισθῆ καί τό Αὐτοκέφαλον,
ὄχι ὡς ἀ ν ε ξ ά ρ τ η τ η  κεφαλή, ἀλλά ὡς κεφαλή μιᾶς τοπικῆς Ἐκκλησίας πού ἐντάσσεται καί λειτουργεῖ μέσα στό συνοδικό καί ἱεραρχικό πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας.
Ἔτσι, οὔτε παραθεωρεῖται ἡ συνοδικότητα οὔτε ὑπονομεύεται ἡ ἱεραρχικότητα.
Ὕστερα ἀπό τά γενικά αὐτά, πρέπει νά σημειωθῆ ὅτι ἀπό διάφορες μελέτες γνωρίζουμε ὅτι ὁ ὅρος Α ὐ τ ο κ έ φ α λ ο ἐμφανίστηκε ἀρχικά συνδεδεμένος μέ τόν τίτλο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ὁ ὁποῖος βέβαια Ἀρχιεπίσκοπος δέν εἶχε τότε τήν ἔννοια τοῦ ἀρχηγοῦ μιᾶς Τοπικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ἦταν ὁ Ἐπίσκοπος ὁ ὁποῖος εἶχε ἐξάρτηση καί ἀναφορά (ἀπό, καί) στόν Πατριάρχη καί ὄχι στόν Μητροπολίτη τῆς Ἐπαρχίας.
Ἔτσι, ὁ «αὐτοκέφαλος Ἀρχιεπίσκοπος» ἐξαρτόταν ἀπό τόν Πατριάρχη, ἀπό τόν ὁποῖο λάμβανε τήν χειροτονία καί βέβαια τόν μνημό νευε κατά τίς ἱερές Ἀκολουθίες.
Ἀπό τόν 9ο αἰώνα καί μετά, ὅπως σημειώνει ὁ καθηγητής Ἰωάννης Ταρνανίδης, ἡ σημασία τοῦ Αὐτοκεφάλου ἀναβαθμίστηκε, ὅταν, βεβαίως, ἡ ἐκκλησιαστική ἀνεξαρτησία ἐτέθη μέσα στίς πολιτικές – ἐθνικιστικές ἐπιδιώξεις τῶν Σλαύων
Αποτέλεσμα εικόνας για Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία
Ὅμως, καί στήν περίπτωση αὐτή τῆς ἀναβαθμί σεως τοῦ ὅρου καί τοῦ ρόλου τοῦ αὐτοκεφάλου Ἀρχιεπισκόπου, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο μποροῦσε ἀνά πᾶσα στιγμή νά ἐπεμβαίνη στά ἐσωτερικά της, νά διευρύνη τίς δικαιοδοσίες του στόν χῶρο τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοίκησής της, νά χειροτονῆ τόν Ἀρχιεπίσκοπο καί αὐτό, βέβαια, συνδέεται μέ τήν ὑποχρέωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου νά μνημονεύη τόν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.
Ἔπειτα, ὁ ὅρος «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία» εἰσήχθη μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου, ὄχι μέ τήν ἔννοια ὅτι ἀποτελεῖ μιά ἀνεξάρτητη Ἐκκλησία, ἀλλά μέ τήν ἔννοια ὅτι ἀποτελεῖ μιά
ἑ ν ι α ί α  ἐκκλησιαστική διοίκηση πού καθορίζει  τά τῆς ἐκλογῆς, χειροτονίας καί δίκης τῶν Ἐπισκόπων καί ρυθμίζει ὅλα τά ἐκκλησιαστικά θέματα τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ἔχει ὁπωσδήποτε σύνδεσμο μέ ὅλη τήν Ἐκκλησία, ἰδιαιτέρως μέ τήν Πρωτόθρονη Ἐκκλησία, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο.
Δέν πρόκειται γιά αὐτόνομη καί ἀνεξάρτητη κεφαλή, πού ξεχωρίζεται ἀπό τήν ἑνιαία καί μία κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά γιά μιά διοικητική ἐλευθερία μ έ σ α   στό ἑ ν ι α ῖ ο  Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.Ἀκόμη καί ἡ λέξη Αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία πρέπει νά ἑρμηνευθῆ ὀρθόδοξα καί ἐκκλησιολογικά, ἀπό τήν ἄποψη ὅτι ὁ ὅρος εἶναι ἀρκετά συμβατικός, δηλαδή χρησιμοποιεῖται μόνο γιά τήν αὐτοδιοίκηση καί τήν διοικητική διάρθρωση τῶν Ἐκκλησιῶν καί δέν σημαίνει διάσπαση τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας Κεφαλή εἶναι ὁ Χριστός.
Γιά τό θέμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος ἰσχύει ὅ,τι λέγεται γιά τόν μ ε λ ι σ μ ό   τοῦ ἄρτου τῆς θείας Εὐχαριστίας, κατά τόν λόγο τοῦ Λειτουργοῦ:
«Μελίζεται καί διαμερίζεται ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ ὁ μελιζόμενος καί μή διαιρούμενος ὁ πάντοτε ἐσθιόμενος καί μηδέποτε δαπανώμενος».
Ὅσοι κοινωνοῦν δέν λαμβάνουν ἕνα τμῆμα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἀ λ λ ά  ὁλόκληρο τόν Χριστό.
Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τίς Ὀρθόδοξες
Α ὐ τ ο κ έ φ α λ ε ς   Ἐκκλησίες, ἀρκεῖ νά ὑπάρχη ὀρθόδοξη πίστη, κανονική εὐταξία καί ἑνότητα μεταξύ τῶνἘκκλησιῶν.
Μελετώντας τούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας δέν συνάντησα τόν ὅρο Αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία, ἀλλά παρατήρησα ὅτι ἀφ᾿ ἑνός μέν ὁ ὅρος συναντᾶται στίς ἑρμηνεῖες τῶν ἐξηγητῶν τῶν Κανόνων, ἀφ᾿ ἑτέρου δέ καθιερώθηκε ἐπίσημα σέ νεώτερες Πατριαρχικές Πράξεις.Γιά παρά δειγμα, ὁ η΄ Κανόνας τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀναφερόμενος στήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, γράφει:
Ἓξουσι τό ἀνεπηρέαστον καί ἀβίαστον οἱ τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν, τῶν κατά τήν Κύπρον, προεστῶτες, κατά τούς κανόνας τῶν ὁσίων Πατέρων, καί τήν ἀρχαίαν συνήθειαν, δι᾿ ἑαυτῶν τάς χειροτονίας τῶν εὐλαβεστάτων ἐπισκόπων ποιούμενοι· τό δέ αὐτό καί ἐπί τῶν ἄλλων διοικήσεων, καί τῶν ἁπανταχοῦ ἐπαρχιῶν παραφυλαχθήσεται.Περιγράφεται ὁ ὅρος
«ἀνεπηρέαστον» καί «ἀβίαστον»,
χωρίς νά ἀναφέρεται ὁ ὅρος Αὐτοκέφαλο.
Ὁ Βαλσαμών, ἑρμηνεύοντας τόν λθ΄ Κανόνα τῆς ἐν Τρούλλῳ ΣΤ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται στό ἴδιο θέμα, τήν διοίκηση τῆς Κύπρου ἀποκαλεῖ «αὐτοκέφαλον»:
ὡρίσθη  αὐτοκέφαλον εἶναι τήν ἐκκλησίαν τῆς Κύπρου».
Πρέπει ἀκόμη νά ὑπογραμμισθῆ ὅτι οἱ Οἰκου μενικές Σύνοδοι ἔδωσαν τήν αὐτοδιοίκηση στίς Ἐκκλησίες μέ ὅρους πού προβλέπονται ἀπό τούς προηγουμένους ἱερούς Κανόνες.
Εἶναι χαρακτηριστικός ὁ β΄ Κανόνας τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου: «Φυλαττομένου δέ τοῦ προγεγραμμένου περί τῶν διοικήσεων κανόνος, εὔδηλον ὡς τά καθ᾿ ἑκάστην ἐπαρχίαν ἡ τῆς ἐπαρχίας σύνοδος διοικήσει». Ὅμοιοι εἶναι καί οἱ Κανόνες: η΄ τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς, κη΄ τῆς Δ΄Οἰκουμενικῆς, λθ΄ τῆς ΣΤ΄ Οἰκουμενικῆς. Καθώς ἐπίσης στό θέμα τῆς μνημονεύσεως τοῦ «Πρώτου» εἶναι χαρακτηριστικοί οἱ ιδ΄ καί ιε΄ Κανόνες τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου.
Οἱ Κανόνες αὐτοί σαφῶς παραπέμπουν καί ὑπονοοῦν τόν λδ΄ Κανόνα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καί προϋποθέτουν ἤ Μητροπολιτικό ἤ Πατριαρχικό σύστημα διοικήσεως μιᾶς Ἐκκλησίας .
Αποτέλεσμα εικόνας για Ὁ Μητροπολίτης Σάρδεων Μάξιμος
Ὁ Μητροπολίτης Σάρδεων Μάξιμος, ἐπικα λούμενος μαρτυρία τοῦ Ἀλεξάνδρου Σμέμαν, γράφει ὅτι ἡ ἔννοια τοῦ «αὐτοκεφάλου» δέν ἀνήκει στήν «ὀντολογία» τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά στήν ἱστορική της «ὑπόσταση». Εἶναι χρήσιμος αὐτός ὁ διαχωρισμός μεταξύ τῆς ὀντολογικῆς καί τῆς ἱεραρχικῆς τάξεως τῆς οἰκουμενικῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νά ἀποφύγουμε τόσο τόν κίνδυνο τοῦ Παπισμοῦ, ὅσο καί τόν πειρασμό τοῦ Προτεσταντισμοῦ.
Ἑπομένως, οὔτε ἀρνούμαστε τήν ὀντολογική ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς Σώματος τοῦ Χριστοῦ, οὔτε ὅμως ἀρνούμαστε καί τήν ἱεράρχηση μεταξύ τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν
Ἐπίσης, ὁ ἴδιος Μητροπολίτης παρατηρεῖ:
Ἡ ἱστορία καί ἡ μακραίων παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας ἐδημιούργησε καί κατωχύρωσε τήν πρᾶξιν τῆς «ἱεραρχίας τῆς τιμῆς», ἡ δέ ἄρνησις αὐτῆς ἐν ὀνόματι τῆς κακῶς ἐννοουμένης «ἰσοτιμίας» εἶναι ἐσκεμμένη καί ὑποβολιμαία ἀντικατάστασις τῆς γνησίας καθολικότητος διά τινος «δημοκρατικῆς» ἰσότητος.
Γι᾿ αὐτό ὁ ὅρος «αὐτοκέφαλος Ἀρχιεπίσκοπος» στήν διάρκεια ὅλων τῶν αἰώνων δέν εἶχε τήν ἔννοια τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀπόλυτης ἀνεξαρτησίας.
2. Τό Αὐτοκέφαλο καί ἡ ἐνότητα τῆς Ἐκκλησίας
Αποτέλεσμα εικόνας για Παναγιώτης Τρεμπέλας
Ὁ καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας σέ ἄρθρο του μέ τίτλο «Οἱ ὅροι καί οἱ παράγοντες τῆς ἀνακηρύξεως τοῦ αὐτοκεφάλου» καί ὑπότιτλο «Τό αὐτοκέφαλον καί οἱ ἱεροί κανόνες» ἀναλύει διεξοδικῶς ἐπί τῇ βάσει τῶν ἱερῶν Κανόνων καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας τό πῶς λειτουργοῦ σαν οἱ Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, καθώς ἐπίσης ἐξετάζει διεξοδικῶς τούς ὅρους καί τούς παρά γοντες πού διαμορφώνουν μιά Ἐκκλησία σέ Αὐτο κέφαλη.Ἀπό τό ἄρθρο αὐτό σημειώνω ὅτι ἡ Αὐτοκεφαλία τῶν Ἐκκλησιῶν ἔχει σχέση μέ τήν συνοδική διάρθρωση τῆς καθόλου Ἐκκλησίας καί τήν διατήρηση τῆς ἑνότητος τῶν Ἐκκλησιῶν ὑπό τήν ἐπίβλεψη καί κηδεμονία τοῦ «Πρώτου», πού εἶναι ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης.
Μέ κανέναν λόγο ἡ Αὐτοκεφαλία δέν μπορεῖ νά ἐξυπηρετήση ἀποσχιστικές ἐνέργειες καί τάσεις καί «καπετανάτα» μέσα στήν Ἐκκλησία.
Γι᾿ αὐτό ὁ Τρεμπέλας παρατηρεῖ:
Τέλος δέν πρέπει κατ᾿ οὐδένα λόγον νά λησμο νῆται, ὅτι ἡ τοιαύτη ἐπαφή τῶν ἐπισκόπων ὑπό τόν ἕνα Πρῶτον ἀπέβλεπεν εἰς τήν ἐνίσχυσιν τῆς ἐν Χριστῷ ἑνότητος. Προδήλως λοιπόν κατ᾿ οὐδένα λόγον ἐπιτρέπεται νά ἄγῃ εἰς τήν δημουρ γίανεἴδουςτινόςκαπετανάτων ἤ ἐκκλησιαστ.(ικῶν) ἐπικρατειῶν ξένων πρός ἀλλήλας, ἀλλά μᾶλλον δέον νά ἀποβλέπῃ εἰς τήν εὐχερεστέραν ἐπικοι νωνίαν πάντων τῶν ἁπανταχοῦ ἐπισκόπων διά τῶν κέντρων αὐτῶν ἤ τῶν Ἀρχιεπισκόπων. Ἐντεῦθεν καί πρωΐμως, ὡς εἴδομεν, ἐκδηλοῦται ἡ τάσις πρός διεύρυνσιν τῶν ὁρίων τῶν ἐκκλησ.(ιαστικῶν) περιφερειῶν διά τῆς ὑπαγωγῆς τῶν διαφόρων Μητροπολιτῶν ἤ Πρώτων ὑπό τούς Ἐξάρχους ἤ Πατριάρχας, τῶν ὁποίων ἐν τέλει ὁ ἀριθμός περιορίζεται μόλις εἰς πέντε»
Ἀναλύοντας τούς παράγοντες πού συνετέλεσαν στό Αὐτοκέφαλο τῶν Ἐκκλησιῶν, τό ὁποῖο Αὐτοκέφαλο λειτουργοῦσε ὡς αὐτοδιοίκητο χωρίς ὅμως νά διακόπτεται ἡ σχέση τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας μέ τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη, ὁ καθηγητής Τρεμπέλας παρατηρεῖ ὅτι σημαντικό ρόλο γιά τήν Αὐτοκεφαλία διαδραμάτισε ἡ ἀρχή «τῆς αὐτοδιαθέσεως τῶν λαῶν» καί «λαμβάνεται ὑπ᾿ ὄψει σοβαρῶς ἡ δεδηλωμένη γνώμη τῶν πληρωμάτων», δηλαδή τῶν λαῶν. Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τήν ἄρση τοῦ Αὐτοκεφάλου, ὅπως ἔγινε στήν περίπτωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀχρίδος.Βεβαίως, καί στήν περίπτωση αὐτή «οἱ πόθοι τοῦ ἐκκλησ.(ιαστικοῦ) πληρώματος ἐγίνοντο ἀναντιρρήτως δεκτοί, μόνον  ἐφ᾿ ὅσον δέν προσέκρουον πρός τά καλῶς ἐννοούμενα ἐκκλησιαστικά συμφέροντα. Ἐντεῦθεν παρουσιάζεται ἰσοστάσιος ἤ καί ὑπερκείμενος τοῦ λαϊκοῦ παράγοντος ὁ συνο δικός παράγων, ἄνευ τῆς συγκαταθέσεως τοῦ ὁποίου ἡ κίνησις τοῦ λαϊκοῦ ἤ τοῦ ἐκπρο σωποῦντος αὐτόν κυβερνητικοῦ παράγοντος μόνον πραξικοπήματα, εἰς αὐτά τά ὅρια τοῦ σχίσματος ἐγγίζοντα ἤ καί εἰσβάλλοντα, δύναται νά δημιουργήσῃ.
Ὁ συνοδικός παράγων διά τοῦτο παρουσιάζεται ἀνέκαθεν καθορίζων, κανονίζων καί ἐπεγκρίνων τάς κινήσεις τοῦ λαϊκοῦ παράγοντος».Γίνεται σαφές ὅτι ἡ Αὐτοκεφαλία δέν δίνεται γιά τήν ἀνεξαρτησία μιᾶς Τοπικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά γιά τήν διατήρηση τῆς ἑνότητος ὅλων τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν ὑπό τήν προεδρία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Ἄλλωστε, παρά τήν αὐτοδιοίκηση μερικῶν Ἐκκλησιῶν, δέν ὑπάρχει διάσπαση τῆς Ἐκκλησίας αὐτῆς ἀπό τόν Οἰκουμενικό Πατρι άρχη .
Εἰδικῶς ἀναφέρονται ἀπό τά Πρακτικά τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὅτι οἱ Ἐπίσκοποι ἀπό τήν διοίκηση τῆς Ἀσιανῆς καί Ποντικῆς δήλωσαν τήν ἐξάρτησή τους ἀπό τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη. Γιά παράδειγμα ὁ Ἐπίσκοπος Μύρων Ρωμανός εἶπε:
«Οὐκ ἠναγκάσθην ἐγώ· ἡδέως ἔχω ὑπό τόν θρόνον Κων/λεως εἶναι, ἐπεί καί αὐτός μέ ἐτίμησε καί αὐτός μέ ἐχειροτόνησε». Αὐτό σημαίνει ὅτι ὑπῆρχε ἀλληλεξάρτηση τῶν αὐτοδιοικήσεων μέ τόν Οἰκουμενικό Πατρι άρχη.Τό συμπέρασμα τῶν ἀναλύσεων αὐτῶν εἶναι ὅτι ἡ αὐτοδιοίκηση – αὐτοκεφαλία δίνεται κυρίως καί πρό παντός γιά τήν ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν καί ὄχι γιά λειτουργία «καπετανάτων», ὅτι οἱ παράγοντες παραχωρήσεως τῶν Αὐτοκεφαλιῶν εἶναι κατά πρῶτον ἡ Σύνοδος περί τόν «Πρῶτον», κυρίως τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί στήν συνέχεια ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος, ἀφοῦ ἐν τῷ μεταξύ κρίνει τήν ὡριμότητα τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας.
Ὑπάρχει δέ περίπτωση νά αἴρεται τό Αὐτο κέφαλο μέχρι τῆς ἀναγνωρίσεώς του ἀπό Οἰκουμενική Σύνοδο.Σημειώνει ὁ Παναγιώτης Τρεμπέλας:
Διά τῆς τοιαύτης δέ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἀποφάνσεως τό αὐτοκέφαλον, ὑπέρ οὗ αὗται ἀπεφαίνοντο, κατησφαλίζετο ἑδραίως ὡς ἐμφαίνεται ἐκ τοῦ ὅτι αὐτοκέφαλοι ἐκκλησίαι μή τυχοῦσαι τῆς τοιαύτης ἐπικυρώσεως καί κατασφαλίσεως κατηργήθησαν σύν τῷ χρόνῳ καί κατελύθησαν (Καρθαγένης, Λουγδούνων, Μεδιολάνων, Πρώτης Ἰουστιανῆς, Ἀχριδῶν, Τυρνόβου, Ἰπεκίου κλπ), ἐνῷ τοὐναντίον αὐτοκέφαλοι τυχοῦσαι τῆς ἀναγνωρίσεωςταύτης, καίπερ εἰς δεινάς ἐμπεσοῦσαι περιστάσεις ἤ καί παρακμάσασαι, παρέμειναν καί κατ᾿ ὀλίγον ἀνέζησαν (ὁ ἐκπατρισμός τῶν Κυπρίων καί ἡ κατά τό ΛΘ΄ κανόνα τῆς Πενθέκτης ὑπαγωγή τοῦ Κυζίκου καί τῆς Ἑλληνοσποντίων ἐπαρχίας εἰς τόν πρόεδρον τῆς Κυπρίων νήσου· πατρια ρχεῖα Ἀντιοχείας, Ἀλεξανδρείας, Ἱεροσολύμων
3. Οἱ σύγχρονες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες
Οἱ πρῶτες Οἰκουμενικές Σύνοδοι καθόρισαν τόν κανονικό θεσμό τῆς Πενταρχίας τῶν Πατρια ρχῶν , ἤτοι τῆς Παλαιᾶς Ρώμης, τῆς Νέας Ρώμης – Κωνσταντινούπολης, τῆς Ἀλεξανδρείας, τῆς Ἀντιοχείας, τῶν Ἱεροσολύμων. Πρόκειται γιά ἕναν κανονικό θεσμό, κατά τόν ὁποῖον οἱ πέντε Πατριάρχες ἀπετέλουν τήν ἀρχή τῆς διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας.
Ἡ Γ’ Οἰκουμενική Σύνοδος χορήγησε τό αὐτοδιοίκητο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ἀλλά ὁ θεσμός τῶν πέντε Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων διηύθυνε τήν Ἐκκλησία ἤ μᾶλλον τό Ἅγιον Πνεῦμα δι’ αὐτοῦ τοῦ θεσμοῦ διατήρησε τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης θεωροῦσε ὅτι οἱ πέντε Πατριάρχες ἀποτελοῦσαν
«τό πεντακόρυφον κράτος τῆς Ἐκκλησίας» ἤ «τό πεντακόρυφον σῶμα τῆς Ἐκκλησίας» ἤ τό «πεντακόρυφον ἐκκλησιαστικόν σῶμα».
Ὁ Θεόδωρος Βαλσαμών παραλληλίζει τήν ὕπαρξη τῆς Πενταρχίας μέ τίς πέντε αἰσθήσεις στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ὅμως κάθε ἐκκλησιαστι κή διοίκηση εἶχε αὐτοδιοίκηση καί διέθετε «τό δίκαιο τῶν χειροτονιῶν» καί τό «δίκαιον τῶν κρίσεων», κατά τόν καθηγητή Βλάσιο Φειδᾶ.
Ὅταν ἀπομακρύνθηκε ἀπό τήν Ἐκκλησία ἡ Παλαιά Ρώμη, τό Πατριαρχεῖο τῆς Νέας Ρώμης- Κωνσταντινουπόλεως ἔγινε Πρωτόθρονη Ἐκκλησία πού προεδρεύει καί ἔχει συντονιστικό ρόλο. Καί τόν 16ο αἰώνα μ.Χ. τήν πέμπτη θέση κατέλαβε τό Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας.
Ὅλα αὐτά ἔγιναν ἀπό Οἰκουμενικές καί Μεγάλες Συνόδους.Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου, ἀναγνωρίσθηκαν καί ἄ λ λ ε ς  Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, χ ω ρ ί ς  βέβαια, νά συγκληθῆ Οἰκουμενική Σύνοδος. Μεταξύ αὐτῶν συγκατα λέγεται κ α ί  ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία ἀνακηρύχθηκε Αὐτοκέφαλη μέ τόν Συνοδικό καί Πατριαρχικό Τόμο τοῦ 1850, ἄλλες Ἐκκλησίες ἔλαβαν καί τήν Πατριαρχική ἀξία καί τιμή.
Ὁ καθηγητής Σπύρος Τρωϊάνος, ἔχοντας ὑπ᾿ ὄψη τούς Κανόνες διά τῶν ὁποίων ἀναγνωρίσθη καν οἱ Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, ἰσχυρίζεται ὅτι τό ἁρμόδιο ὄργανο ἀναγνωρίσεως μιᾶς Ἐκκλη σίας  ὡς Αὐτοκεφάλου εἶναι ἀναμφιβόλως ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος. Αὐτή καθορίζει ὅλα τά θέματα τά σχετικά μέ τό Αὐτοκέφαλο τῶν Ἐκκλησιῶν, ὅπως τήν ἀνακήρυξή τους, τήν τάξη τους, τά ὅρια τῆς δικαιοδοσίας τους κλπ.
Ὅταν ὅμως ἀπό τόν 9ο αἰώνα καί μετά δέν συνεκαλοῦντο Οἰκουμενικές Σύνοδοι, τότε τήν θέση τους κατέλαβε ἡ ἐνδημοῦσα Σύνοδος στήν Κωνσταντινούπολη.Μάλιστα ὁ Καθηγητής, ἀναφερόμενος στίς περιπτώσεις τῶν Πατριαρχείων Σερβίας, Ρουμανίας καί Βουλγαρίας, γράφει ὅτι τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο αὐτοδεσμεύθηκε νά δώση ἀπό πρίν τήν συναίνεσή του, ἀλλά ὅπως λέγεται στά κείμενα τῶν Τόμων, ἡ ἀνακήρυξη θά γίνη
«ἐν Οἰκουμενικῇ ἤ καί μεγάλῃ ἄλλῃ Συνόδῳ ἐν πρώτῃ εὐκαιρίᾳ συνερχομένῃ».
Γι᾿ αὐτό καταλήγει: «Ἑπομένως, ἡ διαδικασία γιά τήν ἀνύψωση τῶν Ἐκκλησιῶν Σερβίας, Ρουμανίας καί Βουλγαρίας σέ Πατριαρχεῖα, ἀπό αὐστηρά νομική ἄποψη δέν ἔχει ἀκόμη ὁλοκληρωθεῖ».Γίνεται δέ σαφές ὅτι οἱ Αὐτοκεφαλίες πού δόθηκαν τόν 19ο καί 20ό αἰώνα ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί λειτουργοῦν  ὡ ς  Πατριαρχεῖα τελοῦν ὑπό τήν αἴρεση ἐγκρίσεώς τους ἀπό τήν Οἰκουμενική, Πανορθόδοξη Σύνοδο πού πρόκειται νά συνέλθη
Ἐπίσης θά πρέπει νά ἀποφασισθῆ καί ὁ τρόπος λειτουργίας της, ὥστε νά συντελῆ στήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς Σώματος Χριστοῦ, καί ὄχι στήν διάσπαση τῆς Ἐκκλησίας, στήν αὐτονόμηση ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί στήν προτεσταντική νοοτροπία τῆς δημοκρατικῆς συγκροτήσεως τῶν Ἐκκλησιῶν.Ἄλλωστε, τό πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας δέν λειτουργεῖ μέ τίς ἀρχές μιᾶς ἀ σ τ ι κ ῆ ς   δημοκρατίας, ἀλλά εἶναι ἱ ε ρ α ρ χ ι κ ό ,  μέ τήν ἔννοια τῆς ἱεραρχήσεως τῶν διακονιῶν πρός οἰκοδομή τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ καί πρός δόξαν Θεοῦ Πατρός.Ὁ Καθηγητής Ἰωάννης Ταρνανίδης, εἰδικός ἐρευνητής, πού μελέτησε τό Αὐτοκέφαλο τῶν Σλαυικῶν Ἐκκλησιῶν, ὕστερα ἀπό ἐνδελεχῆ ἀνάλυση τῶν πηγῶν καί τῆς βιβλιογραφίας σχετικά μέ τό θέμα τοῦ Αὐτοκεφάλου, κατέληξε σέ συμπεράσματα, τά ὁποῖα εἶναι πάρα πολύ σημαντικά.Θά καταγραφοῦν στήν συνέχεια διότι μᾶς διευκολύνουν νά ἐντοπίσουμε ἐπιστημονικά καί νηφάλια τό θέμα τοῦ Αὐτοκεφάλου. Γράφει:.
«Σέ μιά γενική καί διαχρονική ἐκτίμηση αὐτῆς τῆς πραγματικότητας, θά μπορούσαμε νά συνοψίσουμε τήν πολιτική τῆς Κωνσταντινού πολης ὡς ἀκολούθως:
α. Τήν πρωτοβουλία σέ ὅλες τίς περιπτώσεις προαγωγῆς κάποιας Σλαβικῆς Ἐκκλησίας τήν εἶχε ὁ αὐτοκράτορας· εἴχαμε καί περιπτώσεις προαγωγῆς μόνο ἀπό τόν αὐτοκράτορα καί χωρίς οὔτε τήν τυπική συμμετοχή τοῦ πατριάρχη
(Πατριάρχης Δρήστρας,Ἀρχιεπισκοπή Ἀχρίδας).
β. Ἡ συμβολή τοῦ πατριάρχη σ᾿ αὐτές τίς περιπτώσεις εἶχε χαρακτήρα τελετουργικό· περιοριζόταν στήν ἐκκλησιαστική ἐπικύρωση, μέ κάποιο συνοδικό Τόμο, αὐτῶν πού εἶχε προ αποφασίσει
ἡ «βασιλική σύγκλητος» ἤ ὁ «βασιλεύς».
γ. Πρωτοβουλίες ἀνελάμβανε τό Πατριαρχεῖο στίς περιπτώσεις ἀφορισμοῦ, ὕστερα ἀπό κάποια αὐθαιρεσία τῆς σλαβικῆς πλευρᾶς, ἤ ἀποκατά στασης ὁμαλῶν σχέσεων μετά τήν ἄρση τῆς παρεξήγησης.
δ. Ἐνῶ ὑπῆρξαν περιπτώσεις κατά τίς ὁποῖες ἀγνοήθηκε τό Πατριαρχεῖο ἀπό μέρους τοῦ αὐτοκράτορα καί δέν ἔλαβε μέρος στήν προα γωγή κάποιας Ἐκκλησίας, σέ καμιά περίπτωση δέν ἀντικαταστάθηκε ἀπό ἄλλο Πατριαρχεῖο.
Ἡ προαγωγή ὅλων τῶν Σλαβικῶν Ἐκκλησιῶν καί σέ ὅλο τό φάσμα τῆς ἐξέλιξής τους ὑπῆρξε ἀποκλειστικό προνόμιο τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινούπολης.
ε. Ἡ προαγωγή τῶν Σλαβικῶν Ἐκκλησιῶν δέν ὑπαγορεύτηκε οὔτε ὑπάκουσε σέ κάποιους κανό νες. Ὑποκινήθηκε πάντα ἀπό τήν πλευρά τῆς κοσμικῆς ἡγεσίας τῶν Σλάβων καί γι᾿ αὐτό θεωρήθηκε ἀπό τήν πλευρά τῆς Κωνσταντινού πολης προϊόν τῆς «ἀνωμαλίας τῶν καιρῶν».
στ. Ὡς προϊόν πίεσης καί συνδιαλλαγῆς εἶχε καί τήν ποικιλομορφία πού ἐπέβαλαν ἡ δύναμη τῆς πίεσης, ἡ ἀντοχή τῆς ἀντίστασης σ᾿ αὐτή τήν πίεση καί ἡ σημαντικότητα τοῦ ἐπιδιωκόμενου κατά τήν συνδιαλλαγή σκοποῦ· μεγαλύτερη πίεση ἤ μεγαλύτερη σπουδαιότητα ἐπιδιωκόμενων στόχων εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα τήν παραχώρηση περισσότερων προνομίων, ὑψηλότερων τίτλων καί εὐρύτερη ἀναγνώριση τῆς συγκεκριμένης προαγωγῆς. Τό ἀντίθετο συνέβαινε ὅταν ἡ πίεση ἦταν μικρή καί ἡ δυνατότητα εὐρύτερης ἐκμετάλλευσης τοῦ γεγονότος ἀσήμαντη.
ζ. Ἡ Κωνσταντινούπολη εἶχε πάντα τήν εὐχέ ρεια, ὅταν ἡ δύναμή της καί οἱ καιροί τό ἐπέ τρεπαν, νά ἐπανέρχεται καί νά ἐπανεξετάζει τήν σχέση της μέ τίς θυγατρικές Ἐκκλησίες, περιορί ζοντας τά προνόμιά τους, ἐλέγχοντας τήν συμπε ριφορά τους ἤ καί σέ μερικές περιπτώσεις κατα ργώντας πλήρως τήν αὐτονομία τους.
η. Σέ γενικές γραμμές, ἡ πολιτική τοῦ Οἰκου μενικοῦ Θρόνου ἔναντι τῶν νέων Σλαβικῶν Ἐκκλησιῶν ἀποτελοῦσε ἀντιγραφή τῆς πολιτικῆς τοῦ Αὐτοκρατορικοῦ Θρόνου ἀπέναντι στούς γειτονικούς λαούς, οἱ ὁποῖοι διεκδικοῦσαν ὑψηλούς τίτλους, προνόμια καί ἀνεξαρτησία. Ὅπως ἐκεῖ ὁ αὐτοκράτορας φρόντιζε νά παραχωρεῖ στούς ἡγεμόνες τους μικρότερης σημασίας τίτλους καί ἐπίθετα, ἐπιδιώκοντας πάντα νά κρατεῖ γιά τόν ἑαυτό του τόν ὑψηλότερο τίτλο καί νά. συμπεριφέρεται ὡς ἐπικεφαλής τῶν ἄλλων ἡγεμόνων, ἔτσι καί ὁ πατριάρχης διατηροῦσε γιά τόν ἑαυτό του ὄχι μόνον τόν τίτλο τοῦ «Οἰκουμενικοῦ», ἀλλά καί στήν πράξη ὅλα τά προνόμια τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, πού ἀπέρρεαν ἀπό τή δύναμη καί ἐπιβολή τῆς Αὐτοκρατορίας».
Ἀπό ὅλη αὐτήν τήν παράθεση φαίνεται καθαρά ὅτι τό Α ὐ τ ο κ έ φ α λ ο , αὐτοδιοίκητο ἀπό τήν ἀρχή τῆς ἐμφανίσεώς του εἶχε πάντοτε μιά μορφή ἐ ξ ά ρ τ η σ η ς  ἀπό τήν Πρωτόθρονη Ἐκκλησία, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ἀλλά καί ὅταν ἀργότερα μιά Τοπική Ἐκκλησία λάμβα νε, μέ τήν πολιτική ἐπέμβαση, τό αὐτοδιοίκητο, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο διατηροῦσε βασικά προνόμια, δικαιοδοσίες καί πολλές φορές ἔκανε οὐσιαστικές παρεμβάσεις.
Γι᾿ αὐτό καί ἡ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία δέν μπορεῖ νά ὑφίσταται σέ μιά μορφή ἀνεξαρτησίας ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ἀλλά σέ μιά μορφή ἀλληλεξάρτησης ἀπό αὐτό.
4. Α ὐ τ ο κ ε φ α λ ί α  καί
α ὐ τ ο κ ε φ α λ α ρ χ ί α
Γιά νά γίνη περισσότερο κατανοητή αὐτή ἡ ἄποψη καί γιά νά τονισθῆ ὅτι ἡ Αὐτοκεφαλία δέν διασπᾶ τήν ἐκκλησιαστική ἑνότητα, καθώς ἐπίσης ὅτι δέν πρέπει μιά Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία νά λειτουργῆ δ ι α σ π α σ τ ι κ ά , θά ἤθελα νά σημειώσω τήν διάκριση μεταξύ αὐτοκεφαλίας καί α ὐ τ ο κ ε φ α λ α ρ χ ί α ς .
Αποτέλεσμα εικόνας για Olivier Clement
Τήν διάκριση αὐτήν τήν συνάντησα στόν Olivier Clement, ὁ ὁποῖος συνδέει πολύ στενά τήν αὐτοκεφαλία μέ τήν ἀλληλεξάρτηση, καί τήν αὐτοκεφαλαρχία μέ τήν ἀνεξαρτησία.
Δηλαδή, ἀπό ὅ,τι φαίνεται, στήν ἀρχαία Ἐκκλησία, ὅπως ἦταν ὀργανωμένη στήν Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία, τό Αὐτοκέφαλο λειτουργοῦσε σέ μιά ἀλληλεξάρτηση μέ τήν Πρωτόθρονη Ἐκκλησία, καθώς ἐπίσης τό ἴδιο βλέπουμε καί στήν λεγομένη Π ε ν τ α ρ χ ία , ἀφοῦ τά Πέντε Πρεσβυγενῆ Πατριαρχεῖα λειτουργοῦσαν ὡς πέντε αἰσθήσεις στόν ἕνα καί ἑνιαῖο ὀργα νισμό. Καί ὅπως μιά αἴσθηση στό ἀνθρώπινο σῶμα δέν ἀνεξαρτητοποιεῖται ἀπό τίς ἄλλες, τό ἴδιο ἀκριβῶς συμβαίνει καί μέ τίς ἐκκλησιαστι κές διοικήσεις.
Ὅμως ἡ α ὐ τ ο κ ε φ α λ α ρ χ ί α  λειτουργεῖ περισσότερο ὡς ἀνεξάρτητη Ἐκκλησία, πράγμα πού ὑπονομεύει τό συνοδικό σύστημα τῆς Ἐκκλησίας.Φαίνεται ὅτι στήν ἀρχαία παράδοση ἡ λεγομένη Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία εἶχε σχέση ἀλληλεξάρτησης μέ τήν Μητέρα Ἐκκλησία, τήν Ἐκκλησία τῆς Νέας Ρώμης – Κωνσταντινουπόλεως, ὅπως σήμερα λειτουργοῦν οἱ αὐτόνομες Ἐκκλησίες ἤ ἡ ἡμιαυτόνομη Ἐκκλησία τῆς Κρήτης.
Δηλαδή, ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης δέν μπορεῖ νά θεωρηθῆ ἀνεξάρτητη Ἐκκλησία, ἀλλά τίθεται μέσα σέ μιά ἀλληλεξάρτηση μέ τήν Ἐκκλησία τῆς Νέας Ρώμης – Κωνσταντινουπόλεως.Ὅμως  τά πράγματα ἄρχισαν νά διαφοροποι οῦνται ἀπό τήν διάσπαση τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας καί τήν ἀνάπτυξη τῶν ἐθνικιστικῶν διαφορῶν.
Κάθε ἔθνος ἤθελε νά ἀποκτήση τήν δική του «ἐθνική Ἐκκλησία», ὁπότε δημιουργήθηκαν προβλήματα καί ἔτσι ἀναπτύχθηκε ἡ αὐτοκεφαλαρχία σέ βάρος τῆς αὐτοκεφαλίας, ἤ μᾶλλον τό Αὐτοκέφαλο θεωρήθηκε περισσότερο μέ τήν ἔννοια τῆς αὐτοκεφαλαρχίας, τῆς ἀνε ξαρτήτου, δηλαδή, Ἐκκλησίας καί ὄχι τῆς ἀλλη λεξαρτημένης Ἐκκλησίας.Ὁ Clement παρατηρεῖ ὅτι τόν 19ο αἰώνα ἡ ἀποδυνάμωση τῆς Ὀθωμα νικῆς Αὐτοκρατορίας καί ἡ ἀνάπτυξη τῶν ἐθνοτή των «ὁδηγοῦν στόν πολλαπλασιασμό τῶν ἐθνικῶν κρατῶν στήν νοτιο-ανατολική Εὐρώπη
Γράφει χαρακτηριστικά:
«Κάθε ἔθνος διεκδικεῖ καί ἐγκαθιδρύει αὐταρχι κά –ἐκτός ἀπό τή Σερβία πού ἐπιτυγχάνει προηγουμένως τή συγκατάθεση τῆς Κωνσταντι νουπόλεως– τήν ἐκκλησιαστική του ἀνεξαρτησία. Ἡ πολιτική καί ὁ ἐθνικισμός ἀνατρέπουν τήν παραδοσιακή κλίμακα τῶν ἀξιῶν: τό ἔθνος δέν προστατεύεται πιά καί δέν ὑποστηρίζεται ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐκείνη πού ἀποβαίνει μιά διάσταση τοῦ ἔθνους, ἕνα σημεῖο ὅτι κάποιος ἀνήκει σ᾿ ἕνα ἔθνος, καί ἡ ὁποία ὀφείλει ἑπομένως νά ὑπηρετεῖ τό Κράτος.Ἔτσι τό παραδοσιακό Αὐτοκέφαλον τείνει νά μετατρα πῆ σέ α ὐ τ ο κ ε φ α λ α ρ χ ί α  ἀπόλυτη καί συνάμα ὁμογενή. ῎Οχι πιά ἀλληλεξάρτηση, ἀλλά ἀνεξαρτησία.
Ἡ λειτουργία τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοίκησης ἀντιγράφει τήν ἀντίστοιχη τῆς κρατικῆς ἐξουσίας, καί οἱ ἐπίσκοποι γίνονται περίπου δημόσιοι ὑπάλληλοι.Ἡ αὐτοκεφαλαρχία σχημα τίζει σταδιακά τή θεωρία της, λέει πώς τό θεμέλιο τῆς ἐκκλησιολογίας δέν εἶναι ἡ εὐχα ριστιακή ἀρχή, ἀλλά ἡ φυλετική καί ἐθνική ἀρχή. Ἡ «τοπική» Ἐκκλησία σημαίνει στό ἑξῆς τήν «ἐθνική» Ἐκκλησία, μέ παράλληλη ἐφαρμογή τῆς τριαδικῆς ἀναλογίας, καθώς τό «πρωτεῖο τιμῆς» γίνεται «ἰσότητα τιμῆς»».
Αὐτό κυρίως φαίνεται στόν Βαλκανικό χῶρο. Στήν ἀρχή τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο «διαφύλαξε τήν ὑπερεθνική παγκοσμιότητα τῆς Ἐκκλησίας» κατά τόν Clement.
Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου, καθώς τά σύνορα στήν Βυζαντινή Αὐτοκρατορία ὑποχωροῦσαν καί ἡ ἱεραποστολή προχωροῦσε πρός βορρᾶν, ἀναπτύχθηκε μιά ἰδιαίτερη δομή διοικήσεως ἡ λεγομένη «δομή κοινοπολιτείας» δηλαδή ἀναπτύχθηκαν «γύρω ἀπό τήν ἐπιβλητική μέσα στήν ἴδια της τήν κατάπτωση, Αὐτοκρατορία, καινούργια, πολιτικῶς ἀνεξάρτητα ἔθνη, ἀλλά πού οἱ Προκαθήμενοι τῶν εὐέλικτα αὐτόνομων Ἐκκλησιῶν τους ἐπικυρώνονταν, ἀκόμα καί ὁρίζονταν ἀπό τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη: πράγμα πού τούς ἐξασφάλιζε μιά πραγματική ἀνεξαρτησία ἀπέναντι στούς τοπικούς μονάρχες. Μέσα σ᾿ αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἀτμόσφαιρα ἐμφανίσθηκαν στά Βαλκάνια οἱ πρῶτες «Αὐτοκεφαλίες» χωρίς ἐπιθετικότητα οὔτε κλείσιμο τῆς καθεμιᾶς στόν ἑαυτό της, ἀλληλεξαρτησίες μᾶλλον παρά ἀνεξαρτησίες
Ὅμως, ἡ πραξικοπηματική ἀνακήρυξη τοῦ Αὐτοκεφάλου ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μέ τήν συνδρομή καί ἔμπνευση ξένων δυνάμεων, καθώς ἐπίσης καί ἡ μίμηση αὐτῆς τῆς μορφῆς Αὐτοκεφαλίας ἀπό τίς ἄλλες βαλκανικές χῶρες, κατά τό λουθηρανικό πρότυπο, «ἡ αὐτοκεφαλία δέν ἐννοεῖτο πιά ὡς ἀλληλεξάρτηση, ἀλλά ὡς πλήρης ἀ ν ε ξ α ρ τ η σ ί α . Ὁπειρασμός πήγαινε πρός μιάν ἀπόλυτη αὐτοκεφαλαρχία»
Ἔτσι, λοιπόν, οἱ πολιτικές συνθῆκες ὁδήγησαν τήν Ἐκκλησία ἀπό τήν Αὐτοκεφαλία ὡς ἀλληλε ξάρτηση μέ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο,
«στήν δομή τῆς κοινοπολιτείας»,
μέ κατάληξη τήν μορφή τῆς αὐτοκεφαλαρχίας, δηλαδή τῆς πλήρους ἀνεξαρτησίας, μέ τήν ἔννοια ὅτι τό ἔθνος προσδιορίζει τήν Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία ἀπό Τοπική, βάσει τῶν ἱερῶν Κανόνων, γίνεται Ἐθνική Ἐκκλησία, Ἐκκλησία ἑνός συγκεκριμένου Ἔθνους-Κράτους.
Πρέπει νά παρατηρήσω ὅτι τήν διάκριση πού κάνει ὁ Clement μεταξύ αὐτοκεφαλίας καί αὐτοκεφαλαρχίας τήν ἀντιλαμβάνομαι μέ τήν ἔννοια ὅτι ὡς Αὐτοκεφαλία ἐννοεῖται ἡ αὐτοδιοί κηση σ᾿ ἕνα σύστημα ἀλληλεξαρτήσεως τῶν Ἐκκλησιῶν γιά τήν ἑνότητά τους, μέ τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη, ὡς δέ αὐτοκεφαλαρχία ἐννοεῖται μιά τάση ὄχι μόνον αὐτοδιοίκησης, ἀλλά καί ἀνεξαρτητοποίησης ἀπό τήν Πρωτό θρονη Ἐκκλησία καί μάλιστα τήν Μητέρα τους Ἐκκλησία. Καί ἀπό ὅ,τι γνωρίζουμε μιά τέτοια τάση καλλιεργήθηκε ἀπό τόν πανσλαυισμό μέ σαφῆ πρόθεση μειώσεως τοῦ κύρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀλλά τό ἴδιο ἐπιδιώχθηκε καί ἀπό τούς ποικίλους ἐθνικι σμούς. Καί ἀπό αὐτό γίνεται φανερό ὅτι δέχομαι τόν ὅρο Αὐτοκεφαλία μέσα ἀπό τήν ἐκκλησιο λογική πρακτική, ὡς ἀλληλεξάρτηση καί ὄχι ὡς πλήρως ἀνεξάρτητη.Σέ ἑπόμενο ἄρθρο μου θά παρουσιάσω τήν οὐσία καί τήν βάση τοῦ προ βλήματος τῆς διαδικασίας χορηγήσεως τῆς Αὐτοκεφαλίας πού προκάλεσαν τά σύγχρονα γεγονότα.
Κατά συνέπειαν, τά ὅσα γράφονται στό παρόν ἄρθρο εἶναι εἰσαγωγικά στό θέμα πού ἀπασχολεῖ αὐτόν τόν καιρό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου 

Αποτέλεσμα εικόνας για μητρ ναυπακτου

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ..

 

 

 

 

 

Το ¨αμερικανικο ονειρο¨ σημερα , παγκοσμια αποτελει την  πεμπτουσια της υλικης ευημεριας που όμως προβληματιζει,κι αυτό γιατί η απόλυτη ευτυχια δεν βρίσκεται ουτε στην υγεια, ουτε στην υλικη πληροτητα, ούτε στην μακροζωϊα, κάτι άλλο της λειπει, κι ο,τι και να κάνει, όλα την σπρωχνουν προς την αναζήτηση

του υ π ε ρ β α τ ι κ ο ύ  Όλα δείχνουν το δρόμο στο Θεό.Γιατι Πως να το κανουμε ,ο ανθρωπος δεν γεννηθηκε για να¨ψοφησει¨ καποια μερα ύστερα από 60, 70, 90, ή και και 100 χρόνια. Γεννηθηκε για  κ α τ ι   πολύ μεγαλύτερο.

 

 

 

Ερωτημα: Υπάρχει αραγε. 

Το Φ ά ρ μ α κ ο  Της Αθανασίας;

Τί έχει ανάγκη ο άνθρωπος σήμερα; 

Ποιο το νόημα της ζωής του; 

Γιατί Ζει, Και Ποιος Είναι Ο Σκοπός Της Ζωής.

Στις ημέρες μας, εγινε η χαρτογράφηση του γενετικού κώδικα.Προβλέπεται δε ότι σε λιγο, θα είναι δυνατόν ο άνθρωπος να ζήσει μέχρι  και 120 χρόνια.

Στην ορθόδοξη θεολογία, λέμε ότι ο άνθρω πος αποτελείται από ψυχή και σώμα και ότι και τα δύο αυτά στοιχεία συγκροτούν την υπόσταση, του ¨ανθρωπου¨. 

Τα τρία γνωρίσματα του είναι 

Η αγάπη, 

Η ελευθερία και

Η Μοναδικότητα Της Ύπαρξης. 

Αυτό σημαίνει ότι το DNA δεν είναι το καθορι στικό στοιχείο του ανθρώπου, αλλά υπάρχουν και πολλές δυνατότητες ελευθερίας, αφού ο άνθρωπος αντιδρά προσωπικά στα διάφορα γεγονότα της βιολογικής και κοινωνικής του ζωής.

 

 

 

 

Όταν ανακοινώθηκε η αποκωδικοποίηση του γενετικού κώδικα, μια εφημερίδα έγραψε τη φράση, με βαθύ νόημα: 

Η ταυτότητα της ζωής ευρέθη,

το  ν ό η μ α   αναζητείται.

Εκείνο που έχει ανάγκη ο άνθρωπος σήμερα είναι το νόημα της ζωής, δηλαδή να απαντήσει στο ερώτημα γ ι α τ ί   ζει, ποιος είναι ο σκοπός της ζωής του. 

Ουτε τα εγγονια σου  ουτε ο ανδρας σου.

Αν δεν απαντήσει σ αυτό το ερώτημα,τότε όσα χρόνια και αν παραταθεί η βιολογική του ζωή θα είναι μια τραγική ύπαρξη.

 

 

 

 

Η σπουδαια ιατρική επιστήμη μας από τη φύση της, πολεμά τον θάνατο, χωρίς όμως να τον νικά. Οπότε, η όποια επιτυχία της ιατρικής επιστήμης,ενώ ξεκουράζει και αναπαύει τον άνθρωπο από τους πόνους και τις ποικίλες ταλαιπωρίες,δ η λ ώ ν ε ι   την αποτυχία της να νικήσει τον μεγαλύτερο εχθρό του ανθρώ που που είναι ο  θ ά ν α τ ο ς. 

Μηπως τελικα θα πρέπει  εναλλακτικα  να σκεφθουμε πως το φάρμακο της αθανασίας είναι ο Χριστός, ο οποίος μπορεί να δώσει νόημα ζωής κ α ι   στη βιολογική ζωή,και στις ασθένειες, και στον πόνο, αλλά και στον βιολογικό θάνατο;

Χαιρετε.

 

ΤΙ ΝΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΘΑΡΡΕΙΣ;

 alt

Σχετική εικόνα
Πρώτα όλα ήταν έ ν α   με το Θεό,  ευτυχισμένα στον κόρφο του.
Δεν υπήρχε εγώ και συ κι εκείνος
δεν υπήρχε δικό σου και δικό μου,
 
δ ε ν   υ π ή ρ χ α ν  δ υ ό ,
υ π ή ρ χ ε  έ ν α .Το Ένα, ο Έ ν α ς. 
Αυτός είναι ο Παράδεισος που ακούς, κανένας άλλος.Από κει ξεκινήσαμε, αυτόν θυμάται και λαχταρίζει η ψυχή να γυρίσει. 
Β λ ο γ η μ έ ν ο ς   ο θάνατος
Τί ναι ο  θ ά ν α τ ο ς, θαρρείς;
Ένα ¨μουλάρι¨ ,το καβαλικεύουμε και πάμε.
Μιλούσε, κι όσο μιλούσε το πρόσωπό του φωτίζουνταν.
Γλυκό, ευτυχισμένο χαμόγελο ξεχύνουνταν από τα χείλια του κι έπιανε όλο του το πρόσωπο.
Ένιωθες βυθίζουνταν στην Παράδεισο.
Γιατί χαμογελάς, γέροντά μου;
– Είναι να μη χαμογελώ; μου αποκρίθηκε,είμαι ευτυχής, παιδί μου.Κάθε μέρα, κάθε ώρα,
γ ρ ο ι κ ώ τα πέταλα του μουλαριού, 
γ ρ ο ι κ ώ  το Χάρο να  ζ υ γ ώ ν ε ι.
alt
Είχα σκαρφαλώσει τα βράχια για να ξομολογηθώ   στον άγριο τούτον απαρνητή
της ζωής.
Μα είδα ήταν ακόμα πολύ ενωρίς.
Η ζωή μέσα μου δεν είχε ξεθυμάνει.
Αγαπούσα πολύ τον ορατό κόσμο.
Ελαμπε o Ε ω σ φ ό ρ ο ς  στο μυαλό μου, δεν είχε αφανιστεί μέσα στην τυφλωτική λάμψη του Θεού.Αργότερα, συλλογίστηκα,
σ α  γ ε ρ ά σ ω ,σαν ξεθυμάνω,
σαν ξ ε θ υ μ ά ν ε ι. μέσα μου κι o Εωσφόρος.
Σηκώθηκα. Ασκωσε ο γέροντας το κεφάλι.
– Φεύγεις; έκαμε άε στο καλό. Ο Θεός μαζί σου.Και σε λίγο, περιπαιχτικά
– Χαιρετίσματα στον κόσμο.
– Χαιρετίσματα
στον ο υ ρ α ν ό, αντιμίλησα.Και πες στο Θεό, δε φταίμε εμείς,
φ τ α ί ε ι  A υ τ ό ς ,που έκαμε τον κόσμο τόσο ωραίο.
Κανεις δεν ξέρει αν τελειώνοντας
το Τ α ξ ι δ ι, ο κυρ Νίκος μετάνοιωσε.
Κανείς δεν ξέρει αν περνοδιαβάζει την Παράδεισο που συνεχώς; 
α ν α λ ο γ ί ζ ο ν τ α ν.
Κανείς δεν ξέρει αν νίκησε τον πειρασμό, π’ αρέσκονταν να προκαλεί.
Μόνον ο Χριστός γνωρίζει, κι  ίσως τα σπλάγχνα της φιλανθρωπίας Του, 
σ γ χ ω ρ ε σ α ν  τον κυρ Νικο μας,κι έτσι τώρα προσεύχεται σε κάποια γωνιά.του Αδη παρέα μετονμακαριστό Μακάριο τον Σπηλαιώτη περιμένοντας την ώρα που όλοι μας ζώντες και νεκροί θα μπούμε στον Παράδεισο.
Γιατί όλοι θα μπούμε στον Παράδεισο,άλλοι με χαρά κι άλλοι με τρόμο.
Γι άλλους θάναι φώς,και γι άλλους φωτιά,
γιατί κ ό λ α σ η  δεν υπάρχει στα σπλάγχνα του Θεού
Αυτή τη κάνουμε μόνοι μας,μεσα μας,και τη στήνουμε μπρός μας,και τη βιώνουμε, γιατί δεν θέλουμε να απαλλαγούμε απ αυτήν, 
γιατί την α γ α π ά μ ε, όπως αγαπάμε τα πάθη μας φανατικά,μεχρι τέλους,
χωρίς μ ε τ ά ν ο ι α .
Χαιρετε. 
alt
alt

 

Αρέσει σε %d bloggers: