Ο θάνατος προκαλει δεος . Αν κάποιος πεθάνει μη έχοντας εξαντλήσει τη ζωή του, ξαφνικα καταιγιστικα, γεμιζει αποριες τους αγαπημενους του. Το ιδιο κι οταν φυγει οπως λεμε πληρης ημερων.
Αυτες τις μερες αποχαιρετησαμε με θλιψη διαφορες προσωπικοτητες οπως τον διευθυντή του Μουσείου της Ακρόπολης, Δημήτρη Παντερμαλή, την μοναδική ερμηνεύτρια Ειρήνη Παπά, τον καταξιωμένο ηθοποιό Κώστα Καζάκο και τον σπουδαίο σκηνοθέτη και σεναριογράφο Ζαν Λυκ Γκοντάρ.
Mια περιεργη προσέγγιση, στον μεγαλύτερο φόβο του ανθρώπου, τον Θ ά ν α τ ο, φέρει το παράξενο όνομα Βιοκεντρισμός, και προέρχεται από το χώρο της κβαντο-φυσικής.
Δεν συντρέχει λόγος να επικεντωθούμε στον όρο και την έννοια του, αλλά να μπούμε στην ουσία του, που είναι ο θάνατος και τα περί αυτόν.
Ξερουμε πως : Καμίας Μορφής Ενέργεια Δεν Χάνεται. Απλα Αλλάζει Μορφές, Τροποποιείται, Μεγαλώνει, Μικραίνει, Όμως Δεν Καταστρέφεται Υπάρχει Για Πάντα όσο μπορεί να είναι αυτό για την περιορισμένη αντίληψή μας.
Ξερουμε πως ο εγκέφαλος μας είναι μια τεράστια γεννήτρια διαφόρων ειδών ενέργειας.Λογικό και εναγώνιο ερώτημα:
Τι Γίνεται Αυτή Η Ποσότητα Ενέργειας ; Ψυχή Τη λέμε εμεις. Καποιοι πιστευουν πως μεταβιβάζεται σ ένα παράλληλο σύμπαν.
Για τον Α δ η μιλά η Θεολογία.
Για τους ειδήμονες, η θεωρία των παράλληλων συμπάντων,δεν υφίσταται όπως την αντιλαμβανόμαστε. Ο,τιδήποτε ο εγκέφαλος επεξεργάζεται και σαν πληροφορία είναι απλά ένα εργαλείο κατανόησης ενός συγκεκριμένου χωροχρόνου, και πραγματικότητας .
Ο εγκέφαλός , δεν έχει , θεωρητικά τη δυνατότητα να κατανοήσει την ύπαρξη του απείρου, εφ’ όσον είναι προγραμματισμένος να κατανοεί μόνο πεπερασμένα σύνολα ικανά να τον βοηθήσουν στην επιβίωσή του σ έναν αφιλόξενο κόσμο, τον κόσμο μας. Κι επειδή κόσμος σημαίνει στολισμός, καλό είναι να τον ονομάσουμε με τον σωστό τρόπο ώς κτίση.
Ο Αϊνστάιν , με αφορμή το θάνατό ενός φίλου , είχε παραδεχτεί Ότι Ο Διαχωρισμός Ανάμεσα Στο Παρελθόν, Το Παρόν Και Το Μέλλον,Είναι Απλά Μια άγονη, λόγω χαρακτήρα Ψευδαίσθηση , και μάλλον είχε δίκηο.
Η Α θ α ν α σ ί α όχι σαν θεολογικός όρος, σαν έννοια, βρίσκεται περαν του χωρο-χρόνου όπως τον ξέρουμε.
Σ έναν κόσμο έξω από την αντιληπτική μας ικανότητα, κι από ό,τι θεωρούμε ως πραγματικό ή μη. Μήπως βλέπετε μιαν ομοιότητα με τον ¨άλλο κόσμο¨ της Θεολογίας;
Όσο δεδομένη είναι η πεπερασμένη ικανότητα μας, στον προσδιορισμό της πραγματικότητας, άλλο τόσο είναι, και στον προσδιορισμό της μ η πραγματικότητας. Αυτής που δεν περιορίζεται από το χώρο, το χρόνο και τους νόμους ενός χιλιοστού του σύμπαντος,αλλά επεκτείνεται σε ολόκληρη την δημιουργία και τις παράλληλες, άπειρες όπως και ο χωροχρόνος, μορφές της.
Ισως καποιοι αγνοήσουν τον σχολιασμό καθότι ¨ψυχικοί¨ προσηλωμένοι,που θα πεί καρφωμένοι στην πραγματικότητα της καθημερινότητας.
Κανείς δεν μπορεί να τους κρατήσει κακία, αλλ ούτε να τους λοιδωρήσει.
Καθημερινά βλέπουμε την ανθρώπινη εξαθλίωση,ειδικα αυτα τα δυο χρονια της επελασης του κορωνοιου με τις χιλιάδες μορφές της που Πάντα υπήρχε, όμως ηταν καλά κρυμμένη μακιγιαρισμένη με τα ψιμίθια της απωλειας
Τώρα που χάθημε το ψεύτικο λούστρο της υποκρισίας, φάνηκε σε όλη την γυμνότητά της.
Πόσο επίκαιρο είναι πράγματι σήμερα που η Επιστήμη μιλά πλέον για μιαν αθανασία της ενεργείας του νού.
Χαιρετε..
Kosmaser's Weblog 