Είναι άδικο να πεθαίνουν παιδιά
απο καρκίνο.
Στέκεσαι αποσβολωμένος
μπροστά στον ασίγητο πόνο.
Προσπαθείς να εξηγήσεις τα ανεξήγητα.
Η επιστήμη εδώ σωπαίνει,
δεν έχει λόγο, μόνο κάποια λόγια παρηγοριάς.
Κι η μάνα με το απλανές βλέμμα
να θέλει σε λίγα λεπτα να ρουφήξει
όλη την εικόνα του παιδιού της που
δεν χάρηκε στα ελάχιστα χρόνια,
και τί χρόνια, που έζησε μαζί του
και τώρα η ιδια το παραδίνει στο ταφο.
Ας ζούσε, κι ας μπαινοβγαίναμε στο νοσοκομείο.
Ομως κάπως διαφορετικά κρινει αυτά τα πράγματα
Εκείνος που ετάζει νεφρούς και καρδίας.
Οχι δεν πήγε στο¨χώμα¨η Αντα μου,
Μόνο το βασανισμένο σωματάκι της,
γύρισε εκεί απ όπου προήλθε ψέλιζε η μάνα.
Ποιός ξέρει γιατί ο Θεός πήρε την Αντα μας,
ψιθύριζε ο μεγαλύτερος αδελφός της,
μόλις 11 χρόνων κοιτάζοντας
το μικρό λευκό φέρετρο,
σκεπασμένο απο λευκά λουλούδια.
Δεν υπήρξαν υστερισμοί
Μόνον ένας βουβός ,υγρός,
βαθύς πόνος όλων βλέπεις
ήταν ενεργά μέλη της Εκκλησίας,
και μπορούσαν να δούν πέρα
απ τον οριζοντα της όποιας συμβατικότητας.
Τα κοιμητήρια αυτές τις ώρες,
όταν υποδέχονται για
τον προσωρινό ¨ύπνο¨ κακώς
τον ονομάζουν αιώνιο,δεν είναι,
τα παιδιά,
λές και αναγνωρίζουν την αδικία,
γι αυτό κι αυτά μειώνουν
τους ρυθμούς τους.
Δεν ακούς φωνές, μόνο ψιθυρίσματα
Ο αποχαιρετισμός βαρύς,
να σου λύνει τα μέλη.
Οι γονείς με δάκρυα βουβής απόγνωσης,
συγκρατούν ένα μεγάλο γιατί.
Ετσι έφυγε ένα ζεστό απόγευμα του Οκτώβρη,
τί ειρωνεία, η μικρή Αντα, μόλις 8 ετών.
Ενας άγγελος
που ποτέ δεν παραπονέθηκε,
για τους πόνους,
ούτε όταν η χημειοθεραπεία
της πήρε βαναυσα τα όμορφα μαλλιά.
Θα βγούν ξανθά τώρα;
ρωτούσε τη μητέρα της που,
πνίγοντας τα δάκρυα,την βεβαίωνε
πώς ναί κατάξανθά κρύβοντάς την
στην αγκαλιά της.
Και το παράδοξο όντως
βγήκαν κατάξανθα μαλλάκια,
κι έτσι μ αυτά
κοιμήθηκε τον προσωρινό της ύπνο η Αντούλα.
Kosmaser's Weblog 