RSS Feed

Tag Archives: νεύρωση

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΝΟΙΩΘΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ…ΑΧΡΗΣΤΟΣ!

 

 

 

Ο άνθρωπος ,φίλοι μου, πέρα απ οποιαδήποτε μόρφωση, επαγγελματική δεινότητα, οικονομικό status, μπορεί να μιλά για πληρότητα ζωής  προσοχή  όχι ποιότητα, μην τα μπερδεύουμε, στο ποσοστό που έχει ικανοποιήσει τρείς βασικες ανάγκες του  Πρώτα και πάνω απ όλα την αίσθηση που μεταμορφώνεται σε αναγκαιότητα, να αισθάνεται ο  ι δ ι ο ς   οτι έχει αξία. Οτι μπορεί κάτι να προσφέρει, οπουδήποτε και σ οποιον δήποτε.Αν ξέρατε πόσο καλό έχει κάνει το διαδίκτυο σε πλήθος ανθρώπων.Μετά έρχεται μιαν άλλη ανάγκη του: Να τον αγαπούνΝα έχει κάποιον  , κάποιους να τον αγαπούν, να του δείχνουν έμπρακτα την αγάπη τους Αν δεν τον αγαπούν πραγματικά, δεν έχει σημασία, να κανουν οτι τον αγαπούν, αρκεί εκείνος να εισπράττει το συναίσθημα. Και τέλος έχει κι ο ιδιος την αναγκη  να αγαπά.Ξεκινά με πάθος, ας πούμε ερωτικό, κι αν έχει τύχη, και ο άνθρωπος του να είναι σωστός, εξελίσσεται σε ήρεμη αγάπη, χωρίς παθολογικές εξάρσεις, που τον ισορροπεί και του χαρίζει την πολυπόθητη οικογενειακή  αρχικά, και κοινωνική στην συνέχεια ειρήνη. Ολα αυτά ,στο βαθμό που ικανοποιούνται  φέρνουν τον άνθρωπο σε αναγκαίες συγκρούσεις με τον κοινωνικό  του περίγυρο. Ολα έχουν συνήθως κόστος, σε ωρισμένα μάλιστα θέματα πολύ υψηλό.

Σ εναν συνειδητοποιημένο άνθρωπο, αυτό το κόστος καταντά ,πολλές φορές αβάσταχτο.Ετσι ο μόνος εύκολος δρόμος είναι η απόδραση στην ψυχική διαταραχή. Μέχρις εδώ τα καταλαβαίνω, γι αυτό και τα εκφράζω.Από δω και πέρα η σκυτάλη στην Αλεξάνδρα.

 

 

 

Το πρόβλημά τους, Ζάχο μου, δεν είναι ούτε βιολογικό, ούτε υπαρξιακό, προφανώς δε ούτε ψυχικό Είναι βαθύτατα οντολογικό, και γι αυτό Θεολογικό.Ανθρωπος χωρίς πίστη, αρπάζεται απ ό,τι νομίζει μπορεί να του δώσει κάποιο νόημα ζωής.Αυτό στην πορεία αποδεικνύεται ανεπαρκές, οπότε ξεκινά το παραμύθι των ψυχολογικών προβλημάτων, που μοιάζουν με τον πίθο των Δαναϊδων, δεν βρίσκει ποτέ τέλος,ή μάλλον βρίσκει μια και μοναδική πόρτα που γράφει ψύχωση . Εδώ έχουμε, απ την αρχή του προβλήματος, μιαν απροθυμία ανάληψης της ευθυνης που απορρέει απ την βίωση της καθημερινότητος.Και δεν είναι μόνο η ψυχοπαθολογία των συγκεκριμμένων υποκειμένων, ό λ ο ι  μας, άλλος λίγο, άλλος περισσότερο, έχουμε ανάγκη ψυχοθεραπείας, που όμως δεν  επιτυγχάνεται ούτε με φάρμακα τύπου υδροχλω ρικής φλουοξετίνης  Prozac, ούτε με τις περί φημες αναδρομές, αλλά και μόνον με την εμφάνιση, ανάδειξη, και ενίσχυση της μόνης δυνατότητας, που σίγουρα κρύβεται μέσα στον καθένα μας, να τολμήσουμε να κάνουμε τις αναγκαίες τομές, ώστε να ικανοποιήσουμε τις παραπάνω θεμελιώδεις ανάγκες μας να αγαπούμε όσο γίνεται πιό αληθινά, να γινόμαστε αποδέκτες πραγματικής αγάπης απο τους αλλους, και το πιο σπουδαιο να νοιώθουμε οι ίδιοι, άσχετο σε ποιό βαθμό,οτι εχουμε  καποια αξια οτι κάτι προσφέρουμε, άσχετα τί, άσχετα σε ποιόν, εμείς να νοιώθουμε οτι προσφέρουμε

 

 

 

Βλέπουμε λοιπόν οτι πρέπει να υπάρχουν στη ζωή μας κάποιοι που μας νοιάζονται, και που και μείς τους νοιαζόμαστε.Χωρίς την ύπαρξη αυτών των ανθρώπων στην ζωή μας,είναι αδύνατη η ισορρο πία που λέγαμε, απλά γιατί δεν ικανοποιούνται οι βασικές ψυχικές, κατα κύριο λόγο, ανάγκες μας Δεν είναι απαραίτητο, αν αναρωτιέστε, να είναι αυτοί οι άνθρωποι συνεχώς δίπλα μας.Απ τη στιγμή που μας συνδέει ένα δυνατό αίσθημα γι αυτούς, δεν λέω συναίσθημα, και αυτοί έχουν το ίδιο αίσθημα για μας, όσο μακριά μας κι αν βρίσκονται, το κύκλωμα κλείνει κι η σχέση καλύπτει τις ανάγκες μας ισορροπίας, έτσι μπορούμε να βαδίσουμε χωρίς φοβίες το τεντωμένο σχοινί της εφήμερης ευτυχίας μας.

Να δούμε ένα δικό μας παράδειγμα:

Ο Κοσμάς, έμεινε για πάνω απο μήνα μόνος του στο βουνό σχεδόν απομονωμένος.Δε λέω εύφορη  η μοναξιά, όμως εάν δεν γνώριζε οτι στην Αθήνα καποιοι άνθρωποι, η οικογένειά του,που τον αγαπά, και νοιάζεται τον σκέπτεται άλλο αν δεν βρίσκεται corpore (σωματικά) κοντά του, δεν θα μπορούσε να ενεργήσει, μακράν της ψυχολογικής πίεσης Ενώ τώρα Είναι ήσυχος, κι έτσι ικανοποιεί τις δύο απ τις τρείς βασικές προϋποθέσεις, και μένει η τρίτη, δηλαδή να νοιώθει 

χ ρ ή σ ι μ ο ς  κι όχι άχρηστος.

Εδώ σηκώνει πολλή κουβέντα.

 

 

 

Ας πάρουμε σαν εμβόλιμο παράδειγμα τον Ζάχο.

Σαν επεμβατικός καρδιολόγος, έχει σώσει πολλους  απο σίγουρο θάνατο.Βέβαια κι ο ίδιος , όπως και κάθε καρδιολόγος, λέει οτι απλά έκανε το καθήκον του. Ομως αν ψηλαφίσουμε το βάθος της ψυχής του, θα δούμε οτι ο βαθμός ικανοποίη σης του βασικου συντελεστού, αυτού της αίσθησης της χρησιμότητος, αγγίζει το 100%. Νοιώθει οτι είναι χρήσιμος στους άλλους και κοντά στον βασιλικό, έχει και την πρόσθετη χαρά να αρνείται την ραγιάδικη έκφραση ευχαρίστησης των ασθενών του δηλαδή το περιώνυμο φακελλάκι, ποτίζεται κι η γλάστρα, δηλαδή εισπράττει την μέθη  της λατρείας του άλλου, μπροστά σ ένα αλτρουϊστή, τρομάρα του, γιατρό, και δή φαλακρό Τώρα αν αυτό το συναίσθημα είναι σωστό, ή αν οδηγεί στην οίηση που είναι καταστροφική, αποτελεί θεολογική κουβέντα , που θα την κάνουμε , μαζί με πολλές άλλες  μιαν άλλη φορά.

Το υπομειδίαμα του Ζάχου, απλά επιβεβαίωσε το πόσο δίκηο είχε η Αλεξάνδρα, για το γεγονός  της αναγκαιότητος ικανοποίησης των συγκεκριμμένων αναγκών, σχεδόν απο την ώρα που γεννιόμαστε μέχρι τον θάνατο.

 

 

 

 

Πίσω στον Κοσμά.Απ ότι μου έλεγε, μελετούσε ορμόνες σε σχέση με την επίδρασή τους στο καρδιαγγειακό, καρδιομυϊκό, και καρδιο ηλεκτρικό  σύστημα.Δεν εξετάζω το γιατί, όμως αυτό τον έκανε να νοιώθει οτι για κάτι είναι, ή μπορεί να είναι, χρήσιμος. Κι όπως φαίνεται μάλλον είχε δίκηο. Ο Ζάχος θα μας πεί για τον Α.Χ.που του έστειλε κυριολεκτικά στο παρά πέντε, και του έκανε ανάταξη. Βλέπετε, έτυχε (;) να του εξομο λογηθεί οτι από καιρό είχε φτερουγίσματα στο στήθος.Μια κουβέντα, μια σωστή πρόβλεψη ο σωστός γιατρός, τα σωστά joules, κι ο άνθρωπος σώθηκε.Και μην μου πείτε οτι ο Κοσμάς δεν ένοιωσε οτι υπήρξε χρησιμος σε κάποιον;

 

 

 

Νατη η βασική προϋπόθεση.Αλλη περίπτωση Αυτό που κατα κόρον ακούμε σήμερα για την γεροντική άνοια, ή πιό σωστά θάλεγα γεροντική ψύχωση είναι η αντίδραση των ηλικιωμένων στην  απο μόνωση.Γιατί μπορεί να έχουν πολλούς γύρω τους, πλην ομως κανείς να μην συνδέεται μαζί τους με δεσμούς αγάπης.Και σας παρακαλώ να σκεφτείτε πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η έκκλησία με τα ζωντανά κύτταρα των ενοριών της , στο δέσιμο των ανθρώπων μεταξύ των, από παιδική μέχρι γεροντική ηλικία.Ιδίως στην προχωρημένη ηλικία ο συνάνθρωπος χρειάζεται τον άλλον, όχι απλώς για βοήθεια, αλλά για να εισπράτει απ αυτόν το αντί δωρο της δικής του, όποια κι αν είναι αυτή, προσ φοράς. Μιλήσαμε για ψυχοθεραπεία , κι αυτό ακριβώς είναι το έργο της Εκκλησίας, δηλαδή να ασχολειται με τις τρείς βασικές ανάγκες κάθε συνανθρώπου μας, δεδομένου ότι όλοι μας, ανεξάρ τητα του τί είμαστε, πόσα χρήματα έχουμε, τί μόρφωση έχουμε πάρει, ποιές είναι οι πεποιθήσεις μας, έχουμε τις ΙΔΙΕΣ ανάγκες και αν για οποιον δήποτε λόγο, δεν μπορούμε να τις ικανοποιήσουμε σε ανεκτό βαθμό, τοτε βιώνουμε ψυχολογικό πρόβλημα, που δεν φαίνεται αρχικά, αλλά που στη συνέχεια , καταντά νεύρωση ή το χειρότερο ψύχωση.

 

 

 

Ομως το θέμα είναι μεγάλο, και ήδη βλέπω οτι φθάσαμε σε επικίνδυνο σημείο κορεσμού. 

Σταματάμε εδώ, συνοψίζοντας πως και τα τρία βασικά υπαρξιακά στοιχεία της ζωής μας, έρχονται να ζωντανέψουν μέσα στην διδασκαλία των λόγων του Χριστού.

Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ  πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς.ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς καὶ  μάθετε  ἀπ’ ἐμοῦ,ὅτι πραος εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ,καὶ  εὑρήσετε  ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· [Ματθ. ια’ 28-29]

Νομίζω οτι το Ευαγγέλιο, σε κάθε περίπτωση, μας δίνει σπουδαίες ψυχοθεραπευτικές λύσεις, που όμως εκμεταλεύονται μόνο αυτοί που έχουν ενσωματώσει στη ζωή τους την ελπίδα Του.

Απο το 1989, όταν για πρώτη φορά ήλθα σε επαφή με το σπουδαίο πόνημα του Μητροπολίτου Ναυπάκτου

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ,

ένα έργο πνοής μεταφρασμένο σε  πολλές γλώσσες, ένα πράγμα κατάλαβα, ότι η Εκκλησία βοηθά τον άνθρωπο να ελέγξει τους λογισμους και την φαντασια του Και ελέγχοντας τους λογισμούς του , όπως και την διαβρωτική επίδραση της Φαντασίας, έχει ειρήνη στη καρδία του, κι όχι οποιαδήποτε ειρήνη, αλλά αυτή που επαγγέλεται ο Χριστός, την δικη Του ειρηνη.

Κι οταν φίλοι μου κάποιος κατορθώσει να παγιώσει στην ψυχή του την ειρήνη του Χριστού, που να σταθεί νεύρωση  ή ψύχωση. Για έλατε τώρα να δοκιμάσετε μια σπεσιαλιτέ που μου έμαθαν στο Τορόντο.Μουδιασμένοι λίγο, ευχαριστημένοι πιό  πολύ, σηκωθήκαμε απ την ψυχοθεραπευτική αυτή συγκέντρωση, και με χαρά γευτήκαμε μια υπέροχη πίτα που είχε μόλις βγάλει απ το φούρνο ο  Βαγγέλης  του Ζάχου.

( Η Αλεξάνδρα επέμενε οτι η  συνταγή ήταν καναδέζικη ). Προφανώς κανείς δεν την πίστεψε.

Αρέσει σε %d bloggers: