RSS Feed

Tag Archives: θεολογικά κείμενα

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ ..Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ

Σχετική εικόνα

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για κοσμασερ εικονες

 

Όλα τα θέματα, θα πρέπει  να τα προσεγγίζει κανείς α π ο φ α τ ι κ ά . Δηλαδή βλέπεις έναν άνθρωπο, να τον αγαπάς, γι αυτά που δεν  φαίνονται, γι αυτά που εχει εσωτερικα  μέσα του τα οποία ενδεχομένως, δεν τα εκδηλώνει, και όχι όλα  αυτά που φαίνονται, αυτά  που βλέπεις.

Υπάρχουν  τα λεκτικά και τα  μή λεκτικά.

Αυτά που λένε τα μάτια του άλλου.

 

 

 

Τα μάτια  ε κ π έ μ π ο υ ν  βγάζουν κάτι άλλο. Κάποιος δεν μπορεί να μιλήσει.Εχει μια δυσκολία στη γλώσσα, κι έτσι αναπληρώνει

τ ο  λ ε κ τ ι κ ό   μ ε  μ α τ ι α.

Είπαμε, τα θέματα που μας απασχολούν,να τα αντιμετωπίζουμε  αποφατικά.

Α π ο  και  φ η μ ι  Δηλαδή, δεν θέλω να μιλώ.

Δεν θέλω να ο ρ ι ο θ ε τ ω

Αρα όλα τα θέματα, θα τα προσεγγίζω 

α π ο φ α τ ι κ α . Όχι αυτό που βλέπουμε:

Τα ελαττώματα του, τις ιδιοτροπίες του.

Τα γεγονοτα της ζωής μας. Να τα αντιμετωπίζουμε   αποφατικα . Να μην τα ερμηνεύουμε όπως εξελίσσονται.

Να προσπαθούμε να δούμε το βαθος του συγκεκριμένου γεγονότος. Ολη μας τη ζωή, πρέπει να τη βλέπουμε αποφατικα . Εμείς, βέβαια, βλέπουμε όλες τις δυσκολίες. Αλλά πέρα απ τις δυσκολίες υπάρχει και κάτι άλλο.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για κοσμασερ εικονες

 

 

 

Ποιός ξέρει ποιο είναι το θέλημα του Θεού,και γιατί ε π έ τ ρ ε ψ ε  αυτή τη δυσκολία.Όταν ο άνθρωπος αντιμετωπίζει κάθε τι που του παρουσιάζεται με τρόπο αποφατικό με πίστη , αυτό δείχνει  ωριμοτητα ,αλλά και δυνατοτητα να εισχωρεί στο βάθος των πραγμάτων.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ

 

 

Κάπως έτσι υπήρξε ο  Ηρακλειτος  αποφατικος φιλόσοφος.Προ-Σωκρατικός.Σε μας, έφθασαν κάπου 139 αποφθέγματα του, μέσω του Πλάτωνος του Αριστοτέλους, του Ιππολύτου, του Διογένους Λαερτιου, του Κλήμεντος Αλεξανδρείας και άλλων, οι οποίοι τον μελέτησαν και περιέλαβαν κομμάτια της διδασκαλίας του στα κείμενα τους.Όλοι αυτοί, συμπίπτουν στα λεγόμενα τους για τον Ηράκλειτο.

 

Σχετική εικόνα

 

 

 

Ο φιλόσοφος χακτηρίζεται ως  σκοτεινος , γιατί είπε μεγάλες αλήθειες, τις οποίες μπορεί ο καθένας  να ερμηνεύσει και να τις πάρει για τον εαυτό του.Αυτό δείχνει ότι είναι ένας , Γέροντας  όλων, κατά ένα τρόπο. Και γι αυτό, σχεδόν όλοι οι μετέπειτα κλασσικοί φιλόσοφοι, τον επαίνεσαν ακόμη και μεγάλοι χριστιανοί συγγραφείς,όπως  ο Ιππόλυτος και ο Κλήμης, οι οποίοι συνεχώς παραπέμπουν σε κείμενα του, και τα προσαρμόζουν στη Χριστιανική διδασκαλία.

Ακόμη τον επαινούν και νεώτεροι φιλόσοφοι, όπως ο Εγελος και ο Μπέρκσον, οι οποίοι θεωρούν τον Ηράκλειτο, μεγάλο φιλόσοφο, γιατί τους αγκαλιάζει και τους αγαπάει ολους  Ο Σωκράτης, όταν τον μελέτησε είπε: Είναι γενναία αυτά που κατάλαβα. Είναι γενναία αυτά που δεν κατάλαβα.Γι αυτό , χρειάζεται ένας πολύ καλός κολυμβητής για να μπεί στο βάθος και να βρει τους θησαυρούς.

Ενας άλλος αρχαίος συγγραφεύς ,έλεγε χαρακτηριστικά: Για να καταλάβει κανείς τον Ηράκλειτο,

¨Δ η λ ί ο υ  τινός δ ε ί τ α ι  κολυμβητού ¨  

κι αυτό γιατί οι κολυμβητές απ τη Δήλο φημίζονταν για την ικανότητά τους να κρατούν την αναπνοή τους, κάτω από το νερό. 

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ

 

 

Ελεγε ο Ηράκλειτος:

¨Ο,τι αν  κ ο ι ν ω ν ή σ ω μ ε ν , αληθεύομεν,

Ο,τι αν  ι δ ι ά σ ω μ ε ν , ψευδόμεθα.¨

Δηλαδή , οσα μοιραζόμαστε με τους άλλους, όσα κουβεντιάζουμε, συναναστρεφόμαστε, είναι αληθινά, κι εμείς είμαστε αληθινοί.

Όταν κ λ ε ι ν ό μ α σ τ ε  στον εαυτό μας, και βλέπουμε μόνο τον εαυτό μας και τίποτα άλλο, τότε είμαστε ψευδείς, ψεύτικοι, ότι κάνουμε ,είναι ψεμμα.Η αλήθεια βγαίνει από την  κοινωνια   από την ενότητα. Στην έξοδο από τον εαυτό μας,στην επικοινωνία με τους άλλους

 

Αποτέλεσμα εικόνας για κοσμασερ εικονες

 

 

Για τον Ηράκλειτο, ο  λ ο γ ο ς   ήταν – είναι:   

Σ υ μ π α ν τ ι κ η  α ρ χ η . Η παράδοση δε, θέλει τον Ευαγγελιστή Ιωάννη να δανείζεται την έννοια του Λ ό γ ο υ   στον Ευαγγέλιο του:

Ε ν  α ρ χ η   η ν   ο   Λ ό γ ο ς.

Ως γνωστόν Ο Ευαγγελιστής έζησε στην Εφεσσο, όπως και ο Ηράκλειτος, όπου υπήρχε διάχυτη  η αντίληψη του  λ ο γ ο υ  του Ηρακλείτου. Έτσι το πήρε η παράδοση και κατέληξε στο ότι

Ο Λόγος ε ι ν α ι  π ρ ο σ ω π ο   

Δεν είναι απλώς μία Αρχή. Ακόμη, ο Ηράκλειτος, υπήρξε ένας Προφήτης,Ησυχαστής, Ερημίτης.Κατά δε τον σπερματικό λόγο

 

Σχετική εικόνα

 

 

Έ ν α ς  σ α λ ο ς .Διηγούνται ότι ¨όταν κάποτε η πολιτεία τον κάλεσε να νομοθετήσει εκεινος  έφυγε ,αφήνοντάς τους χωρίς απάντηση, και πήγε και έπαιζε αμάδες (πεσσούς) με τα παιδιά Όταν δε τον ερώτησαν ξανά γ ι α τ ί  δεν νομοθετεί , απάντησε:  Περιττόν, γιατί σεις οι ίδιοι θα τους καταργήσετε, με το να τους παραβιάζετε Έτσι είναι προτιμότερο να παίζει κανείς με τα παιδιά , παρά να ασχολείται με σας.

Στη συνέχεια ανεχώρησε σε παρακείμενο βουνό και ζούσε μόνος του σε απόλυτη φτώχεια. Κάποια στιγμή ασθένησε, μάλλον από υδρωπικία, και μη μπορώντας να θεραπευθεί, περιεβλήθη με ακαθαρσίες και κατέληξε να φαγωθεί από τα σκυλιά.

Έζησε α π ο φ α τ ι κ α  , όπως και πέθανε.

Η βασική του θεωρία. Ο  λ ο γ ο ς  Έλεγε :

Ο λόγος είναι η α ρ χ ή που διέπει το σύμπαν.

Ο Λόγος είναι  α ε ι ζ ω ο ν  π υ ρ 

Από τη φωτιά βγαίνουν ολα  τα αίτια.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για κοσμασερ εικονες

 

Από τον αέρα,το σύννεφο, κι απ αυτό η βροχή, κι απ τη βροχή η   γ η .

Διαστολή-συστολή και μετά πάλι το π υ ρ.

Το  α ε ι ζ ω ο ν . Και η ν, και  έστι, και εσται, ούτε αρξάμενον, ούτε παυσάμενον.

Για τους ορθοδόξους, είναι το Πύρ του Αγίου Πνεύματος. Ο Λ ό γ ο ς είναι το Πύρ. Αυτός που διέπει τα πάντα. Το τρίτο , βασικό σημείο του Ηράκλειτου είναι.Το  γ ι γ ν ε σ θ α ι   κινηση , που σημαίνει ότι    Δεν υπάρχει τίποτε σταθερό μέσα στο σύμπαν.Τ α   π ά ν τ α   ρ ε ι  Άρα για τον Ηράκλειτο,τίποτα δεν είναι σταθερό.

Μόνον   α ν τ ι θ ε σ ε ι ς  όμως με αρμονία . Έλεγε  Ο π ό λ ε μ ο ς  πατήρ των πάντων, υπό την έννοια της υπάρξεως κινήσεως και αλλαγής. Όμως στο βάθος είναι η  αρμονία.

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για κοσμασερ εικονες

 

Διότι αυτή είναι η ενοποιούσα αρχή, ο συμπαντικός λόγος,των πάντων τ ω ν  αντιθετων Έλεγε Αν ο σκοπός του ανθρώπου είναι η  ευδαιμονια  τότε

τ α  β ο δ ι α  ε ι ν α ι  τα  πιο  ευτυχη

Έλεγε Τι είναι ο αιώνας. Ο αιώνας είναι ενα παιδι  που παίζει πεσσούς. Αν δεν γίνουμε παιδιά   

ν α  ξ ε φ υ γ ο υ μ ε  την ενηλικίωση , που συνδέεται με Τ α  π α θ η  τις  αντιζηλιες  τους  α ν τ α γ ω ν ι σ μ ο υ ς , με συμφεροντα κι επιθετικοτητα,  δεν  προκειται να γινουμε  α λ η θ ι ν ο ι

Αυτός ήταν ο Μεγάλος φιλόσοφος Ηράκλειτος

 

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ..ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ

Αποτέλεσμα εικόνας για Παπαδιαμαντη
Ο Μητροπολιτης Ναυπακτου, αγαπα ιδιαιτερα τον Παπαδιαμαντη,εχει δε μιαν ιδιαιτερη ικανοτητα να περιγραφει ¨την Θεραπευτικη¨της Ορθοδοξου Εκκλησιας¨μας. Αυτο κανει εξοχα στο κειμενο που ακολουθει, και που ειναι μεγαλο ( 4799 λεξεις ) ομως αξιζει.Στο τελος σιγουρα θα μεινετε μ ενα δακρυ στα ματια, και βαλσαμο στην καρδια.
Αποτέλεσμα εικόνας για Μητροπολιτης Ναυπακτου
Διαβαζοντας Κειμενα Του Παπαδιαμαντη, Αισθανομαι Οτι Λειτουργουν Ψυχοθεραπευτικα, Γαληνευουν Την Ψυχη, Υγραινουν Τα Ματια, Εμπνεουν Για Εναν Κοσμο Κεκοσμημενο.
1. Αναγκαία διευκρίνιση Κατ’ αρχάς είναι ανάγκη να διευκρινισθή ότι :Δεν Μπορει Κανεις Να Συγκρινη Τα Εργα Του Παπαδιαμαντη Με Τα Εργα Των Πατερων, Με Τα Φιλοκαλικα Κειμενα Και Τα Συναξαρια.Γιατί τα φιλοκαλικά κείμενα αποβλέπουν: Στην ΑΔΡΑΝΟΠΟΙΗΣΗ Του Φανταστικού Της Ψυχής, επειδή καθοδηγούν σε μια ΑΦΑΝΤΑΣΤΗ ΚΑΙ ΑΝΙΔΕΗ προσευχή, στο ανίδεο και αφάνταστο του νού. Είναι γνωστή η ρήση ότι : “Νούς φανταζόμενος είναι ανίκανος δια την θεολογίαν”. Βεβαίως βρίσκει κανείς μέσα σε πατερικά κείμενα στοιχεία, στα οποία παρουσιάζεται η ομορφιά της κτίσεως, ιδίως ο λόγος του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου στην Καινή Κυριακή, το Πάσχα, στον οποίο ο άγιος παρουσιάζει την ομορφιά της φύσεως κατά την άνοιξη.
Δεν Ηταν Πνευματικος Πατερας Και Καθοδηγητης, Ουτε Εξασκουσε Ποιμαντικη Σε Ανθρωπους Που Επρεπε Να Καθαρισουν Το Παθητικο Και Το Λογιστικο Της Ψυχης, Ουτε Ηταν Δασκαλος Και Ιεροκηρυκας.Ήταν Ενας Ανθρωπος Που Ειχε Επηρεασθη Απο Την Ορθοδοξη Παραδοση, όπως εκφραζόταν στις κοινότητες της Σκιάθου, τις οποίες μπορούμε να ονομάσουμε θεραπευτικές.Στα κείμενά του, λοιπόν, περιέγραφε μια κοινωνία που διαπνεόταν από τους Δερματίνους Χιτώνες Της Φθοράς Και Της Θνητότητας, μια κοινωνία που ζούσε μέσα στην παράδοση της Εκκλησίας και Εξασκουσε Την Υπομονη, Την Καρτερια, Διακατεχοταν Απο Την Πιστη Στον Θεο Και Ζουσε Μεσα Στην Λατρευτικη Ζωη Της Εκκλησιας. Ο Παπαδιαμάντης ήταν “Ο Μεγάλος Ζωγράφος Των Ταπεινών”, κατά τον Κωστή Παλαμά.Προκειται Για Ενα Κλιμα Και Μια Ατμοσφαιρα Που Καθαριζει Την Καρδια Του Ανθρωπου Και Υπαρχουν Στοιχεια Νοερας Προσευχης, Αφου Προκειται Για Προσευχη Που Προερχεται Απο Εναν Βαθυ Πονο.Και προτιμώ αυτήν την κοινωνία από μερικές άλλες κοινωνίες που χαρακτηρίζονται από: 
Πουριτανικές Ιδέες Με Φαντασιώσεις Υψηλής Πνευματικής Ζωής.Τα Εργα Του Παπαδιαμαντη Πιθανον Να Μη Ωφελουν Τους Μοναχους, Που Αποβλεπουν Σε Κατι Αλλο.Άλλωστε, ούτε ο Παπαδιαμάντης είχε την επιθυμία να καθοδηγή μοναχούς με υψηλές πνευματικές καταστάσεις.
Ζώντας μέσα στον κόσμο και επιδιώκοντας “νά βγάλη το ψωμί του”, Έγραψε Τις Αναμνήσεις Του Και Τον Πόνο Του,Χωρίς να κάνη θρησκευτικό κήρυγμα, Αλλά μάλλον έγραφε εξομολογητικά και ανθρώπινα, Συγκρίνοντας Εν Πολλοίς Τον Κόσμο Του Ουρανίου Πολιτεύματος Με Τον Κόσμο Της Εξορίας.
Ο Παπαδιαμαντης Εζησε Στην Ζωη Του ΜΕ ΠΟΝΟ, Που Θεραπευει Την Καρδια, Με Βαθυτατη Αυτομεμψια Και Μαλιστα Ειχε Την Τολμη Να Την Γραφη, Εζησε Με Υψηλο Αισθημα Δικαιοσυνης, Με Εντονη Ξενιτεια, Που Αυξανοταν Με Τις Αναμνησεις Της Παιδικης Του Ηλικιας Μεσα Σε Μια Ιερατικη Οικογενεια Και Μια Λατρευτικη Και Θεραπευτικη Κοινοτητα.
Αποτέλεσμα εικόνας για Φιλόθεος Ζερβάκος
Ο αείμνηστος Φιλόθεος Ζερβάκος θα γράψη για τον Παπαδιαμάντη: “Εγύρισα όλας τας Μονάς της Ελλάδος, του Αγίου Όρους, της Παλαιστίνης, του Σινά.Ευρήκα καλογήρους, ιερομονάχους, μοναχούς, Αλλα Πτωχους Και Ακτημονας Ωσαν Τον Παπαδιαμαντην Πανυ Ολιγους”.Αν συγκρίνη κανείς την ζωή του Παπαδιαμάντη Με Την Πλειονοτητα Των Μοναχων Της Εποχης Μας, Οι Οποιοι Ζουν Με Συνεχεις Επαιτειες Και Κατασκευαζουν Πολυτελη Μοναστηρια, Οπου Διαβιωνουν Με Κοσμικη Ανεση, τότε αντιλαμβάνεται την αξία του Παπαδιαμάντη.Έζησε, λοιπόν, με πόνο, αλλά και όταν ήλθε η ώρα να φύγη από τον κόσμο αυτόν, πέθανε με εξομολόγηση, με την μετάληψη των Τιμίων Δώρων, με προσευχή και μετάνοια, ψάλλοντας με πόνο το δοξαστικό της Παραμονής των Θεοφανείων, “Την Χειρα Σου Την Αψαμενην Την Ακηρατον Κορυφην Του Δεσποτου, Μεθ’ Ης Και Δακτυλω Αυτον Ημιν Καθυπεδειξας, Επαρον Υπερ Ημων Προς Αυτον, Βαπτιστα, Ως Παρρησιαν Εχων Πολλην”.Το ορθόδοξο τέλος του ήταν ένδειξη της ζωής του και της αποδοχής της υπάρξεώς του από τον Θεό.Δεν σάς αποκρύπτω ότι νοσταλγώ να έχω το ίδιο τέλος που είχε ο Παπαδιαμάντης και ελπίζω στο έλεος και την φιλανθρωπία του Θεού ότι θα μου το χαρίση.
Ο Θεός του Παπαδιαμάντη είναι Ο Θεος Των Πατερων και ιδιαιτέρως των Φιλοκαλικών Πατέρων με την εμπειρική γνώση του Θεού και φυσικά με την μεγάλη φιλοθεΐα και φιλανθρωπία.Δεν είναι ο Θεός του Θωμά του Ακινάτη και του Άνσελμου Καντερβουρίας. Ο Θεός του Θωμά του Ακινάτη είναι ένας θεός απρόσιτος, σκληρός, που υποχρεώνει τον άνθρωπο στην αποδοχή της ύπαρξής του. Στην “Σούμα Θεολόγικα”, ο Θωμάς ο Ακινάτης, μετά τα επιχειρήματα περί της υπάρξεως του Θεού, φθάνει σε αναγκαστικές δεσμεύσεις:“Ανάγκη λοιπόν να παραδεχθώμεν πρώτην τινα ποιητικήν αιτίαν, ήν πάντες ονομάζουσι Θεόν”. Και αλλού:“Συνεπώς πρέπει να υπάρχη όν νοούν, υφ’ ου πάντα τα φυσικά όντα κυβερνώνται και κατευθύνονται προς τον εαυτών σκοπόν· το δ’ όν τούτο ονομάζομεν Θεόν”. Και αλλού:“Δεν δυνάμεθα να διακριβώσωμεν πώς ο Θεός είνε, αλλά μάλλον πώς δεν είνε”.Ο Θεός ακόμη του Άνσελμου Καντερβουρίας είναι:Θεός φεουδάρχης ο οποίος κυριαρχείται από Τρεις Αρχές, ήτοι :Ότι είναι η υψίστη δικαιοσύνη, η υψίστη τιμή και ότι είναι θεός τάξεως, αφού έβαλε σε όλη την κτίση την τάξη.Οπότε κάθε αμαρτία είναι προσβολή της τιμής και της δικαιοσύνης του Θεού, αλλά και παράβαση της τάξεως που υπάρχει σε όλη την δημιουργία.
Αποτέλεσμα εικόνας για Παπαδιαμαντη
Γι’ αυτό και ο αμαρτωλός άνθρωπος πρέπει να τιμωρηθή, ή πρέπει να εξιλεώση την δικαιοσύνη του Θεού και να αποκαταστήση την τρωθείσα τιμή Του.
Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ, επηρεασμένος από αυτήν την δυτική θεολογική προβληματική, είχε υπ’ όψη του έναν τέτοιο δυνάστη θεό.Σε μια αλληλογραφία που είχε με κάποιον ελληνοαμερικανό Ιερέα Παπαστεφάνου φαίνεται αυτός ο επηρεασμός του. Γράφει κάπου: 
“Ο Θεος Μου Ειναι Ολο Λασπη, Αιματα, Επιθυμιες Κι Οραματα.Δεν είναι ο αγνός, άσπιλος, παντοδύναμος, πάνσοφος, δίκαιος, πανάγαθος.Δεν είναι φώς. Με αγώνα, με κάματο μετουσιώνει τη νύχτα μέσα στα σωθικά του και την κάνει φώς.  Ανηφορίζει αγκομαχώντας τον ανήφορο της αρετής. Φωνάζει βοήθεια. ΕΜΕΙΣ ΤΟΝΕ ΣΩΖΟΜΕ.
Salvatores Dei Τί θα πει τόνε σώζομε; Σώζομε μέσα απ’ την εφήμερη πήλινη ύπαρξή μας την πνοή την αιώνια, μετουσιώνουμε τη σάρκα, τον αέρα, το νερό και τα κάνομε πνέμα”.
Ο Θεος Ομως Του Παπαδιαμαντη Ειναι Ο Θεος Της Αποκαλυπτικης Αληθειας.
Ο Παπαδιαμάντης γνώρισε τον Θεό από νηπτικούς πατέρας, που ονομάζονταν Κολλυβάδες, τόσο στο Άγιον Όρος όσο και στην Σκιάθο.Είναι Θεός αγάπης, που συμπονεί τον άνθρωπο, που τον αγαπά, που αγαπά πιο πολύ τους αμαρτωλούς που συναισθάνονται την πνευματική τους φτώχεια. Αυτό φαίνεται καθαρά σε όλο το έργο του.
Ο θεος, Οπως Ελεγε Ο Οσιος Σιλουανος, Ειναι Ταπεινωση Και Πραοτητα Που Συγχωρει Τους Αμαρτωλους.Γράφοντας ο Παπαδιαμάντης για το καθαρτήριο πυρ της “Παπικής Ρώμης” σχολιάζει:“Ημείς Καθαρτήριον δεν ηξεύρομεν, πιστεύομεν όμως ότι ο Θεός εν τω απείρω Αυτού ελέει πολλάς πολλών αμαρτίας θα συγχωρήση δεχόμενος τας μυστικάς θυσίας και τας εν αυταίς γινομένας ευλαβώς μνείας των κεκοιμημένων.Περί Καθαρτηρίου δε και άλλων τοιούτων δεν πολυπραγμονούμεν.
Οι Δυτικοί θεολόγοι είναι δεινοί εις το να περιγράφωσιν επί το φανταστικώτερον και τας Κολάσεις και τα Καθαρτήρια.
Ημείς γνωρίζομεν μόνον ότι αι ψυχαί των ορθοδόξων χριστιανών, όσοι ημάρτησαν ως άνθρωποι, είναι εις το άπειρον έλεος του Θεού”.Ακόμη σε όλα τα έργα του φαίνεται διάχυτη αυτή η ευσπλαχνία του Θεού προς τον άνθρωπο.
Σχετική εικόνα
Την Χριστινα, Την Δασκαλα, Που Ζουσε Χωρις Στεφανι, Την βλέπει με συμπάθεια, γι’ αυτό στο τέλος του διηγήματός του γράφει γι’ αυτήν:“Αλλ’ Εκείνος, όστις ανέστη “ένεκα της ταλαιπωρίας των πτωχών και του στεναγμού των πενήτων”, όστις εδέχθη της αμαρτωλής τα μύρα και τα δάκρυα και του ληστού το Μνήσθητί μου, Θα δεχθή και αυτής της πτωχής την μετάνοιαν, και θα της δώση χώρον και τόπον χλοερόν, και άνεσιν και αναψυχήν εις την βασιλείαν Του την αιωνίαν”.
Αποτέλεσμα εικόνας για Τον “μπαρμπα-Γιαννιό τον Έρωντα”
Τον “μπαρμπα-Γιαννιό τον Έρωντα”, που πέθανε μπροστά στην πόρτα της Πολυλογούς που αγαπούσε, και σκεπάστηκε από το χιόνι,Τον Αφηνει Στο Ελεος Και Την Αγαπη Του Θεου. Γράφει:
“Και ο μπαρμπα-Γιαννιός άσπρισεν όλος,Κ’ εκοιμήθη υπό την χιόνα, Δια Να Μη Παρασταθή Γυμνός Και Τετραχηλισμένος, αυτός και η ζωή του και αι πράξεις του, ενώπιον του Κριτού, του Παλαιού Ημερών, του Τρισαγίου”.
Σχετική εικόνα
Την Φραγκογιαννού, που καταδιωκόμενη από δύο άνδρες για το έγκλημα που έκανε και στην προσπάθειά της να ανεβή τον βράχο του αγίου Σώστη, πνίγηκε, γράφει:
“Η γραία Χαδούλα Εύρε Τον Θάνατον εις το πέραμα του Αγίου Σώστη, εις τον λαιμόν τον ενώνοντα τον βράχον του ερημητηρίου με την ξηράν, Εις Το Ήμισυ Του Δρόμου, Μεταξύ Της Θείας Και Της Ανθρωπίνης Δικαιοσύνης ”.
Η ευσέβεια του Παπαδιαμάντη δεν έχει καμμία σχέση με τον Καλβινιστικό Πουριτανισμό,δεν διακρίνεται από κάποια Πουριτανική Ηθική, αλλά είναι Η Ευσέβεια Της Ορθοδόξου Παραδόσεως.Είναι γνωστόν ότι οι Προτεστάντες και κυρίως οι Καλβινιστές, επηρεασμένοι από ΤΟΝ ΑΠΟΛΥΤΟ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ, έφθασαν στο σημείο να κάνουν λόγο Για Σεσωσμένους Και Μή, από καθαρά ρατσιστικά κριτήρια και, βέβαια, η σωτηρία εκδηλώνεται και εξωτερικά, δηλαδή οι άνθρωποι έχουν εκδηλώσεις για την απόδειξη της σωτηρίας.
Αποτέλεσμα εικόνας για Καλβινιστής
Τά πέντε σημεία, όπως διατυπώθηκαν από τούς Καλβινιστάς στην συνάντηση της Ολλανδίας το 1618, ήτοι:
«Η Τελεια Αδυναμια ή Η Τελεια Διαφθορα»,«Η Εκλογη Των Σεσωσμενων Απο Τον Θεο Χωρις Ορους»,«Η Ειδικη Απολυτρωση ή Περιορισμενη Εξιλεωση»,που γίνεται με το απολυτρωτικό έργο του Χριστού,«Η Ακατανίκητη Χάρη» του Αγίου Πνεύματος, που οδηγεί τον εκλεγμένο Αναπόφευκτα Στην Σωτηρία,«Η Εμμονή Των Αγίων», αφού οι εκλεγμένοι Είναι Αιώνια Σεσωσμένοι Και Δεν Έχουν Δυνατότητα Επιλογής, δημιούργησαν Έναν Πουριτανικό Χριστιανισμό Που Βασίζεται Σε Ρατσιστική Νοοτροπία.Οι άνθρωποι χωρίζονται σε σεσωσμένους ή μή, ακόμη και από εξωτερικά κριτήρια, δηλαδή από την επιτυχία στον κόσμο, την κυριαρχία στην κοινωνία, και την απόκτηση των υλικών αγαθών.Μέσα στα πλαίσια αυτά πρέπει να εξετάζουμε καιΤην Προτεστάντικη Ηθική, Που Χωρίζει Τούς Ανθρώπους Σε Αμαρτωλούς Και Αγίους, Σε Ηθικούς Και Ανηθίκους, Σε Ευσεβείς Και Ασεβείς, Με Βάση Εξωτερικά Κριτήρια.Σε Αυτον Τον Πειρασμο Επεσε Και
Ο Καζαντζακης, Ο Οποιος Στο Εργο Του «Ο Χριστος Ξανασταυρωνεται» Χωριζει Τους Κληρικους Στις Δυο Αυτες Κατηγοριες,Αφου Ο Παπα-Φωτης Ειναι Αγιος,Ενω Ο Παπα-Γρηγορης Ειναι Ο Φαταουλας, Ο Εκμεταλλευτης, Και Οσο Εξυψωνει Υπερβολικα Τον Πρωτο, Τοσο Ταπεινωνει Υπερβολικα Τον Δευτερο.
Αποτέλεσμα εικόνας για Παπαδιαμαντη
Αντίθετα, Ο Παπαδιαμαντης Διακρινεται Απο Μια Ευαισθησια, Οση Εχουν Οι Ερημιτες Μοναχοι.Ποιός δεν έχει πλησιάσει τέτοιους ερημίτες και δεν έχει αισθανθή την Αρχοντική Τους Αγάπη,Που σε θερμαίνουν με την θαλπωρή, με τον ιλαρό λόγο;Αλλά και όταν χρησιμοποιούν «σκληρό» λόγο είναι θεραπευτικός, αφού προέρχεται από ευαίσθητη καρδιά.
Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΕΙΝΑΙ «ΑΝΙΚΑΝΟΣ» ΝΑ ΚΑΝΗ ΚΑΚΟ.
Ο ίδιος ο Παπαδιαμάντης έχει αίσθηση της αναξιότητός του, της πνευματικής του πτωχείας, παρά την μεγάλη αρχοντιά του.Στό τέλος του έργου του «αμαρτίας φαντάσματα» γράφει: «Τ’ ανωτέρω συνηρμολογήθησαν εκ παλαιών ατάκτων σημειώσεων τεθνεώτος ατυχούς φίλου».
Προφανώς πρόκειται για σημειώσεις του ιδίου του συγγραφέα, αλλά και αν δεν είναι δείχνει την ίδια νοοτροπία που τον διακατείχε. Συνεχίζει:  «Ώ, φρίκη, και πόνος ανεκλάλητος Είδα, είδα το παρελθόν μου με τούς ιδίους μου οφθαλμούς, το είδα ως μαύρον φάντασμα. Ολίγον ακόμη και η καρδία μου θα έπαυε να πάλλη. Ησθάνθην βαθείαν συντριβήν το φάσμα το ίδιον μ’ ευσπλαγχνίσθη, και ταχέως έγινεν άφαντον.Έλαβα το αγγείον με το ύδωρ, και κατήλθον με βήματα βραδέα, τύπτων τα στήθη, και ψιθυρίζων.
“ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΝΕΟΤΗΤΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΓΝΟΙΑΣ ΜΟΥ ΜΗ ΜΝΗΣΘΗΣ, ΚΥΡΙΕ”».
Δέν χωρίζει τούς ανθρώπους Σε Καλούς Και Κακούς, Σε Ευσεβείς Και Ασεβείς,Αλλά Σε Όλους Βλέπει Την Οντολογία Τους. Κάθε άνθρωπος, Παρά Την Πτώση Του,Διασώζει Το Κάλλος Της Δημιουργίας, Παραμένει Μέσα Του Το Κατ’ Εικόνα Έστω Και Αμαυρωμένο, Μαζί Με Τούς Δερμάτινους Χιτώνας Της Πτώσεως.Καί πρέπει κανείς να έχη ευαισθησία καρδιακή για να βλέπη την θετική αυτή δόξα μέσα στην κατά κόσμον αδοξία. 
Στήν «ΕΞΟΧΙΚΗ ΛΑΜΠΡΗ» σκιαγραφεί ανάγλυφα το πάθος του παπα-Κυριάκου, που αναδύθηκε από το πάθος του παπα-Θοδωρή, αλλά στο τέλος ο παπα-Κυριάκος μετανοεί και λέγει: «Ήμαρτον, Κύριε, είπε, ήμαρτον! μήμε συνερισθής. Επανέλαβε δέ: Εαν εκεινος εκλεψεν, ο θεος ας τον Συγχωρηση Κ’ εκεινον κ’ εμε. Εγω πρεπει να καμω το χρεος μου.Ησθάνθη δάκρυ βρέχον την παρειάν του.
-Ώ ΚΥΡΙΕ, ΕΙΠΕΝ ΟΛΟΨΥΧΩΣ, ΗΜΑΡΤΟΝ, ΗΜΑΡΤΟΝ ΣΥ ΠΑΡΕΔΟΘΗΣ ΔΙΑ ΤΑΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΜΑΣ,ΚΑΙ ΗΜΕΙΣ ΣΕ ΣΤΑΥΡΩΝΟΜΕΝ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ.
Καί εστράφη προς τον ανήφορον, σπεύδων να επανέλθη εις το παρεκκλήσιον, όπως λειτουργήση.Καί ήθελα να πιώ και νερό, είπε, δεν είμαι άξιος να λειτουργήσω.Αλλά πώς να κάμω; Δέν πρέπει να μεταλάβω  Θά λειτουργήσω χωρίς μετάληψιν, δεν είμαι άξιος “Δεύτε του καινού της αμπέλου γεννήματος ” Εγώ άξιος δεν είμαι».
Η Χριστίνα η δασκάλα ήταν αστεφάνωτη, αλλά είχε φθάσει σε βίωση μεγάλης αυτομεμψίας αφού ακόμη «Και τάς καλάς ημέρας Δεν Είχε ΤόλμηςΠρόσωπον να υπάγη κι αυτή εις την εκκλησίαν» και όταν πήγαινε καθόταν μακρυά από τον κόσμο.Μόνον στον Εσπερινό της Αγάπης «κρυφά και δειλά Εισείρπεν Εις Τον Ναόν, διά ν’ ακούση το “Αναστάσεως ημέρα” Μαζί Με Τις Δούλες Και Τις Παραμάννες».
Η θρησκευτική κοινότητα την έχει απορρίψει, Αλλά Αυτή Όμως Δεν Την Απέρριψε.Νοσταλγουσε Την Συμμετοχη Της Σε Λατρευτικες Συναξεις Και Συμμετειχε Νοερα Και Εξ Αποστασεως, Διακριτικα. Περιγράφει πολύ παραστατικά ο Παπαδιαμάντης Όλη Την Αυτομεμψία Που Κυριαρχούσε Στην Ψυχή Της. «Τήν Μεγάλην Παρασκευήν όλην την ημέραν ερρέμβαζε κ’ έκλαιε μέσα της, κ’ εμοιρολογούσε τα νιάτα της, και τα φίλτατά της όσα είχε χάσει, και ωνειρεύετο ξυπνητή, κ’ εμελετούσε να πάγη κι αυτή το βράδυ πρίν αρχίση η Ακολουθία ν’ ασπασθή κλεφτά-κλεφτά τον Επιτάφιον, και να φύγη, καθώς η Αιμόρρους εκείνη, η κλέψασα την ίασίν της από τον Χριστόν.Αλλά την τελευταίαν στιγμήν, όταν ήρχιζε να σκοτεινιάζη, της έλειπε το θάρρος, και δεν απεφάσιζε να υπάγη. Τής ήρχετο παλμός. Αργά την νύκτα, όταν η ιερά πομπή μετά σταυρών και λαβάρων και κηρίων εξήρχετο του ναού, εν μέσω ψαλμών και μολπών και φθόγγων εναλλάξ της μουσικής των ορφανών Χατζηκώστα, τότε και η πτωχή αυτή η Χριστίνα η Δασκάλα (όπως την έλεγαν έναν καιρόν εις την γειτονιάν) εις το μικρόν παράθυρον της οικίας της, μισοκρυμμένη όπισθεν του παραθυροφύλλου Εκράτει Την Λαμπαδίτσαν Της, με το φώς ίσα με την παλάμην της,Κ’ Έρριπτεν Άφθονον Μοσχολίβανον Εις Το Πήλινον Θυμιατόν, προσφέρουσα μακρόθεν το μύρον εις Εκείνον, όστις εδέχθη ποτέ τα αρώματα και τα δάκρυα της αμαρτωλού,Και μή τολμώσα εγγύτερον να προσέλθη και ασπασθή τούς αχράντους και ηλοτρήτους και αιμοσταγείς πόδας Του. 
Αποτέλεσμα εικόνας για γάμο του Καραχμέτη.
Καί την Κυριακήν το πρωί, βαθιά μετά τα μεσάνυκτα, ίστατο πάλιν μισοκρυμμένη εις το παράθυρον, κρατούσα την ανωφελή και αλειτούργητον λαμπάδα της, και ήκουε τάς φωνάς της χαράς και τούς κρότους, κ’ έβλεπε κ’ εζήλευε μακρόθεν εκείνας, οπού επέστρεφον τρέχουσαι φρού-φρού από την εκκλησίαν, φέρουσαι Τάς Λαμπάδας Των Λειτουργημένας, αναμμένας έως το σπίτι, ευτυχείς, και μέλλουσαι να διατηρήσωσι δι’ όλον τον χρόνον το άγιον φώς της Αναστάσεως. Καί αυτή έκλαιε κ’ εμοιρολογούσε την φθαρείσαν νεότητά της.Μόνον το απόγευμα της Λαμπρής, όταν εσήμαινον οι κώδωνες των ναών διά την Αγάπην, την Δευτέραν Ανάστασιν καλουμένην, μόνον τότε ετόλμα να εξέλθη από την οικίαν, αθορύβως και ελαφρά πατούσα, τρέχουσα τον τοίχον-τοίχον, κολλώσα από τοίχον εις τοίχον, με σχήμα και με τρόπον τοιούτον ως να έμελλε να εισέλθη διά τι θέλημα εις την αυλήν καμμιάς γειτονίσσης.
Καί από τοίχον εις τοίχον έφθανεν εις την βόρειον πλευράν του ναού, και διά της μικράς πλαγινής θύρας, κρυφά και κλεφτά έμβαινε μέσα».Εν Τουτοις Αυτη Η Ιδια Μεγαλωνε Τα Παιδια Που Εκανε Ο Αντρας Της Με Τις «Ερωμενες» Του.«Η ταλαιπωρος αυτη Μανθανουσα, Επιπληττουσα, Διαμαρτυρομενη, Υπομενουσα, Εγκαρτερουσα, επαιρνε τα νοθα του αστεφανωτου ανδρος της εις το σπιτι, τα εθερμαινεν εις την αγκαλιαν της, ανεπτυσσε μητρικην στοργην, τα επονουσε». Καί όταν τα παιδιά τρία ή τέσσερα πέθαναν έως επτά ή οκτώ ετών η Χριστίνα η δασκάλα πονούσε πολύ. «Κι αυτή επικραίνετο. Εγήρασκε και άσπριζε. Κ’ έκλαιε τα νόθα του ανδρός της Ως Να Ήσαν Γνήσια Δικά Της».Καί όταν ο άνδρας της δεν έλεγε να την στεφανωθή, «αυτή δεν έλεγε πλέον τίποτε.
ΥΠΕΦΕΡΕΝ ΕΝ ΣΙΩΠΗ», παρά την κατακραυγή της κοινωνίας.Αυτό το ίδιο περιστατικό το βλέπουμε στον γάμο του Καραχμέτη..
4. Ταπεινό μέλος της ΕκκλησίαςΟ Παπαδιαμάντης ήταν ένα ταπεινό μέλος της Εκκλησίας, αισθανόταν και λειτουργούσε ως μέλος της. Είχε συναίσθηση ότι ο Χριστός είναι Κεφαλή της Εκκλησίας, αυτού την Γέννηση και την Ανάσταση υμνεί και δοξάζει και υπακούει ταπεινά στις αποφάσεις της Εκκλησίας.Κατ’ αρχάς πρέπει να πούμε ότι όλη η ζωή του Παπαδιαμάντη ήταν φιλοκαλική, που σημαίνει ότι δεν στηριζόταν σε καταφατικές εκφράσεις και διαβεβαιώσεις, Αλλά Κυρίως Ζούσε ΑΠΟΦΑΤΙΚΑ.Έβλεπε την δόξα της Εκκλησίας όχι στην επίγεια κοινωνική κατάφασή της, αλλά στην χάρη του Αγίου Πνεύματος.Τήν αισθανόταν μέσα στις αγρυπνίες, μέσα στην θεία Ευχαριστία, που είναι το κέντρο της Εκκλησίας, στις ακολουθίες, στα τροπάριά της. Συνελάμβανε το πνεύμα της θείας λατρείας, που είναι η ταπείνωση, η ησυχία, η κένωση και η προσφορά.Σ’ ένα κείμενό του γράφει: «Η Εκκλησία εθριάμβευσεν εν τώ κόσμω άνευ της ελαχίστης συνδρομής της πολιτείας, τουναντίον μάλιστα και διωκομένη και κατατρυχομένη πολλάκις υπό ταύτης».
Αποτέλεσμα εικόνας για Μακρακισμός
Στήν εποχή του ο Μακρακισμός αλλοίωνε την ταυτότητα και την φυσιογνωμία της Εκκλησίας. Ο Παπαδιαμάντης γράφει άρθρο για να καυτηριάση την στάση του Μακράκη, ο οποίος εμήνυσε δύο ιερείς, οι οποίοι υπενθύμισαν στον κόσμο ότι είναι μέν ελεύθεροι να ακούσουν τον Μακράκη, αλλά να ξεύρουν ότι «έχει αποκηρυχθή υπό της Ιεράς Συνόδου, ως κακόδοξος και απειθής». Καί στην συνέχεια γράφει:
«Ο κ. Μακράκης είναι έκπτωτος δι’ όλην την Ορθόδοξον Εκκλησίαν. Τό ηξεύρει και προσποιείται ότι το αγνοεί
Η καινοδοξία δεν είναι εν χώρω και χρόνω, δεν ορμάται αποκλειστικώς εξ Αμερικής ή εξ Αγγλίας η καινοδοξία είναι εν τή γνώμη και εν τή φρενί και ο κ. Μακράκης, όστις περιέρχεται τάς πόλεις και τα χωρία ερμηνεύων κατά την ιδίαν αυτού φαντασίαν τάς Ιεράς Γραφάς, άνευ κύρους, άνευ αδείας και εγκρίσεως εκκλησιαστική.Τι του ψιθυριζουν εις το ους, του κ. Μακρακη, τα αρχοντικα δαιμονια, τα πονηροτατα και πεισμονεστατα των δαιμονιων.
Αποτέλεσμα εικόνας για Παπαδιαμαντη
Ποίος Μητροπολίτης, ποία Σύνοδος δύναταί ποτε ν’ αναγνωρίση τον κ. Μακράκην ως ορθόδοξον, εάν ούτος δεν προσέλθη απλώς και καθαρώς, εν ταπεινώσει, άνευ σοφισμάτων και άνευ υστεροβουλίας, εάν δεν προσπέση εις την Εκκλησίαν να είπη το ήμαρτον, ν’ αποπτύση το τρισύνθετον και πάσαν άλλην κακοδοξίαν, και να είπη ότι μετανοεί ειλικρινώς; Ως ίσος προς ίσην τολμά να διαπραγματεύηται προς την Εκκλησίαν, ή έτι θρασύτερον, ως θεραπαινίδα θέλει να την μεταχειρισθή ο αγχίστροφος διαλεκτικός, ο πολύπλαγκτος αγορητής, αξιών, ίνα η Εκκλησία αυτή και όχι ο Μακράκης ομολογήση ότι έσφαλε να τον αποκηρύξη! Οίον εξαίσιον πτώμα! Οίος κρημνός!».Καί όταν οι Μακρακισταί αντέδρασαν ο Παπαδιαμάντης είναι αφοπλιστικός στα επιχειρήματά του, που δεν είναι στοχαστικά, αλλά εκκλησιολογικά:
«Τί με προκαλείτε εις συζήτησιν περί του αν είσθε αιρετικοί ή όχι; Η Εκκλησία σάς απεκήρυξεν. Επί δεδικασμένου συζήτησις δεν δύναται να γίνη»
5. Τό φιλοκαλικό ήθος του Παπαδιαμάντη Τό κυριότερο γνώρισμα του Παπαδιαμάντη, από όπου αντλείται η άποψή του για τον Θεό, αλλά και η αίσθηση με την οποία πλησίαζε τούς ανθρώπους, που σαφώς λέγεται ησυχαστική, φιλοκαλική, είναι ότι όλη του η προσωπικότητα είναι λιβανισμένη, και αυτό το άρωμα του αγιορείτικου λιβανιού βγαίνει και προχέεται από την καρδιά του στο σώμα, στα δάκτυλα, στο μολύβι και στα γραπτά του.Τά κείμενά του είναι «λιβανάτα» από το μοσχοθυμίαμα της λατρείας, της προσευχής.Έχει το ήθος της λατρείας, της υμνωδίας. Αυτή η λατρεία τον έκανε να παραμείνη ορθόδοξος στο φρόνημα, στο ήθος σε όλη του την ζωή.Σέ πολλά κείμενά του φαίνεται καθαρά ότι συνεχώς έψαλε τα «Τραγούδια του Θεού». Είναι πολύ χαριτωμένο το κείμενό του «Τραγούδια του Θεού», που στην πραγματικότητα περιγράφει μιά κοινωνία που συναντιόταν στον Ναό του αγίου Ελισσαίου και έπειτα στα σπίτια, μέσα στα οποία μεταφερόταν το ήθος της λατρευτικής και ευχαριστιακής κοινότητας. 
Ο Παπαδιαμάντης έψελνε στα σπίτια που έμπαινε ώστε η Μαρία της Ρηνούλας να πή:
– Αυτά δεν είναι τροπάρια που ψέλνετε κύριε.
– Αλλά τί είναι κορίτσι μου; ηρώτησα.
– Αυτά είναι σάν γλυκά γλυκά τραγουδάκια».Καί αυτά τα τραγουδάκια του Θεού ήταν το τροπάριο του Κανόνος του Πάσχα «Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί, Πάσχα Κυρίου Πάσχα». 
Σχετική εικόνα
Αλλά και η ΑΓΓΕΛΙΚΟΥΛΑ του φίλου του Μπούκη του είπε:«Εσύ μπαρμπ’ Αλέξανδρε, ψέλνεις τα τραγούδια του Θεού».Η Αγγελικούλα, γράφει ο Παπαδιαμάντης, «με ήκουε να ψάλλω συνεχώς «Τραγούδια του Θεού», εις τον πενιχρόν νυκτερινόν ναΐσκον, όπου εσύχναζε τακτικά με την μητέρα της. Εκοιμάτο μές στο στασίδι, εις τον γυναικωνίτην, την ώρα των αποστίχων, εξύπνα μετά δύο ώρας εις τον Πολυέλεον, κ’ έκτοτε δεν ήθελε να κοιμηθή πλέον. Ήτο μία μετά τα μεσάνυχτα».Η μικρή Αγγελικούλα Ένδεκα Ετών ήταν άρρωστη βαρειά.Τήν επισκέφθηκε ο Παπαδιαμάντης και εκείνη του είπε:
«Ά μπάρμπ’ Αλέξανδρε, εψέλλισεν ασθενώς. Πότε θα μού πής πάλι ΤΑ ΘΕΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ;
–Όποτε θέλεις, Κούλα μου. Άμα γίνη αγρυπνία εις τον Άγιον Ελισσαίον να έλθης, να σού τα πώ.
–Νά μού τα πής. Μά θα τ’ ακούσω;
– Άμα προσέχης, θα τ’ ακούσης…
– Ώχ Έστέναξεν, έκλεισε τα όμματα, και δεν μού ωμίλησε πλέον. Εφαίνετο ότι είχε πολύ κουρασθή (έφερεν ασθενώς την ισχνήν χείρα προς το ούς ενώ εψέλλιζε. Φαίνεται ότι είχε πάθει βαρυηκοΐαν ένεκα της νόσου). Τής έφεραν χρίσμα, έλαιον από την κανδήλαν.Αυτή ανέλαβε προς στιγμήν τάς αισθήσεις της, κ’ εψιθύρισε:
–Μοσχοβολά η ψυχή μου. Λάδι, γαλήνη, ηρεμία.
Θά πλέψω καλά».
Μετά τον θάνατό της ο Παπαδιαμάντης έψαλε τα τραγούδια του Θεού στην αγνή Αγγελικούλα. Γράφει στο κείμενό του:
«Μετά τρείς ημέρας την προεπέμπομεν εις τον τάφον.Οι επαγγελματικοί ιερείς κ’ οι ψάλται έψαλλον τα κατά συνθήκην, από την “Άμωμον οδόν” έως τον “Τελευταίον ασπασμόν”. 
Αποτέλεσμα εικόνας για η ΑΓΓΕΛΙΚΟΥΛΑ του φίλου του Μπούκη
Μόνος ο παπα-Νικόλας απ’ τον Αι-Γιάννη του Αγρού, ο Ναξιώτης, εφαίνετο ότι έκανε χωριστήν ακολουθίαν, εμορμύριζε μέσα του, και τα όμματά του εφαίνοντο δακρυσμένα.
–Τί μουρμουρίζεις, παπά;
του είπα, από το όπισθεν του στασιδίου, όπου είχεν ακουμβήσει.
–Λεγω την Ακολουθιαν Των Νηπιων Μεσα Μου, ειπεν ο παπα-νικολας. Εις αυτο το ακακον αρμοζει Η Κηδεια Των Νηπιων. Τωόντι κ’ εγώ, με όλον τον πόνον και τα δάκρυά μου, είχα αναλογισθή εκείνην την στιγμήν την ακολουθίαν των Νηπίων.Καί ακουσίως έλεγα μέσα μου τα τραγούδια του Θεού:
“Τών του κόσμου ηδέων αναρπασθέν άγευστον” και“ως καθαρόν, Δέσποτα, στρουθίον προς καλιάς επουρανίους έσωσας” και“του Αβραάμ, εν κόλποις, εν τόποις ανέσεως, ένθα το ύδωρ εστί το ζών, τάξαι σεΧριστός ο δι’ ημάς νηπιάσας” και “οίς αριθμοίς το πλάσμα σου, νήπιον φοιτήσαν τανύν προς σε”»
Αποτέλεσμα εικόνας για η ΑΓΓΕΛΙΚΟΥΛΑ του φίλου του Μπούκη
Ο Παπαδιαμαντης Ζουσε Την Εκκλησια Ως Θεραπευτικη Κοινοτητα, Και Οχι Ως Χωρο Εκφρασεως Των Συναισθηματων Του,Την Ζουσε Με Τις Αγρυπνιες, Τις Προσευχες, Με Τον Κοσμο Γυρω Του, Που Κοιμοταν Μεσα Στον Ναο Σαν Να Βρισκοταν Στην Αγκαλια Της Μαννας Τους,Με Την Ψαλμωδια Και Στα Σπιτια.
ΌΛΗ ΑΥΤΗ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΑ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΑ.
Ο Παπαδιαμάντης ήθελε: Την Απλότητα, Την Ηρεμία, Την Ησυχία, Την Ταπείνωση.Έτσι ένιωθε και την λατρεία. Γι’ αυτό γράφει στο κείμενό του με επιγραφή «Φωνή Αύρας Λεπτής»:
«Όλα ταύτα είναι ως μηδέν ενώπιον της θείας μεγαλειότητος,ο δέ Θεός ηυδόκησε να φανερωθή κ’ εφανερώθη ως πράος ταπεινός Ιησούς. Τούτο προεσήμαινεν η θεοφάνεια η γενομένη εις τον Θεσβίτην Ηλίαν επί του όρους Χωρήβ.Ο Θεός εφανερώθη εις τον Προφήτην όχι εν τώ πνεύματι τώ βιαίω, όχι εν τώ συσσεισμώ, όχι εν πυρί, Αλλ’ Εν Φωνή Αύρας Λεπτής.Καί η φωνή της αύρας της λεπτής είναι η φωνή του πράου Ιησού, είναι η φωνή του Ευαγγελίου.Διά τούτο, λέγει ο μελωδός, “Ιησού τώ πράω ψάλλομεν”. Καί διά τούτο, θαρρούντως επιφέρομεν ημείς, οφείλομεν να ψάλλωμεν εν Εκκλησία με πραείας φωνάς, με φωνήν αύρας λεπτής, και όχι με πολυφωνίας και παραφωνίας, αίτινες ομοιάζουν με το πνεύμα του ανέμου το βίαιον και με τον συσσεισμόν, μέσω των οποίων δεν εφανερώθη ο Θεός.“Ουκ εν τώ συσσεισμώ, Κύριος  ουκ εν τώ πυρί Κύριος και μετά το πύρ, φωνή αύρας λεπτής  και εκεί Κύριος”».Το Ηθος Αυτο Του Παπαδιαμαντη Ηταν Ηθος Φιλοκαλικο, Αγιορειτικο.Τόν έχει πληγώσει βαθειά το Άγιον Όρος σε όλη του την ζωή.
Ζούσε μέσα στην Αθήνα και γενικά στον κόσμο, αλλά ασπαζόταν τον Άθωνα, για την ζωή που περικλείει.Γράφει σε ένα κείμενό του:«Από των νεωτέρων Αθηνών, πόλεως αναγεννηθείσης διά του κηρύγματος του ουρανοβάμονος Παύλου,Πέμπομεν μυστηριώδη ασπασμόν εις τάς υπωρείας και τάς φάραγγας του μεγαλοπρεπούς Άθω, με τάς δροσεράς κρήνας, με τάς χιλιετείς κυπαρίσσους, με τα αιώνια δάση των καστανεών, με τούς μινυρισμούς των απειραρίθμων αηδόνων, όπου Έλλην ψάλτης, ο Κουκουζέλης, Oδων εκίνει τάς αίγας και τούς άρνας, ως ο μυθολογούμενος Ορφεύς, όπου η σκέπη της Παναγίας επισκιάζει ως άλλοτε εν τή βασιλευούση των πόλεων, όπου ζή και θάλλει η ιερά παράδοσις του μεσαιωνικού Ελληνισμού, και όπου έχει την κοιτίδα μία υψηλή ποίησις, η ποίησις η χριστιανική, ήτις δεν έπαυσε ποτέ να εμπνέη και να παρηγορή τούς θιασώτας αυτής, εν τώ ανθρωπίνω βίω». 
Αποτέλεσμα εικόνας για Ο Γιαννης Βλαχογιαννης
6. Δύο Επαχτίτες για τον Παπαδιαμάντη Πολλοί ασχολήθηκαν με το έργο και το πρόσωπο του Παπαδιαμάντη και είδαν αυτήν την μεγαλωσύνη του ανθρώπου, που εκφραζόταν μέσα στην Ταπείνωση Και Την Απλότητά Του.Θά ήθελα να αναφερθώ σε δύο Επαχτίτες – Ναυπάκτιους, που έζησαν από κοντά τον Παπαδιαμάντη.
Αποτέλεσμα εικόνας για Σταμ Σταμ
Ο ένας είναι Ο Γιαννης Βλαχογιαννης, ο οποίος στο κείμενό του με τίτλο «Αλ. Παπαδιαμάντης-Ο Άνθρωπος» περιγράφει χαρακτηριστικά τον μεγάλο αυτόν λογοτέχνη. Περιγράφει την φτώχεια του, την τιμιότητά του, που δεν ήθελε να χρωστά.«Μιά μόνη φορά και τελευταία μείναν απλήρωτοι  Τά βερεσέδια τους οι καλοί άνθρωποι τα σβύσανε κι’ είπανε κι ένα συχώριο».Αυτός που μπορούσε να κάνη πρωτότυπο έργο, έκανε μεταφράσεις για να ζήση.«Ποιός δεν θυμάται εκείνα τα δάκτυλα, που είχανε βγάλει κάλους χοντρούς, βαστώντας την πέννα και γράφοντας; Ο άνθρωπος ο πιό πρωτότυπος ήτανε γραμμένο του να μεταφράζη, να μεταφράζη ».
«Οι γνώμες του, στολισμένες με παρέκβασες πότε στ’ αρχαία γράμματα, πότε στα εκκλησιαστικά, με κομμάτια ή στίχους από τον Όμηρο, τον Οράτιο και την Παλαιά Γραφή και τον Συναξαριστή».Ήταν σοβαρός και μετρημένος: «τον πείραζε το άκαιρο ή το απότομο, και καμμιά φορά τον έκανε ν’ αφίσει το φαΐ, συμπάθειο να ζητήσει και να φύγει βιαστικός».«Ο ανθρωπος αυτος ζουσε  ΑΔΙΑΦΟΡΩΝΤΑΣ ΤΕΛΕΙΑ, Αν Η Κοινωνια Των Ασημαντων ή Μοχθηρων Συγχρονων Του Τον Αγνοουσε ή Τον Παρεγνωριζε».
Καί ο Γιάννης Βλαχογιάννης κάνει μιά πολύ επιτυχημένη κρίση για τον Παπαδιαμάντη, που δείχνει ότι όλα γύρω του τα παρατηρούσε και τα περνούσε μέσα από την εμπειρία του.«Ο Παπαδιαμάντης δούλευε για καιρό μέσ’ στο πλατύτατο πνεύμα του τον κόσμο που παρατηρούσε, τον περνούσε από της μνήμης και της κρίσης του το θαυμαστό μηχανισμό κι ύστερα τον υπαγόρευε, να πώ έτσι, στον εαυτό του»
Αποτέλεσμα εικόνας για Σταματης Σταματιου (Σταμ Σταμ).
Ο άλλος Ναυπάκτιος που συνάντησε τον Παπαδιαμάντη είναι ο Σταματης Σταματιου (Σταμ Σταμ). Πήγε ο Παπαδιαμάντης στα γραφεία της Εφημερίδος «Ακρόπολις» για να δώση ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα.Ο Στάμ Στάμ δεν τον ανεγνώρισε και μάλιστα σχημάτισε την εντύπωση ότι ήταν πάμπτωχος που πήγε να πάρη τις δέκα δραχμές για τα Χριστούγεννα, όπως όλοι οι πτωχοί.Ο Παπαδιαμάντης τις πήρε, αλλά ήθελε να δώση και τα γραπτά του. Καί ακολουθεί ο εξής διάλογος:
«Κι’ αυτά τί να τα κάμω; Δέν τα θέλετε;Καί μού έδειχνε κάτι χαρτιά. Νόμισα πως ήταν Πιστοποιητικά Απορίας.–Κράτησέ τα, του είπα, εμάς δεν μάς χρειάζονται.Εσείστηκε, λυγίστηκε ολίγο, έκανε, σκυφτός να φύγη, ξαναγύρισε.
–Τότε αφού δεν σάς χρειάζονται αυτά, εγώ με τί δικαίωμα θα πληρωθώ;
–Δέν πειράζει, αρκούμεθα εις τον λόγον σας. Χριστούγεννα είναι τώρα.
–Ναί, αλλά αν δεν πάρετε αυτά, εγώ δεν μπορώ να πάρω χρήματα.
–Μά δεν τα παίρνετε εσείς τα χρήματα, σάς τα δίνουμε εμείς 
–Έ, τότε, πάρτε κι’ εσείς ετούτα Που Μού Τα Ζητήσατε. Καί τα άφησε σιγά και μαλακά απάνω στο τραπέζι.
Εσκέφθηκα, μήπως του ζήτησε τίποτα πιστοποιητικά το λογιστήριο.
–Μά τί είναι, επί τέλους αυτά, του λέω, που πρέπει απαραιτήτως να τα πάρουμε;
–ΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ, ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΖΗΤΗΣΑΤΕ.
–Τό διήγημα των Χριστουγέννων και ποιός είσθε σείς;
–Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
–Ο ίδιος;–Ο ίδιος και ολόκληρος Έπεσε το ταβάνι και με πλάκωσε, η πέννα έφυγε από τα χέρια μου, όλα εκεί μέσα, εικόνες, καρέκλες, βιβλία, εφημερίδες, σάν να στροβιλίσθηκαν γύρω μου και έκανα ώρα να συνέλθω».Καί καταλήγει ο Στάμ Στάμ:
«Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Αυτός ο πρίγκηψ των Ελλήνων λογογράφων, που τον φανταζόμουνα ακτινοβολούντα, γελαστόν, ωραίον, καλοντυμένον, ευτυχή,ΓΕΜΑΤΟΝ ΕΓΩΪΣΜΟΝ, αέρα και μεγαλοπρέπεια, ΑΥΤΟΣ Αυτος Ο Μαλακος, Ο Καλος, Ο Δειλος, Ο Φοβισμενος, Και Τσαλακωμενος άνθρωπος, που στεκότανε με συστολή μαθητού επιμελούς, εκεί ενώπιόν μου
Αυτός, που μάς έδωκε γλύκες πνευματικές και συγκινήσεις ψυχικές, που ανιστόρησε κόσμους θαλασσινούς, κι’ εζωντάνεψε, εμπρός μας, ανθρώπους μακρυνούς κι’ αγνώστους, που τούς έκαμε δικούς μας, εντελώς δικούς μας, σάν να περάσαμε μιά ζωή μαζί, αυτός σε μιά τέτοια κατάσταση, εκεί ενώπιόν μου Τού έσφιξα το χέρι χωρίς να ημπορώ ούτε μιά λέξι να προφέρω. Από την ταραχή μου και τή σαστιμάρα μου ούτε το φώς δεν άναψα.
Αισθάνθηκα ένα τρεμουλιαστό χέρι να σφίγγη το δικό μου και τον έχασα μέσα εις το σκοτάδι Έμεινε Ομως Πισω
ΜΙΑ ΜΟΣΧΟΒΟΛΙΑ ΚΗΡΙΟΥ Που Λυωνει Εμπρος Στις Αγιες Εικονες, Κατι Απο Του Καντηλιου Το Σβυσιμο,Κατι ΑΠΟ ΘΥΜΙΑΤΟΥ ΠΕΡΑΣΜΑ ΜΑΚΡΥΝΟ, ΜΑΚΡΥΝΟ ΠΟΛΥ».
Αποτέλεσμα εικόνας για η ΑΓΓΕΛΙΚΟΥΛΑ του φίλου του Μπούκη
ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ. 
Έτσι έζησε και εργάστηκε.Η Ζωη Του Ηταν Σαν Ενα Κερι Που Λυωνει, Σαν Ενα Λιβανι Αγιορειτικο Που Μοσχοβολα Τον Κοσμο, Σαν Το Λαδι Του Καντηλιου Που Καιγεται Και Αφηνει Μια Ευωδια.Είχε μιά γλύκα στα μάτια:
«και τα μάτια του έσταζαν μιά γλύκα». Έτσι και έκλεισε την ζωή του, ψάλλοντας «την χείρα σου την αψαμένην την ακήρατον κορυφήν του Δεσπότου», προσευχόμενος στον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, τον πρόδρομο των μοναχών.
Η μοσχοβολημένη από αγιορείτικο λιβάνι ύπαρξή του, μοσχοβόλησε τα γραπτά του.Πέρασε σε αυτά, χωρίς καμμιά ιδιαίτερη προσπάθεια, όλο τον κόσμο της λατρείας και της ορθοδόξου παραδόσεως.Και Σας Ομολογω Οτι Καθε Φορα Που Διαβαζω Παπαδιαμαντη Λιβανιζομαι Απο Το Αγιορειτικο Θυμιαμα Και Μυριζω Το Αγιορειτικο Αγιοκερι Και Χυνω Δακρυα Προσευχης Και Ικεσιας Για Τον Μπαρμπα-Αλεξανδρο Που Τωρα Τραγουδαει «Τα Τραγουδια Του Θεου» Μαζι Με Την Αγγελικουλα Του Φιλου Του Του Νικολα Μπουκη,Που Έγινε Αγγελούδι Του Ουρανού.Καί τα τραγουδάει με την δύναμη και ενέργεια Της Νηφαλίου Μέθης, αυτός ο μεθύων από το αγιορείτικο κρασί της αγάπης του ουρανίου πολιτεύματος.

ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ

ΑΔΙΑποτέλεσμα εικόνας για Μονή Κουτλουμουσίου


ΜΕΛΕΤΗΜΑ 1ον

Με την Προσευχή μιλάει ο Άνθρωπος άμεσα με τον Θεό.

Με την Προσευχή ο άνθρωπος γίνεται παιδί του Θεού 

Με την Προσευχή ξεπερνιουνται ολα τα εμποδια,

Οι Θλίψεις,

Οι Στενοχώριες,

Τα Βάσανα,

Οι Δυστυχίες,

Οι Στερήσεις,

Οι Μηχανορραφίες,

Οι Ραδιουργίες,

Οι Καταλαλιές Και Οι Συκοφαντίες.

Με την Προσευχή Συντρίβονται τα βέλη των ορατών και αοράτων εχθρών.Με την Προσευχή αποκτούμε Τη Μακαρία Υπομονή του Θεανθρώπου και Σωτήρα Χριστού και των αγίων ανδρών της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.

Με την Προσευχή αποκτούμε περισσότερη πνευματική δύναμη 

Με την Προσευχή παίρνουμε την ουράνια παρηγοριά και παραμυθία της ψυχής 

Με την Προσευχή αποκτούμε την Ουράνια Σοφία.

Με την Προσευχή τελούνται τα επτά μυστήρια της Εκκλησίας μας.

Με την Προσευχή λαμβάνουμε

ΤΟΝ ΕΠΙΟΥΣΙΟΝ ΆΡΤΟΝ,

δηλαδή τα υλικά και τα πνευματικά αγαθά 

Με την προσευχή αντλούμε περισσότερο θάρρος, υπομονή και ελπίδες.

Με την Προσευχή οι άγιοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης ετελεσαν θαυματα, νεκρούς ανέστησαν, ασθενείς θεράπευσαν και λογής-λογής βασανιστήρια υπέμειναν

Με την Προσευχή γινόμαστε όμοιοι με τους αγ. Αγγέλους, οι οποίοι νύχτα-μέρα υμνούν και δοξολογούν τον Θεό 

Με την Προσευχή γίνονται τα θαύματα.

Με την Προσευχή θεραπευονται Ανίατες Ασθένειες και εκδιώκονται τα δαιμόνια 

Με Την Προσευχη Μπορουμε Να Σταθουμε Στα Ποδια Μας Και Να Βαδισουμε Απροσκοπτα Το Δρομο Του Θεου.

Με την Προσευχή δυναμώνεται η πίστη μας στον Θεο . 

Με την Προσευχή ο νους και η καρδιά μας καθαρίζονται από κάθε κοσμική πονηρία Με την Προσευχή ο νους και η καρδιά μας γίνονται ναός του Παναγίου Πνεύματος Με την Προσευχή ο Πατήρ, ο Υιός και το άγιον Πνεύμα εισέρχονται και κατοικούν στις καρδιές μας 

Με την Προσευχή η γλώσσα μας γίνεται σάλπιγγα του Αγ.Πνεύματος, σαλπίζουσα ουράνια ρήματα.

Με την Προσευχή μας δίνονται αόρατα οδηγίες και συμβουλές από το Πανάγιο Πνεύμα 

Με την προσευχη παραμενει διαρκως κοντα μας  Ο Φυλακας Άγγελος Και Μας φυλασσει Απο Καθε Κακο.

Με την Προσευχή Αποφεύγουμε Να Σκεφθούμε Ή Να Κάμουμε Το Κακό. 

Με την Προσευχή γινόμαστε Ταπεινότεροι και αγαθότεροι.

Με την Προσευχή νικάμε τις πανουργίες ορατών και αοράτων εχθρών 

Με Την Προσευχη Παρηγορουμεθα Και Ανακουφιζομεθα Στις Λογης-Λογης Θλιψεις Της Ζωης

Αποτέλεσμα εικόνας για Μονή Κουτλουμουσίου

ΓΙΑ ΝΑ ΩΦΕΛΗΘΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΡΕΠΕΙ 

Α) ΝΑ ΞΕΧΝΑΣ ΚΑΘΕ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΚΟΣΜΙΚΗ Β) ΤΟ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΠΡΟΦΕΡΕΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΑΥΤΟΝ ΝΑ ΣΥΛΛΟΓΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ Ο ΝΟΥΣ ΜΑΣ, ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΜΗ ΛΑΛΕΙ ΑΛΛΑ Η ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ Ο ΝΟΥΣ ΜΑΣ.

Τότε αληθινά η προσευχή μας ανεβαίνει στον Ουράνιον Πατέρα και παίρνουμε τα μεγάλα χαρίσματα και τις δωρεές του Αγ. Πνεύματος και συγχωρούνται οι αμαρτίες μας

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 2ον 

Η προσευχή είναι από τις κυριώτερες και ισχυρότερες δυνάμεις, που κάνουν τον προσευχόμενο ΝΑ ΞΑΝΑΓΕΝΝΙΕΤΑΙ και του χαρίζουν σωματική και πνευματική ευεξία.

ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ Ούτε οι αμαρτίες μας συγχωρούνται,Ούτε Μυστήριον κάνουμε,Ούτε και ο Θεός μας δίνει τη βοήθεια του και τη χάρη Του.Η προσευχή είναι τα μάτια και τα φτερά της ψυχής μας και μας δίνει θάρρος και δύναμη ν’αντικρύσουμε τον Θεό.

ΌΜΩΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΡΕΠΕΙ:

Α) Το ήθος μας να είναι Ταπεινό, τρεφόμενο μ’ αγνές ελπίδες,

Β) Να μεταχειριζόμαστε όσα ταπεινώνουν και ησυχάζουν το σώμα, ελευθερώνοντας το νου από κάθε ενόχληση,

Γ) ΤΑ ΕΝΔΥΜΑΤΑ ΜΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ,

Δ) ΟΙ ΤΡΟΦΕΣ ΜΑΣ να ειναι εκεινες που πρεπει και τα πιοτά μας ελαφρά και με μέτρο,

Ε) η ορθοστασια μας και οι γονυκλισιες μας αναλογες με τις δυναμεις μας

Ο ΥΠΝΟΣ ΜΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΙΓΟΣ ΚΑΙ ΣΕ ΣΚΛΗΡΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ,

Αποτέλεσμα εικόνας για Μονή Κουτλουμουσίου

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 3ον

Ο Θεός έχει παραχωρήσει Στη Θέληση Και Στη Δύναμη του ανθρώπου 

ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΠΟΣΟΤΗΤΑΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Έχει Διδαξει Τη Συνεχη Και Αδιαλειπτη Προσευχη Παντοτε Και Σε Καθε Τοπο.Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο γινόμεθα κάτοχοι του μυστικού της αληθινής προσευχής και πίστεως.

ΜΟΝΟΝ ΕΤΣΙ ΤΗΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΠΕΤΥΧΑΙΝΟΥΜΕ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ. Η ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Οι Ξανθόπουλοι Κάλλιστος και Ιγνάτιος Συμβουλεύουν: ΣΥΧΝΗ προσευχή ΣΤΟ ΌΝΟΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΈΡΓΟ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ Επειδη Η Συχνοτητα Τελειοποιει Ακομη Και Την Ατελη Προσευχη.

Ο δε Διάδοχος της Φωτικής παραδέχεται ότι, όταν άνθρωπος ΕΠΙΚΑΛΕΙΤΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΟΣΟΝ ΜΠΟΡΕΙ ΣΥΧΝΟΤΕΡΑ, Δεν Πέφτει Εύκολα Σε Αμαρτήματα.

Μάθε ότι κάθε παλμός και κάθε σκέψη προσευχής οφείλεται σ’ ενέργεια του Αγ. Πνεύματος και είναι η μυστική φωνή του Αγγέλου φύλακος του καθενός μας.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΠΟΥ ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΕΘΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ, ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΫΠΑΡΧΟΥΣΑ ΚΑΙ ΑΥΤΕΝΕΡΓΟΥΣΑ ΑΝΟΡΘΩΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ.

Μην Ανησυχεις Λοιπον Απο Την Ατελεια Και Την Ξηρασια Της Προσευχης Σου,Αλλα Περιμενε Μ’ Επιμονη Τον Καρπο Της Συχνης Επικλησεως Του Θειου Ονοματος Και Δεν Θ’ Αργησει Να Ελθει.

ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΕ ΑΝΗΣΥΧΕΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΕΛΕΙΑ ΓΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ.ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΚΥΡΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΙΤΙΑ, ΠΟΥ ΕΣΠΡΩΞΕ ΤΟΝ ΑΠ. ΠΕΤΡΟ ΣΤΟ Ν’ ΑΡΝΗΘΕΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ 

Αυτή ήταν εκείνη που τον είχε κάνει Περήφανο γιατί όποιος νομίζει τον εαυτό του Ασφαλή Και Σταθερό,

ΔΕΝ ΖΗΤΑΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

Ο Θ. Πέτρος είχε πολλούς λόγους να καταφύγει στην προσευχή Γιατι Ο Κυριος Του Το Ειχε Παραγγειλει Λεγοντας Σ’ Ολους Τους Αποστολους: 

ΈΧΕΤΕ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΜΠΕΙΤΕ ΣΕ ΠΕΙΡΑΣΜΟ.

Ακόμη και ιδιαίτερη παρατήρηση του έκαμε ο Κύριος, όταν του είπε:

ΠΕΤΡΕ ΚΟΙΜΑΣΑΙ; 

Ακόμη ο Πέτρος είχε πρόσφατο το παράδειγμα του Κυρίου,Που Προσευχόταν Συνέχεια Επί Τρεις Ώρες.Κι όμως όλα αυτά Δεν Μπόρεσαν Να Τον Κάνουν

ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΡΥ ΎΠΝΟ, ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΙΧΕ ΚΥΡΙΕΥΣΕΙ.

Βλέπεις, αδελφέ, πόσο αδύνατος είναι ο ταλαίπωρος άνθρωπος,Όταν δεν ζητάει ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ βοήθεια από τον Θεό

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 4ον;

Ο ΠΕΤΡΟΣ, ο κορυφαίος των Αποστόλων, στον οποίον ο Πατήρ απεκάλυψε τη Θεότητα του Ιησού Χριστού λέγοντας:

Συ είσαι ο Χριστός, ο υιός του αληθινού Θεού,Ο ΠΕΤΡΟΣ, Που Ειδε Με Τα Ματια Του Τη Θεοτητα Του Χριστου Πανω Στο Ορος Θαβώρ,ΑΥΤΟΣ Ο ΠΕΤΡΟΣ, όταν μ’ απλότητα μια ασήμαντη γυναίκα τον ρώτησε

Μήπως είσαι και συ από τους ανθρώπους τούτου, δηλαδή του Ιησού, χωρίς δισταγμό αποκρίθηκε:

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Και δεν σταμάτησε μόνο σε τούτη την άρνηση, αλλά μπροστά σ’ όλο το βλάσφημο εκείνο πλήθος Τότε Άρχισε Να Αναθεματίζει Και Να ΟΡΚΙΖΕΤΑΙ Πως Δεν Γνωρίζει Καθόλου Τον Άνθρωπον Αυτόν.

ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΑΤΙ;

Διοτι ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, Για Ν’ Αμυνθει Στην Επιθεση.Γιατι Ειχε ΑΜΕΛΗΣΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ Και Δεν Ειχε Ενωθει Δια Μεσου Της ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Με Τον Παντοδυναμο Κυριο.

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΠΑΡΑΣΤΡΑΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΟΠΟΙΟΝ ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ ΔΙΑΡΚΩΣ.Κατανταει Να ΑΡΝΕΙΤΑΙ Τον Κυριο Για Πολυ Ασημαντα Πραγματα. Και αφού τον ΑΡΝΗΘΕΙ, εξακολουθεί ν’ απομακρύνεται απ’ Αυτόν πέφτοντας από τη μια αμαρτία στην άλλη.Γι’ αυτό και ο Κύριος είπε την παραβολη Της ΧΗΡΑΣ Και Του Κριτου Της Αδικιας: 

ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑΚΙΝΗΣΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΒΑΡΙΟΜΑΣΤΕ. 

Μάθε λοιπόν και συ, αδελφέ, με άλλου πάθημα,δηλαδή με το κατρακύλισμα τούτο του Απ. Πέτρου,να μη κρατείς ποτέ τον εαυτό σου από το να προστρέχει προς τον Κύριο με την προσευχή, ιδιαίτερα σε στιγμές πειρασμού και θλίψεων Γιατί Ξέρω Πως

ΑΝ ΑΦΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ,

Ένα απλό πείραγμα, Ένας μόνο λόγος, Μιά μονάχα αντίρρηση οποιουδήποτε Είναι Αρκετά Να Σε Κάνουν Ν’ ΑΡΝΗΘΕΙΣ Όλες Σου Τις Καλές Πράξεις Και Συνήθειες,Που έκαμες για τη σωτηρία της ψυχής σου και Να λησμονήσεις εκείνον τον Δεσπότην, που τόσο πολύ σ’ ευεργέτησε κι έδωσε το Αίμα Του και τη ζωή Του για σένα

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 5ον

Άπειρες είναι οι αιτίες, που μέρα και νύχτα στη ζωή μας,

ΜΑΣ ΠΑΡΑΚΙΝΟΥΝ ΓΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ: 

Όλος ο Κόσμος γύρω μας.Όλα τα Κτίσματα του Δημιουργού μας παρακινούν ν’ αναπέμψουμε Δεήσεις προς τον Κύριον.Ο Ήλιος που μας χαρίζει το φως της ημέρας.Το Φεγγάρι με τ’ άστρα, που τις ξάστερες νύχτες γίνονται αδαμαντοστόλιστη κορώνα της γης.Τα Σύννεφα με τις αστραπές και τις μπόρες,

ΟΙ ΣΕΙΣΜΟΙ

Η Απεραντοσύνη της θάλασσας, άλλοτε με τη γαλήνη κι άλλοτε με τα κύματα της.Τα Πουλιά που πετάνε επάνω μας τιτιβίζοντας χαρούμενα…Όλα μας λενε: Προσευχησου Στον Πλαστη Μας.Οι καθημερινές μας ανάγκες,Η Συναίσθηση Της Μικρότητας Μας μέσα στο απέραντο σύμπαν,Μας Παρακινουν Να Ζητουμε Καθε Τοσο Με Προσευχες Τη Βοηθεια Του Κυριου.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ

Με Τις Εθνικές Καταστροφές, όταν οι πρόγονοι μας δεν ακολουθούσαν το δρόμο του Θεού και Με Τις Ανόδους και νικηφόρους πολέμους, όταν εκτελούσαν τις εντολές Του, ΜΑΣ ΕΠΙΤΑΣΣΕΙ: 

ΜΗ ΞΕΧΝΑΣ ΠΟΤΕ ΣΟΥ ΤΟ ΘΕΟ.

Οι προγονικές συνήθειες, που κληρονομήσαμε από τους γονείς μας.Οι γραπτοί και άγραφοι νόμοι.Με λίγα λόγια ο ηθικός νόμος, που με θεϊκή έμπνευση καταγράφτηκε στα Ευαγγέλια,Μας Βροντοφωνούν να βρισκόμαστε σε διαρκή επικοινωνία με τον Ουράνιο Πατέρα.Τα άπειρα παραδείγματα των Αγίων και των Μαρτύρων της Εκκλησίας μας, που η προσευχή τους πλημμύριζε με γαλήνη και καρτερία και στις πιο φρικτές στιγμές των μαρτυρίων τους Αλλά και ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς, που σταυρώθηκε για τη σωτηρία μας,

ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΜΕΡΑ-ΝΥΧΤΑ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ.ΑΡΚΕΙ Ν’ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ.

Αρκεί Να Συναισθανθουμε Το Σκοπο Της Αποστολης Μας Σε Τουτο Τον Προσκαιρο Κοσμο Και Θα Δουμε

ΟΛΟΦΩΤΟ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Να Μας Οδηγει Προς Τον Κυριο Της Αιωνιας Ζωης.Προσπάθησε λοιπόν και συ, αδελφέ, να έχεις πάντα ανοιχτά τα μάτια και τ’ αυτιά της ψυχής σου, για να βλέπεις και ν’ ακούς όλα αυτά, που σου μιλάνε για την προσευχή και σου δείχνουν φωτεινό το δρόμο προς τον Θεό

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 6ον

Ο Πανάγαθος Θεός ακούει τις προσευχές όλων μας ανεξαιρέτως, αρκεί να εκπορεύονται και εκπέμπονται από τα βάθη της καρδιάς μας. Ακόμη και των αμαρτωλών τις προσευχές ακούει ο Κύριος, όταν γίνονται με πίστη και πραγματική μετάνοια.Χαίρεται μάλιστα ο Κύριος, όταν οι αμαρτωλοί, πικρά μετανιωμένοι για τις πράξεις τους, ζητούν συγχώρεση.Έτσι χάρηκε ο πατέρας της παραβολής του Ασώτου κι έσφαξε το μόσχο το σιτευτό, μόλις γύρισε ο παραστρατημένος υιός του

Ο ΠΡΟΦΗΤΑΝΑΞ ΔΑΒΙΔ, ο μεγάλος αυτός ποιητής και ψαλμωδός, που

ΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ Στο Ανυπερβλητο ΨΑΛΤΗΡΙ Αμάρτησα απέναντι του Κυρίου» ομολόγησε, όταν συνήλθε από το παραστράτημα του.Και ο Κύριος ΣΟΥ ΣΥΓΧΩΡΕΣΑ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΣΟΥ, ΜΗ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΕΝΟΧΩΡΕΙΣΑΙ ΓΙ’ ΑΥΤΗΝ Όταν ο αυταρχικότατος και σκληρότατος βασιλιάς των Ιουδαίων ΤΑΠΕΙΝΩΘΗΚΕ  Νικημενος Κι Αιχμαλωτισμενος Απο Τους Ασσυριους Και Προσεφυγε Στον Θεο Και Τον Παρακαλεσε Να Τον Συγχωρεσει Για Τ’ Αμαρτηματα Του,Εκείνος και υπήκουσε αυτού και υπήκουσε της βοής αυτού και επέστρεψεν αυτόν εις Ιερουσαλήμ επί την βασιλείαν αυτούΚατά την παραβολή του Κυρίου Ιησού,Όταν ο Τελώνης μπήκε στο ναό και Ταπεινός Και Συντριμμένος ζήτησε συγχώρεση λέγοντας 

ΘΕΕ ΜΟΥ, ΛΥΠΗΣΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΜΕ 

επειδή τα λόγια βγήκαν από τα μύχια της καρδιάς του, έκαναν τον Μεγαλοδύναμο να τον Συγχωρέσει.Και κατά τη Σταύρωση του Κυρίου μας Ιησού, ένα «Μνήσθητι μου, Κύριε», δηλαδή «Θυμήσου με, Κύριε, όταν έλθεις στη Βασιλεία σου» του ενός από τους δύο ληστές, στάθηκε ικανό, για να μπει αυτός μέσα στον Παράδεισο Μη διστάσεις λοιπόν και συ, αδελφέ μου, όταν ως άνθρωπος πέσεις σε κάποιο αμάρτημα, Να Ζητήσεις Τη Συγχώρεση από τον Κύριο μας. Να είσαι βέβαιος, πως, όταν η μετάνοια σου είναι πραγματική, θα σου δοθεί η άφεση

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 7ον.

Αν ο Πανάγαθος Θεός ακούει τις προσευχές Των Αμαρτωλών που μετανοούν,Πολύ Περισσότερο Ακούει Και Τις Προσευχές Των Δικαίων και τους στέλνει τη βοήθεια Του.Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η Άννα, η μητέρα του προφήτη Σαμουήλ. Την ενάρετη κι ευτυχισμένη ζωή της την εσκίαζε ο καημός, ότι είχε προχωρήσει αρκετά στην ηλικία και δεν είχε αποκτήσει παιδί. Κατέφυγε τότε στον Θεό και προσευχήθηκε στον Κύριο και με δάκρυα θερμά τον παρακάλεσε να λύσει τη στείρωση της.

Ο ΘΕΟΣ ΕΙΣΑΚΟΥΣΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΣΑΜΟΥΗΛ

Η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα.Έτσι, Ο Προφητης Ηλιας «Με Προσευχη Παρακαλεσε Το Θεο Να Μη Βρεξει Και Δεν Εβρεξε Τρια Χρονια Και Εξι Μηνες. Και πάλι προσευχήθηκε και ο ουρανός έβρεξε και η γη έδωκε πλούσια τους καρπούς της Ο Ελισσαίος ανέστησε το παιδί της Σωμανίτιδας με προσευχή. Και είναι σ’ όλους γνωστό πώς ο προφήτης Δανιήλ με την προσευχή έφραξε τα στόματα των λεόντων! Και πως και οι τρείς παίδες μέσα στην κάμινο με την προσευχή έσβησαν τη δύναμη της φωτιάς 

ΖΗΤΑ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΣΥ, ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ,ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΟΥ

Την Προστασια Και Τη Βοηθεια Του Επουρανιου Πατερα και να είσαι βέβαιος, ότι, εάν τα αιτήματα σου είναι αγνά και ψυχωφελή, θα εισακουσθείς από τον Κύριο. Έχε δε υπόψη σου ότι τα αιτήματα θα ακουσθούν, όταν έχεις ακλόνητη πίστη στον Θεό. Και η πίστη αποκτάται και στερεώνεται μονάχα με την προσευχή Όταν με πίστη απευθυνόμαστε προς τον Κύριο παρακαλώντας Τον για δίκαια πράγματα, μας ακούει Όμως Η Προσευχη Μας Πρεπει Να Γινεται Με Ταπεινωση, Ομοια Μ’εκεινη Του Τελωνη.Η Περηφανεια Στην Προσευχη Φερνει Τ’ Αντιθετα Αποτελεσματα, Οπως Εγινε Με Το Φαρισαιο Της Ιδιας Παραβολης. Όπως Η Προσευχή Του Ταπεινού κάμπτει τον Θεό,Ετσι Και

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΥ Κανει Τον Ύψιστο Να Θυμωνει Μαζι Σου και να υπολογίζει την προσευχή σου ως αμαρτία» γράφουν οι Νηπτικοί Πατέρες

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 8ον

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ, ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΕΝΩΝΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ.Όταν ο άνθρωπος είναι ενωμένος με τον Θεό, είναι επόμενο να μη ξεφεύγει από το Νόμο του Θεού και να προσέχει σε κάθε βήμα του. Έτσι με την προσευχή όλοι μας οι σκοποί στη ζωή είναι θεάρεστοι.Όλες μας οι ενέργειες στέφονται από επιτυχία, γιατί έχουμε συμπαραστάτη μας το Θεό.Είναι λοιπόν η ΠΡΟΣΕΥΧΗ κάτι αναγκαίο και πρωταρχικό στη ζωή μας.Όμως ο σατανάς Μας Παραμονεύει Πάντοτε, για να βρει μιά στιγμή, Που Δεν Κρατάμε Το Όπλο ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, ώστε Να Μας Παρασύρει Στο Δρόμο Του, Που Πάντα Είναι Εύκολος Και Κατηφορικός.Να, Γιατι Επιβαλλεται Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΑΣ Να Ειναι Παντοτε Συνεχης Και Αδιαλειπτη.Η εκτέλεση των άλλων χριστιανικών καθηκόντων μας γίνεται κατά διαστήματα,Το Καθήκον Όμως

ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Επιβάλλεται Να Γίνεται Αδιάκοπα Και Συνεχώς.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ, ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ, ΟΤΙ ΚΑΙ Η ΑΠΛΗ ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ  ΕΙΝΑΙ  ΠΡΟΣΕΥΧΗ

 Και δε χωράει αμφιβολία, ότι αυτό μπορεί και πρέπει να γίνεται συνεχώς, σε κάθε αναπνοή μας Μ’ αυτόν τον τρόπο η σκέψη μας και η μνήμη μας κατευθύνονται συνεχώς στον Θεό. Η πορεία αυτή της σκέψης μας στη θεϊκή παρουσία σημαίνει δόσιμο ολοκληρωτικό του είναι μας στον Κύριον Ιησούν. Σημαίνει δόσιμο της ψυχής μας σ’ Αυτόν.Να, Γιατι Οι Άγιοι Πατερες Μας Συμβουλευουν Να Επικαλουμεθα Το Όνομα Του Κυριου Ιησου Σε Καθε Αναπνοη Μας.Οι δυνάμεις του κακού, που είναι αντίθετες στην προσευχή της καρδιάς μας, μας επιτίθενται από δύο μέρη: Από τ’ αριστερά και από τα δεξιά. Δηλαδή: Όταν Δεν Μπορουν Να Μας Εμποδισουν Απο Την ΠροσευχηΜε Τις Ματαιες Και Αμαρτωλες Σκεψεις,Φερνουν Στο Μυαλο Μας Λογης-Λογης ΥΛΙΣΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ, Για ΝαΜαταιωσουν Την Προσευχη Μας, Που Δεν Ανεχεται Να Υποφερει Ο Μισοκαλος Σατανας…Και Κανει Το Παν, Για Να Μας Ξεγελασει Να Εγκαταλειψουμε Τη Συνομιλια Μας Με ΤοΘεο,ΑρχίζονταςΚοσμικέςΣυνομιλίες Μ’ Ανθρώπους…Κλεινε Λοιπον, Αδελφε Μου, σαν άλλος Οδυσσέας Τ’ Αυτιά Της Ψυχής Σου προς Τις Σειρήνες Του Κόσμου Του Αιώνα Τούτου,Που Κατά Το Ταξίδι Της Ζωής Σου Ακούς Από Δεξιά Ή Αριστερά Σου Να Σου Τραγουδούν Μαγικά ΤραγούδιαΓια Υλιστικές Θεωρίες Και Μοντέρνες Ιδέες

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 9ον.

Για να είναι αληθινή η προσευχή, πρέπει να γίνεται με αποκλειστικό σκοπό να Μας Συνδεσει Με Τον Θεο,Γι’ Αυτο Η Καλυτερη, Η Αληθινη Προσευχη Ειναι Εκείνη, Που Γίνεται Στα Κρυφά.Για τη μυστική προσευχή ο Ευαγγελιστής Ματθαίος γράφει:

Συ, Οταν Προσευχεσαι, ΕΜΠΑ ΣΤΟ ΤΑΜΙΕΙΟ ΣΟΥ

Και Αφου Κλεισεις Καλα Την Πορτα Σου, Προσευχησου Στον Πατερα Σου Εκει Στα ΚΡΥΦΑ .

ΤΑΜΙΕΙΟ ΕΔΩ ΕΝΝΟΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΨΥΧΙΚΟ ΜΑΣ ΚΟΣΜΟ ΓΕΝΙΚΑ Εκεί όπου φυλάγουμε Τους Μύχιους Λογισμούς Μας, τα συναισθήματα μας και τις επιθυμίες μας.Εκεί μας συμβουλεύει να μπαίνουμε κάθε φορά που θέλουμε να ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΟΥΜΕ.Και Οταν Μας Λεει Να Κλεινουμε Την Πορτα, Εννοει Την Πορτα Κυριως Των Σωματικων Περισπασμων Και Φροντιδων.Μόνο με το κλείσιμο αυτής της πόρτας εξασφαλιζόμαστε από κάθε πειρασμό και ο νούς μας προσηλώνεται στον Θεό!…Ο δε ιερός Θεοτόκης γράφει Όταν προσεύχεσαι, βάλε όλη σου την προσοχή και επιμέλεια:Να Ακούνε Τ’ Αυτιά Σου Όσα Λέει Το Στόμα Σου, Και Να Αισθάνεται Η Καρδιά Σου Όσα Λαλεί Η Γλώσσα Σου Τότε αληθινά μπήκες μέσα στο ταμιείο σου και έκλεισες την πόρτα σου.Τότε αληθινά η προσευχή σου ανεβαίνει σαν θυμίαμα ενώπιον του Κυρίου και κατεβάζει από τον Ουρανό τη συγχώρεση των αμαρτιών σου και τα μεγάλα χαρίσματα του φιλάνθρωπου Θεού Αφετηρια Και Παντοτινη Ενεργεια Για Την Εξασφαλιση Της Σωτηριας Μας Ειναι Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ,που κατ’ αυτόν τον τρόπο γίνεται το πρώτο καθήκον κάθε Χριστιανού, που θέλει να φέρει άξια το όνομα του Κυρίου μας. Για τους λόγους αυτούς το Αγ. Ευαγγέλιο παραγγέλλει

ΤΗΝ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ.

Όλες οι πράξεις ευσεβείας έχουν η κάθε μια τον καιρό της. 

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΔΕΝ ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΤΑΙ ΧΡΟΝΙΚΑ,ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΤΗΣ ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ.

Χωρίς την προσευχή καμμιά αγαθή πράξη δεν γίνεται καλά

ΌΠΟΙΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΝΑ ΕΠΙΚΑΛΕΙΤΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΙΗΣΟΥ ΣΥΝΕΧΩΣ,ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΑΕΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ.

Όσο όμως περισσότερο επιμένει, τόσο γρηγορότερα συνηθίζει και εξοικειώνεται με την προσευχή.Και η γλώσσα του και τα χείλη του αποκτούν τέτοια ικανότητα, ώστε χωρίς καμμιά προσπάθεια ύστερα από λίγο καιρό, αυτός που προσεύχεται Αντιλαμβάνεται Ότι Η Προσευχή Του Έγινε Ένα Συνεχές Και Ουσιώδες ΑΠΟΚΤΗΜΑ.

Κι άν καμμιά φορά του συμβεί για ένα οποιοδήποτε λόγο να την σταματήσει, αισθάνεται έντονα σαν κάτι να του λείπει Κατ’ αυτόν τον τρόπο Η Προσευχή Του Γίνεται Συνήθεια και το μυαλό του αρχίζει να συνηθίζει και να παρακολουθεί την ενέργεια των χειλέων.Έτσι έχει για γενικό αποτέλεσμα τη δημιουργία Μιας Πηγής Ευφροσύνης Για Την Καρδιά, απ’ όπου πια εκπέμπεται η αληθινή προσευχη

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 10ον

Τούτη τη γενική διαπίστωση, αδελφέ μου, πρέπει να σε σπρώξει και σένα να γίνεις Λειτουργός Της Αδιάλειπτης Προσευχής, που θα χαρίσει φωτισμό στο μυαλό σου και θα διώξει μακριά από σένα όλες τις κακές σκέψεις.Εάν επιθυμείς πραγματικά ν’ αποδιώξεις κάθε αντιχριστιανική σκέψη και να εξαγνίσεις το νου σου, αυτό θα το καταφέρεις με την προσευχή.Τίποτε δεν μπορεί να ρυθμίσει τις σκέψεις μας όσο η Προσευχή Ο ’Αγ. Ιωάννης της Κλίμακος λέει τα εξής:

ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

ΔΕΝ ΘΑ ΕΥΡΕΙΣ ΑΛΛΟ ΟΠΛΟ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠ’ ΑΥΤΟ

Ομοίως και τα πάθη σου θα κατασιγάσεις μέσα σου και θα τα εξαλείψεις με την προσευχή 

ΜΕΙΖΩΝ Ο ΕΝ ΗΜΙΝ ή Ο ΕΝ ΤΩ ΚΟΣΜΩ,   Λέει η Αγ. Γραφή.Μη Φοβασαι ούτε ατυχήματα ούτε καταστροφές 

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΑ ΣΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΙ ΚΑΙ Θ’ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΙ ΚΑΘΕ ΚΑΚΟ ΑΠΟ ΣΕΝΑ.

Θυμήσου τον Απ. Πέτρο, όταν έδειξε ολιγοπιστία και άρχιζε να βυθίζεται στη θάλασσα της Τιβεριάδας.. Και πρόσεξε, Άν Είσαι Οκνηρός Κι Απρόσεκτος στην προσευχή, δεν θα σημειώσεις πρόοδο ούτε στην επιδίωξη αφοσιώσεως σου στον Κύριο ούτε στην απόκτηση της ειρήνης και της σωτηρίας.Όσο Για Την ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ, Πρεπει Να Ξερεις Πως Στην Ουσια Της Ειναι Η Συνεχης Επικληση Του Ονοματος Του Κυριου Ιησου Και Θεου Μας.Αν επικαλούμαστε

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΙΗΣΟΥ, προφέροντας το Ψιθυριστά Ή Νοερά Κι όταν Στεκόμαστε Κι όταν Καθόμαστε,Κι όταν ΣυνομιλούμεΚι όταν ΠερπατούμεΚι όταν Τρώγουμε Κι όταν κάνουμε Ό,Τιδήποτε Άλλο Παντού και πάντοτε,

ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Η συχνότητα στην προσευχή Δημιουργεί μια συνήθεια για προσευχή, που δεν αργεί να γίνει δεύτερη φύση και φέρνει συχνά το νου και την καρδιά σε ανώτερη ψυχική κατάσταση!Η συχνή εξάσκηση στην προσευχή απομακρύνει την ψυχή από τα διάφορα αμαρτήματα επιστρατεύοντας την και εξασκώντας την να κάνει αυτό που είναι ουσιώδες, για να πετύχει την ένωση της με τον Θεό.

Η ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

είναι ο μοναδικός τρόπος για να φθάσει κανείς στο ύψος της αληθινής και Καθαράς Προσευχής.Αποτελεί το καλύτερο μέσο αποτελεσματικής Προπαρασκευής για προσευχή και τον ασφαλέστερο δρόμο, για να φτάσει ο άνθρωπος στο τέρμα, την Σωτηρία Της Ψυχής Του Δεν μπορεί να θεωρείται Χριστιανός εκείνος Που Αγνοεί τα παρακάτω:

Α) Ότι Πρεπει Να Προσευχεται Συχνα Και Με Επιμελεια Και Οτι Ο Θεος Επιθυμει Αυτην Την Προσευχη Του,

Β) ότι πολλες φορες Τιμωρουμεθα Απο Την Αμελεια Μαςγια προσευχη, και

Γ) Οτι Ολοι Οι Άγιοι Προσευχονταν Θερμα Και Συνεχως.Ο Νικήτας Στηθάτος στη Φιλοκαλία λέει για την προσευχή Αυτος Που Κατορθωσε Να Πετυχει Την Πραγματικη Προσευχη Και Πλημμυριστηκε Το Ειναι Του Απο Την Αγαπη Του Χριστου, Δεν Γινεται Αιχμαλωτος Των Αισθησεων Του Και Δεν Δινει Την Προτιμηση Του Σε Τιποτε.

ΔΕΝ ΥΠΕΡΤΙΜΑΕΙ ΤΟΝ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ Δεν ΚΑΤΑΚΡΙΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑ

και ομοιάζει με τον Θεό, που ανατέλλει τον ήλιο επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους.

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 11ον.

Τη Νοερα Προσευχη

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΜΠΟΡΕΙ

Να Την Αποκτησει Και Να Την Κανει Μεσο Επικοινωνιας Του Με Τον Κυριο.Δεν στοιχίζει τίποτε,Εκτός Από Την Προσπάθεια Της Σιωπήςκαι τη φροντίδα για την όσο το δυνατό συχνότερη επίκληση του γλυκύτατου ονόματος του Κυρίου Ιησού, που γεμίζει τον άνθρωπο με αγαλλίαση.Η ενδοσκόπηση του ψυχικού μας κόσμου μας δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε τί μυστήριο είναι ο άνθρωπος.Να νιώσουμε Την Ευφροσύνη Της Αυτογνωσίας και Να Χύνουμε Πικρά Δάκρυα Μετανοίας Για Τις Πτώσεις Μας Και Την Αδυναμία Της Θελήσεως Μας.Με το νου μέσα την καρδιά μας μπορούμε Να Κάνουμε Σιωπηλοί Κρίσεις Και Επικρίσεις Και Να Διαβάζουμε Μυστικά Ολόκληρα Βιβλία.Έτσι, Ας Μην Αφηνουμε Το Νου Μας Να Λεει

ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ,ΠΑΡΑ ΤΗ ΣΥΝΤΟΜΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟΛΟΓΙΣΤΗ ΚΑΛΟΥΜΕΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ

Αλλά δεν αρκεί μόνον αυτό. Χρειάζεται ακόμη να κινήσεις και τη θέληση σου, δηλαδή να λες την ευχήν αυτή Μ’ Όλη Τη Δύναμη Της Αγάπης Σου προς τον Κύριον Ιησούν.Μονον Οταν Απερισπαστη Απο Αλλες Εννοιες Και Σκεψεις Ελθει Η Ψυχη Μας Σ’ Επαφη Με Τον Κυριο,Τοτε Προσκολλαται Με Αγαπη Στα Νοηματα Της Ευχης…

ΌΜΩΣ Ο ΝΟΥΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ.ΕΧΕΙ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ ΝΑ ΠΕΤΑΕΙ,ΚΑΘΩΣ ΛΕΜΕ,ΣΤΑ ΑΙΣΘΗΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΞΩ ΚΟΣΜΟΥΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΝ ΩΣ ΑΤΟΜΑ.Ανάγκη λοιπόν να καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια,Για Να Κατευθύνεται Την Ώρα Της Προσευχής Όλη Μας Η Σκέψη Στην ΚΑΡΔΙΑ.Για να το πετύχουμε αυτό γρηγορότερα

ΟΙ ΆΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ τα παρακάτωΌταν λέμε Τη Νοερά Προσευχή,ΝΑ ΚΡΑΤΑΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΠΝΟΗ ΜΑΣ κατά τρόπο ώστε Να Μην αναπνέουμε με φυσικό ρυθμό,Αλλ’ Ύστερα Από Κάθε Επαγγελία Της Ευχής.Το Κρατημα Αυτο Της Αναπνοης Γινεται Αιτια Να Στενοχωρειται Η Καρδια Μας Μ’ Αποτελεσμα Να Πονει.Συνεπεια Του Πονου Ειναι Να Επιστρεφει Ο Νους Στην Καρδια Και Στη Συνεχεια Η Αναμνηση Του Θεου Μας Φερνει Μια Γλυκεια Ευχαριστηση.Εμνήσθην του Θεού και Ηυφράνθην, δηλαδή Θυμήθηκα τον Θεόν και ευχαριστήθηκα.Είναι Διαπιστωμένο Πια ότι εκείνοι που Μνημονεύουν το όνομα του Κυρίου Νιώθουν Ηδονή Και Ευχαρίστηση.Έπειτα με το λίγο και μικρό αυτό κράτημα της αναπνοής λεπτύνεται η σκληρότητα της καρδιάς και γίνεται Πιο Ταπεινή Και Πιο Κατάλληλη Για Κατάνυξη Και Πιο Εύκολη Στα Δάκρυα. Μ’ άλλα λόγια ο ψυχικός μας κόσμος γίνεται πιο κατάλληλος για να λάμψει μέσα μας το Θείο φωςΛέει ο Αγ. Μάρκος «Η ανάμνηση του Θεού για την καρδιά είναι πόνος που προκαλείται για την ευσέβεια. Όποιος ξεχνάει το Θεό γίνεται δούλος των παθών και ανάλγητος στον πόνο». Αλλού πάλι ο ίδιος λέει Ο νούς όταν προσεύχεται απερίσπαστος, στενοχωρεί την καρδιά και τις συντετριμμένες και ταπεινωμένες καρδιές ο Θεός ποτέ δεν τις εξουθενώνει

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 12ον.

Από τα παραπάνω βγαίνει το συμπέρασμα ότι πιο πολύ Οι Αρχάριοι Έχουν Ανάγκη Από Το ΚΡΑΤΗΜΑ Της Αναπνοής, Όταν Προσεύχονται.Όσο για τους προοδευμένους στην εργασία της νοεράς προσευχής, και χωρίς το κράτημα αυτό μπορούν ν’ αυτοσυγκεντρώνονται και να προσεύχονται. Όμως Κι Αυτοι, Σε Στιγμες Πολεμου Λογισμων Και Παθων, Με Τη Συμμετρη Αναπνοη, Που Επιβαλλει Το Κρατημα Της, Θα Τα Καταφερουν Καλυτερα Σε παρακαλώ λοιπόν θερμά, αδελφέ μου, μαζί με την άλλη ακολουθία και προσευχή, που κάθε μέρα διαβάζεις, να καταγίνεσαι και με την καρδιακή και νοερά αυτή προσευχή, έχοντας την για αδιάλειπτο και παντοτινό σου έργο. Όταν καλείς μέσα από την καρδιά σου τον ενδιάθετο λόγο το γλυκύ, κοσμοπόθητο και παντοπόθητο όνομα του Ιησού,Όταν αναπλάθεις με το νου σου τον Ιησού,Όταν ποθείς και αγαπάς μ’ όλη σου τη θέληση τον Ιησού,Όταν επιστρέφεις όλες σου τις ψυχικές δυνάμεις στον Ιησού και Όταν με συντριβή και ταπείνωση ζητείς το έλεος από τον Ιησού,Σε Πληροφορώ Ότι Θα Απολαύσεις Μεγάλη Ωφέλεια Και Θα Θερίσεις Πλούσιους Καρπούς.Και άν δεν μπορείς πάντοτε να καταγίνεσαι μ’ αυτό, γιατί θα σ’ εμποδίζουν οι φροντίδες κι οι ταραχές του κόσμου τούτου,Έχε Τουλάχιστο Καθορισμένες Μια-Δυο Ώρες Τη Μέρα-Πιο Πολύ Τα Βράδυα- Κατά Τις Οποίες Να Αποσύρεσαι Σε Τόπο Ήσυχο Και Σκοτεινό Και Να Καταγίνεσαι Εκεί Απερίσπαστος Με Την Ιερή Και Πνευματική Αυτή Εργασία.Σίγουρα Τότε Θα Έχεις Και Συ Τα Αποτελέσματα Της Προσευχής Που Φανερώνονται Πλούσια Στο Πνεύμα Μας, Στα Συναισθήματα Μας Αλλά Και Στις Αποκαλύψεις

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 13ον.

Οι καρποί της νοεράς προσευχής είναι οι εξής:Πρώτος καρπός: Εκείνος που κλείνεται μέσα στην καρδιά του, ΑΠΟΞΕΝΩΝΕΤΑΙ ΑΠ’ ΌΛΑ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

και, καθώς ζει μέσα στο πνεύμα, Δεν Καταχτιέται Από Τις Επιθυμίες Της Σάρκας.Ακόμη, όταν ο νους ενός ανθρώπου συνηθίσει να μένει μέσα στην καρδιά, αυτός ο άνθρωπος όχι μόνον αγαπάει να κλείνει την πόρτα του σπιτιού του και να ησυχάζει, όχι μόνον να κλείνει την πόρτα του στόματος του και να σιωπά, Αλλά με την προσευχή του Κλείνει Και Την Εσωτερική Πόρτα Των Λογισμών και δεν αφήνει τα πονηρά πνεύματα να λαλούν με αυτούς όσα κακά και πονηρά θέλουν.Διότι με τους πονηρούς λογισμούς γίνεται ακάθαρτος ο άνθρωπος ενώπιον του Θεού του ανακρίνοντος καρδίας και νεφρούς. Γι’ αυτό και ο Αγ. Ιωάννης της Κλίμακος λέει:

ΚΛΕΙΝΕ ΚΑΛΑ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΚΕΛΛΙΟΥ ΣΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΣΩΜΑ,ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣΓΙΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΡΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ.

Δευτερος Καρπος:

Ειναι, Κατα Τον Θεσσαλονικης Γρηγοριον,Η Με Τη Νοερα Προσευχη

ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕΩΣ, ΠΕΝΘΟΥΣ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΩΝ.

Ερωτά ο άγιος: Πώς να μη ταπεινωθεί ο δυστυχής, όταν βλέπει όλον τον κόσμο της καρδιάς του Σκοτεινό Και Ζοφώδη από το πυκνό σκότος, το οποίο προξενήθηκε σ’ αυτόν από τις τόσες αμαρτίες που έκαμε στη ζωή με λόγια, μ’ έργα και με λογισμούς;Γράφει και ο Όσιος Μάρκος: Εκεινος Που Ειναι Αιχμαλωτος Των Λογισμων Του, Πως Ειναι Δυνατο Να Δει Την Αμαρτια Που Εχει Μεσα Του,Αφου Σκεπαζεται Απο Τους Λογισμους;Πώς είναι δυνατό να τη διακρίνει, αφού σκεπάζεται από το σκοτάδι και την ομίχλη της ψυχής, που προέρχεται από κακές πράξεις;Πώς να μη πενθήσει και να μη λυπηθεί ο ταλαίπωρος, όταν βλέπει το λογιστικό του μέρος γεμάτο από τόσους Υπερήφανους Λογισμούς;Από τόσους άλογους και τόσους βλάσφημους και Δαιμονιώδεις Λογισμούς;Πώς να μη κλάψει ο ελεεινός, όταν βλέπει το επιθυμητικό αιχμάλωτο από τόσους Αισχρούς Λογισμούς και τόσες άτοπες επιθυμίες, και το θυμικό του σε τόσες Άτακτες Ορμές Μίσους Και Φθόνου Κατά Του Πλησίον Του;Πώς να μη φωνάζει προς τον Κύριον Ιησούν να τον ελεήσει και να τον ιατρεύσει;Πώς να μη φωνάξει προς τον Κύριον Ιησούν, όταν βλέπει όλον τον εσωτερικόν άνθρωπον όχι ναό του Θεού και της Χάριτος, αλλά σπήλαιον των ληστών και εργαστήριον της αμαρτίας και των δαιμόνων;Όθεν με την ταπείνωση τούτη και το πένθος και τα δάκρυα ίλεως γίνεται ο Θεός εις αυτόν και τον ανακουφίζει από τα πάθη και τον ελευθερώνει από τις προσβολές των λογισμών και των δαιμόνων

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 14ον

Τριτος ΚαρποςΤης Νοερας Προσευχης Ειναι Η Επιστροφη Του Νου Στην Καρδια Και Η Διαμονη Σ’ Αυτην, Οπότε Βλέπει Ο Νους Τις Κακές Κλίσεις Της Καρδιάς,τις πονηρές κινήσεις των λογισμών του,τις επιβουλές καιτις κλοπές κι ενέδρες των ακαθάρτων πνευμάτων.Έτσι Βλεπει Καθαρα, Σαν Σε Καθρεπτη, Ολα Του Τα Σφαλματα Μεχρι Τα Παραμικρα Κι Ετσι Επικαλειται Τον Κυριον Ιησουν Σε Βοηθεια Και Ζητει Συγχωρεση, Μετανοει, Λυπειται, Προσθετει Πενθος Στο Πενθος, Ταπεινωση Στην Ταπεινωση Και Κανει Οσα Μπορει, Για Να Διορθωθει Και Να Μην Αμαρτανει Πλεον.Για τούτο και περί της νοεράς προσευχής είπε ο Αγ. Ιωάννης της Κλίμακος: «Την Κατασταση Που Επικρατει Μεσα ΣουΗ Προσευχη Σου Θα Την Φανερωσει.Καθρέπτην αυτήν έχουν δώσει για τους μοναχούς, οι Θεολόγοι».Τέταρτος καρπός της νοεράς προσευχής είναι Η Καθαροτητα Της Ανθρωπινης Φυσεως Και Η Μετα Την Καθαρση Διδομενη Υπερφυσικη Ενεργεια Του Αγ. Πνευματος.Οι Αγ. Πατέρες μετά τις νηστείες, αγρυπνίες, γονυκλισίες και λοιπές κακοπάθειες του σώματος, Για Να Καθαρίσουν την ανθρώπινη φύση από τα πάθη,Επενόησαν Και Τη Μέθοδο Της Επιστροφής Του Νου Στην Καρδιά.Έτσι αφ’ ενός Καθαρίζονται Ευκολότερα Ο Νους Και Η Καρδιά, που είναι τα πλέον ευκολότρεπτα στο κακό και αφ’ ετέρου κάνουν κατάλληλη την ανθρώπινη φύση να δεχθεί την υπερφυσική Χάρη κι ενέργεια του Θεού.Έτσι Μπορει Το Να Αγαπησει Ο Ανθρωπος Τον Θεον Εξ Ολης Της Ψυχης Του, Εξ Ολης Της Καρδιας Του, Εξ Ολης Της Ισχυος Του Και Εξ Ολης Της Διανοιας Του, Κατα Την Πρωτην Εντολην

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 15ον

Πεμπτος Καρπος Της Νοερας Προσευχης Είναι: ότι,Εάν Ο Νους Συνηθίσει Να Μπαίνει Στην Καρδιά Και Να Συνομιλεί ΜΕ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΘΕΤΟ ΛΟΓΟ Και Να Βρίσκει Το Θέλημα Του, Δεν Μένει Χωρίς Χαρά Και Ευφροσύνη.Συμβαίνει δηλαδή κάτι παρόμοιο με κάποιον ξενιτεμένο, που, όταν γυρίσει στο σπίτι του, χαίρεται και ευφραίνεται, που αξιώθηκε να δει τη γυναίκα και τα παιδιά του ύστερα από τόσα χρόνια ξενιτιάς.Έτσι συμβαίνει και στο νουν, όταν εισέλθει στην καρδιά του, καθώς λέει και ο Θείος Νικηφόρος ομονάζων:Όπως Ο Ανδρας Που Ελειπε Καιρο Απο Το Σπιτι Του, Οταν Επιστρεψει, Γινεται Εξαλλος Απο Τη Χαρα Του,Ετσι Και Ο Νους,Οταν Ενωθει Με Την Ψυχη, Γεμιζει Απο Ανειπωτη Χαρα Κι Ευφροσυνη Αφήνω κατά μέρος Όλα Τα Άλλα Αγαθά Κι Υπερφυσικά Χαρίσματα, τα οποία αξιώνεται ο πιστός από τη νοερά τούτη επιστροφή του νου και την καρδιακή προσευχή.Μπορείς, αδελφέ μου, να φυλάξεις το νου και την καρδιά σου άν όχι τελείως καθαρά και απαθή- γιατί τούτο είναι δύσκολο να το πετύχεις μέσα στον κόσμο-, Τουλάχιστον Ολιγοπαθή Και Όσο Σου Είναι Δυνατόν Καθαρά. Η Αγ. Γραφή λέει:

ΦΥΛΑΓΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ και μην αφήνεις κανένα Κρυφό Λογισμό να γίνει ΑΝΟΜΗΜΑ στην καρδιά σου 

Και ο ΣΟΛΟΜΩΝ παραγγέλλει:

Πρόσεχε όλες τις Πόρτες της καρδιάς σου, Γιατί Όλες Είναι Έξοδοι Προς Την Ζωήν.Ο Αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης εκφράζεται ως εξής Για Τη Συνεχή Επίκληση του ονόματος του Ιησού:Ο Ιησούς Ας Είναι Το Γλυκύ Μελέτημα της καρδιάς σου.Ο Ιησούς ας είναι Το Εντρύφημα Της Γλώσσας Σου.Ο Ιησούς ας είναι Το Συνεχές Αδολέσχημα και η ιδέα του νου σου.Ο Ιησούς Ας Είναι Η Αναπνοή Σου και ποτέ να μη χορταίνεις επικαλούμενος τον Ιησούν.Από αυτή τη συνεχή και γλυκύτατη μνήμη του Ιησού θέλουν εμφυτευθεί και γίνουν μεγάλα δένδρα οι τρεις εκείνες μεγάλες και θεολογικές αρετές, 

Η ΠΙΣΤΗ, Η ΕΛΠΙΣ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ».

Λοιπόν και συ, αδελφέ μου, Λεγε Το Ονομα Του Ιησου Με Αγαπη Και Δακρυα, διότι κατά τον Αγ. Ισαάκ «Η θύμηση των αγαπημένων προκαλεί δάκρυα». Όταν έτσι κάνεις, ύστερα από λίγο καιρό θα έχεις τη συναίσθηση ότι η προσευχή του Χριστού πέρασε από τα χείλη στην καρδιά σου και στον κάθε χτύπο της επαναλαμβάνονται οι λέξεις της. Τα μάτια σου τότε θα σου φαίνεται ότι θα βλέπουν με την καρδιά σου και μέσα της θα νιώθεις κάτι σαν ελαφρό πόνο, ενώ στη σκέψη σου θα βασιλεύει μεγάλη αγάπη για τον Κύριον Ιησούν. Όποιος ασχολείται με την αδιάκοπη εσωτερική προσευχή Όχι Μόνο Σωφρονεί, Αλλά Και Βλέπει Καλά Και Θεολογεί 

ΖΕΙΤΕ ΑΓΝΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΚΥΠΤΕΤΕ ΣΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΤΗΣ ΣΑΡΚΑΣ»,λέει ο Θ. Παύλος. 

Η προσευχή είναι ένα ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ που βοηθάει τον άνθρωπο να επικοινωνεί με το Δημιουργό του.Όλοι οι άγιοι Πατέρες στην κατά κόσμο ζωή τους την προσευχή είχαν κάνει καθημερινή απασχόληση τους και κυριαρχικό βίωμα τουςΜΕΛΕΤΗΜΑ 16ον. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει:Οι Τροποι Με Τους Οποιους Πρεπει Να Προσευχεσαι Ειναι Δυο, Εσωτερικος Και Εξωτερικος.Ο Εσωτερικος είναι το να βιάζεσαι ΝΑ ΣΥΜΜΑΖΩΝΕΙΣ ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ στα λόγια της προσευχής κι άλλο κανένα πράγμα Να Μην Τον Αφήνεις να συλλογίζεται στοχαζόμενος ότι παρίστασαι ενώπιον του Θεού.Και για να συμμαζώνεται ο νους σου ευκολότερα Βάστα Και Λίγο Την Αναπνοή Σου. Την δε καρδιά σου κάνε την να νοστιμεύεται στα λεγόμενα, καθώς νοστιμεύεται και στα καλά φαγητά.Να Εχεις Ταπεινωση, Συντριβη Και Κατανυξη, και άλλοτε μεν να προσεύχεσαι με το νου και την καρδιά, που είναι καλύτερο, άλλοτε δε και με το στόμα.Ο Δε Εξωτερικος Τροπος, κατά τον αυτόν Αγ. Νικόδημον, είναι: 

ΤΟ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΑΙ ΠΟΤΕ ΣΚΥΒΟΝΤΑΣ ΚΑΤΩ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΗ ΣΟΥ, ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΕΛΩΝΗ,ΠΟΤΕ ΣΤΕΚΟΜΕΝΟΣ,ΠΟΤΕ ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ.

Όλοι αυτοί οι τρόποι είναι μαρτυρημένοι από τις Θείες Γραφές.Ο Καιρος Της Προσευχηςείναι το να προσεύχεσαι στους διορισμένους από την Εκκλησία Επτά Καιρούς Εσπερινόν, Απόδειπνον, Μεσονυκτικόν, Όρθρον Και Ώρες Κατά το ψαλμικό «Επτά φορές τη μέρα Σε ύμνησα Ιδιαίτερα Να Βιάζεις Τον Εαυτό Σου στο να προσεύχεσαι παντοτινά και αδιάλειπτα, καθώς παραγγέλλει ο Απ. Παύλος:

ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ.

Να προσεύχεσαι λοιπόν και όταν κάνεις την τέχνη σου ή άλλη σου υπηρεσία και να τις αρταίνεις με την προσευχή ωσάν με αλάτι, κατά τον Μέγαν Βασίλειον.Ο Τοπος Της Προσευχης κατά πρώτον λόγον είναι ο Ναός. Κατά δεύτερον λόγον να είναι Ο Πλέον Ήσυχος Τόπος Του Σπιτιού Σου. Διότι βλέπουμε και τον Απ. Πέτρο που «ανέβη πάνω στο δώμα του σπιτιού να προσευχηθεί Λοιπόν με τέτοιο τρόπο προσευχόμενος ομολόγησε ότι όλη σου η ελπίδα και δύναμη είναι ακουμβισμένη πάνω στη δύναμη του λυτρωτού σου και όσο Εκείνος σε κρατάει να μη πέσεις, τόσο θέλεις μείνει όρθιος και από τους πειρασμούς ανίκητος!. Και συνεχίζει ο Αγ. Νικόδημος:

ΚΑΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ, ΟΤΙ : 

ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΕΜΠΡΟΣ Ν’ ΑΦΙΕΡΩΝΕΣΑΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΔΕΣΠΟΤΗ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΑΠΟΚΑΜΗΣ ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΥ ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΝ ΑΙΤΗΜΑΤΑ

 Και αν δεν σου τα δώσει, λέγει ο Μέγας Βασίλειος Κι άν περάση μήνας κι άν χρόνος κι αντρία ή τέσσερα και περισσότερα έτη, Ώσπου Να Εισακουσθείς, Μη Παραιτείσαι,

ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΙΣΤΗ ΖΗΤΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΥΠΗΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΓΑΘΟΝ». Επειδή βλέπουμε τον δίκαιον εκείνον Ισαάκ, που παρακαλούσε τον Θεό είκοσι ολόκληρα χρόνια, για να του δώσει παιδί και ύστερα τον εισήκουσε. Και πολλοί από τους Αγίους εφώναζαν στο Θεό κάθε μέρα «Έλεος, Έλεος, Έλεος», άλλος επί πενήντα και άλλος εξήντα χρόνια και ύστερα έπαιρναν το ζητούμενο ή στον καιρόν της ζωής ή στον καιρό του θανάτου Κατά τον Μέγα Βασίλειο κάνει τούτο ο Θεός και δεν μας δίνει εύκολα το ζητούμενο και γι’ άλλες αιτίες, που Αυτός ξέρει, κυρίως όμως, για να μας κάνει να στεκόμαστε πάντοτε κοντά Του και για να φυλάξουμε αυτό, που πήραμε με τόσες δυσκολίες.

ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ, ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ, ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ,

Με Το Οποιον Ωσαν Με Ενα Χρυσο Κλειδι Να Μπορεις Ν’ Ανοιγεις Σε Καθε Καιρο Κατα Τις Αναγκες Σου Τους Θησαυρους Της Χαριτος Και Βοηθειας Του

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 17ον.

Άς δουμε ομως τι λενε και οι αλλοι άγιοι πατερες περι της νοερας προσευχης:Ο Άγ. Ησύχιος γράφει για τη προσευχή: «Από τη συνεχή μνήμη και επίκληση του Κυρίου Ιησού προέρχεται μέσα στο νου μας Μια Θεϊκή Κατάσταση. Τούτο συμβαίνει, Αν Επικαλουμεθα Τον Κυριον Ιησουν Με Θερμη Καρδιας Βοωντες Προς Αυτον Μερα-Νυχτα,Οποτε Η Συνεχεια Γενναει Τη Συνηθεια Και Η Συνηθεια Γινεται Δευτερη Φυση!…Όταν έρθει σ’ αυτήν την κατάσταση :Ο Νους Μας, Επιζητεί Τους Πολέμιους Διαβόλους

– Όπως Ο Κυνηγητικός Σκύλος Το Λαγό Στο Δάσος

–ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ

Ο  Άγ. Μακάριος Αιγύπτιος για να μας δείξει ότι συνέχεια και με προσοχή πρέπει να προσευχόμαστε στον Θεό, γράφει:

«Καθώς μια οικία, που έχει μέσα της τον νοικοκύρη, είναι καθαρή, έτσι και η ψυχή που έχει μέσα της το Δεσπότη Χριστό διαμένοντα είναι πεντακάθαρη, διότι τον Κύριο με όλους τους πνευματικούς θησαυρούς έχει ένοικον και ηνίοχον Ουαί δε στην ψυχήν εκείνην, της οποίας αποδημεί ο Δεσπότης Χριστός. Γιατί τότε η ψυχή αυτή Είναι Έρημη Από Αρετέςκαι γεμάτη από κάθε ακαθαρσία και ακαταστασία.Εκεί Σειρήνες Και Δαίμονες Κατοικούν, Όπως Στην Ερημωθείσα Οικία Αίλουροι Και Σκυλιά Και Κάθε Ακαθαρσία.Ουαί στην ψυχήν εκείνην, η οποία δεν σηκώνεται από το φοβερό πέσιμο της και μέσα της Έχει Τους Δαίμονες, Που Την Πειθαναγκάζουν ν’ αποστρέφεται τον Ουράνιον Νυμφίον της αποσπώντας το νου της από το Νυμφίο Χριστό και Παρασύροντας Τον Στις Βιοτικές Μέριμνες Όταν δε η ψυχή αυτή επιστρέψει στον Κύριο επικαλούμενη Αυτόν νύχτα-μέρα, θα «εκδικήσει» αυτήν, όπως υπεσχέθη, και θα καθαρίσει αυτήν από την κακία που έχει μέσα της, οπότε άμωμη και άσπιλη νύμφη θα παραστήσει αυτήν ενώπιον Του.Εάν δεν πιστεύεις ότι αυτά είναι αληθινά – όπως και είναι – εξέτασε τον ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ

 Α) ΑΝ ΣΕ ΟΔΗΓΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΚΑΙ 

Β) ΑΝ ΤΡΩΓΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΒΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΣΗ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ (Θ. ΚΟΙΝΩΝΙΑ).

Εαν Ομως Εισαι Ερημος Και Στερεισαι Τουτων, Ζητα Μερα Και Νυχτα Να Λαβεις Αυτα Που Στερεισαι.Όταν λοιπόν, αδελφέ μου, βλέπεις τον αισθητόν Ήλιον, ύψωνε τη διάνοια σου στον νοητόν και τούτον ζήτησε, γιατί είσαι τυφλός Όταν θεωρείς φως, στρέψε τη ψυχή σου και βλέπε, άν βρήκες το αληθινό και αγαθό φως Διότι όλος αυτός ο φαινόμενος κόσμος είναι σκιά του νοητού και αοράτου κόσμου.Έτσι παρά τον φαινόμενον άνθρωπον Υπάρχει Και Άλλος Αφανής!… Και μάτια, που τύφλωσε ο σατανάς και αυτιά που εκούφανε ο μισόκαλος. Και τούτον τον έσω άνθρωπον Ηλθε Ν’ Αποκαταστησει Υγιη Ο Κυριος Ιησους, «εις όν άμα τω Πατρί και Πνεύματι Αγίω πρέπει τιμή και δόξα αιώνιος. Αμήν

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 18ον.

Ο ΆΓΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΝΟΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΠΝΟΗ:Σύ λοιπόν, αδελφέ μου, Αφού Καθήσεις Και Συγκεντρώσεις Το Νού Σου, Εισήγαγε Αυτόν Στην Οπή Της Μύτης, Με Την Οποία Μπαίνει Ο Αέρας, Και Βίασε Το Νού Σου Να Συνεισέλθει Στην Καρδιά Σου, 

ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΑ ΚΙ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ.

Συνήθιζε Να Μην Εξέρχεται Γρήγορα Ο Νους Σου Από Την Καρδιά Σου, όπου ευχαριστείται και κατά το λόγιο του Κυρίου

Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ ΕΝΤΟΣ ΗΜΩΝ ΕΣΤΙ

Οπότε με την καθαρή προσευχή Όλα Τα Εκτός Τα Αποστρέφεται Και Τα Μισεί.Ο Θεοφύλακτος στις Επιστολές του προς τους Μοναχούς και τις Μοναχές, γράφει Όλοι Οι Χριστιανοι, Μικροι Και Μεγαλοι, Ανδρες Και Γυναικες, Μαλιστα Δε Οι Μοναχοι Και Οι Μοναχες

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ Και Εκει Που Δουλευουν Τις Τεχνες Τους Και Οταν ΤρωγουνΚαι Οταν Περπατουν Λεγοντες Ποτε Με Το Στομα Και Ποτε Με Το Νου Και Την Καρδια Τη Συντομη Ευχη

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.ΚΑΙ Μ’ ΑΥΤΗ Ν’ ΑΡΤΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΣΑΝ ΜΕ ΑΛΑΤΙ Ν’ ΑΛΑΤΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΟΥΣ.

Ευλογουνται μ’ αυτη ολες τους οι υποθεσεις καιΑγιαζονται τα στοματα και οι καρδιες τους δια του αγιου ονοματος του Κυριου Ιησου. Για τουτο και ο θειος χρυσοστομος παραγγελλει ς’ ολους τους τεχνιτες τουτα: Εισαι χειροτεχνης; ψαλλε. Καθεσαι; ψαλλε. Ειναι μεγαλος βοηθος ο ψαλμος.Ο κάθε Χριστιανός οφείλει πάντοτε να θυμάται το Θεό και να Τον αγαπάει. Επειδή μ’ όποιο πράγμα Έχει Δεθεί Η Καρδιά Μας, εκείνο μας τραβάει πάντα κοντά Του, και αυτό πρέπει να είναι ο Θεός. Κι όταν η καρδιά μας ποθεί το Θεό, Αυτός είναι και ο Κύριος της.Όχι Μονον Οταν Ευτυχουμε Στη Ζωη Μας, Αλλα Και Ολον Τον Αλλο Χρονο

ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ.

ΠΑΝΤΟΤΕ ΝΑ ΧΑΙΡΕΤΕ  ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ,

Μας συμβουλεύει και ο θείος Παύλος.Κατά την αποστολική υποθήκη ο καλός Χριστιανός ό,τι κάνει το κάνει για τη δόξα του Θεού. Έτσι κάθε πράξη και λόγος και κάθε ενέργεια αποτελεί νοερά προσευχή. «Προσεύχεται για μας πάντοτε ο νους, όταν ξεφράξουμε όλες τις διεξόδους της μνήμης για το Θεό, γιατί δουλειά του πρέπει να είναι οι θεάρεστες σκέψεις» λέει ο Αγ. Διάδοχος.Ας μη προφασιζόμαστε λέγοντας πως είναι δυνατό να προσευχηθεί εκείνος που εργάζεται στις βιοτικές ασχολίες, αφού δεν μπορεί την ώρα της δουλειάς να πάει στο Ναό.Γιατι

ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ Μπορεις Να Προσευχηθεις.Κανένας τόπος δεν εμποδίζει και καμμιά ώρα δεν είναι ακατάλληλη. Κι άν τα γόνατα δεν κλίνεις κι άν το στήθος δεν χτυπήσεις και τα χέρια σου στον Ουρανό δεν σηκώσεις, Αρκεί Μόνο Διάνοια Καθαρή να δείξεις και δημιούργησες ό,τι χρειάζεται για προσευχή», γράφει ο Ι. Χρυσόστομος. Φοβερός είναι και ο λόγος Γέροντος Αν ο μοναχος Νομιζει Πως Μονον οταν βρισκεται σεσταση προσευχης, τοτε μονον προσευχεται, ο μοναχος αυτος Καθολου Δεν Προσευχεται

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 19ον.

Ο Άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος στο λόγο του περί νήψεως και προσευχής, λέει τα πιο κάτω: Αδελφοί, ν’ασχολείσθε πάντοτε με τη νοερά προσευχή και να μην απομακρύνεστε από τον Κύριο Ιησούν, μέχρις ότου πετύχετε τα ελέη Του και τους οικτιρμούς Του.Να Μη Ζητατε Τιποτε Αλλο Ειμη Το Απειρον Αυτου Ελεος Και Τουτο Αρκει Για Τη Σωτηρια Σας.Ζητούντες δε το έλεος του Θεού,Να Βοάτε με ταπεινή και συντριμμένη καρδιά από το πρωί μέχρι το βράδυ και άν είναι δυνατόν και όλη τη νύχτα λέγοντας συνέχεια:

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ.

Όθεν σας παρακαλώ, αδελφοί, βιάζετε το νου σας στην ευχή τούτη μέχρι θανάτου. Γιατί το έργο αυτό της προσευχής Απαιτεί Βία Μεγάλη, γιατί το πολεμούν οι δαίμονες Και Στενή Και Θλιμμένη Είναι Η Οδός, που οδηγεί στην αιώνια ζωή και όσοι βιάζονται εισέρχονται, όπως είπε και το αψευδές στόμα του Κυρίου μας.Και δεύτερον παρακαλώ, αδελφοί,Μη Ξεκοβετε Την Καρδια Σας Και Το Νου Σας Απο Τον Θεο,Αλλά προσέχετε να κρατάτε την καρδιά σας καθαρή από κάθε πονηρό λογισμό Επικαλουμενοι Το Ονομα Του Κυριου Ιησου,Έως ότου Φυτευθει Στις Καρδιες Σας Το Σωτηριο Και Παναγιο Ονομα Του Κυριου Ιησου και Μορφωθεί μέσα σας ο Χριστός.Τότε θα νιώσετε μέσα στις καρδιές σας τα υπερφυσικά και ουράνια αυτού χαρίσματα και ενεργείας και μη ξεχνάτε ποτέ ότι:Η Βασιλεια Των Ουρανων Ανηκει Σε Κεινους Που Βιαζουν Τις Θυρες Της.Και τρίτην, αδελφοί, παράκληση σας απευθύνω. Μη παύσετε μήτε ν’ αμελήσετε τον κανόνα τούτο της νοεράς προσευχής, γιατί άκουσα να λέγουν οι Πατέρες μας: Εκείνος που αμελεί τον κανόνα τούτον της προσευχής δεν είναι Χριστιανός Γιατί ο Χριστιανός Κι όταν τρώγειΚι όταν πίνει Κι όταν κάθεται Κι όταν εργάζεται Κι όταν βαδίζει,Οφείλει Να Κράζει Αδιάκοπα Μέσα Στην Καρδιά Του Το

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.

Κι αυτό ίνα η συνεχής αυτή ενθύμηση του ονόματος του Κυρίου Ιησού κινήσει Σε Πόλεμο Το Δράκοντα, που φωλιάζει στις καρδιές μας.Και τότε, είτε τα καλά και θεία χαρίσματα είτε τα κακά και τα πάθη, που κρύβονται μέσα μας, θα βρει και θα τα γνωρίσει με τη νοερά Προσευχή, η με αυτήν ασχολούμενη ψυχή.Και πρώτον μεν θα γνωρίσει κάθε ρυπαρό και πονηρό μολυσμό, δεύτερον δε θα νιώσει τα καλά και θεία χαρίσματα,Διότι Η Ευχή Θα Καταβάλει Όλη Τη Δύναμη Του Διαβόλου, Που Ενεργεί Μέσα Μας, Και Σιγά-Σιγά Θα Την Εκμηδενίσει Το Ονομα Του Κυριου Ιησου Κατερχομενο Στα Βαθη Της Καρδιας Μας Θα Κατατροπωσει Το Δρακοντα Τον Κρατουντα Τις Νομες Της Καρδιας Μας,Θα Ελευθερώσει Την Ψυχή Μας από την εξουσία του διαβόλου και θα ζωντανέψει αυτήν, που ήταν νεκρή από την αμαρτία Για τούτο συνέχεια να επικαλείσθε το όνομα του Κυρίου Ιησού, μέχρις ότου η καρδιά καταπιεί τον Κύριον, και πάλιν ο Κύριος καταπιεί την καρδιά, κι έτσι η καρδιά και ο Κύριος γίνουν ένα πράγμα. Αλλά πρέπει να γνωρίζετε ότι δεν μπορείτε να πετύχετε αυτό το έργο σε μιά ή δυό μέρες, Αλλά Χρειάζεται Και Χρόνος Μακρύς Και Αγώνας Πολύς, μέχρις ότου να εξέλθει από την καρδιά ο σατανάς, να εισέλθει δε και να ενοικήσει και κατοικήσει σ’ αυτήν ο Δεσπότης Χριστός!.. Τούτο επιβεβαιώνει και ο Θ. Παύλος γράφοντας Έχετε να πολεμήσετε εχθρούς Όχι Αισθητούς Και Σωματικούς, αλλά Ασώματους Και Αόρατους, Τους Πονηρούς Δαίμονες, Τους Άρχοντες Του Σκοτεινού Τούτου Και Παρερχόμενου Κόσμου Ο ίδιος Άγιος λέει για την προσευχή Η Προσευχη, Οταν Την Κανουμε Με Την Καρδια Μας, Οσο Αμαρτωλοι Κι Αν Ειμαστε, Μας Καθαριζει Η αγάπη του Θεού είναι πολύ μεγάλη, ενώ εμείς, άν και είμαστε αμαρτωλοί, Δεν Θελουμε Να Δωσουμε Ουτε Λιγη Ωρα Για Ευχαριστιες Στον Θεο, Ανταλλάσσουμε Δε Το Χρόνο Της Προσευχής,

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΑΠ’ ΌΛΟΥΣ,ΜΕ ΒΙΟΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΝΩΦΕΛΕΙΣ ΦΡΟΝΤΙΔΕΣ,ΞΕΧΝΩΝΤΑΣ ΤΟ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΜΑΣ. Εξαιτίας αυτού πολλές φορές Παθαίνουμε Ατυχήματα Και Δυστυχήματα,τα οποία πάλι η αγάπη και η πρόνοια του Θεού Τα Χρησιμοποιεί, για να μας οδηγήσει και να μας διδάξει να στρέψουμε την καρδιά σ’ Εκείνον και να πετύχουμε τη σωτηρία της ψυχής μας

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 20ον.

Ο Άγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης στα διάφορα συγγράμματα του γράφει: Αυτή δε η στράτα και μέθοδος είναι η παντοτινή προσευχή και η προς τον Θεόν ευχαριστία διότι όποιος συνηθίσει να συνομιλεί με τον Θεό με την προσευχή και να ευχαριστεί Αυτόν πάντοτε, αυτός είναι φανερόν ότι θέλει έχει παντοτινή και διαρκή χαρά στην καρδιά του Αν λοιπόν εσύ, αδελφέ μου, θέλεις να ακουσθείς ευκολότερα από τον Θεό και να λάβεις εκείνο που του ζητάς, αγωνίζου όσο μπορείς με τη νοερά αυτή προσευχή παρακαλώντας τον Θεό μ’ όλο το νου σου και την καρδιά σου να σ’ ελεήσει και να σου δώσει εκείνα, που είναι συμφέροντα για τη σωτηρία σου. Μάθε και τούτο, ότι Η Νοερά Προσευχή Απαιτεί Περισσότερους Κόπους Από Την Με Το Στόμα Λαλούμενη.Γι’ αυτό και φθάνει στ’ αυτιά του Κυρίου γρηγορότερα και αποτελεσματικότερα από τις φωνές του στόματος Για τούτο και ο Κύριος έλεγε στο Μωϋσή, που νοερά μόνο και με την καρδιά του Τον παρακαλούσε για τους Ιουδαίους: Τί βοάς προς με Η Προσευχη Ειναι Τοσο Αναγκαια, Οσο Αναγκαια Ειναι Και Η Θεια Χαρις Και άν δεν προηγηθεί η πρώτη, δεν καταφθάνει η δεύτερη. Δεν υπάρχει αμαρτωλός που να προστρέχει στον Θεό με ταπείνωση, θάρρος και καρτερία και να μη ακουσθεί και βαλθεί σε καλή κατάσταση, διότι ο Θεός νομοθέτησε να είναι η προσευχή ένα καθολικό μέσο και όργανο, για να θεραπεύει όλες μας τις ασθένειες και όλα μας τα πάθη και να αξιωθούμε τελικά της Βασιλείας των Ουρανών.Ο ’Αγ. Ιωάννης ο Καρπάθιος στη Φιλοκαλία λέει:Όταν κατά την προσευχή του Ιησού επικαλούμαστε το Άγιον Όνομα Του και 

ΛΕΜΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟΝ 

Τοτε Σε Καθε Επικληση Η Φωνη Του Θεου Απανταει Μυστικα 

ΥΙΕ ΜΟΥ,ΑΦΙΕΝΤΑΙ ΣΟΙ ΟΙ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΣΟΥ

Και συνεχίζει λέγοντας πως «Όταν λέμε την προσευχή αυτή, τη στιγμή εκείνη δεν διαφέρουμε καθόλου από τους Αγίους, τους Ομολογητές και τους Μάρτυρες»! Και αλλού λέγει: «Πολλούς αγώνες και κόπους πρέπει να καταβάλλουμε στην προσευχή, για να βρούμε την αθόρυβη και γαληνιαία της διανοίας κατάσταση, που είναι ένας άλλος Ουρανός στην καρδιά μας, μέσα στον οποίον κατοικεί ο Δεσπότης Χριστός Το ίδιο λεέι και ο Απόστολος: «Δεν γνωρίζετε ότι ο Χριστός κατοικεί μέσα μας; Εκτός και άν είσθε ανάξιοι της θεϊκής Χαράς και δεν γνωρίζετε τούτο

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 21ον.

Ο Ησύχιος για την προσευχή γράφει τα εξής Καθώς είναι αδύνατο να ζήσει κανείς χωρίς ψωμί και νερό, έτσι είναι αδύνατο χωρίς την προσευχή του νου και την καθαρότητα της καρδιάς να νιώσει η ψυχή κάτι το πνευματικό ή να πράξει κάτι που ν’ αρέσει στο Θεό ή να ελευθερωθεί από την κατά διάνοια ενεργουμένη αμαρτία και όταν ακόμα την αποφεύγει στην πράξη από το φόβο της κολάσεως». Και ο Ησύχιος ο Πρεσβύτερος συμπληρώνει: Καθώς είναι αδύνατον άνθρωπος που περπατάει στη γη να μην αναπνέει τον αέρα τούτον, ΈΤΣΙ: Ειναι Αδυνατο Να Καθαρισουμε Την Καρδια ΜαςΑπο Τους Εμπαθεις Λογισμους Και Να Διωξουμε Απ’ Αυτην Τους Νοητους Εχθρους ΔαιμονεςΧωρις Τη Συχνη Επικληση Του Κυριου Ιησου Εκείνος που δεν έχει ευχή καθαρή από πονηρούς λογισμούς, αυτός δεν έχει τα απαιτούμενα όπλα, για να μαστιγώνει με την ευχή και να καταφλέγει τους δαίμονες!Μεγάλο όντως αγαθό, δοκιμασμένο με την πείρα, παραλάβαμε από τους Πατέρες, Τη Συνεχη Επικληση Του Κυριου Ιησου κατά των δαιμόνων, με την οποία και μόνον όποιος θέλει μπορεί να καθαρίσει την καρδιά του! Και η Αγ. Γραφή επιβεβαιώνει Ισραηλίτες, ετοιμάζεστε, για να επικαλείστε το Όνομα Κυρίου του Θεού» και Συνεχώς να προσεύχεσθε», και Χωρίς εμένα τίποτα δεν μπορείτε να κάνετε και Ο μενων εν εμοι Καγω Εν Αυτω, ουτος φερει καρπον πολυν Μεγάλο λοιπόν αγαθό είναι η ευχή και όλων των αγαθών περιεκτικόν, διότι καθαρίζει την καρδιά, μέσω της οποίας ο Θεός φανερώνεται στους πιστούς.Ο Άγ. Γρηγόριος ο Σιναίτης μας δίνει τις πιο κάτω συμβουλές για την ευχή: «Από τους Πατέρες άλλοι μεν ορίζουν να λέμε ολόκληρη την ευχή, δηλαδή Κυριε Ιησου Χριστε, Υιε Του Θεου, Ελεησον Με Άλλοι Δε Το Μισό, Δηλαδή που είναι ευκολότερο.Ιησου, Υιε Του Θεου, Ελεησον Με ,Πρέπει όμως να ξέρουμε ότι κανένας δεν μπορεί να πει Κύριον τον Ιησούν, άν δεν έχει μέσα του το Άγιον Πνεύμα Και πάλιν άλλοι από τους Πατέρες με το στόμα, άλλοι δε με το νου διδάσκουν να λέγεται η ευχή. Εγώ – λέει ο Άγιος- συνιστώ και με τα δύο, δηλαδή και με το στόμα και με το νου, και τούτο να γίνεται μέχρις ότου με την ενίσχυση του Αγ. Πνεύματος μπορέσει ο νους συνέχεια να εύχεται Όσον αφορά Τη Στάση Μας Την Ώρα Της Προσευχής, λέει Να λέμε την ευχή Ή Καθισμένοι Σε Σκαμνί, που είναι και κουραστικό ή στη συνέχεια Στο Στρώμα Του Κρεββατιού Μας για λίγο, που δίνει άνεση. Οφείλει δε διαρκώς να κάθεται, δια τον ειπόντα: Κατά την προσευχή να υπομένετε υποφέροντες. Να μη σηκώνεται γρήγορα, από την κούραση που νιώθει στην προσευχή, για να συνηθίσει αδιαλείπτως να λέει την ευχή.Έτσι με σκυμμένο το κεφάλι και συγκεντρωμένο το νου στην καρδιά να επικαλείσαι τον Κύριο να σε βοηθήσει. Και όταν δοκιμάζει ακόμη πόνους στους ώμους και το κεφάλι να επιμένεις καρτερικά με θέρμη και ζέση καρδιάς

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 22ον

Να μη ξεχνάμε ποτέ ότι «Η βασιλεία των Ουρανών ανήκει στους βιαστές και αυτοί την αρπάζουν». Γι’ αυτό η υπομονή και η καρτερία σ’ όλα είναι γεννήτρια των πόνων και του σώματος και της ψυχής. Ας δούμε τώρα τί λέγουν και άλλοι πατέρες.

Ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος:

«Καθησε Κατω Μονος Σε Σιωπη. Χαμηλωσε το κεφαλι σου. Κλεισε τα ματια σου. Αναπνεε Ηρεμα Και Φαντασου Οτι Βλεπεις Μεσα Της Καρδιας Σου Τα Βαθη.Και με το ρυθμο της αναπνοης σου λεγε:Κυριε Ιησου Χριστε, Ελεησον Με.Λέγε την επίκληση αυτή ελαφρά με τα χείλη σου ή καλύτερα με το μυαλό σου. Προσπάθησε να διώχνεις κάθε άλλη σκέψη και με υπομονή και ηρεμία προχώρει επαναλαμβάνοντας την συνεχώς.Ο Άγ. Γρηγόριος Θεσ/νίκης συνιστώντας τη διδασκαλία της νοεράς προσευχής σ’ όλους τους συνανθρώπους μας, γράφει Δεν χρεωστούμε μόνο, σύμφωνα με τη θέληση του Θεού, να προσευχόμαστε ακατάπαυστα στο Όνομα του Κυρίου Ιησού, αλλά έχουμε υποχρέωση να τη φανερώνουμε και να τη διδάσκουμε στους συνανθρώπους μας, στον καθένα, είτε ρασοφόρος είναι αυτός είτε κοσμικός, εγγράμματος ή αγράμματος, άνδρας ή γυναίκα.Ακόμα και στα παιδιά πρέπει να τη διδάσκουμε και να εμπνέουμε σ’ όλους ζήλον γι’ αυτού του είδους τη νοερά Προσευχή.Έτσι εφαρμόζουμε στην πράξη το Γραφικό λόγιον: Αδελφός υπό αδελφού βοηθούμενος ως πόλις οχυρά.Διδάγματα από τους βίους των αγίων: Η ιστορία των βίων των αγίων της Εκκλησίας μας, ιδιαιτέρως εκείνων που κατανάλωσαν τη ζωή τους στην προσευχή- προσευχόμενοι συνεχώς οι ίδιοι, αλλά και διδάσκοντες τους άλλους πως να προσεύχονται- αποτελεί για μας φωτεινότατο οδηγό στο καθήκον της Προσευχής. Παραθέτουμε εδώ διδακτικά αποσπάσματα από τους βίους τριών αγίων μας, του Αγίου Σάββα, του Αγίου Αρσενίου και του Αγίου Αντωνίου.Α) Ο Θείος Σάββας, όταν έβλεπε κάποιον που εγκατέλειψε τον κόσμον και έγινε μοναχός να έχει μάθει με ακρίβεια τους κανόνες της μοναχικής πολιτείας και να είναι ικανός να επιτηρεί το νου του και νικηφόρα να παλεύει με τους ενάντιους λογισμούς του, τότε μόνον χορηγούσε σ’ αυτόν κελλί στη Λαύρα. Βλέπεις, ότι ο Άγιος τη φυλακή του νου απαιτούσε από τους μαθητές του και τότε μόνον επέτρεπε να μένουν σε ιδιαίτερο κελλί.Β) Ο θαυμαστός Αρσένιος επιθυμούσε τόσο πολύ τη σιωπή και απεχθανόταν τόσο πολύ την επίδειξη, ώστε σπανίως μιλούσε ακόμη και περί πνευματικών θεμάτων. Έκρυβε δε τον εαυτό του και μάζευε μέσα του το νου κι έτσι εύκολα υψωνόταν προς τον Θεόν αναπτερώνοντας τη διάνοια του.Γ) Ο Μέγας Αντώνιος πρόσεχε να έχει πάντοτε Νήφουσα Την Καρδιά Του, γι’ αυτό και αξιώθηκε να έχει προορατικό χάρισμα. Γιατί σε προσέχουσα καρδιά ο Θεός εμφανίζεται «ωσάν φωτιά, που καθαρίζει, έπειτα δε σαν φως που λαμπρύνει το νου και θεόμορφον αυτόν απεργάζεται» κατά τον Ιωάννην της Κλίμακος

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 23ον.

Περι Νηψεως Και Προσευχης: Ο λογιώτατος και σοφώτατος υποδιάκονος Δαμασκηνός Στουδίτης έγραψε έναν υπέροχο λόγο για τους Μοναχούς περί Νήψεως Και Προσευχής. Τον μεταφέρουμε όπως έχει:Προσευχεσθε Συνεχεια, Χωρίς Οργή Και Σκέψεις Ξένες Προς Την Προσευχή.Κάθε σκέψη, που χωρίζει από το Θεό, είναι του διαβόλου, ο οποίος, για να ξεγελάσει το νου και να τον απομακρύνει από το Θεό, λέει πολλά στην καρδιά: Και εντολές υπαγορεύει μέσα μας, αλλά και φαντάσματα λογικά και παράλογα δημιουργεί, που, όταν δεν προσέχουμε, μας κατακτούνε.Γιατί Όλος Ο Αγώνας Του Διαβόλου αποβλέπει σε τούτο:

Να Ξεμοναχιασει, Σαν Προβατο Απο Το Κοπαδι, ΤΟ ΝΟΥ ΜΑΣ Αποχωριζοντας Τον Απο Τον Θεο, Και Να Μας Παρασυρει Στις Κοσμικες Ηδονες.Γι’ αυτό όλη η προσπάθεια της ψυχής πρέπει να στρέφεται στο Να Μη Αποχωριζεται Ουτε Στιγμη Ο Νους Απο Τον Θεο!Να μη δικαιολογεί και να μη συμφωνεί με τους ακάθαρτους λογισμούς μήτεΝα Προσέχει Σ’ Εκείνα, Που Ο Παντομίμητος Και Δεξιοτέχνης Ζωγράφος Διάβολος Παριστάνει Μέσα Στην Καρδιά Μας Άλλοτε Με Εικόνες, Άλλοτε Με Πρόσωπα, Σχήματα Και Άλλους Τρόπους.Αφού κάνει αυτά ο διάβολος, χάνεται ύστερα, και ο ταλαίπωρος άνθρωπος, άν και βρίσκεται στο ίδιο μέρος, ζει σε απάτες νομίζοντας πως βρίσκεται σε άλλους τόπουςΈχει Την Ψευδαίσθηση Πως Βλέπει Καινούργια Πράγματα, Πως Συνομιλεί Με Διάφορα Πρόσωπα, Πως Εξουσιάζει Πράγματα Που Είναι Όλα Τους Αποτέλεσμα Διαβολικής Πλάνης Επιβάλλεται λοιπόν να προστατεύετε τον εαυτό σας,Να καθοδηγείτε και να χαλιναγωγείτε το νου σας, αλλά και κάθε σκέψη και κάθε ενέργεια διαβολική Να Την Κολαζετε Και Τιμωρειτε Με Το Όνομα Του Κυριου Ημων Ιησου Χριστου,που σώζει τον κόσμο από τις αμαρτίες.Όπου στέκεται το σώμα, εκεί άς βρίσκεται κι ο νους, που, όταν είναι προσηλωμένος στο Θεό, δεν αφήνει τίποτε άλλο να εισχωρήσει στην καρδιά!.. Όταν μάλιστα νιώθεις κάτι σαν μεσότοιχο ή φραγμό μέσα στην καρδιά σου, ομίλει μόνο προς τον Κύριο.Κι άν κάποτε ο διάβολος σου συναρπάσει το νου, μην αρχίσεις να τον σκέφτεσαι, γιατί η τέτοια συγκατάθεση των λογισμών σου θα υπολογισθεί σε βάρος σου κατά την ημέρα της κρίσεως ενώπιον του Κυρίου, τότε που ο Θεός θα κρίνει όλα τα κρυπτά των ανθρώπων Είναι κλειστές οι πόρτες της Βασιλείας σ’ όποιον δεν τα καταφέρνει να δαμάσει σε τούτη τη ζωή τα πάθη του και δεν εκτελεί αγόγγυστα και με φόβο του Θεού τα όσα του παραγγέλλει ο πνευματικός του πατέρας.Το είπε και ο Κύριος: Δεν ηρθα στον κοσμο Για Να Κανω Το Δικο Μου Θελημα,Αλλα Το Θελημα Του Πατρος, Που Γι’ Αυτον Τον Σκοπο Μ’ Εστειλε Εδω Καθε Αρνηση Μας Σε Εγκοσμια Αγαθα, Οταν Υποφερουμε Και Υπομενουμε Για Τον Θεο, Υπολογιζεται Στο Ενεργητικο Μας Κατα Την Ημερα Της Κρισεως Και Γινομαστε Τεκνα Της Αναστασεως Και Της Αιωνιας Ζωης Μακαριος ο ανθρωπος, Που Υπομενει Και Νικαει στις δοκιμασιες των πειρασμων Αυτός θα γίνει ναός του μεγάλου Βασιλέως Χριστού Μεσα Του Θα Κατοικησει Ο Κυριος Και Θα Περπατησει Κανοντας Τον Κατοικια Του Έχοντας λοιπόν υπόψη τέτοιες επαγγελίες,Παραιτηθείτε Για Πάντα Από Της Γήινες Απολαύσεις, και δοθείτε στον Κύριο και Θεό μας, γιατί έτσι μονάχα θα σας ευσπλαχνισθεί.Και μη ζητάτε τίποτε άλλο από τον Κύριο, Παρά Μόνον Έλεοςκατά την ημέρα της δόξας Του. Αρκεί αυτό.Κι όταν Του το ζητάμε Με Ταπεινή Και Συντριμμένη Καρδιά, να λέτε από τα βάθη της ψυχής σαςΑπό Το Πρωί Μέχρι Το Βράδυ- Κι Άν Είναι Δυνατό Όλη Τη Νύχτα- ΤοΚυριε Ιησου Χριστε, Υιε Του Θεου, Ελεησον Ημας. Αμην.Σας παρακαλώ λοιπόν βιασθείτε. Βιασθείτε. Βιασθείτε, ξαναλέγω, Πιέζοντας Το Νου Σας Μέχρι Θανάτου Για να πετύχετε αυτόν τον σκοπό Είναι Ανάγκη Να Στενοχωρηθείτε Και Να Βιασθείτε Πολύ,Γιατί Είναι Στενός Και Γεμάτος Στενοχώριες Ο Δρόμος Που Οδηγεί Στη Θύρα Της Αιώνιας Ζωής,ΌΠΟΥ ΜΠΑΙΝΟΥΝ Μόνον Όσοι Υποφέρουν Βιάζοντας Τον Εαυτό Τους. Μονάχα γι’ αυτούς είναι η Βασιλεία των Ουρανών.Παρακαλώ λοιπόν μη αποχωρίζεσθε από τον Θεό, μην απομακρύνετε τις καρδιές σας απ’ Αυτόν.Παραμένετε κοντά Του και προφυλάγετε την καρδιά σας ενθυμούμενοι πάντα τον Κύριο Ιησού Χριστό.Αυτον παντα εχετε μεσα σας και τιποτε αλλο,

ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΡΙΖΩΣΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ,ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ ΜΕΣΑ ΣΑΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΜΗΝ ΠΑΥΣΕΤΕ ΠΟΤΕ ΣΑΣ ΝΑ ΛΕΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΑΥΤΗ

Γιατί άκουσα πολλούς από τους Αγίους Πατέρες να λένε Τί μοναχός είν’ εκείνος, που έχει παύσει να λέει αυτήν την προσευχή;Για να είναι άξιος του σχήματος του Οφείλει Είτε Τρώγει Είτε Πίνει Είτε Περπατεί Είτε Διακονεί, να λέει συνεχώς:Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον με Μόνον η θύμηση του Ονόματος του Κυρίου Ιησού Χριστού θα σε βοηθήσει να πολεμήσεις τον εχθρό, γιατί η βιαζομένη ψυχή όλα τα έχει ξεχωρίσει με τη βοήθεια της μνήμης του Κυρίου, είτε πονηρά είναι αυτά είτε αγαθά.Πρωτα Τα Κακα Αποξενωνει Απο Την Καρδια Κι Υστερα Ικετευει Και Κανει Τα Καλα.Καθήκον της μνήμης είναι να πολεμήσει τον Δράκοντα (δηλ. τον σατανά) και να τον ταπεινώσει.Ακόμη, της μνήμης δουλειά είναι να ελέγχει την αμαρτία μέσα μας και να την εξουδετερώνει.Να νικάει κάθε δύναμη του διαβόλου μέσα στην καρδιά μας τσακίζοντας την και ξεριζώνοντας την Έτσι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, όταν επικαλούμεθα το όνομα Του, κατεβαίνει ως τα βάθη της καρδιάς μας, Για Να Ταπεινώσει Τον Δράκοντα, που βόσκει σ’ αυτήν και να σώσει την ψυχή δίνοντας της ζωή.Λεγετε Λοιπον Συνεχως Το Όνομα Του Κυριου Ιησου,Ωσπου Να Καταπιει Η Καρδια Τον Κυριο Και Ο Κυριος Την Καρδια, Και Να Γινουν Τα Δυο Ενα.Όμως για να γίνει αυτό, δεν είναι αρκετή ούτε μία ημέρα ούτε δύο αλλά πολύς χρόνος και καιρός.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΠΟΛΥΣ, ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΕΚΒΛΗΘΕΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ.Και ο αγώνας αυτός Δεν Θα Είναι Πάλη Προς Αίμα Και Σάρκα, αλλά προς τα πονηρά πνεύματα, όπως λέει η Γραφή.Όσοι λοιπόν υποτάσσονται και φροντίζουν πάντα να ευχαριστούν τον Κύριον Οφείλουν Να Ταπεινώνουν Πάντοτε Τους Εαυτούς Των Και Να Τους Υποβάλλουν Σε Θλίψεις,γιατί έτσι μόνο θα μετάσχουν στα αγαθά της μέλλουσας ζωής και της ατελεύτητης ανάπαυσης.

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ, ΠΡΙΝ ΦΑΤΕ, ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ ΜΕ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ. ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΑΥΤΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ,

γιατί ποιός είν’ εκείνος, που θα τολμήσει να γελάσει μπροστά στον Βασιλέα, χωρίς να προκαλέσει την αγανάκτηση Του και να επισύρει την τιμωρία;Όταν ψάλλετε, να ψάλλετε με ηρεμία και μ’ όλη σας την καρδιά, για να γεύεται και εκείνη τα όσα λέτε και να νιώθετε εκείνα που λέτε ότι αναφέρονται στη δόξα του Χριστού Τα λόγια σας να βγαίνουν με θέρμη κι όχι αποχαυνωμένα, για να παίρνουν μέρος στην αγρυπνία το σώμα κι ο νους κι έτσι ολόκληρη η ψυχή να προχωρεί στο δρόμο του Θεού.Ακόμη και πολυσύνθετα τροπάρια μή ψάλλετε, γιατί υπάρχει φόβος να Παρασυρθείτε Από Τη Μελωδία Τους.Όποιος θέλει να δει το φως το αληθινό, οφείλει να τηρεί όλα αυτά μέσα στην καρδιά του, Τη Γεμάτη Σαρκικά Πάθη Και Αχρεία Μολύσματα.Να Απαλλαγεις Απο Καθε Αδυναμια,Απο Θυμους Και Ταραχες,Απο Περισπασμους Και Μνησικακιες Και Μη Κατακρινεις Γενικα Τους Ανθρωπους. Και πρόσεχε να διατηρείς πάντοτε τη σκέψη σου και το νου σου καθαρά από Σαρκικούς Μολυσμούς.

ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΦΡΟΝΤΙΖΕ ΝΑ ΕΙΣΑΙ Πράος, Ταπεινός Και Ήσυχος, Κήρυκας Και Οπαδός Της Ειρήνης, Εγκρατήςστα φαγητά και στα ποτά και για κανένα λόγο να μη λείψει από τα χείλη σου η προσευχή Για όλα αυτά έχε ως αρχή Την Αγάπη, που είναι το κεφάλαιο όλων των αρετών! Με αυτόν τον τρόπο θα κερδίσεις την αείφωτη και ατελεύτητη εκείνη ζωή, για την οποία εύχομαι σ’ όλους σας να την απολαύσετε με τη βοήθεια του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας, του οποίου η δόξα και η δύναμις θα βασιλεύουν πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 24ον.

Όλοι οι Άγιοι Πατέρες συμφωνούν ότι μαζί με την προσευχή Απαραίτητη είναι και η ΠΡΟΣΟΧΗ (Νήψη).Όπως όποιος γεννηθεί τυφλός δεν βλέπει το φως του ηλίου,Έτσι Και Όποιος Δεν Περπατάει Με Το Φως Της Νήψεωςδεν βλέπει σ’ όλο της το μεγαλείο τη Θεϊκή Χάρη ούτε και μπορεί να ελευθερωθεί από τα πονηρά και μισητά έργα και λόγια και έγνοιες.Αυτος Και Απο Τους Αρχοντες Του Σκοτους Δεν Θα Μπορεσει Να Περασει Ελευθερα Μετα Το Θανατο Του.

Η ΠΡΟΣΟΧΗ ΦΕΡΝΕΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ ΓΑΛΗΝΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ και, αφού την απαλλάξει Από Ανήσυχους Λογισμούς, την κάνει ν’ αναπνέει πάντοτε τον Κύριο ημών Ιησούν Χριστόν και ικανή να καταπολεμάει τους εχθρούς της. Και όπως είναι αδύνατη η ζωή στη γη χωρίς τροφή, έτσι και χωρίς προφύλαξη, προσοχή και καθαρότητα της καρδιάς δεν μπορεί η ψυχή ν’ αποκτήσει χαρίσματα πνευματικά και ν΄αρέσει στον Θεό.Άς ξέρουμε και τούτο, ότι :

Εμείς Και Οι Δαίμονες ΜΑΖΙ Κάνουμε Τις Αμαρτίες:

ΟΙ ΑΣΑΡΚΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΠΡΟΞΕΝΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ, ΕΝΩ ΕΜΕΙΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΑΣ ΑΜΑΡΤΑΝΟΥΜΕ.Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΟΜΩΣ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΚΑΙΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΦΑΝΙΖΕΙ.ΑΥΤΗ ΚΟΒΕΙ ΣΑΝ ΜΕ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ :

Την ΠΟΛΥΛΟΓΙΑ,Την ΕΙΡΩΝΕΙΑ,Τις ΚΑΤΑΚΡΙΣΕΙΣ και ολεςΤις ταπεινες επιθυμιες,γιατί δεν ανέχεται ούτε για μια στιγμή να μας αποστερήσει από τη γλυκύτητα της.Την τελειότητα των Αγ. Πατέρων Δεν Μπορούμε να τη φτάσουμε όλοι μας, γιατί όλοι δεν έχουμε την ίδια προθυμία και δυνατότητα. Για τους τέλειους όλα είναι ευκολοκατόρθωτα.Αυτοί κατά τον πνευματικό νόμο Σαββάτισαν, δηλ. Δεν Έκαναν Καμμιά Χειρωνακτική Εργασία, Αλλα Ευχαριστιουνταν Μονο Στο Να Μιλουν Με Τον Θεο Τρεφομενοι Με Θεϊκη Τροφη.Την Προσευχη Αλλοι Πατερες Μας Λενε Να Τη Λεμε Ολοκληρη Και Αλλοι Μιση. Όταν συνεχώς λέμε την ευχή, στην αρχή θα διαπιστώσει η καρδιά μας το κακό που θα φεύγει και μετά το καλό που θα γίνεται κτήμα της.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΕΒΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ νικάει το δράκοντα που μας σπρώχνει στις αμαρτίες και μας δίνει την αληθινή ζωή Επιμενε Λοιπον Στην Αδιακοπη Επικληση Του Ονοματος Του Κυριου Ιησου, για να καταπιεί η καρδιά σου τον Κύριο και ο Κύριος την καρδιά σου, και να γίνουν τα δύο ένα.Ξέρε όμως πως το έργο αυτό δεν τελειώνει σε μια και δύο μέρες.Έχει ανάγκη από πολύ καιρό και μεγάλο αγώνα, για να διωχθεί ο εχθρός από την καρδιά μας και να κατοικήσει στη θέση του ο Κύριος

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 25ον.

Όσο για τους αρχάριους, μπορούν άλλοτε να λένε ολόκληρη την ευχή κι άλλοτε ένα μέρος της, όπως:

ΙΗΣΟΥ ΜΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.

Όμως μέσα στην καρδιά μας πάντοτε.Έτσι πετυχαίνουμε τη θέρμη της καρδιάς και στη συνέχεια τα δάκρυα, με τα οποία η ψυχή δέχεται την ειρήνη των λογισμών.Τότε αποκτούμε την καθαρότητα του νου και μπορούμε να εξηγούμε τα μυστήρια του Θεού και να καταλαβαίνουμε τις θεϊκές αποκαλύψεις και τα σημεία…

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Ο ΘΕΪΚΟΣ ΠΟΘΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΙΗΣΟΥΝ.

Ο ΑΡΧΑΡΙΟΣ στην πνευματική ζωή μοιάζει με κείνον που περπατάει νύχτα στο σκοτάδι και Δεν Βλέπει Που Πηγαίνει.

Ο ΜΕΣΑΙΟΣ μοιάζει με κείνον που περπατάει Σε Ξάστερη Νύχτα. Τούτον θαμποφέγγουν τα αστέρια, αλλά πολλές φορές σκοντάφτει και πέφτει από τις πέτρες.

Ο ΤΡΙΤΟΣ μοιάζει με κείνον που περπατάει Με Ολόφωτο Φεγγάρι.Όσο για τον ΤΕΛΕΙΟ, αυτός μοιάζει με κείνον που Περπατάει Καταμεσήμερο με τον ήλιο και Βλέπει Καθαρά Και Διακρίνει Τα Εμπόδια Και Δεν Σκοντάφτει.

Ο ΤΕΛΕΙΟΣ με υπερφυσική δύναμη αισθάνεται ελαφρό το σώμα του και φωτίζεται από το Άγιο Πνεύμα. Γι’ αυτό μερικοί από τους Αγ. Πατέρες :Περασαν ποταμια και θαλασσες χωρις να βραχουν.Περπατησαν δρομους μακρινους σε λιγες στιγμες.Ενω στεκονταν σε προσευχη, το σωμα τους ανεβαινε ψηλα.Άλλοι μεσα στην καμινο του πυρος δεν καιγονταν.Γι’ αυτό λοιπόν, αδελφοί μου, επειδή τέτοιας λογής αγαθά βρίσκονται μπροστά μας Να Τα Αποκτήσουμε Σ’ Αυτόν Εδώ Τον Κόσμο, άς μην αμελήσουμε να τα κατακτήσουμε με την πνευματική αυτή εργασία της νοεράς προσευχής.Κι άν θέλεις να μάθεις τον τρόπο, δεν έχεις παρά Να Μιμηθείς εκείνον που παίζει κιθάρα:

Εκείνος γέρνει το κεφάλι του στο στήθος του και μετά αρχίζει να χτυπάει τις χορδές της με την πένα του..Έτσι Αναγκάζει Την Κιθάρα Να Βγάζει Μελωδία, Η Οποία Κάνει Τον Κιθαρωδό Να Πηδάει Από Τη Γλυκύτητα ΤηςΈτσι κάνε και συ, αδελφέ μου:Για κιθαρα εχε την Καρδια σου,Για χορδες τις Αισθησεις σου καιΓια πενα τη Διανοια, που με το Λογιστικο κινει την Προσευχη προσεκτικα.Και επειδή η προσευχή είναι ενθύμηση του Θεού, φέρνει ανείπωτη ηδονή στην ψυχή και μας κάνει να βλέπουμε νοερά το Θείο Φώς.Αν όμως δεν κλείσουμε τις αισθήσεις του σώματος, δεν μπορούμε να δούμε ν’ αναβλύζει ορμητικά το νερό του Αγ. Πνεύματος, που, όταν κατοικήσει στην ψυχή, γεμίζει εσωτερικά τον άνθρωπο από θεϊκή δροσιά και πνεύμα και εξωτερικά ολόκληρο τον κάνει πύρινο.Αλλά, κι όταν ο νους Φωτισθεί Και Καθαρισθεί,Αν Δεν Καταγίνεται Συχνά Με Την Προσευχή,Αφήνοντας Όλες Τις Φροντίδες Του Κόσμου,Εύκολα Πάλι Σκοτίζεται.

ΜΟΝΟΝ ΟΠΟΙΟΣ ΤΑΙΡΙΑΞΕ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ, ΠΡΟΦΥΛΑΓΕΙ ΤΟ ΝΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟ ΠΑΡΑΣΤΡΑΤΗΜΑΤΑ.

Μονον Αυτος Δεν Φοβαται Κροτους Ουτε Βροντες Ουτε Χτυπους Που Προκαλουν Οι Δαιμονες.Και τούτο, γιατί η ψυχή του πληγώθηκε από το θείο έρωτα του Χριστού, που Τον ακολουθεί σαν αδελφό του.Τέλος, αδελφέ μου, προσεύχεσαι καλά, όταν μετά την προσευχή ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ:Παντοτινη Κατανυξη καιΣυντριβη της καρδιας κι

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ.

Κάθε αντίθετο μ’ αυτά είναι ολοφάνερα πλάνη.Γιατί πρέπει να έχεις υπόψη σου ότι;Όταν ο νους και η καρδιά Αρχίσουν Να Νιώθουν την παρηγοριά του Αγ. Πνεύματος,τότε και ο σατανάς προσπαθεί Να Ελκύσει Την Ψυχή Με Κάποια Γλυκοφανή Αίσθηση

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 26ον

Ο Άγ. Ιω. Χρυσόστομος έγραψε σε κάποιον ηγούμενο περί προσευχής:Ν’ αγωνίζεσαι μ’ όλες σου τις δυνάμεις να κρατάς το νου σου στενά δεμένο με τον Θεό.Ν’ αποφεύγεις Τις Συνομιλίες Με Τους Αισχρούς Λογισμούς και όλες τις πονηρές έννοιες, που ο σατανάς μπάζει στην καρδιά μας ξυπνώντας τα πάθη μας και φτιάχνοντας με τη φαντασία διάφορα πρόσωπα.Σ’ όποιον ο δαίμονας βρει Ανοιχτή Την Πόρτα Της Καρδιάς Του, μπαίνει μέσα και σχηματίζει τις ψυχολέθριες εικόνες του.Και ενώ βρίσκεται σε τόπο ερημικό, νομίζει ότι ζει και κινείται σε πόλεις και αγορές συνομιλώντας μ’ ανθρώπους και αποφασίζοντας πράγματα, που είναι γεννήματα της πλάνης του σατανά». Και συνεχίζει ο ίδιος:Κάθε λογισμός που ξεμακραίνει το νου μας από τον Θεό προέρχεται απ’ το σατανά,Που Παρακινει Ταχα Να Κανει Καλα Εργα, Ν’ Αγαπαει Τον Πλησιον, Για Να Μας Μακρυνει Απο Τον Θεο. Γι΄αυτό και ο Αγ. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος λέει:Μακάριος είναι εκείνος που υπομένει τους πειρασμούς, γιατί, όταν βγει νικητής απ’ αυτή τη δοκιμασία, θα λάβει το στεφάνι της ζωής Μπορουμε Να Παλεψουμε Νικηφορα Με Την Πονηρια Των Δαιμονων, Οταν Ειμαστε Ταπεινοι, Εγκρατεις, Προσεχουμε (ΝΗΦΟΥΜΕ) Και Προσευχομαστε Και ο Άγ. Μακάριος γράφει Το κυριώτερο και σπουδαιότερο μέλημα κάθε αγωνιστού Χριστιανού είναι να Μπει Στην Καρδιά Του Και Ν’ Αρχίσει Πόλεμο Με Το Σατανά Και Να Τον Βγάλει Από Μέσα Του.Έτσι αντιπαλεύοντας με τους πονηρούς λογισμούς γίνεται αδιάλλακτος εχθρός του.Αν όμως προσπαθεί εξωτερικά να φυλάγει μόνο το σώμα του από κάθε φθορά και πορνεία, Ενώ Από Μέσα Του Αμαρτάνει Με Τις Σκέψεις του ενώπιον του Θεού, σε τίποτε δεν ωφελείται κι άν ακόμη μένει παρθένος στο σώμα.

Καθενας Που Βλεπει Λαγνα Μια Γυναικα, Ηδη Την Εμοιχευσε Μεσα Στην Καρδια Του, Ειπε Ο Κυριος.

Υπάρχει πορνεία που γίνεται με το σώμα, όπως και πορνεία που γίνεται με την ψυχή, όταν ενώνεται με το σατανά.Ξέρε ότι της Θείας Χάριτος οι ενέργειες είναι ευκολοδιάκριτες και φανερές κι ότι ο δαίμονας, όσο κι αν μεταμορφωθεί, δεν μπορεί να πετύχει, γιατί οι ενέργειες της Θείας ΧάριτοςΕχουν Ως Αποτελεσμα Την Πραοτητα, Την Ταπεινωση, Την Αποστροφη Απο Τα Εγκοσμια Και Την Απονεκρωση Των Ηδονων Και Των Παθων, Πραγματα Που Μονο Η Θεια Χαρη Μας Χαριζει.

ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΑ ΟΙ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΜΕΣΑ ΜΑΣ:

ΤΗΝ ΚΟΥΦΟΤΗΤΑ,ΤΗΝ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ,ΤΗ ΔΕΙΛΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΚΑΚΙΑ.

Από τα αποτελέσματα μπορείς να καταλάβεις αν το φως που νιώθεις μέσα σου είναι του Θεού ή του σατανά.Το κρασί στα μάτια μας μοιάζει με το ξύδι. Όμως στο στόμα μας η γεύση τους δείχνει τη διαφορά. Έτσι συμβαίνει και με τη ψυχή: Με τη δική της γεύση ξεχωρίζει πολύ καλά τα χαρίσματα του Αγ. Πνεύματος από τα δημιουργήματα του σατανά

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 27ον.

Ο Νους Μας Μολις Ξεκοπει ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΩΜΑΤΙΚΕΣ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ,Στρεφεται Προς Την Ταιριαστη Σ’ Αυτον Νοερα Τροφη, Δηλαδη Την Αναγνωση Των Θειων Γραφων Και Την Αποκτηση Των Αρετων, Και Ασχολειται Με Τη Νοερα Προσευχη.Τέχνασμα των φθονερών δαιμόνων είναι:

Να ΚΑΤΑΠΑΥΟΥΝ Προς Καιρόν ΤΟΝ ΝΟΗΤΟ ΠΟΛΕΜΟ.Μας φθονούν οι παγκάκιστοι για τις ωφέλειες και τις γνώσεις που κερδίζουμε, όταν πλησιάζουμε προς τον Θεό κερδίζοντας τον εναντίον τους πόλεμο.Γι’ Αυτο ΑΠΟΣΥΡΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣ ΚΑΙΡΟΝ Με Σκοπο Να Μας Καταστησουν ΑΜΕΡΙΜΝΟΥΣ Και Υστερα Να Επιπεσουν Ξαφνικα Εναντιον Μας, Για Να Μας Παρασυρουν Σε Καθε Λογης Αμαρτια.Εμεις Ομως Ας Προσευχομαστε Παντοτινα Με Πολλη Ταπεινωση Συμφωνα Με Το Θελημα Του Κυριου Μας.Δύο είναι τα φτερά, που μπορούν να υψώσουν τον άνθρωπο πάνω από τη γη: Η Καθαροτητα Και Η Απλοτητα Της Καρδιας.Πρεπει Να Εισαι Απλος Στις Πραξεις Σου Και Καθαρος Στις Σκεψεις Σου Και Στα Αισθηματα Σου.Με την καθαρή καρδιά θ’ αναζητάς τον Θεό και με την απλότητα θα τον βρίσκεις και θα τον χαίρεσαι.Όταν Θα Εχεις Απαλλαγει Απο Τις Εσωτερικες Κακιες Και Η Ψυχη Σου Θα Ειναι Ελευθερη, Ολα Τα Καλα Εργα Θα Σου Ειναι Ευκολα.Όταν Σκοπος Σου Ειναι Η Ευεργεσια Των Αδελφων Σου Και Η Εκτελεση Του Θειου Θεληματος, Τοτε Η Καρδια Σου Θα Πλημμυριζει Απο Εσωτερικη Χαρα, Που Μονον Η Ελευθερη Απο Παθη Ψυχη Την Χαριζει.Όταν Η Καρδια Σου Ειναι Καθαρη, Απ’ Ολα Μπορεις Να Ωφελεισαι Και Να Διδασκεσαι.Σ’ όλα τα δημιουργήματα θα βλέπεις τότε την άπειρη αγαθότητα του Θεού.Η καθαρή καρδιά περνάει εύκολα τις πύλες του ουρανού Ο άνθρωπος Κρίνει Τα Εξωτερικά Πράγματα Ανάλογα με τις εσωτερικές του διαθέσεις.Άν Πραγματι Υπαρχει Στον Κοσμο Χαρα, Μονον Ο Αγαθος Ανθρωπος Την Καταλαβαινει.Κλήρος δε της πονηρής και ακάθαρτης καρδιάς είναι Η Λύπη Και Η Στενοχώρια.Η Αγία Συγκλητική λέει: Όπως το πλοίο καταποντίζεται από δυό αιτίεςΉ απ’ έξω, από τα κύματα της θάλασσαςΉ από μέσα εξαιτίας βλάβης της αντλίας του Έτσι Και Η Ψυχή:Βλάπτεται και καταβυθίζεται Ή απ’ έξω αντιλαμβανόμενη τα πράγματα με τις αισθήσεις της Ή από μέσα, από τους κακούς λογισμούς και τα πάθη, που βρίσκονται μέσα στην καρδιά. Για τούτο είναι ανάγκη να προφυλάγει ο άνθρωπος Τόσο Τις Αισθήσεις Του από τα ηδονικά και βλαβερά πράγματα Όσο Και Την Καρδιά Του απότους πονηρούς λογισμούς και τα πάθη

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 28ον.

Όταν διατηρείς καθαρή την καρδιά σου, διατηρείς και τις αρετές. Επόμενο είναι τότε να φυλάγεσαι και από Τα Παρά Φύση Κακά.Τότε όσο περνάει ο καιρός με τη βοήθεια του γλυκύτατου Ιησού τόσο και θ’ ανεβαίνεις προς τα υπερφυσικά. Γιατί ανασκαλεύοντας με τη νοερά προσευχή θα βγάλεις το χώμα και τη στάχτη των παθών και των πονηρών λογισμών και προλήψεων από την καρδιά σου και θα ξεσκεπάσεις τον σπινθήρα της Θείας Χάριτος, πράγμα που θα σου φέρει ανείπωτη χαρά και θα σου προκαλέσει γλυκύτατα δάκρυα. Έπειτα σώριασε σ’ αυτόν για ξύλα και φρύγανα τις ζωοποιές εντολές του Κυρίου κι όλες τις επίκτητες αρετές σου και φύσηξε με μεγάλη όρεξη κι αγάπη. Θ’ ανάψει τότε μέσα στην καρδιά σου μια πρωτόγνωρη και υπερφυσική φλόγα, που η λάμψη της θα φωτίσει το νου σου και θα σου χαρίσει γνώσεις και ικανότητες.Έτσι θα νιώσεις όλον τον εσωτερικό σου κόσμο να γίνεται ναός και κατοικία του Αγ. Πνεύματος και την καρδιά σου ιερό θυσιαστήριο και Αγία Τράπεζα. Το νου σου θα τον νιώσεις σαν ιερέα, τη θέλησή σου σαν θυσία και την προσευχή σου σαν ευωδιαστό άρωμα ν’ αναπέμπεται στον Θεό.Κάποιος αδελφός ρώτησε κάποτε τον Αββά Αγάθωνα: Ποιό από τα δυό αξίζει περισσότερο, ο σωματικός κόπος ή η προφύλαξη του νου και της καρδιάς, κι εκείνος απάντησε:Ο άνθρωπος μοιάζει με δένδρο. Ο Σωματικος Κοπος είναι τα φύλλα του δένδρου και Η Προφύλαξη Του Νου Και Της Καρδιάς οι καρποί του. Επειδή δε είπε ο Κύριος Κάθε δένδρο που δεν κάνει καλούς καρπούς πρέπει να κόβεται και να καίγεται», γίνεται φανερό ότι όλες οι προσπάθειες πρέπει ν’ αποβλέπουν στην παραγωγή καρπών, Δηλαδή Στην Προφύλαξη Του Νου Και Της Καρδιάς. Όμως έχουμε και την ανάγκη των φύλλων για σκέπη και καλλωπισμό. Αυτά είναι ο σωματικός κόπος.Πόσο υπέροχα μίλησε ο Άγιος αυτός για όσους δεν προφυλάγουν το νου τους και την καρδιά τους και αρκούνται να υπερηφανεύονται για τις χειρωνακτικέςδουλειές,λέγοντες ότι όποιος Χριστιανός ασχολείται μονάχα με τα πρακτικά πρέπει να ξεριζώνεται και να καίγεται!.. Φριχτή είναι, Πάτερ, η γνώμη σου γι’ αυτούς που δεν προφυλάγουν νου και καρδιά Εάν λοιπόν επιθυμείς ν’ αναδειχθείς νικητής των παθών σου, μπες μέσα στον εαυτό σου με την ευχή και τη βοήθεια του Θεού και, όταν φθάσεις στα βάθη της καρδιάς σου, ζήτησε να βρείς τους τρεις φοβερούς γίγαντες:Την Ξεχασια, Την Τεμπελια Και Την Αγνοια.Αυτά είναι τα μοναδικά στηρίγματα των νοητών εχθρών. Και απ’ αυτά φυτρώνουν και μεγαλώνουν στις ψυχές των φιληδόνων όλα τα πάθη της κακίας

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 29ον.

Η προσευχή Χωρίς Την Ταπείνωση είναι δώρο άδωρο.Η ταπείνωση είναι η στολή της Θεότητας. Γι’ αυτό χρειάζονται πολλοί κόποι και προσευχές για την απόκτηση της.Σ’ έναν άνθρωπο εύκολα μπορείς να βρείς μερικές αρετές,Δύσκολα Όμως Θα Μπορέσεις Να Μυρίσεις Σ’ Αυτόν Μυρωδιά Από Ταπείνωση. Ο διάβολος παντού στις Αγ. Γραφές αποκαλείται Ακάθαρτο Πνεύμα, γιατί έβγαλε από μέσα του την Ταπείνωση και αγάπησε την Περηφάνεια.Εξάλλου, Ποιά Άλλη Ακαθαρσία μπορεί να βγάλει ο άυλος και ασώματος διάβολος για να ονομασθεί απ’ αυτή ακάθαρτος;Φανερό λοιπόν γίνεται ότι για την Υπερηφάνεια του Ονομάσθηκε Ακάθαρτο Πνεύμα και από καθαρός και φωτεινός άγγελος έγινε ακάθαρτος.Απο Τον Θεο Υπολογιζεται  ΑκαθαρτοςΟποιοςΥψηλοφρονει, λέει η Αγ. Γραφή. Γιατί πρώτη αμαρτία είναι η Περηφάνεια. Απ’ αυτή ξέπεσαν οι Πρωτόπλαστοι.Περήφανος ήταν κι ο Φαραώ που έλεγε στο Μωϋσή: Τον Θεό σου δεν τον ξέρω και τους Ισραηλίτες δε θα επιτρέψω να φύγουν από την Αίγυπτο.Την Ταπεινοφροσύνη μας τη διδάσκει ο Χριστός,Την Πραότητα ο Δαβίδ, και ο Πέτρος μας λέγει να κλαίμε με δάκρυα ζητώντας συγχώρεση για τ’ αμαρτήματα, που έχουμε κάνει.Όσοι θέλουν ν’ αρέσουν στον Θεό, οφείλουν Να Ταπεινώνουν τον εαυτό τους ολόψυχα. Να πιστεύουν ότι είναι κατώτεροι απ’ όλους τους άλλους ανθρώπους Και Να Υποβάλλονται Σε Θλίψεις Και Στενοχώριες, γιατί έτσι μόνο θ’ απολαύσουν τα μέλλοντα αγαθά στην αιώνια ανάπαυση.Σας ικετευω λοιπον, αδελφοι μου,Πριν Βαλετε Μπουκια Στο Στομα Σας,

ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ Στον Θεο Και Μετα Ν’ Αρχιζετε Να Τρωτε,ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΙ Ο Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ.ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΦΥΛΑΞΗ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΣΟΥ ΚΛΕΙΝΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΗ ΛΕΣ ΤΙΠΟΤΕ, ΠΡΙΝ ΤΟ ΣΚΕΦΘΕΙΣ ΚΑΛΑ.Για την προφύλαξη της ψυχής σου να κλείνεις στα ακάθαρτα πνεύματα την εσωτερική θύρα της καρδιάς σου και να σιωπάς μη σκεπτόμενος τίποτε άλλο από τη γαληνοφόρα ευχή

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 30ον.

Την ψυχήν μας εξαγνίζουν τα παρακάτω:

Α) Η συχνή ανάγνωση των Θείων Γραφών και των κατανυκτικών λόγων των Αγίων Πατέρων,

Β) Η συνεχής ενθύμηση της φοβεράς κρίσεως του Θεού. Πρέπει να θυμόμαστε ότι μετά το χωρισμό της ψυχής από το σώμα Θα Συναντήσουμε Τις Τρομερές Δυνάμεις, που θα μας ελέγξουν για όσα κακά πράξαμε σ’ αυτή τη ζωή 

Γ) Μη Βγαζεις Ποτε Απο Το Νου Σου Την Αποφαση Που Μελλει Να Λαβει Ο Φοβερος Και Δικαιος Κριτης για κείνους που θα βάλει αριστερά Του καιΔ) Καλό είναι να θυμάσαι και Τα Μεγάλα Βάσανα Των Ανθρώπων Γύρω Μας και να τους συμπονείς, γιατί έτσι μαλακώνει η σκληρή ψυχή και γνωρίζει την κακή της κατάσταση.Πολύ μεγάλο αγαθό μας δώρισεν ο Θεός δίνοντας μας τη συνείδηση, γιατί η συνείδηση βοηθεί πολύ στο καλόν εκείνον που την ακούει.Ο Αββάς Αγάθων είπεν ότι πρέπει Ο Μοναχός Να Μη Δώσει Το Δικαίωμα Στη Συνείδηση Του Να Τον Κατηγορήσει Για Οτιδήποτε.Οι παλαίοι έλεγαν ότι η ψυχή είναι σαν την πηγή, που, όταν την ανοίγεις καθαρίζεται, ενώ, όταν την σκεπάζεις με χώματα, χάνεται. Νομίζω ότι λέγοντας ψυχή εννοούσαν την συνείδηση, που όποιος την ακούει την κάνει καθαρή σαν το κρύσταλλο, ενώ όποιος δεν της δίνει σημασία την κάνει μαύρη και σκοτεινή Μην Ατιμάσεις Ποτέ Τη Συνείδηση Σου Σε συμβουλεύει άριστα πάντα και για κάθε τι σου δίνει γνώμη θεϊκή και αγγελική!. Αυτή ελευθερώνει την καρδιά απ’ όλα τα μολύσματα και μας κάνει ικανούς με θάρρος να παρουσιαστούμε στο φοβερό κριτήριο. Αν θέλεις τη σωτηρία σου, φρόντισε ν’ ακούς τη συνείδηση σου. Κάνε πάντα όσα σου λέγει και θα δεις μεγάλη ωφέλεια. Του καθενός μας τα κρυφά τα γνωρίζει ο Θεός και η συνείδηση του. Εκείνος που δεν ακούει τη φωνή της συνείδησής του, ούτε προσπάθεια καταβάλλει να γίνει ενάρετος Η συνείδηση είναι το φυσικό βιβλίο – χαρισμένο από το Θεό – κι όποιος το διαβάζει, εκτελώντας τα όσα γράφει, μαθαίνει μόνος του πόσο ο Θεός ενδιαφέρεται για τη σωτηρία μας. Η συνειδηση γινεται αγαθη με την προσευχη. Και η προσευχή γίνεται καθαρή με τη συνείδηση. Και τα δυό εξαρτώνται το ένα από το άλλο, γιατί έτσι είναι φτιαγμένα από το Θεό.Όταν ο Θεός έκανε τον άνθρωπο, φύτευσε μέσα του κι ένα θεϊκό λογισμό, φωτεινό σαν σπινθήρα, για να του φωτίζει το νου και να τον κάνει να ξεχωρίζει το καλό από το κακό. Αυτό είναι η συνείδηση, που υπάρχει σ’ όλους μας.Η συνείδηση δόθηκε πριν ακόμη δοθεί ο γραπτός Νόμος, για να διαπιστώνουν οι Πατριάρχες σαν τον Ισαάκ και όλοι οι δίκαιοι ότι υπάρχει Θεός, που πρέπει να τον ευχαριστούν. Και όταν αυτή καταχωνιάστηκε από τους ανθρώπους με τις αμαρτίες και τις παραβάσεις, ο Θεός έδωσε τον γραπτό Νόμο με το Μωϋσή. Μας έστειλε τους προφήτες κι ύστερα τον Σωτήρα Χριστό, για να την ξεσκεπάσει και την αναστήσει ξαναδίνοντας τον παραχωμένο σπινθήρα με τη διδασκαλία Του για τη φύλαξη των θεϊκών εντολών.Φύλαξε πάντα τη συνείδηση του καθαρή σαν καθρέπτη. Φρόντιζε πάντα για τη σωτηρία της ψυχής σου κόβοντας τις αμαρτωλές επιθυμίες σου. Δείξε υποταγή και υπακοή τέλεια στη συνείδηση σου μέχρι το τέλος της ζωής σου. Αυτό αρκεί για τη σωτηρία σου

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 31ον

Πρέπει να ξέρεις, αδελφέ μου, ότι η ειρήνη που γαληνεύει την ψυχή από τα διάφορα πάθη και μας κάνει να ζούμε ειρηνικά με τους συνανθρώπους μας γίνεται και μητέρα της Θείας Χάριτος και τη γεννάει ύστερα μέσα μας. Γιατί η ψυχή, που δεν ηρεμεί και μάχεται τους άλλους ανθρώπους, δεν είναι δυνατό να γίνει άξια για τη Θεία Χάρη.Η ύψιστη πνευματική χαρά γίνεται κτήμα μας, όταν αποκτήσουμε ευεξία πνεύματος και σώματος. Το πνεύμα αποκτά τέλεια ευεξία, όταν τρέφεται από τους καρπούς του Αγ. Πνεύματος, που είναι: Αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθοσύνη, πίστη, πραότητα και εγκράτεια.Το σώμα αποκτά ευεξία εξ επιδράσεως από την ευεξία του πνεύματος, γιατί πνεύμα και σώμα αλληλοεξαρτώνται και επιδρά το ένα στο άλλο. Η πνευματική χαρά εκδηλώνεται στην ψυχή, όταν αυτή ενωθεί με τον Θεό και λάβει τις θείες δωρεές και τα πνευματικά χαρίσματα.Τέλος η καθαρή και υψηλοτάτη χαρά πηγάζει από την αγάπη του ΘεούΟ Θεος Δινει Σ’ Εμας Τη Χαρα Της ΑγαπηςΚαι η χαρά δεν έχει όρια, γιατί είναι άπειρη Όταν έτσι ικανοποιήσουμε την επιθυμία της χαράς, εξασφαλίζουμε και τη μακαριότητα κοντά στο Χριστό.Όμως Η Υψιστη Πνευματικη Χαρα Χορηγειται Κυριως Με Την Προσευχη. Και για να την απολαύσουμε Πρέπει Συνέχεια να προσευχόμαστε!..

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕ ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙ

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ

της ιεράς Μονής Αγ. Διονυσίου Αγίου Όρους.²

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ή ΑΠΛΩΣ  

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ

ΘΑ ΑΡΧΙΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ : 

Δι’ ευχών των αγίων πατέρων ημών,Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ελέησον ημάς. Αμήν.Δόξα σοι ο Θεός,

Βασιλεύ ουράνιε,Τρισάγιον,Παναγία Τριάς,Πάτερ ημών.

Τον Ν’ ψαλμόν.

Μια σύντομη αυτοσχέδια προσευχή μια φορά την ημέρα με σύντομη δοξολογία, ευχαριστία, εξομολόγηση, αίτηση αφέσεως των αμαρτιών σου, ενισχύσεως σου και των εν Χριστώ αδελφών σου στον αγώνα τον καλό, και προσευχή με κομποσχοίνι όπως παρακάτω:

Αποτέλεσμα εικόνας για Μονή Κουτλουμουσίου

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟY

 Άγιος Γρηγόριος ο Σιναίτης δίδαξε Την Εργασια Της Νοερας Προσευχης όχι μόνο στους Μοναχούς του Αγίου Όρους, αλλά ξεκινώντας από το Άγιον Όρος πήγε διδάσκοντας τη Νοερά προσευχή μέχρι τη Βλαχία, δηλαδή τη σημερινή Ρουμανία.Επίσης ο λαμπρός της Θεσ/νίκης φωστήρας άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς όχι μόνο σε πολλές ομιλίες του παρακινούσε όλους τους χριστιανούς να προσεύχονται νοερά και με την καρδιά τους, αλλά και λόγον ολόκληρον έστειλε στους Ιωάννην και Θεόδωρον τους φιλοσόφους, που βρίσκονταν στον κόσμο, στον οποίο λόγο αποκάλυψε σ’ αυτούς όλα τα μυστήρια της Νοεράς προσευχής.Ο Άγιος Διάδοχος λέει ότι;Ο ΣΑΤΑΝΑΣ ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ: ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΑΕΙ, ΑΛΛΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΑΕΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ.Κατόπιν τούτου οι περισσότεροι Χριστιανοί και ιδιαίτερα οι λογιώτατοι πολλές φορές πιστεύουν ότι Οι Λογισμοί Έρχονται Σ’ Αυτούς Όχι Εσωτερικά, Δηλαδή Από Την Καρδιά, Αλλά Από Τη Λογική Τους, δηλαδή τις σκέψεις τους και τούτο, Για Να Μη Μάθουν Να Πολεμούν Το Σατανάμε την καρδιακή μνήμη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δηλαδή με τη Νοερά και καρδιακή προσευχή!..Τω δε βασιλει των αιωνων, αφθαρτω, αορατω, μονο σοφω θεω, τιμη και δοξα εις τους αιωνας των αιωνων. Αμην».Αδιαλείπτως Προσεύχεσθε Ιερά Μονή ΚουτλουμουσίουΠνευματικά Μελετήματα

Αποτέλεσμα εικόνας για Μονή Κουτλουμουσίου


Αποτέλεσμα εικόνας για Μονή Κουτλουμουσίου

Αποτέλεσμα εικόνας για Μονή Κουτλουμουσίου

Αποτέλεσμα εικόνας για Μονή Κουτλουμουσίου

Αποτέλεσμα εικόνας για Μονή Κουτλουμουσίου

Σχετική εικόνα

Αποτέλεσμα εικόνας για Μονή Κουτλουμουσίου

Αποτέλεσμα εικόνας για Μονή Κουτλουμουσίου

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ
ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Ιωάννου Γενναδίου 14 (115 21)
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΒΙΟΗΘΙΚΗΣ

________________________________________

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Απoστόλου Γεωργιάδη
Ακαδημαϊκού – Καθηγ. Νομικής Σχολής Πανεπ. Αθηνών

________________________________________

I. Εισαγωγή

Ο καθημερινός καταιγισμός με ειδήσεις που αναφέρονται στις βιοιατρικές εξελίξεις προκαλεί ανάμεικτα αισθήματα δέους, θαυμασμού και απορίας: Δέος και θαυμασμό μπροστά στις νέες προοπτικές που ανοίγονται σχετικά με τη δημιουργία ή τη θεραπεία της ζωής• και απορία ως προς τις δυνατότητες των ατόμων και των κοινωνιών να επεξεργασθούν, να εκμεταλλευθούν και να διαχειρισθούν τις νέες γνώσεις και δυνατότητες και να τις συμβιβάσουν με παγιωμένες ηθικές και κοινωνικές αντιλήψεις.

Και ενώ η ζωή μονοπωλεί το ενδιαφέρον των ΜΜΕ, λόγω των συνεχών προοπτικών που ανοίγονται στον χώρο της υποβοηθούμενης τεκνοποιίας, το άλλο άκρο της ζωής, ο θάνατος, έχει πάψει πια να είναι αυτό που ήταν:  Oι δυνατότητες μηχανικής υποστήριξης του ασθενούς στην περίπτωση του εγκεφαλικού θανάτου, για να αναφερθώ σε ένα μόνο παράδειγμα, ή οι δυνατότητες «συντήρησης» ασθενών σε άλλες περιπτώσεις, που πολλές φορές συνοδεύονται από αφόρητο πόνο, προκαλούν σωρεία ερωτημάτων σχετικά με το όριο της ζωής και τα όρια της ανθρώπινης επέμβασης. Ταυτόχρονα οι νέες αυτές δυνατότητες επιβάλλουν στον νομικό κόσμο επανεξέταση των εννοιών της ελευθερίας, της αυτονομίας και της ευθύνης.

Το πρόβλημα της ενδεδειγμένης συμπεριφοράς στον πάσχοντα από ανίατη ασθένεια, ως πρόβλημα που αγγίζει τα ακραία όρια της ηθικής και του δικαίου, είχε απασχολήσει σχεδόν όλους τους μεγάλους διανοητές: Αναφέρεται ότι αντίθεση στην ευθανασία είχαν εκφράσει ο Αριστοτέλης, ο Καντ και οι συγγραφείς της χριστιανικής εκκλησίας, ανατολικής και δυτικής. Αντιθέτως ο Πλάτων, ο Επίκτητος, ο Σενέκας, ο Πλίνιος ο Νεώτερος, ο Φράνσις Μπαίηκον, ο Τόμας Μουρ και ο Νίτσε έχουν ταχθεί – με ή χωρίς περιορισμούς – υπέρ της ευθανασίας.

Το βασικό ερώτημα που τίθεται στο πλαίσιο του θέματος που μας απασχολεί έχει σχέση με τη δυνατότητα του ασθενούς ατόμου να αποφασίσει εάν και πότε θα τερματίσει τη ζωή του, ενδεχομένως και με τη βοήθεια τρίτων*.

II. To δικαίωμα του ατόμου να αποφασίσει για το θάνατό του – Η συνταγματική και νομική διάσταση

Το δικαίωμα του ατόμου να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του κατοχυρώνεται στο άρθρο 5 § 1 του Συντάγματος, που αποτελεί εξειδίκευση και συγκεκριμενοποίηση της προστασίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας (άρθρο 2 § 1 του Συντάγματος). Μέσω του δικαιώματος αυτού, σε συνδυασμό και με το άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα, προστατεύονται όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες, με τις οποίες ο άνθρωπος ολοκληρώνεται και εκφράζεται ως προσωπικότητα και για τις οποίες δεν υφίσταται άλλη ρητή συνταγματική διάταξη. Το Κράτος δηλαδή υποχρεούται να απέχει από ενέργειες, με τις οποίες εμποδίζεται αυτή η ανάπτυξη• και επιπλέον να λαμβάνει θετικά μέτρα για να τη διευκολύνει.

Ερωτάται βεβαίως, εάν στην έννοια της ανάπτυξης της προσωπικότητας μπορεί να υπαχθεί και η δυνατότητα του ατόμου να αρνηθεί την περαιτέρω συνέχιση θεραπείας, σε περίπτωση που αυτή δεν συνδέεται με καμιά προοπτική ιάσεως, αλλά συνεπάγεται μόνο επώδυνες στιγμές. Είναι δυνατόν να θεωρηθεί ότι συντελεί στην «ανάπτυξη της προσωπικότητας» η άρνηση μιας θεραπείας, όταν πιθανολογείται ότι το αποτέλεσμα θα είναι ο θάνατος;

Εάν εδώ αναφερόμεθα στον ασθενή που μπορεί να λάβει αποφάσεις και να τις πραγματοποιήσει (π.χ. γνωρίζει ότι ευρίσκεται σε τελευταίο στάδιο καρκίνου και επιθυμεί να πεθάνει στο οικογενειακό του περιβάλλον), τότε η απάντηση είναι καταφατική. ΄Ήδη έχει γίνει προ πολλού δεκτό ότι ο ασθενής
Δεν Είναι Δυνατόν Να «Εξαναγκασθεί» Σε Θεραπεία, Εάν Αυτό Αντίκειται Στις Θρησκευτικές Ή Φιλοσοφικές Του Δοξασίες.
Η πρόσφατη Σύμβαση περί Βιοιατρικής αναφέρεται ρητώς στη συναίνεση του ασθενούς, την οποία θεωρεί ως τη βασική προϋπόθεση που δικαιολογεί κάθε επέμβαση στο πεδίο της υγείας (άρθρα 5 και επόμενα). Στην δε Αιτιολογική Έκθεση της Συμβάσεως υπογραμμίζεται η σημασία της συναινέσεως ως εργαλείου, μέσω του οποίου εκφράζεται η ελεύθερη και αυτόνομη απόφαση του ατόμου και περιορίζονται οι πατερναλιστικές επεμβάσεις από πλευράς των ιατρικών λειτουργών (στοιχείο 33 και επόμενα). Εννοείται ότι η συναίνεση στη θεραπεία ή η αντίστοιχη άρνηση θα πρέπει να βασίζονται σε πλήρη και ενδελεχή ενημέρωση του ασθενούς από πλευράς ιατρικού ή/και νοσηλευτικού προσωπικού.

Κατά την επιγραμματική διατύπωση ενός διαπρεπούς γερμανού ποινικολόγου: «Εάν ο ασθενής εκδηλώσει την ψύχραιμη και αποφασιστική επιθυμία να σταματήσει την περαιτέρω θεραπεία (…) ώστε να μπορέσει να πεθάνει ήσυχος, έχουμε κάθε λόγο να σεβασθούμε αυτή την κυριολεκτικά θανατηφόρο απαίτησή του, όπως ακριβώς τη σεβόμαστε στην περίπτωση που εκ των προτέρων αποκλείει τη θεραπεία».

Πρέπει ωστόσο να επισημάνουμε ότι στην περίπτωση αυτή δεν πρόκειται κατ΄ ακριβολογία για ευθανασία, αλλά για άρνηση θεραπείας. Όταν γίνεται λόγος για ευθανασία αναφερόμεθα σε ασθενείς που δεν είναι πλέον σε θέση οι ίδιοι να λάβουν αποφάσεις για τη ζωή τους ή, πολύ περισσότερο, να τις εκτελέσουν, αλλά χρειάζονται την «βοήθεια» κάποιου τρίτου, ιατρού ή μέλους του νοσηλευτικού προσωπικού. Πρόκειται για καταστάσεις, στις οποίες επιδιώκεται να «μετατοπισθεί» η ευθύνη της απόφασης τερματισμού της ζωής από τον ενδιαφερόμενο στον κατ΄ εξοχήν υπεύθυνο για τη διατήρηση της ζωής: στον θεράποντα ιατρό.

Στο ελληνικό δίκαιο, όπως και σε άλλα δίκαια, δεν υπάρχουν συγκεκριμένες ρυθμίσεις που να αναφέρονται στα δικαιώματα του ανιάτως πάσχοντος και στις αντίστοιχες υποχρεώσεις του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, εν σχέσει με την ευθανασία. ΄Έτσι η εξέταση του θέματος γίνεται με βάση τις συναφείς συνταγματικές διατάξεις, τις διατάξεις της Συμβάσεως περί Βιοιατρικής (Σύμβαση του Οβιέδο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Βιοϊατρική, την οποία η Ελλάδα κύρωσε με τον ν. 2619/1998). και τις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα: Από το δικαίωμα περί αναπτύξεως της προσωπικότητας που αναφέραμε, σε συνδυασμό με την προστασία της αξίας του ανθρώπου, η θεωρία έχει επεξεργασθεί την έννοια του «δικαιώματος για ένα αξιοπρεπή θάνατο». Το περιεχόμενο του δικαιώματος αυτού είναι ασαφές και αμφίβολο. Σε γενικές γραμμές αναφέρεται στη δυνατότητα του ατόμου να «ρυθμίσει» τις τελευταίες στιγμές της ζωής του και να λάβει τις κατάλληλες αποφάσεις, ώστε τα τέλη του να είναι ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά. Ενώ δηλαδή το δικαίωμα στη ζωή σημαίνει ότι η ανθρώπινη ζωή προστατεύεται έναντι πάσης φύσεως προσβολών, το δικαίωμα για «ένα αξιοπρεπή θάνατο» σημαίνει ότι δεν επιτρέπεται να εξαναγκασθεί κάποιος να ζήσει, εάν αυτό συνδέεται με συνθήκες που τις αντιλαμβάνεται ως μαρτύριο.

Η Σύμβαση περί Βιοιατρικής δεν αναφέρεται ρητώς στο θέμα αυτό, περιλαμβάνει όμως μερικές γενικές διατάξεις σχετικά με την προστασία των ατόμων που δεν είναι σε θέση να δώσουν τη συναίνεσή τους για διάφορους λόγους: Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται οι ανήλικοι, τα άτομα με ψυχικές διαταραχές και εκείνα που δεν είναι σε θέση να διαμορφώσουν μια επιθυμία ή να την εκφράσουν συνεπεία ενός ατυχήματος ή επειδή ευρίσκονται σε κώμα. Στην περίπτωση αυτή επεμβάσεις είναι δυνατόν να διενεργηθούν, μόνον εάν έχουν άμεσο όφελος (άρθρο 6 παρ. 1) και μετά από άδεια του νόμιμου αντιπροσώπου του ασθενούς ή μιας ειδικής αρχής (άρθρο 6 παρ. 3).

Μια άλλη διάταξη της Συμβάσεως (άρθρο 9) αναφέρεται στις επιθυμίες που έχει διατυπώσει κάποιος εκ των προτέρων και σε ανύποπτο χρόνο, σχετικά με μια ιατρική επέμβαση• και ορίζεται ότι οι επιθυμίες αυτές θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, εάν κατά τη στιγμή της επεμβάσεως το άτομο δεν είναι σε θέση να εκφράσει τη βούλησή του.

Η διάταξη αυτή δεν διακρίνεται για την σαφήνειά της, την δε ερμηνεία της δυσχεραίνει επιπλέον και η Ερμηνευτική Έκθεση: Εκεί γίνεται αναφορά σε άτομα που έχουν προβλέψει ότι πιθανόν να μην μπορούν να εκφράσουν εγκύρως τη βούλησή τους την κρίσιμη στιγμή, γιατί θα έχουν π.χ. γεροντική άνοια. Εν συνεχεία, όμως, υποστηρίζεται ότι οι απόψεις που εξέφρασε κάποιος δεν σημαίνει ότι θα πρέπει απαραιτήτως να ακολουθηθούν. Ο ιατρός θα πρέπει να εκτιμήσει εάν οι επιθυμίες του ασθενούς ανταποκρίνονται στην παρούσα κατάσταση και αν έχουν ισχύ και με βάση την εν τω μεταξύ επελθούσα τεχνολογική πρόοδο.

Τέλος, μια από τις γενικές διατάξεις της Συμβάσεως ορίζει ότι το συμφέρον και η ευημερία του ατόμου έχουν το προβάδισμα έναντι του συμφέροντος της κοινωνίας ή της επιστήμης (άρθρο 2 παρ. 1). Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ευθέως ότι π.χ. οικονομικής φύσεως υπολογισμοί δεν επιτρέπεται να έχουν καμιά επίδραση στην απόφαση για συνέχιση ή διακοπή της θεραπείας

Εκτός από τη Σύμβαση οι διατάξεις του Ποινικού Κώδικα που αναφέρονται στην κατάσταση ανάγκης (άρθρο 25) και στην ανθρωποκτονία με συναίνεση (άρθρο 300) είναι δυνατόν να έχουν εφαρμογή σε ορισμένες περιπτώσεις ευθανασίας.

III. Σκιαγράφηση του νομικού καθεστώτος

1. Ενεργητική ευθανασία
Στην περίπτωση αυτή πρόκειται για την ευθεία θανάτωση του ανιάτως πάσχοντος, μετά από απαίτησή του ή και χωρίς αυτήν. Η ενεργητική ευθανασία θεωρείται ότι αποτελεί ανθρωποκτονία, για την οποία πιθανόν να συντρέχουν οι περιστάσεις του άρθρου 300 του ΠΚ, δηλαδή άμεση και επίμονη απαίτηση του θύματος και αντίστοιχα αισθήματα οίκτου του δράστη και τα ελαφρυντικά του άρθρου 84 § 2β ΠΚ (ότι δηλαδή στην πράξη του δεν ωθήθηκε από ταπεινά αίτια).

Οι λόγοι για τους οποίους η ενεργητική ευθανασία απορρίπτεται από την πλειονότητα των νομικών και γιατρών οφείλονται στους εγγενείς κινδύνους κατάχρησης: Η ζωή ασθενών και ηλικιωμένων θα έμπαινε σε κίνδυνο ή ίσως θα μπορούσε να ασκηθεί ψυχολογική πίεση σε ασθενείς να ζητήσουν τη θανάτωσή τους και επιπλέον θα ήταν δύσκολο να αποδειχθεί αν η θανάτωση του ασθενούς επήλθε πράγματι μετά από απαίτησή του.
2. Έμμεση ευθανασία
Μεταξύ των νομικών και των γιατρών υφίσταται σήμερα σε μεγάλη έκταση συμφωνία σχετικά με το ότι η λεγομένη «έμμεση ευθανασία» θα πρέπει να είναι επιτρεπτή. Πρόκειται για την καταπολέμηση των πόνων σε ανίατα ασθενείς ή βαριά πάσχοντες, η οποία επιτυγχάνεται με φάρμακα για τον μετριασμό ανυπόφορων πόνων και η οποία μπορεί να συνεπιφέρει μια σύντμηση της ζωής ως μη επιδιωκόμενη παρενέργεια. Σε αντίθεση με την ενεργητική ή ευθεία ευθανασία, εδώ δεν επιδιώκεται ο θάνατος, αλλά γίνεται αποδεκτός απλά και μόνον ως παρενέργεια, ως πιθανή συνέπεια λόγω της προτεραιότητας του μετριασμού των πόνων.

Από τότε που ο Πάπας Πίος ο ΧΙΙ το 1957 στο Διεθνές Συμπόσιο Αναι-σθησιολογίας στη Ρώμη επισήμανε στην προσφώνησή του ότι η χορήγηση παυσιπόνων με αναπόφευκτη παρενέργεια μια σύντμηση της ζωής, είναι επιτρεπτή σε ασθενείς που πρόκειται να πεθάνουν, όταν δεν υπάρχει άλλο μέσο και η σύντμηση της ζωής δεν επιδιώκεται ευθέως, θεωρείται αυτή η μορφή ευθανασίας ακόμη και στο πλαίσιο της δυτικής εκκλησιαστικής ηθικής γενικά ως επιτρεπτή.

Η νομική θεμελίωση της άποψης αυτής ποικίλλει, με επικρατούσα εκείνη ότι το άδικο αίρεται λόγω κατάστασης ανάγκης (άρθρο 25 παρ. 1 ΠΚ), με τη δικαιολογητική βάση ότι η περιστολή των αβάστακτων πόνων έχει προτεραιότητα έναντι της ενδεχόμενης διατήρησης της ζωής για μικρό χρόνο. Πλέον σύμφωνη με τα πράγματα φαίνεται η άποψη ότι ο άδικος χαρακτήρας της πράξης αίρεται λόγω επιτρεπομένης κινδυνώδους δράσης του ιατρού, συμφυούς σε παρόμοιες περιπτώσεις.
3. Παθητική ευθανασία
Το πιο σημαντικό πεδίο, όμως, για την πράξη στα νοσοκομεία σήμερα, στο οποίο πρέπει να ληφθούν πολύ δύσκολες αποφάσεις, περιγράφει η λεγόμενη «παθητική ευθανασία»

Η σημασία της στηρίζεται στην εξέλιξη της σύγχρονης ιατρικής, με την οποία αυξήθηκαν οι πιθανότητες για τη διατήρηση και παράταση της ζωής, σ΄ ένα μέτρο που δεν μπορούσε πριν να το συλλάβει κανείς και κερδήθηκαν πολλά για τη ζωή και την υγεία του ανθρώπου. Από την άλλη μεριά, όμως, μπορεί η εφαρμογή όλων των διαθέσιμων τεχνικών ιατρικών μέτρων να καταλήξει σε μια χωρίς νόημα παράταση της ζωής που σβήνει. Συνήθως δεν προσφέρει πια καμία λογική ανθρώπινη βοήθεια, αλλά μόνο μια επιμήκυνση των βασάνων. Έχει κατ’ επανάληψη λοιπόν αναπτυχθεί ο προβληματισμός σχετικά με τα όρια των ιατρικών υποχρεώσεων και τη δυνατότητα διακοπής της θεραπείας.

Το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Ακυρωτικό διατύπωσε τις απόψεις του σχετικά με την παράλειψη παράτασης ζωής από ένα γιατρό ως εξής (Krefelder Urteil): «Από την πλευρά του, επιτρέπεται ο γιατρός να λάβει υπόψη του ότι δεν υφίσταται δικαιική υποχρέωση για διατήρηση της ζωής που σβήνει έναντι οιουδήποτε τιμήματος. Μέτρα για την επιμήκυνση της ζωής δεν είναι απαραίτητα, εκ του λόγου ότι είναι τεχνικώς εφικτά. Εν όψει της μέχρι σήμερα, υπερβαινούσης τα όρια, προόδου της ιατρικής τεχνολογίας, καθοριστικό στοιχείο δεν είναι η αποτελεσματικότητα των μηχανημάτων, αλλά η προσανατολισμένη στον σεβασμό της ζωής και της αξιοπρέπειας απόφαση κατά περίπτωση σχετικά με τα όρια της ιατρικής υποχρέωσης για θεραπεία».

Για το ατιμώρητο της παθητικής ευθανασίας υπάρχει σχεδόν ομοφωνία ότι πρέπει να συντρέχουν οι εξής προϋποθέσεις:

α) Η νόσος του ασθενούς να είναι – κατά ιατρική πεποίθηση ανίατη – ρέπουσα προς θανατηφόρο έκβαση και ο θάνατος να πρόκειται να επέλθει σε σύντομο χρονικό διάστημα.
β) Ο ασθενής να μην έχει δηλώσει ότι επιθυμεί παράταση της ζωής του. Αν ασθενής δεν είναι σε θέση να επικοινωνήσει με το περιβάλλον, τότε θα πρέπει να αναζητηθεί η «εικαζόμενη συναίνεσή του», δηλαδή η βούληση που θα δήλωνε, αν μπορούσε να το κάνει.
γ) Ο δράστης να αποφάσισε την πράξη κινούμενος από οίκτο, μετά από σπουδαία και επίμονη απαίτηση του θύματος, το οποίο θα πρέπει να έχει διαφωτισθεί επαρκώς για την κατάσταση της υγείας του και θα πρέπει να είναι σε θέση να αντιληφθεί τη σημασία και τις συνέπειες της άρνησης της θεραπείας του. Επιπλέον η απόφαση δεν θα πρέπει να βασίζεται σε στιγμιαία καταθλιπτική διάθεση.

Σε μια σχετικά πρόσφατη απόφαση ελληνικού δικαστηρίου κρίθηκε ότι όχι μόνο σωματικά προβλήματα αλλά και ανίατες ψυχικές διαταραχές μπορούν να ενταχθούν στις προϋποθέσεις του άρθρου 300 ΠΚ.

Ως γενική αρχή που θα δικαιολογούσε τη διακοπή της θεραπείας ορίζεται ότι η υποχρέωση της θεραπείας τελειώνει εκεί που δεν πρόκειται πια για παράταση της ζωής αλλά της διαδικασίας του θανάτου• εκεί όπου ιατρικές επεμβάσεις δεν θα πρόσφεραν καμία λογική βοήθεια, και πολύ περισσότερο θα ξεπερνούσαν τα όρια του απαιτητού για τον ασθενή και τους συγγενείς του εξ αιτίας της ανυπαρξίας προοπτικών. Κατά τη στάθμιση θα έπρεπε ιδίως να ληφθούν υπόψη πόσο υψηλές είναι οι πιθανότητες για τη διατήρηση της ζωής με τη σχετική θεραπεία• ποιές παρενέργειες και κίνδυνοι συνδέονται με αυτά τα μέτρα και τι είδους πόνοι και επιβαρύνσεις για τον ασθενή. Ως βασικό κριτήριο αναφέρεται ακόμη και η μη αποκαταστάσιμη πλέον απώλεια κάθε είδους ικανότητας αντίδρασης και επικοινωνίας, η οποία είναι δεδομένη επίσης στις περιπτώσεις μη αποκαταστάσιμης απώλειας της συνείδησης.

Εφ΄ όσον δεν υπάρχει ειδική νομοθεσία, τα θέματα που ανακύπτουν εξετάζονται από τα δικαστήρια κατά περίπτωση. Εάν πληρούνται οι όροι του άρθρου 300 του ΠΚ, τότε η ποινή φυλακίσεως μπορεί να κυμαίνεται από 10 ημέρες έως 5 έτη. Εάν το Δικαστήριο δεν πεισθεί ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του νόμου, τότε θα πρόκειται περί φόνου εκ προμελέτης, που μπορεί να επισύρει ισόβια κάθειρξη.

IV. Εν συνόψει

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η παρουσίαση του θέματος συνδέεται με προβλήματα που δεν είναι δυνατόν καν να τεθούν στο πλαίσιο αυτής της κατ¨ ανάγκη σύντομης παρουσίασης• προβλήματα που συνδέονται με ελέγχους και εγγυήσεις για την υπεράνω υποψίας δραστηριότητα των εμπλεκομένων στη διαδικασία αυτή. Η ανάγκη όμως να εξετάσουμε το θέμα και να λάβουμε σαφή μέτρα είναι επιτακτική• όχι μόνο για λόγους ασφάλειας των ασθενών και κατοχύρωσης των γιατρών, αλλά για να διαφυλαχθεί «η θεμελιώδης και εύθραυστη σχέση που αποτελεί το θεμέλιο κάθε συστήματος υγείας: Η σχέση εμπιστοσύνης που πρέπει να συνδέει τον γιατρό με τον ασθενή».

Και η δράση όλων των υπεύθυνων φορέων πρέπει να κατευθυνθεί στη διαδικασία αφενός ενημέρωσης και αφετέρου επεξεργασίας αποφάσεων στα θέματα αυτά: Οι κοινωνικές επιλογές θα πρέπει να εκφρασθούν με γενναιότητα και τόλμη, που αποτελούν τα χαρακτηριστικά κάθε υπεύθυνης απόφασης, και να μην επαφίενται στον ήδη πολλαπλώς επιβεβαρυμένο γιατρό.

Βεβαίως ο ποιητής αναφωνεί: «Ύλη αδίδακτη ο θάνατος» (Κική Δημουλά). Μια κοινωνία όμως δεν έχει την πολυτέλεια να ζει μόνο με τους ποιητές, όσο χρήσιμοι και αν είναι αυτοί.

* Από τη βιβλιογραφία: Αβραμίδης Αθ., Ευθανασία, 1995• Ευαγγέλου Ιάσ., Το πρόβλημα της ευθανασίας, 1999• Κανάτσιος Γ., Η κατ’ απαίτησιν ανθρωποκτονία, 1955• Καράμπελας Λάμπρ., Η ευθανασία και το δικαίωμα στη ζωή και στο θάνατο, 1987• Μητσόπουλος, Η λεγόμενη ευθανασία, 1980• Χρονόπουλος Ν., Το πρόβλημα της ευθανασίας, 1980.

ΠΕ­ΡΙ­ΣΤΑ­ΤΙ­ΚΑ Α­ΠΟ ΤΗΝ Ε­ΠΙ­ΚΟΙ­ΝΩ­ΝΙ­Α ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ Π. ΠΑ­Ϊ­ΣΙ­Ο

 

Μη­τρο­πο­λί­του Ναυ­πά­κτου

 

 

Μέ τόν αγιο  Πα­ΐ­σι­ο εἶ­χα ἀρ­κε­τή ἐ­πι­κοι­νω­νί­α.Δέν συ­γκρα­τῶ, μέ λε­πτο­μέ­ρει­ες, πολ­λά ἀ­πό τά λό­γι­α του, ἀλ­λ’ ὅ­μως πα­ρα­μέ­νουν στήν μνή­μη μου με­ρι­κά πε­ρι­στα­τι­κά,Κυ­ρί­ως ὅ­μως  ἡ ἁ­γί­α του προ­σω­πι­κό­τη­τα.Μέ­σα μου σχη­μα­τί­στη­κε ἡ εἰ­κό­να ἑ­νός ὁ­σί­ου ἀ­σκη­τοῦ – ἀ­να­χω­ρη­τοῦ τοῦ 4ου αἰ­ῶ­νος μ.Χ. Δέν προ­σπα­θοῦ­σα νά δι­α­φυ­λά­ξω φρά­σεις του, γι­α­τί εἶ­χε μεί­νει μέ­σα στήν καρ­δι­ά μου ὁ­λό­κλη­ρη ἡ ὕ­παρ­ξή του,  ὁ­πό­τε γι­ά μέ­να ὁ Π. Πα­ΐ­σι­ος ἦ­ταν ἅ­γι­ος, Πέ­ρα ἀ­πό ὅ­σα ἔ­κα­νε Καί ἔ­λε­γε.Πολλές φορές, ὅταν τόν συναντοῦσα, ἀρκούμουν στό νά τόν βλέπω, νά τόν αἰσθάνομαι καί νά τόν ἀφήνω νά ἐκφράζεται ἐλεύθερα.Δέν κρατοῦσα σημειώσεις, γιατί τόν θεωροῦσα σάν ἕνα ἀνοικτό βιβλίο, πού σιγά-σιγά ἔμπαινε μέσα στήν καρδιά μου.Ἕνα βιβλίο χωρίς πολλά γράμματα, χωρίς ὑποσημειώσεις.Αὐτή εἶναι ἡ αἴσθηση πού ἔχω ἕως σήμερα.Γνώρισα ἕναν εὐλογημένο ἄνθρωπο, ἕναν διάφανο ἄνθρωπο, ἕναν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ.Αἰσθάνθηκα τήν ποιότητα τῆς πνευματικῆς ζωῆς πού ἐκφράζεται ὡς πνευματική ἐνέργεια και πνευματική σχέση.Θά κα­τα­γρά­ψω ὅ­μως με­ρι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πε­ρι­στα­τι­κά πού ἔ­μει­ναν πο­λύ δυ­να­τά χα­ραγ­μέ­να στήν μνή­μη μου,Γι­α­τί τό πῶς εἶ­δα συ­νο­λι­κά τήν προ­σω­πι­κό­τη­τά του τό κα­τέ­γρα­ψα σέ ἄλλο κεί­με­νο. Ἄ­κου­γα γι­ά τόν π. Πα­ΐ­σι­ο ἀ­πό τά φοι­τη­τι­κά μου χρό­νι­α, δι­ό­τι γεν­νή­θη­κα καί με­γά­λω­σα στά Γι­άν­νε­να καί ὑ­πῆρ­χαν ἄν­θρω­ποι πού τόν γνώ­ρι­ζαν καί μι­λοῦ­σαν γι’ αὐ­τόν.

Τό 1967 μέ τήν ἐν­θρό­νι­ση τοῦ Μη­τρο­πο­λί­του Δρυ­ϊ­νου­πό­λε­ως, Πω­γω­νια­νῆς καί Κο­νί­τσης κ. Σε­βα­στι­α­νοῦ, τόν ἀ­κο­λού­θη­σα στήν Κό­νι­τσα ἔμει­να ἕ­να δι­ά­στη­μα μα­ζί του, δι­ό­τι ἦ­ταν ὁ Πνευ­μα­τι­κός μου πα­τέ­ρας στά Γιάν­νε­να. Ἐ­κεῖ γνώ­ρι­σα τόν ἀ­δελ­φό τοῦ π. Πα­ϊ­σί­ου, τόν Λου­κᾶ Ἐζ­νε­πί­δη, πο­λύ σε­μνό καί κα­τα­νυ­κτι­κό ἄν­θρω­πο, ὁ ὁ­ποῖ­ος μι­λοῦ­σε μέ πο­λύ ἐν­θου­σι­α­σμό γι­ά τόν ἀ­δελ­φό του καί ἔ­λε­γε ὅ­τι ὁ π. Πα­ΐ­σι­ος, πέ­ρα ἀ­πό τήν σε­μνό­τη­τά του, ἦ­ταν καί πο­λύ τολ­μη­ρός.Καί ὁ π. Πα­ΐ­σι­ος μοῦ ἔ­λε­γε ὅ­τι ὁ Λου­κᾶς ἦ­ταν κα­λύ­τε­ρος ἀ­πό αὐ­τόν, ἀλ­λά ἄ­τολ­μος γι­ά με­γά­λες παλ­λη­κα­ρι­ές.Τό­τε ἐ­πι­σκέ­φθη­κα τήν Ἱ­ε­ρά Μο­νή Στο­μί­ου στήν Κό­νι­τσα, ὅ­που πρίν λί­γα χρό­νι­α ζοῦ­σε ὁ π. Πα­ΐ­σι­ος.Οἱ κά­τοι­κοι μι­λοῦ­σαν μέ πο­λύ ἐν­θου­σι­α­σμό γι’ αὐ­τόν, δι­η­γοῦ­ντο πολ­λές ἱ­στο­ρί­εςΓι­ά Τήν Εὐ­λά­βει­ά Του, Κυ­ρί­ως Γι­ά Τήν Συ­ντρο­φι­ά Του Μέ Τίς ἀρ­κοῦ­δες.Ὅ­λα αὐ­τά τά εἶ­δα γραμ­μέ­να στό πρό­σφα­το βι­βλί­ο μέ τίτ­λο«Βί­ος Γέ­ρο­ντος Πα­ϊ­σί­ου τοῦ Ἁ­γι­ο­ρεί­του».

Ἀρ­γό­τε­ρα, ὅ­ταν ἔ­γι­να Κλη­ρι­κός στήν Ἔ­δεσ­σα καί ἐ­πι­σκε­πτό­μουν τό σπί­τι μου στά Γι­άν­νε­να, ἐρ­χό­ταν νά μέ συ­να­ντή­ση ἡ κ. Καί­τη Πα­τέ­ρα, ἀ­πό τήν Κό­νι­τσα, πο­λύ γνω­στή τοῦ π. Πα­ϊ­σί­ου καί φί­λη τῆς μη­τέ­ρας μου.Μοῦ ἔ­λε­γε πολ­λά γι­ά τήν στε­νή ἐ­πι­κοι­νω­νί­α πού εἶ­χε μέ τόν π. Πα­ΐ­σι­ο, πολ­λές ἱ­στο­ρί­ες ἀ­πό τήν ζω­ή του καί ὅ­λα αὐ­τά μοῦ ἄ­να­βαν τήν ἐ­πι­θυ­μί­α νά τόν γνω­ρί­σω.Ἡ πρώ­τη ἔμ­με­ση γνω­ρι­μί­α μου μέ τόν π. Πα­ΐ­σι­ο ἔ­γι­νε τό 1974, ὅ­ταν ἐ­πι­σκέ­φθη­κα τό Κελ­λί του, τόν Τί­μι­ο Σταυ­ρό, κο­ντά στήν Ἱ­ε­ρά Μο­νή Σταυ­ρο­νι­κή­τα καί ἦλ­θα σέ ἐ­πα­φή μέ Τήν Πα­ρου­σί­α Τῆς ἀ­που­σί­ας Του! Δη­λα­δή, προ­γραμ­μά­τι­σα ἕ­να προ­σκύ­νη­μα στό Ἅ­γι­ον Ὄ­ρος μέ παι­δι­ά τοῦ Κα­τη­χη­τι­κοῦ Σχο­λεί­ου Ἐ­δέσ­σης.Ὅ­ταν ἐ­πι­σκε­φθή­κα­με τό Κελ­λί, τό βρή­κα­με κλει­στό. Ἔ­ξω ἀ­πό τήν πόρ­τα τοῦ φρά­κτη εἴ­δα­με τήν γνω­στή ἐ­πι­γρα­φή μέ τήν ὁ­ποί­α μᾶς προ­έ­τρε­πε νά γρά­ψου­με τά ὀ­νό­μα­τά μας Καί θά προ­σευ­χό­ταν γι­ά μᾶς καί θά μᾶς ὠ­φε­λοῦ­σε πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πό ὅ,τι μέ τίς «πο­λυ­λο­γί­ες» του,ἀ­πο­λαύ­σα­με τό λου­κού­μι πού μᾶς εἶ­χε ἀ­φή­σει, καί κυ­ρί­ως γι­ά ὥρα πο­λύ συ­ζη­τή­σα­με πά­νω σέ μι­ά φρά­ση πού ἦ­ταν γραμ­μέ­νη μέ κι­μω­λί­α σέ ἕ­να βρα­χά­κι. Ἔ­γρα­φε πε­ρί­που τά ἑ­ξῆς:«Μέ συγ­χω­ρεῖ­τε πού ἀ­που­σι­ά­ζω, ἀλ­λ’ ὑ­πά­γω ἵ­να ἡ­με­ρέ­ψω καί ὕ­στε­ρα νά ἐ­πι­στρέ­ψω στόν Ζω­ο­λο­γι­κό Μου Κῆ­πο».Κα­τα­λή­ξα­με μέ τήν συ­ζή­τη­ση ὅ­τι ἐν­νο­οῦ­σε ὅ­τι Οἱ Πε­ρισ­σό­τε­ροι Πού Τόν ἐ­πι­σκέ­πτο­νταν Τό ἔ­κα­ναν ἀ­πό Πε­ρι­έρ­γει­α, ὅ­πως Τό Κά­νουν Οἱ ἐ­πι­σκέ­πτες ἑ­νός Ζω­ο­λο­γι­κοῦ Κή­που.Πι­θα­νόν νά ὑ­πῆρ­χε καί ἡ ἔν­νοι­α τῆς αὐ­το­μεμ­ψί­ας, πού εἶ­ναι ἡ με­γά­λη ἀ­ρε­τή τῶν ἁ­γί­ων.Ἀ­π’ ὅ­λο τό προ­σκύ­νη­μά μας στό Ἅ­γι­ον Ὄ­ρος, αὐ­τό μᾶς ἔ­κα­νε ἰ­δι­αί­τε­ρη ἐ­ντύ­πω­ση.3. Ἡ πρώ­τη προ­σω­πι­κή συ­νά­ντη­ση ἔ­γι­νε στήν Ἱ­ε­ρά Μο­νή Σταυ­ρο­νι­κή­τα.Συ­να­ντή­σα­με τόν ἀ­εί­μνη­στο π. Πα­ΐ­σι­ο μέ με­ρι­κούς ἄλ­λους Κλη­ρι­κούς καί τοῦ ζη­τή­σα­με νά μᾶς δώ­ση συμ­βου­λές γι­ά τήν ποι­μα­ντι­κή μας δι­α­κο­νί­α στόν κό­σμο, ἀ­φοῦ βρι­σκό­μα­σταν στήν ἀρ­χή τῆς ἱ­ε­ρα­τι­κῆς μας ζω­ῆς.Μᾶς ὁ­δή­γη­σε στό Κοι­μη­τή­ρι­ο τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς, δί­πλα σέ ἕ­ναν ἀ­νοι­κτό τά­φο πού εἶ­χε ἑ­τοι­μά­σει ἕ­νας μο­να­χός τῆς Μο­νῆς γι­ά τόν ἑ­αυ­τό του καί ἐ­κεῖ ἄρ­χι­σε Νά Μᾶς Δι­δά­σκη Γι­ά Τό Πῶς Πρέ­πει Νά ἐρ­γα­ζό­μα­σ Στήν Ἐκ­κλη­σί­α.Δέν ἐν­θυ­μοῦ­μαι πολ­λές ἀ­πό τίς συμ­βου­λές του. Ἀλ­λά μοῦ ἔ­κα­νε ἐ­ντύ­πω­ση:ἡ ἱ­λα­ρό­τη­τα τῆς μορ­φῆς του, ἡ Πρα­ό­τη­τά Του, ἡ Τα­πεί­νω­σή ΤουΔέν Μᾶς Κοι­τοῦ­σε Στά Μά­τι­α– Καί ἡ ἀ­γά­πη Του Γι­ά Τούς ἀν­θρώ­πους.Ἕ­νας λό­γος μοῦ ἔ­μει­νε ἰ­δι­αι­τέ­ρως στήν μνή­μη μου.Σχο­λί­α­ζε ἕ­ναν εἰ­λι­κρι­νῆ, ἀλ­λά σκλη­ρό λό­γο πού εἶ­χε πῆ σέ κά­ποι­α γυ­ναί­κα ὁ Πε­ντζί­κης. Ἔ­λε­γε:«Ὁ εὐ­λο­γη­μέ­νος δέν γνώ­ρι­ζε ὅ­τι ἕ­να κομ­μά­τι χρυ­σό ἔ­χει πο­λύ με­γά­λη ἀ­ξί­α, ἀλ­λά Μέ Αὐ­τό Σκο­τώ­νου­με ἄν­θρω­πο.Ἐ­νῶ τό βαμ­βά­κι δέν ἔ­χει ἀ­ξί­α, ἀλ­λά Κα­θα­ρί­ζει τίς πλη­γές».Ἐν­νο­οῦ­σε ὅ­τι δέν φθά­νει νά λέ­με λό­γους ἀ­λη­θι­νούς καί εἰ­λι­κρι­νεῖς, ἀλ­λάΚαί ὁ Τρό­πος Τοῦ ἐ­λέγ­χου Πρέ­πει Νά Εἶ­ναι Κα­τάλ­λη­λος.4. Σέ μι­ά ἄλ­λη ἐ­πί­σκε­ψή μου στό Ἅ­γι­ον Ὄ­ρος τόν συ­νά­ντη­σα στήν Ἱ­ε­ρά Μο­νή Σταυ­ρο­νι­κή­τα. Εἶ­χαν κτυ­πή­σει οἱ κα­μπά­νες γι­ά τήν ἀ­γρυ­πνί­α. Κα­τέ­βαι­να ἀ­πό τό κελ­λί μου, ἀ­πό τίς ἐ­σω­τε­ρι­κές σκά­λες τῆς Μο­νῆς καί πή­γαι­να στό Κα­θο­λι­κό.Συ­νά­ντη­σα τόν π. Πα­ΐ­σι­ο πού καί ἐ­κεῖ­νος πή­γαι­νε στήν Ἐκ­κλη­σί­α γι­ά τήν ἀ­γρυ­πνί­α. Ἐ­νῶ βα­δί­ζα­με στούς δι­α­δρό­μους τῆς Μο­νῆς, ὑ­πῆρ­χε μι­ά λά­μπα πε­τρε­λαί­ου ἡ ὁ­ποί­α φώ­τι­ζε πο­λύ. Ὁ π. Πα­ΐ­σι­ος εἶ­πε:

«Νά τήν τα­πει­νώ­σου­με λί­γο», καί κα­τέ­βα­σε τό φυ­τί­λι.Μοῦ ἔ­κα­νε ἐ­ντύ­πω­ση καί ἡ φρά­ση καί τό ἦ­θος τῆς φρά­σε­ως.Ἔ­δει­χνε ἄν­θρω­πο τα­πει­νό.Στήν ἀ­γρυ­πνί­α αὐ­τή κα­τά τήν ἑ­ορ­τή τῶν ἁ­γί­ων Ἀ­πο­στό­λων Πέ­τρου καί Παύ­λου ἔ­γι­νε καί ἡ κου­ρά ἑ­νός μο­να­χοῦ.Ἔ­βλε­πα τόν π. Πα­ΐ­σι­ο νά κά­θε­ται στό στα­σί­δι του τα­πει­νά καί εὐ­λα­βι­κά, προ­σευ­χό­με­νος ὅ­λη τήν νύ­κτα.Θά μοῦ μεί­νη ἀ­ξέ­χα­στη ἡ σκη­νή πού τόν πα­ρε­κά­λε­σαν νά ψά­λη τόν ψαλ­μό

«ἐ­ξο­μο­λο­γεῖ­σθε τῷ Κυ­ρί­ῳ…» (Ψαλμ. ρλε΄).

 

 

 

 

Ἀ­κό­μη ἠ­χεῖ στ’ αὐ­τι­ά μου ὁ τρό­πος τῆς ψαλ­μω­δί­ας, σέ ἦ­χο τέ­ταρ­το, ὅ­πως τόν ἔ­ψα­λαν στά Φά­ρα­σα, μέ τήν λε­πτή καί κα­τα­νυ­κτι­κή φω­νή του, μι­ά φω­νή πού δέν ἔ­βγαι­νε ἀ­πό τό στό­μα του, ἀλ­λά ἀ­πό τήν καρ­δι­ά του. Ἰ­δι­αι­τέ­ρως τό­τε μι­ά ἀ­πό­λυ­τη σι­ω­πή καί κα­τα­νυ­κτι­κή ἀ­τμό­σφαι­ρα ἐ­πε­κρά­τη­σε στό Κα­θο­λι­κό τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς.Κά­ποι­α φο­ρά τόν ἐ­πι­σκέ­φθη­κα στό Κελ­λί τοῦ Τι­μί­ου Σταυ­ροῦ καί τόν βρῆ­κα νά ἑ­τοι­μά­ζε­ται γι­ά νά ἐ­πι­σκε­φθῆ τήν Ἱ­ε­ρά Μο­νή Σταυ­ρο­νι­κή­τα γι­ά ἀ­γρυ­πνί­α.Μέ πῆ­ρε μα­ζί του καί στό δρό­μο κου­βε­ντι­ά­ζα­με γι­ά δι­ά­φο­ρα θέ­μα­τα πνευ­μα­τι­κῆς ζω­ῆς.Τόν ρώ­τη­σα γι­ά τήν σχέ­ση πού ὑ­πάρ­χει Με­τα­ξυ Θε­οῦ Και Κτι­σε­ως.Ἀ­φοῦ μοῦ εἶ­πε με­ρι­κά πράγ­μα­τα, πῆ­γε στήν ἄ­κρη τοῦ μο­νο­πα­τι­οῦ, ἔ­πι­α­σε μέ τό χέ­ρι του τρυ­φε­ρά καί μα­λα­κά ἕ­να πρά­σι­νο φύλ­λο ἀ­πό ἕ­να φυ­τό καί χω­ρίς νά τό κό­ψη ἔ­σκυ­ψε καί τό ἀ­σπά­στη­κε. Μοῦ εἶ­πε:

«Ἀ­σπα­ζό­μα­στε τό ρά­σο τοῦ ἁ­γί­ου Νε­κτα­ρί­ου πού ἀ­νῆ­κε στόν Ἅ­γι­ο καί ἔ­χει ἐ­νέρ­γει­α ἀ­πό αὐ­τόν.Πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο πρέ­πει νά ἀ­σπα­ζό­μα­στε τά φυλ­λα­ρά­κι­α καί τήν κτί­ση πού μέ­σα της ἔ­χει τήν ἐ­νέρ­γει­α τοῦ Θε­οῦ». 

Μέ ἕ­ναν ἁ­πλό τρό­πο μοῦ ἔ­δει­ξε τήν θε­ο­λο­γί­α «Τῶν Λό­γων Τῶν ὄ­ντων», Τῆς Οὐ­σι­ο­ποι­οῦ Καί Ζω­ο­ποι­οῦ ἐ­νερ­γεί­ας Τοῦ Θε­οῦ Πού ὑ­πάρ­χει Σέ ὅ­λη Τήν Κτί­ση.

Σέ δύ­σκο­λες πε­ρι­ό­δους τῆς ζω­ῆς μου πά­ντο­τε ἐ­πι­σκε­πτό­μουν τόν π. Πα­ΐ­σι­ο γι­ά νά ζη­τή­σω τίς φω­τι­σμέ­νες συμ­βου­λές του. Στό θέ­μα αὐ­τό μέ πα­ρό­τρυ­νε καί ὁ ἀ­εί­μνη­στος Γέ­ρο­ντάς μου Μη­τρο­πο­λί­της Ἐ­δέσ­σης, Πέλ­λης καί Ἀλ­μω­πί­ας κυ­ρός Καλ­λί­νι­κος.

«Πή­γαι­νε, παι­δί μου, στόν π. Πα­ΐ­σι­ο γι­ά σοῦ πῆ καί ἐ­κεῖ­νος τήν ἄ­πο­ψή του», μοῦ ἔ­λε­γε.

Καί ὅ­ταν ἐ­πέ­στρε­φα ἀ­πό τό Ἅ­γι­ον Ὄ­ρος μέ ρω­τοῦ­σε Γι­ά Νά Βο­η­θη­θῆ καί ἐ­κεῖ­νος.Ὁ δέ π. Πα­ΐ­σι­ος σε­βό­ταν ὑ­περ­βο­λι­κά τόν ἀ­εί­μνη­στο Καλ­λί­νι­κο. Αὐ­τό δεί­χνει τήν πνευ­μα­τι­κή σχέ­ση με­τα­ξύ ἑ­νός ἁ­γί­ου Ἐ­πι­σκό­που καί ἑ­νός ἁ­γί­ου Μο­να­χοῦ.Ἐν­θυ­μοῦ­μαι ὅ­τι ὁ π. Πα­ΐ­σι­ος ἔ­στει­λε ἕ­να πνευ­μα­τι­κό του παι­δί στόν ἀ­εί­μνη­στο Καλ­λί­νι­κο γι­ά νά πά­ρη τήν γνώ­μη του γι­ά ἕ­να σο­βα­ρό θέ­μα καί ὁ Ἐ­πί­σκο­πος Καλ­λί­νι­κος τόν συμ­βού­λευ­σε οὐ­σι­α­στι­κά αὐ­τό πού ἤ­θε­λε ὁ π. Πα­ΐ­σι­ος καί τόν βο­ή­θη­σε.Δέν τόν ρω­τοῦ­σα :

Γι­ά Θε­ο­λο­γι­κά, Κοι­νω­νι­κά, Πο­λι­τι­κά, ἐκ­κλη­σι­α­στι­κά Καί ἐ­πι­στη­μο­νι­κά Θέ­μα­τα,ἀλ­λά πά­ντο­τε τόν ρω­τοῦ­σα :

Γι­ά Θέ­μα­τα Πνευ­μα­τι­κῆς Ζω­ῆς Πού εἶ­χαν σχέ­ση μέ τόν ἑ­αυ­τό μου καί τήν ποι­μα­ντι­κή μου δι­α­κο­νί­α.Οὔ­τε τόν ρω­τοῦ­σα χά­ρη πε­ρι­ερ­γεί­ας.Σε­βό­μουν τόν χρό­νο του καί τήν ζω­ή πού ζοῦ­σε.Καί ἐ­κεῖ­νος πά­ντο­τε μοῦ μι­λοῦ­σε μέ ἁ­πλό­τη­τα καί μέ πα­ρα­δείγ­μα­τα.Ἦ­ταν πο­λύ πνευ­μα­τι­κός ἄν­θρω­πος, ἔ­μπει­ρος στήν πνευ­μα­τι­κή ζω­ή, εἶ­χε δι­ά­κρι­ση, ἀλ­λά καί πο­λύ με­γά­λη τα­πεί­νω­ση.Πολ­λά ἀ­π’ ὅ­σα μοῦ εἶ­χε πῆ τά εἶ­δα γραμ­μέ­να καί στό βι­βλί­ο «Βί­ος Γέ­ρο­ντος Πα­ΐ­σί­ου τοῦ Ἁ­γι­ο­ρεί­του»,

Γι’ Αὐ­τό ἐ­πι­βε­βαι­ώ­νω Τήν Γνη­σι­ό­τη­τα Τοῦ Βι­βλί­ου Αὐ­τοῦ.Καποι­α φο­ρά μοῦ μι­λοῦ­σε γι­ά τό ὅ­τι δέν πρέ­πει νά κα­τα­κρί­νου­με τούς ἀν­θρώ­πους,ἀλ­λά νά τούς ἀ­γα­ποῦ­με.Καί μοῦ δι­η­γή­θη­κε τό πε­ρι­στα­τι­κό τό ὁ­ποῖ­ο, ὅ­πως εἶ­πε, τόἔ­λε­γε μό­νο σέ με­ρι­κούς πνευ­μα­τι­κούς ἀν­θρώ­πους πού δέν θά τόν πα­ρε­ξη­γοῦ­σαν,δη­λα­δή τό πε­ρι­στα­τι­κό πε­ρίτῆς μαρ­τυ­ρι­κῆς ἀ­ντι­με­τώ­πι­σης πει­ρα­σμοῦ», (σελ. 135 τοῦ βι­βλί­ου) ὅ­που γί­νε­ται λό­γος γι­ά τό ὅ­τι προ­κει­μέ­νου νά ἀ­ντι­με­τω­πί­ση τόν σαρ­κι­κό πει­ρα­σμό, ἔ­κο­ψε ἑ­πτά κομ­μά­τι­α κρέ­ας ἀ­πό τό πό­δι του. Μέ τήν προ­σθή­κη ὅ­μως, ὅ­πως μοῦ τό δι­η­γή­θη­κε, ὅ­τι πε­ρι­τύ­λι­ξε τό πληγωμένο πό­δι του μέ δι­ά­φο­ρα πα­νι­ά, καί στήν κα­τά­στα­ση αὐ­τή τόν βρῆ­καν με­ρι­κοί Κο­νι­τσι­ῶ­τες πού τόν πῆ­γαν στόν Νο­σο­κο­μεῖ­ο γι­ά θε­ρα­πεί­α. Καί ὅ­ταν τόν ρω­τοῦ­σαν γι­ά τό τί ἀ­κρι­βῶς ἔ­γι­νε, ἐ­κεῖ­νος, προ­κει­μέ­νου νά μήν ἀ­πο­κα­λύ­ψη τό πε­ρι­στα­τι­κό, τούς εἶ­πε ὅ­τι τόν ἔ­φα­γαν οἱ ἀρ­κοῦ­δες.Τό ση­μα­ντι­κό ὅ­μως εἶ­ναι ὅ­τι ὅ­ταν μοῦ δι­η­γεῖ­το τό πε­ρι­στα­τι­κό σή­κω­σε δι­α­κρι­τι­κά τό σκέ­λος τοῦ πα­ντε­λο­νι­οῦ του καί μοῦ ἔ­δει­ξε τίς οὐ­λές πού ὑ­πῆρ­χαν στό πό­δι του.«Καὶ ὁ ἑ­ω­ρα­κὼς με­μαρ­τύ­ρη­κε, καὶ ἀ­λη­θι­νὴ αὐ­τοῦ ἐ­στιν ἡ μαρ­τυ­ρί­α» (Ἰω.ιθ΄,35).Μι­λώ­ντας ἀ­κό­μη γι­ά τούς πει­ρα­σμούς τοῦ δι­α­βό­λου, μοῦ ἀ­πε­κά­λυ­ψε τό πε­ρι­στα­τι­κό πού συ­νέ­βη στό ὄ­ρος Σι­νᾶ μέ τό ξυ­πνη­τή­ρι, πού πε­ρι­γρά­φε­ται στό ὡς ἄ­νω βι­βλί­ο (σελ. 169-170).Κά­ποι­α φο­ρά πού τόν ρώ­τη­σα πῶς πρέ­πει νά ζοῦ­με στήν Ἐκ­κλη­σί­α, μοῦ εἶ­πε μέ ἁ­πλό καί ἀ­νε­πι­τή­δευ­το τρό­πο:«Νά αἰ­σθα­νό­μα­στε τούς ἁ­γί­ους καί τούς ἀγ­γέ­λους δί­πλα μας».Καί στήν συ­νέ­χει­α εἶ­πε:

«Πολ­λές φο­ρές βλέ­πω δί­πλα μου τόν ἄγ­γε­λο φύ­λα­κά μου καί τόν φι­λά­ω».

Σε­βό­ταν τόν Γέ­ρο­ντά μου Μη­τρο­πο­λί­τη Ἐ­δέσ­σης Καλ­λί­νι­κο. Ὅ­ταν κά­ποι­α φο­ρά ἐ­πι­σκέ­φθη­κα τόν π. Πα­ΐ­σι­ο καί τοῦ εἶ­πα γι­ά τίς συ­κο­φα­ντί­ες πού ἔ­γρα­φαν ἐ­να­ντί­ον του, ἀ­μέ­σως εἶ­δα νά κυ­λοῦν δά­κρυ­α ἀ­πό τά μά­τι­α του καί μοῦ εἶ­πε:

«Ὅ­σοι ἀ­δι­κοῦ­νται ἀ­γα­πι­οῦ­νται πο­λύ ἀ­πό τόν Θε­ό. Αὐ­τοί εἶ­ναι παι­δι­ά τοῦ Θε­οῦ.Ἀ­λοί­μο­νο ὅ­μως γι­ά τούς πνευ­μα­τι­κούς ἀν­θρώ­πους, οἱ ὁ­ποῖ­οι δέν λαμ­βά­νουν μέ­ρος καί δέν τόν ὑ­πο­στη­ρί­ζουν.Θά τό βροῦν μπρο­στά τους κα­τά τήν Ἡ­μέ­ρα τῆς Κρί­σε­ως».Ἀ­γα­ποῦ­σε πο­λύ αὐ­τούς πού ἐ­συ­κο­φα­ντοῦ­το καί ἀ­δι­κοῦ­ντο, ἀλ­λά ὑ­πέ­με­ναν τήν ἀ­δι­κί­α.Σέ μι­ά ἐ­πί­σκε­ψή μου στό Ἅ­γι­ον Ὄ­ρος (τόν Νο­έμ­βρι­ο τοῦ­1­9­79) τόν ἀ­να­ζη­τοῦ­σα ἐ­πι­στα­μέ­νως γι­ά νά συ­ζη­τή­σω ἕ­να θέ­μα. Ἔ­μα­θα ὅ­τι βρι­σκό­ταν στήν Ἱ­ε­ρά Μο­νή Ὁ­σί­ου Γρη­γο­ρί­ου, γι­α­τί εἶ­χε κλη­θῆ ἀ­πό τόν Ἡγού­με­νο γι­ά νά δῆ τούς μο­να­χούς. Πῆ­γα λοι­πόν στήν Ἱ­ε­ρά Μο­νή Ὁ­σί­ου Γρη­γο­ρί­ου καί σέ κά­ποι­ο δι­ά­λειμ­μα τοῦ εἶ­πα ὅ­τι ἤ­θε­λα νά τόν δῶ. Μοῦ εἶ­πε:

«Δέν θά σέ δῶ ἐ­δῶ στήν Μο­νή, ἀλ­λά αὔ­ρι­ο θά πᾶ­με στήν Ἱ­ε­ρά Μο­νή Σι­μω­νό­πε­τρας καί ἐ­κεῖ θά βροῦ­με κά­ποι­ο χρό­νο γι­ά νά τά ποῦ­με».Γι­ά μέ­να ἦ­ταν μι­ά εὐ­και­ρί­α νά εἶ­μαι κο­ντά του πε­ρισ­σό­τε­ρες ἡμέρες.Ὕ­στε­ρα ἀ­πό δύ­ο ἡ­μέ­ρες ἀ­νε­βή­κα­με μα­ζί στήν Ἱ­ε­ρά Μο­νή Σιμωνό­πε­τρας.Τό βρά­δυ ἐ­κεῖ­νο συ­νέ­βη τό πε­ρι­στα­τι­κό μέ τά «τα­γκα­λά­κι­α» πού πε­ρι­γρά­φε­ται στό βι­βλί­ο «Βί­ος Γέ­ρο­ντος Πα­ΐ­σί­ου τοῦ Ἁ­γι­ο­ρεί­του» (σελ. 580), σύμ­φω­να μέ τό ὁ­ποῖ­ο οἱ δαί­μο­νες τήν νύ­χτα κτυ­ποῦ­σαν τήν πόρ­τα τοῦ κελ­λι­οῦ του, ἄ­κου­γε φω­νές ἀ­π’ ἔ­ξω κλπ.Τό δι­η­γεῖ­το τήν ἄλ­λη μέ­ρα μέ πο­λύ χι­οῦ­μορ καί χά­ρη. Ἀλ­λά οὔ­τε ἐ­κεῖ βρῆ­κε εὐ­και­ρί­α νά μέ δῆ. Μοῦ εἶ­πε:

 

 

 

«Θά σέ πά­ρω μα­ζί μου στό κελ­λί Πα­να­γού­δα».

 

 

 

Με­τά ἀ­πό δύ­ο μέ­ρες εἶ­χα τήν εὐ­λο­γί­α καί τήν χα­ρά νά βα­δί­σω μα­ζί του καί μα­ζί μέ με­ρι­κούς ἄλ­λους, ὅ­πως τόν ἀ­εί­μνη­στο π. Ἰ­σα­άκ, πε­ρί­που γι­ά τέσ­σε­ρεις ὧ­ρες, ἀ­πό τήν Ἱ­ε­ρά Μο­νή Σι­μω­νό­πε­τρας μέ­χρι τό κελ­λί του στήν Πα­να­γού­δα. Στόν δρό­μο συ­νε­χῶς ἐ­πα­να­λάμ­βα­νε, μέ τόν δι­κό του τρό­πο, τό «δό­ξα σοι ὁ Θε­ός». Μέ ἔ­βα­λε νά κα­θί­σω ἐ­πά­νω στό ἄ­λο­γο, πα­ρά τίς ἀ­ντιρ­ρή­σεις μου, καί ἐ­κεῖ­νος βά­δι­ζε μέ τά πό­δι­α.Ἔ­κα­να γι­ά λί­γο ὑ­πα­κο­ή, ἀλ­λά ἀ­μέ­σως κα­τέ­βη­κα. Ὅ­ταν συ­να­ντού­σα­με κά­ποι­ο κελ­λί, κτυ­ποῦ­σε τήν πόρ­τα, φώ­να­ζε μέ τήν λε­πτή καί δι­α­κρι­τι­κή φω­νή του τόν Γέ­ρο­ντα τοῦ Κελ­λι­οῦ, συ­ζη­τοῦ­σε μα­ζί του μέ πο­λύ κα­λω­σύ­νη. Ἐ­πί­σης ἦ­ταν πο­λύ δι­δα­κτι­κός μα­ζί μας.Ὅ­ταν φθά­σα­με στήν Πα­να­γού­δα, εἶ­χε βρα­δι­ά­σει καί μέ κρά­τη­σε στό κελ­λί του νά κοι­μη­θῶ.Κά­ποι­ος ἄλ­λος τῆς πα­ρέ­ας πῆ­γε στήν Ἱ­ε­ρά Μο­νή Κουτλουμουσίου.Πα­ρέ­θε­σε στήν τρά­πε­ζα τό γλυ­κό πού τοῦ εἶ­χαν δώ­σει ἀ­πό τήν Ἱε­ρά Μο­νή Σι­μω­νό­πε­τρας.Ἐ­κεῖ­νος δέν ἔ­φα­γε ἀ­πό αὐ­τό, ἀλ­λά ἔ­φα­γε ἕ­να κρεμ­μύ­δι μέ λί­γο ψω­μί.Βε­βαί­ως ἤ­μουν πά­ρα πο­λύ συ­νε­σταλ­μέ­νος, γι­α­τί εἶ­χα γνώ­ση ποῦ βρι­σκό­μουν.Με­τά ἀ­πό τήν προ­σευ­χή, μοῦ ὑ­πέ­δει­ξε ἕ­να ξύ­λι­νο κρεβ­βά­τι, ὅ­που θά κοι­μό­μουν τό βρά­δυ, στό «σα­λό­νι» του. Μοῦ εἶ­πε:

«Νά κοι­μη­θῆς ἐ­δῶ, πά­ρε καί αὐ­τές τίς κου­βέρ­τες καί τό πρω­ΐ στίς τρεῖς ἡ ὥ­ρα θά σέ ξυ­πνή­σω γι­ά νά προ­σευ­χη­θοῦ­με καί οἱ δύ­ο ὁ κα­θέ­νας στό Κελ­λί του μέ τό κο­μπο­σχοί­νι».

Συ­ναι­σθα­νό­με­νος ὅ­τι στόν ἴ­δι­ο χῶ­ρο βρί­σκε­ται ὁ ὅ­σι­ος Πα­ΐ­σι­ος, δέν μπο­ροῦ­σα νά κοι­μη­θῶ, γι­α­τί αἰ­σθα­νό­μουν ὅ­τι μέ ἔ­βλε­πε μέ τό χά­ρι­σμά του.Ξά­πλω­σα στό κρεβ­βά­τι, προ­σπα­θώ­ντας νά κά­νω ὅ­λη τήν νύ­κτα τήν εὐ­χή, μέ συ­γκε­ντρω­μέ­νο τόν νοῦ, γι­α­τί ἔ­λε­γα στόν ἑ­αυ­τό μου ὅ­τι μέ πα­ρα­κο­λου­θεῖ ὁ π. Πα­ΐ­σι­ος. Αὐ­τό γι­νό­ταν καί λί­γο ἐ­γω­ϊ­στι­κά.Ὅ­λη τήν νύ­χτα ἄ­κου­γα τά βή­μα­τα τοῦ π. Πα­ϊ­σί­ου στό δω­μά­τι­ό του καί ἔ­ξω ἀπ΄ αὐ­τό. Τίς πε­ρισ­σό­τε­ρες φο­ρές τό αἰ­σθα­νό­μουν σάν νά ἔ­κα­νε με­τά­νοι­ες καί ἄλ­λες φο­ρές σάν νά βά­δι­ζε.Στίς τρεῖς ἡ ὥ­ρα, χω­ρίς νά κοι­μη­θῶ κα­θό­λου καί χω­ρίς νά κα­τα­λά­βω πῶς πέ­ρα­σε ἡ ὥ­ρα, ἄ­κου­σα τήν λε­πτή φω­νού­λα του πού μέ κα­λοῦ­σε νά ση­κω­θῶ γι­ά νά κά­νω κο­μπο­σχοί­νι στό κελ­λί μου.Πράγ­μα­τι συ­νέ­χι­σα τήν εὐ­χή, τήν ὁ­ποί­α ἔ­κα­να μέ­χρι τό­τε, μέ δυ­να­τό­τε­ρη ἔ­ντα­ση.

Τό πρω­ΐ, ὅ­ταν τόν ρώ­τη­σα γι­ά τίς κι­νή­σεις του, τά βή­μα­τά του κλπ., μοῦ εἶ­πε ὅ­τι τόν ἐ­νό­χλη­σε τό στο­μά­χι του. Δέν μπο­ρῶ βέ­βαι­α οὔ­τε νά τό πιστεύ­σω, οὔ­τε νά τό ἀρ­νη­θῶ.Αἰ­σθάν­θη­κα ἐ­κεῖ­νες τίς ἡ­μέ­ρες καί ἰ­δι­αί­τε­ρα ἐ­κεῖ­νο τό βρά­δυ αὐτό πού γρά­φει ὁ Εὐ­αγ­γε­λι­στής Ἰ­ω­άν­νης γι­ά τούς δύ­ο Μα­θη­τές (Ἀν­δρέ­α καί Πέ­τρο) πού ρώ­τη­σαν τόν Χρι­στό:

«Δι­δά­σκα­λε, ποῦ μέ­νεις;». Καί Ἐκεῖ­νος τούς εἶ­πε:«ἔρ­χε­σθε καί ἴ­δε­τε». Καί ὅ­πως γρά­φει ὁ Εὐ­αγ­γε­λι­στής:«ἦλ­θον οὖν καί εἶ­δον ποῦ μέ­νει, καί πα­ρ’ αὐ­τῷ ἔ­μει­ναν τήν ἡ­μέ­ραν ἐ­κεί­νην· ὥ­ρα ἦν ὡς δε­κά­τη» (Ἰ­ω. α΄, 38-39).Κα­τά τούς Πα­τέ­ρας, τό ὅ­τι ἔ­μει­ναν στήν οἰ­κί­α μα­ζί μέ τόν Χρι­στό, ση­μαί­νει ὅ­τι βρί­σκο­νταν μέ­σα στήν θε­ω­ρί­α ὅ­λη τήν ἡ­μέ­ρα ἐ­κεί­νη.Γι’ αὐ­τό θυ­μό­ντου­σαν ἔ­ντο­να τό πε­ρι­στα­τι­κό. Τη­ρου­μέ­νων τῶν ἀ­να­λο­γι­ῶν, ἔ­μει­ναν βα­θει­ά χα­ραγ­μέ­νες καί στήν δι­κή μου μνή­μη τῆς καρ­δι­ᾶς ἐ­κεῖ­νες οἱ ἡ­μέ­ρες καί ἐ­κεῖ­νο τό βρά­δυ, πού ἔ­μει­να στό σπί­τι ἑ­νός ἁ­γί­ου ἀν­θρώ­που και αἰ­σθάν­θη­κα τήν ἐ­νέρ­γει­ά του. Ἦ­ταν 19 Νο­εμ­βρί­ου­1­9­79.

9. Κά­πο­τε ἐ­πι­σκέ­φθη­κα τόν π. Πα­ΐ­σι­ο μέ ἕ­ναν Φοι­τη­τή Τῆς Θε­ο­λο­γί­ας πού βρι­σκό­ταν σέ μι­ά ἡ­λι­κί­α κρί­σι­μη. Τόν ρώ­τη­σε γι­ά τίς σπου­δές του.Ὁ φοι­τη­τής μέ ἀ­φέ­λει­α τοῦ εἶ­πε γι­ά μι­ά ἐρ­γα­σί­α του σχε­τι­κά μέ τήν δη­μι­ουρ­γί­α τοῦ ἀν­θρώ­που.

Σέ κά­ποι­α στιγ­μή εἶ­πε στόν π. Πα­ΐ­σι­ο:

«Ὁ Θε­ός κά­πο­τε δέν ἤ­ξε­ρε τί νά κά­νη καί ἔ­πλα­σε τόν Ἀ­δάμ καί τήν Εὔ­α, γι­ά νά πε­ρά­ση τόν και­ρό Του».

Εἶ­δα ἀ­στρα­πι­αῖ­α τόν π. Πα­ΐ­σι­ο νά ση­κώ­νη τό χέ­ρι του καί νά τοῦ δί­δη ἕ­να γε­ρό χα­στού­κι.Ὁ φοι­τη­τής τά ἔχα­σε, ζα­λί­στη­κε, ἔ­μει­νε γι­ά λί­γο μέ γουρ­λω­μέ­να τά μά­τι­α γι­ά νά συ­νει­δη­το­ποι­ή­ση τί ἔ­γι­νε, καί με­τά ἄρ­χι­σε νά κλαί­η μέ ἀ­να­φι­λη­τά σάν μι­κρό παι­δί. Ὁ π. Πα­ΐ­σι­ος τόν κοί­τα­ζε, δέν ἔ­λε­γε τί­πο­τε Καί Τόν ἄ­φη­σε Νά Κλά­ψη.

Με­τά ἀ­πό πο­λύ κλά­μα τοῦ εἶ­πε:

«Εὐ­λο­γη­μέ­νε, τί εἶ­ναι αὐ­τό πού εἶ­πες; Ἔ­λα μα­ζί μου». Τόν πῆ­ρε ἀ­πό τό χέ­ρι, ὅ­πως ἡ μά­να τό μι­κρό παι­δί, τόν πῆ­γε στόν νι­πτή­ρα καί τοῦ εἶ­πε:

«Πλύ­νε τό πρό­σω­πό σου». Ὕ­στε­ρα τοῦ ἔ­δω­σε μι­ά πε­τσέ­τα γι­ά νά σκου­πί­ση τό πρό­σω­πό του ἀ­πό τά δά­κρυ­α, καί τόν ἔ­φε­ρε στήν προηγούμε­νη θέ­ση, ὁ­πό­τε καί ἄρ­χι­σε μέ ἱ­λα­ρό­τη­τα, μέ τρυ­φε­ρό­τη­τα καί μέ πολ­λή ἀ­γά­πη νά τοῦ ὑ­πο­δει­κνύ­η τό λά­θος του καί νά τοῦ λέ­γη ὅ­τι δέν πρέ­πει νά μι­λᾶ­με μέ ἀ­πρέ­πει­α γι­ά τόν Θε­ό καί τό ἔρ­γο Του.Μαλι­στα τοῦ ἔ­γρα­ψε μι­ά χα­ρι­τω­μέ­νη ἀ­φι­έ­ρω­ση σέ ἕ­να βι­βλί­ο του καί τοῦ τό ἔ­δω­σε. Πε­ριτ­τό δέ νά πῶ ὅ­τι ἐ­γώ πα­ρα­κο­λου­θοῦ­σα ὅ­λη αὐ­τή τήν σκη­νή ἄ­φω­νος καί ἐκ­στα­τι­κός.

 

 

 

10. Ὅ­ταν τόν ἐ­πι­σκε­πτό­μουν, με­τά ἀ­πό τίς συμ­βου­λές πού τοῦ ζη­τοῦ­σα γι­ά θέ­μα­τα προ­σω­πι­κῆς μου ζω­ῆς, τόν ρω­τοῦ­σα καί γι­ά θέ­μα­τα ποῦ ἀ­ντι­με­τώ­πι­ζα μέ τά πνευ­μα­τι­κά μου παι­δι­ά.Τοῦ εἶ­πα γι­ά κά­ποι­ο παι­δί πού ἦ­ταν πο­λύ ζω­η­ρός καί ἀ­ντι­δρα­στι­κός καί τοῦ ζή­τη­σα τήν γνώ­μη του γι­ά τό πῶς νά τόν ἀ­ντι­με­τω­πί­ζω.Μοῦ ἀ­πή­ντη­σε ἀ­φο­πλι­στι­κά:«Νά κά­νης ὅ,τι ὁ ἀ­γω­γι­ά­της μέ τό ζῶ­ο. Νά κρα­τᾶς γε­ρά τά γκέ­μι­α καί νά κά­θε­σαι μα­κρυ­ά γι­ά νά μή τρῶς τίς κλω­τσι­ές του».

11. Μι­ά πε­ρί­ο­δο τῆς ζω­ῆς μου εἶ­χα ἔ­ντο­νη ἐ­πι­θυ­μί­α νά μο­νά­σω σέ Ἱ­ε­ρά Μο­νή πλη­σί­ον τῆς πό­λε­ως Ἐ­δέσ­σης, μέ μι­ά μι­κρή ἀ­δελ­φό­τη­τα νέ­ων μο­να­χῶν, καί τοῦ ζη­τοῦ­σα τήν γνώ­μη του μέ γράμ­μα.Δέν μοῦ ἔ­γρα­ψε.Ὅ­ταν πλη­ρο­φο­ρή­θη­κα ὅ­τι βρι­σκό­ταν ἐ­κεῖ­νο τόν και­ρό στήν Ἱ­ε­ρά Μο­νή Ἁ­γί­ου Ἰ­ω­άν­νου τοῦ Θε­ο­λό­γου στήν Σου­ρω­τή, τη­λε­φώ­νη­σα γι­ά νά τόν ἐ­πι­σκε­φθῶ.Ἡ μο­να­χή πού σή­κω­σε τό τη­λέ­φω­νο μοῦ εἶ­πε:

«Αὔ­ρι­ο ἔ­χει πρό­γραμ­μα νά ἔλ­θη στήν Ἔ­δεσ­σα». Ξαφ­νι­ά­στη­κα. Πράγ­μα­τι, τήν ἄλ­λη ἡ­μέ­ρα εἶ­δα τόν π. Πα­ΐ­σι­ο στήν Ἔ­δεσ­σα. Ἦλ­θε στήν Ἱ­ε­ρά Μη­τρό­πο­λη καί ἔκα­νε ἐ­δα­φι­αί­α με­τά­νοι­α μπρο­στά στόν ἀ­εί­μνη­στο Μη­τρο­πο­λί­τη Ἐ­δέσ­σης Καλ­λί­νι­κο.Στήν συ­νέ­χει­α ἐ­πι­σκε­φθή­κα­με τόν χῶ­ρο τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς ὅ­που εἶ­χα ἐ­πι­θυ­μί­α νά με­τα­βῶ. Ὅ­λη τήν ἡ­μέ­ρα ἤ­μα­σταν μα­ζί.Ἦ­ταν πο­λύ δι­δα­κτι­κός καί οἱ συμ­βουλές του μέ βοήθησαν πολύ.

12. Με­τά τήν κοί­μη­ση τοῦ ἀ­ει­μνή­στου Γε­ρο­ντός μου Καλ­λι­νί­κου ὑπῆρχαν προ­βλή­μα­τα ἀ­πό τόν νέ­ο Μη­τρο­πο­λί­τη.Ἐ­πει­δή τίς δύ­σκο­λες στιγ­μές τῆς ζω­ῆς μου ρω­τοῦ­σα τόν π. Πα­ΐ­σι­ο, γι’ αὐ­τό καί τήν πε­ρί­ο­δο ἐ­κεί­νη πολ­λές φο­ρές ἦλ­θα σέ ἐ­πι­κοι­νω­νί­α μα­ζί του, εἴ­τε προ­φο­ρι­κῶς εἴ­τε γρα­πτῶς.Οἱ συμ­βου­λές πού μοῦ ἔ­δω­σε μέ τήν προ­σω­πι­κή του ἐ­πι­κοι­νω­νί­α ἦ­ταν πο­λύ ση­μα­ντι­κές.Στά γράμ­μα­τα τά ὁ­ποῖ­α τοῦ ἀ­πέ­στει­λα δέν μοῦ ἀ­πα­ντοῦ­σε, ἀλ­λά καταλά­βαι­να τήν προ­σευ­χή του.Γι­α­τί ὅ­ταν μι­ά φο­ρά τοῦ ἀ­πέ­στει­λα ἕ­να γράμ­μα, μέ τό ὁ­ποῖ­ο τοῦ ζη­τοῦ­σα ἀ­γω­νι­ω­δῶς τήν βο­ή­θει­ά του,Χω­ρίς Νά Μοῦ ἀ­πα­ντή­ση Γραπτῶς, ὕ­στε­ρα ἀ­πό Με­ρι­κές ἡ­μέ­ρες, ἦλ­θε ἡ Λύ­τρω­ση ἀ­πό Τήν Δύ­σκο­λη ἐ­κεί­νη Κα­τά­στα­ση.Τό­τε ἔ­γι­ναν πολ­λά καί συ­ντα­ρα­κτι­κά, ἔ­φυ­γα ἀ­πό τήν Ἔ­δεσ­σα πρός τήν Λε­βα­δει­ά καί τήν Ἀ­θή­να πο­λύ ξαφ­νι­κά καί ἀ­πο­φα­σι­στι­κά, καί ἄρ­χι­σαν νά λύ­ω­νται ὅ­λα τά θέ­μα­τα, ὁ­πό­τε τό θε­ώ­ρη­σα ὡς μι­ά ἀ­πά­ντη­ση τῆς προ­σευ­χῆς τοῦ Γέ­ρο­ντα.

 

 

 

13. Ἐν­θυ­μοῦ­μαι μέ συ­γκί­νη­ση ἕ­να συ­γκε­κρι­μέ­νο πα­ρά­δειγ­μα: Ἔ­πρε­πε ὁ­πωσ­δή­πο­τε νά λά­βω τήν συμ­βου­λή του γι­ά ἕ­να πο­λύ ση­μα­ντι­κό θέ­μα πού ἀ­ντι­με­τώ­πι­ζα.Πῆ­γα στό κελ­λί του στήν Πα­να­γού­δα καί κτύ­πη­σα τό κα­μπα­νά­κι, πα­ρα­μέ­νο­ντας γι­ά μι­ά ὥ­ρα σχε­δόν ἔ­ξω ἀ­πό τήν πόρ­τα τοῦ φρά­κτη. Ἀλλά «οὐκ ἦν φω­νή οὐκ ἦν ἀ­κρό­α­σις». Ἤ­ξε­ρα ὅ­μως ὅ­τι ἐ­κεῖ­νο τόν και­ρό ὁ Γέ­ρο­ντας ἔ­φευ­γε τό πρω­ΐ ἀ­πό τό κελ­λί του καί ἐ­πέ­στρε­φε τό βρά­δυ.Ἔ­γρα­ψα, λοι­πόν, ἕ­να ση­μεί­ω­μα, τό ἄ­φη­σα στόν εἰ­δι­κό χῶ­ρο πού ὑ­πῆρ­χε γι­ά τόν σκο­πό αὐ­τό καί τόν πλη­ρο­φο­ροῦ­σα ὅ­τι θά τόν ἐπισκεπτό­μουν τήν ἄλ­λη ἡ­μέ­ρα τό πρω­ΐ στίς 8 ἡ ὥ­ρα.Πράγ­μα­τι, τήν ἑ­πο­μέ­νη ἡ­μέ­ρα κα­τέ­βαι­να τό δρο­μά­κι ἀ­πό τήν δι­α­σταύ­ρω­ση τοῦ δρό­μου Σταυ­ρο­νι­κή­τα – Κα­ρυ­ές πρός τήν Πα­να­γού­δα. Σέ κά­ποι­α στιγ­μή, πρίν φθάσω στήν Παναγούδα, ἄ­κου­σα ἀ­πό τό βουναλάκι μι­ά φω­νή:«Ἔ­ε­ε! Ἔ­ε­ε! π. Ἱ­ε­ρό­θε­ε ἐ­δῶ εἶ­μαι, ἔ­λα ἀ­πό τό δρο­μά­κι πού εἶ­ναι μπρο­στά σου καί θά μέ βρῆς».Στήν ἀρ­χή δέν κα­τά­λα­βα ποι­ός μέ φώ­να­ζε, ὕ­στε­ρα ὅ­μως συνειδητο­ποί­η­σα ὅ­τι ἦ­ταν ὁ π. Πα­ΐ­σι­ος. Πῆ­ρα τό δρο­μά­κι καί ἀνηφόρησα. Ἐ­κεῖ­νος μέ ἔ­βλε­πε καί μέ κα­θο­δη­γοῦ­σε πρός τήν κα­τεύ­θυν­ση πού ἔ­πρε­πε νά πά­ρω.Ἀ­νε­βαί­νο­ντας ψη­λά τόν εἶ­δα νά κά­θε­ται σέ κά­ποι­ο ξέ­φω­το. Κά­θι­σα δί­πλα του, τοῦ ἀ­νέ­φε­ρα τό πρό­βλη­μά μου, γι­ά πο­λύ ὥ­ρα μοῦ ἔ­δι­δε συμ­βου­λές καί λύ­σεις πολύ σημαντικές.Αὐ­τή ἦ­ταν ἡ τε­λευ­ταί­α συ­νά­ντη­ση πού εἶ­χα μέ τόν π. Πα­ΐ­σι­ο καί ἦ­ταν πο­λύ οὐ­σι­α­στι­κή.

Ἡ συμ­βου­λή του ἦ­ταν τό­σο δι­α­κρι­τι­κή καί σο­φή, πού τήν θαύ­μα­σε ἀ­κό­μη καί ἕ­νας ἐ­ξα­γι­α­σμέ­νος Ἱ­ε­ρο­μό­να­χος.

Ε­δι­νε ἀ­πα­ντή­σεις φω­τι­σμέ­νες, χω­ρίς νά τίς ἐ­πι­βά­λη σ’ αὐ­τόν πού ρω­τοῦ­σε καί χω­ρίς νά ἀ­ναι­ρῆ τίς συμ­βου­λές ἄλ­λων Πνευματικῶν πα­τέ­ρων. Ἐ­πρό­κει­το γι­ά δι­ά­κρι­ση ὑ­ψη­λῶν πνευ­μα­τι­κῶν προ­δι­α­γρα­φῶν.

Γε­νι­κά, ἡ μορ­φή τοῦ π. Πα­ϊ­σί­ου καί ἡ ἐ­πι­κοι­νω­νί­α μα­ζί του, μα­ζί καί μέ μερι­κούς ἄλ­λους θε­ου­μέ­νους πού μέ ἀ­ξί­ω­σε ὁ Θε­ός νά γνω­ρί­σω στήν ζω­ή μου, ἦ­ταν καί εἶ­ναι μι­ά πο­λύ ση­μα­ντι­κή πα­ρου­σί­α στήν ζω­ή μου.

Ἦ­ταν ἕ­νας φω­τι­σμέ­νος ἀ­πό τόν Θε­ό ἄν­θρω­πος, ἕ­νας ἀ­σκη­τής – ἀ­να­χω­ρη­τής τοῦ 4ου αἰ­ῶ­νος πού ἔ­ζη­σε στόν δι­κό μας αἰ­ώ­να. Ταυ­τό­χρο­να ὅμως ἦ­ταν ἕ­νας πα­τέ­ρας καί ἀ­δελ­φός, μέ δι­ά­κρι­ση, σύ­νε­ση καί χι­οῦ­μορ. Ἔ­λε­γε ὑ­ψη­λές ἀ­λή­θει­ες μέ πο­λύ ἔ­ξυ­πνο καί χα­ρι­τω­μέ­νο τρό­πο καί ἔ­λε­γε ἁ­πλά πα­ρα­δείγ­μα­τα μέ πολύ βα­θύ πε­ρι­ε­χό­με­νο.Δέν ἔ­κα­νε οὔ­τε τόν δά­σκα­λο οὔ­τε τόν μο­να­χό, ἐ­νῶ ἦ­ταν καί ἀ­λη­θι­νός δά­σκα­λος καί πραγ­μα­τι­κός μο­να­χός, ἕ­νας ἀ­λη­θι­νός ἄν­θρω­πος, ἄνθρωπος τοῦ Θε­οῦ, πού δί­δα­σκε μέ τήν προ­σευ­χή, τήν σι­ω­πή, τό χιουμορ, τήν ἀ­γά­πη, τήν αὐ­το­μεμ­ψί­α καί τήν δι­α­κρι­τι­κή καί ἔ­ξυ­πνη συμβου­λή, χω­ρίς νά προ­σβά­λη κα­νέ­ναν.Ὅ­ταν ἐ­πα­να­φέ­ρω στήν μνή­μη μου τήν ἁ­γι­α­σμέ­νη αὐ­τή μορ­φή συ­γκι­νοῦ­μαι, δα­κρύ­ζω καί προ­σεύ­χο­μαι.

Νά ἔ­χου­με τίς ἅ­γι­ες εὐ­χές του.–

 

ΤΟ ΤΥΠΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ.

 

ΤΟ ΤΥΠΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ.

Ό Γέροντας, αφού έκανε πολλές δοκιμές στον εαυτό του, προσπαθώντας να εφαρμόσει ότι γράφουν τα ασκητικά βιβλία καί συμβουλευόμενος έμπειρους Γέροντες,Κατέληξε Σε Ένα Τυπικό.Αναλογα Με Τις Δυναμεις, Την Ηλικια, Τον Χρονο Που Ειχε, Τον Τοπο Που Εκανε Την Ασκηση Του, Ρυθμιζε Και Το Τυπικο Του.

Έλεγε ότι«ό μοναχός πρέπει να μπει σ’ ένα μοναχικό τυπικό. Κάθε δέκα χρόνια πρέπει να κάνη αναθεώρηση των δυνάμεων του καί να κανονίσει στον εαυτό του την κατάλληλη άσκηση. 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος Παισιος

 

 

•    Όταν κανείς είναι νέος,Έχει περισσότερη ανάγκη Από Ύπνο καί Λιγότερη Από Ξεκούραση. 

•    Όταν Γεράσει, του χρειάζεται: Περισσότερη Ξεκούραση  Καί Λιγότερος Ύπνος. Μεγάλη δύναμη έχει ή συνήθεια. Κάτι πού το συνηθίζει ό οργανισμός καί χωρίς να το εχη ανάγκη, Όταν Έρθει Ή Ώρα θα το ζητήσει».

Το τυπικό του ήταν περίπου το εξής:

Στις 3 μ.μ. ( 9η βυζαντινή ) έκανε Ένατη καί Εσπερινό, καί μετά έτρωγε κάτι.Ύστερα έκανε το Απόδειπνο καί μερικές ώρες κομποσχοίνι.

Πριν Απο Τα Μεσανυχτα Ξυπνουσε Και Αρχιζε Τον Κανονα Και Εν Συνεχεια Την Ακολουθια Του Με Κομποσχοινι.Όταν τελείωνε, ξεκουραζόταν λίγο καί με το φώτισμα άρχιζε πάλι τα πνευματικά.

 

Σχετική εικόνα

 

 

 

Όταν ήταν απερίσπαστος από τον κόσμο, έκανε την κάθε Ώρα στην ώρα της καί ενδιάμεσα Εργοχειρούσε Λέγοντας Την Ευχή.Για ένα διάστημα ξεκουραζόταν αμέσως μετά την δύση του ηλίου, όλη τη νύχτα αγρυπνούσε καί υστέρα ξεκουραζόταν λίγο το πρωί.

Το Μεσημερι Δεν Αναπαυοταν.

Δεν είναι δυνατό να γίνει λόγος για τυπικό του Γέροντα όταν έκανε άσκηση νεώτερος στην έρημο του Σινά, διότι 

 

 

 

«ό πας δρόμος αυτού Ην Προσευχή αέναος καί έρως προς Θεόν άνείκαστος»,και πολλές ώρες εργόχειρο χωρίς να τον κουράζει.Τότε δεν έβλεπε ανθρώπους, ήταν τελείως αμέριμνος και απερίσπαστος.Όταν ήταν στον «Τίμιο Σταυρό» διάβαζε μόνο τον εξάψαλμο, τον κανόνα του Μηναίου και το απόγευμα το Θεοτοκάριο του αγίου Νικόδημου.

Τα υπόλοιπα τα έκανε με κομποσχοινι.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος Παισιος

 

 

Στην «Παναγούδα» έκανε: 

•    Τρία κομποσχοίνια (3ΟΟάρια) στον Χριστό,
•    Ένα στην Παναγία, 

•    Ένα στον Τίμιο Πρόδρομο, 

•    Ένα στον Άγιο της ημέρας καί 

•    Ένα στον Άγιο του.•    

 

Μετά Τα Επαναλάμβανε Για Τους Ζώντες καί πάλι τρίτη φορά Για Τους Κεκοιμημένους, καί ευχόταν για ειδικές περιπτώσεις.

Στα τελευταία του, παρά τον κόσμο πού τον απασχολούσε όλη την ημέρα,
•    Έκανε πάνω από 40 κομποσχοίνια τρακοσάρια μετρητά, εκτός από τον κανόνα καί την ακολουθία του.Το Ψαλτηρι Το Χωριζε Σε Τρια Μερη Και Το Τελειωνε Σε Τρεις Ημερες. Σε κάθε ψαλμό προσευχόταν Για την αντίστοιχη κατηγορία ανθρώπων,σύμφωνα με τις περιπτώσεις πού ό όσιος Αρσένιος είχε χωρίσει τους ψαλμούς καί μνημόνευε ονόματα. Με αυτόν τον τρόπο δεν κουραζόταν να διαβάζει ακόμη και 6-7 καθίσματα συνεχόμενα.

 

Σχετική εικόνα

 

 

Την Μεγάλη Εβδομάδα κάθε χρόνο, για να συμμετέχει περισσότερο στα Πάθη του Χριστού, διάβαζε τα Ευαγγέλια των Παθών.

Από την σύλληψη του Χριστού ως την Αποκαθήλωση, δηλαδή από την Μ. Πέμπτη την νύχτα ως την Μ. Παρασκευή εσπέρας, 

Ούτε Καθόταν, Ούτε Κοιμόταν, Ούτε Έτρωγε.

Μάλιστα έλεγε ότι αξίζει περισσότερο να βιάσουμε τον εαυτό μας σε ασιτία αυτό το διήμερο
(Μ. Παρασκευής, Μ. Σαββάτου) παρά το τριήμερο

(της Καθαράς Εβδομάδος). 

Μόνο έπινε λίγο ξ ύ δ ι , για να θυμηθεί το Δεσποτικό όξος.Αυτές τίς μέρες δεν άνοιγε σε κανέναν.Έμενε κλεισμένος στο Κελί του καί ούτε του έκανε καρδιά να ψάλει.

«Πρώτη φορά ένιωσα μια τέτοια κατάσταση», είπε τελευταία στην «Παναγούδα».

Ό Γέροντας Δεν Παρέβαινε, χωρίς λόγο, το τυπικό του. Το τηρούσε με ζήλο. Ήταν ακριβής μοναχός.

 

 

 

«Τέσσερις να με κρατάνε, τον κανόνα μου δεν τον αφήνω», έλεγε.
Δηλαδή και όταν ήταν πολύ άρρωστος, ώστε να μην μπορεί να σταθεί στα πόδια του, πάλι τον κανόνα του δεν τον άφηνε.Θεωρούσε μεγάλη ζημία πνευματική να αφήσει χρέη καί να μην εκτέλεση τα μοναχικά του καθήκοντα.

«Την ημέρα εκείνη είμαι» κουνούσε το κεφάλι του εννοώντας όχι καλά.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος Παισιος

 

Στα τελευταία χρόνια πού είχαν αυξηθεί οί επισκέπτες και δεν τον άφηναν να κάνη στην ώρα του τον Εσπερινό, έλεγε, «για να μην χάσω την ακολουθία κάνω τον Εσπερινό με κομποσχοινί το πρωί καί λέω το «Φως ίλαρόν» την ώρα πού ανατέλλει ό ήλιος».

Συνάμα ήταν τελείως ελεύθερος. Ενίοτε, όταν υπήρχε ανάγκη, Τα Θυσίαζε Όλα Χάριν Της Αγάπης. Έκανε την αγρυπνία του όχι προσευχόμενος, αλλά συμπάσχοντας καί παρηγορώντας ταλαίπωρη ψυχή, γιατί ό Θεός

«έλεον θέλει καί ου θυσίαν».

 

Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος Παισιος

 

 

 

Από το παρακάτω απόσπασμα επιστολής του σε πνευματικό του τέκνο φαίνεται εν μέρει καί το τυπικό του Γέροντα:

«Δια το πρόγραμμα που μου γράφετε, εάν έχετε ευκαιρία, Δοκιμάσετε Ένα Διάστημα Μικρό, Το Εξής:

Με την ανατολή του ηλίου να αρχίζετε Την Πρώτη Ώρα. 

•    Ένα τέταρτο ή Ώρα, 

•    Ένα τέταρτο μετάνοιες καί κομποσχοίνι ,για τα παιδάκια «πάντα ανθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμο» να φυλαχτούν αγνά στον κόσμο, καί για όσους παρθενεύουν. Συμπεριλαμβάνεται καί ό εαυτός μας μέσα. 

•    Μετά καθήμενος, την ευχή άλλη μισή ώρα καί έτσι συμπληρώνεται μία ώρα μετά την ανατολή, (καί τελειώνει) ή Πρώτη Ώρα.
•    Δύο ώρες ελεύθερες με πνευματική αξιοποίηση, μελέτη, προσευχή, εάν υπάρχει διάθεση, ή ψαλμωδία. Εννοώ ελεύθερα, άνετα να κινείται ή ψυχή σε ότι θέλει το πνευματικό ή καμιά δουλειά που έχει (εργόχειρο). 

•    Μετά να αρχίζετε την Τρίτη Ώρα, επίσης όπως την Πρώτη, με τη διαφορά (ότι είναι) αφιερωμένη στον κλήρο, καί εις τα έθνη να έλθουν εις έπίγνωσιν αληθείας.

Νομίζω δεν είναι αμαρτία να λέγει κανείς,

«Κύριε, ό το πανάγιόν Σου Πνεύμα εν τη τρίτη ώρα».

Το ίδιο μετά από την Τρίτη Ώρα άλλες δύο ώρες ελεύθερες με πνευματική αξιοποίηση ή άλλη απαραίτητη εργασία, καί μετά 

•    Το ίδιο την Έκτη Ώρα, με την διαφορά (ότι είναι) αφιερωμένη εις τον κόσμον, να δίδει μετάνοια ό καλός Θεός. 

•    Μετά δύο ώρες το ίδιο ή ξεκούραση μέχρι την Ένατη, Και Μετα (Κανετε) Την Ένατη με τον ίδιο τρόπο αφιερωμένη στους κεκοιμημένους, καί μετά Εσπερινό.

 

Σχετική εικόνα

 

 

Διά δε φαγητό δεν αναφέρω, διότι αυτό θα το ρυθμίσετε ανάλογα με την αντοχή σας. 

•    Το μόνο θα πρέπει να μη φθάνει κανείς σε σημείο ζάλης, όταν δεν υπάρχει πόλεμος, για να εχη διαύγεια να πολεμά καλύτερα, Διότι ή πάλη γίνεται με λογισμούς καί χρειάζεται ό νους να βοηθιέται στις αρχές της πνευματικής ζωής, δια να βρούμε την αλήθεια. 

•    Όταν όμως ό άνθρωπος β ρ ε ι   την αλήθεια, τον Χριστό, ή λ ο γ ι κ ή   ΔΕΝ του χρειάζεται πλέον.

 •    Το ίδιο καί όταν ό άνθρωπος προχώρηση, δεν του χρειάζεται τέτοια διαύγεια πού αναφέρω να επιδιώκεται, διότι β γ α ί ν ε ι  πλέον από τον εαυτό του καί κινείται έξω από την έ λ ξ η   της γης καί φωτίζεται όχι από τον αισθητόν ήλιον, από δημιούργημα, αλλά από τον Δημιουργό.

 

 

 

Μετά τον Εσπερινό καί το Απόδειπνο, να επιδιώκεις

τρεις ωρες μετά την δύση του ηλίου Προσευχη.

•    Η μαζί με το Απόδειπνο καί τον κανόνα σου να συμπληρώνεις τίς τρεις ώρες.

 •    Ειναι Οι Καλυτερες Ωρες Για Προσευχη. 

Μετά να κοιμάστε έξι ώρες καί μετά Μεσονυκτικό καί Όρθρο. 

Μπορείτε να διαβάζετε ορισμένα ,καί μετά να λέτε την ευχή.

Δια να μην έχετε την αγωνία ( ή να κοιτάζετε την ώρα) ή να προσέχετε στα κομποσχοίνια, 

Βάζετε το ξ υ π ν η τ ή ρ ι   να χτυπά μετά από οσες ώρες θέλετε να προσευχηθείτε.

Προσπαθηστε Να Καμετε Ε σ τ ω   Και Το 1/5 Απ’ Οτι Σας Γραφω, προκειμένου να μη σας δημιουργηθεί άγχος δια να μην πάθετε όπως τα κακόμοιρα νέα μοσχαράκια, πού εάν τα δυσκολέψουν στις αρχές στο ζυγό, μόλις δουν το ζυγό καί καταλάβουν ότι θέλουν να τα ζέψουν στο χωράφι, φεύγουν.

 

 

 

Από αυτό το τυπικό βλέπουμε ότι το ¨πνεύμα¨ του Γέροντα ήταν ή πολύ πνευματική απασχόληση αλλά με άνεση καί διάθεση.

Σε άλλον μαθητή του, πού και αυτός έκανε άσκηση μόνος του, έδωσε το εξής τυπικό, οπού φαίνονται καί άλλες λεπτομέρειες για τον μοναχικό κανόνα και την ιδιαίτερη αγρυπνία:

1. Μ ο ν α χ ι κ ό   τυπικό 

«Όταν έχουμε ισημερία (Μάρτιο, Σεπτέμβριο).

«Ώρα 3 μ.μ.: (9η βυζαντινή) Ένατη καί Εσπερινός.

«Ώρα 4μ.μ.: Δείπνο, εκτός Δευτέρας, Τετάρτης, καί Παρασκευής.Απόδειπνο με το ηλιοβασίλεμα.

«Ώρα 3π.μ.: «Έγερσις.»Ώρα 3-4 π.μ.: Κανόνας.

«Ώρα 4π.μ.: Ακολουθία.»Ώρα 11 π.μ.: Γεύμα (όταν εχη μία τράπεζα).
«Ώρα 11-3 μ.μ.: Διακόνημα-Εργόχειρο.

2. Μ ο ν α χ ι κ ό ς  κανόνας 1. Ένα 300άρι κομποσχοίνι για τον Κύριο με σταυρούς καί μικρές μετάνοιες, μέχρι να ακουμπά το χέρι στο γόνατο.

•    Δεν βλάπτει, αν λυγίζουν λίγο τα γόνατα. Βοήθα να μην κουράζονται τα γόνατα, και δίνει μια κατάνυξη, γιατί με την γονυκλισία δείχνουμε τη λατρεία μας προς τον Θεό.

Ένα ΙΟΟάρι για την Παναγία

«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσόν με»,

με μικρές μετάνοιες και σταυρούς, όπως και προηγουμένως.

3. «Δόξα… καί νυν… [Αλληλούια (γ’) Δόξα σοι ό Θεός»] (τρις), με τρεις μεγάλες μετάνοιες.
4. Τον Ν’ ψαλμό («Ελέησον με ό Θεός…») με χαμηλή φωνή καί μεγάλες μετάνοιες, όσες χρειασθούν μέχρι να τελείωση ό ψαλμός.

5. Τροπάρια προς την Παναγία:

«Πάντων προστατεύεις Αγαθή…»,

«Την πασαν ελπίδα μου…» κ.α. με μεγάλες μετάνοιες.

6. «Σοι δόξα πρέπει, Κύριε ό Θεός ημών…». Δοξολογία, χαμηλοφώνως με μεγάλες μετάνοιες.

7. «Άξιον εστί…» με μεγάλες μετάνοιες.
8. «Δόξα… καί νυν… [Αλληλούια (γ’) Δόξα σοι ό Θεός»] (τρις), με τρεις μεγάλες μετάνοιες.

 

Οι μετάνοιες μπορεί να είναι πυκνές ή αραιές, ανάλογα με την διάθεση του καθενός.

Αυτή είναι ή πρώτη φάση για τον εαυτό μας.

Τα ίδια επαναλαμβάναμε λέγοντας,

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Ελέησον τους δούλους σου» καί «Ύπεραγία Θεοτόκε, σώσον τους δούλους σου».Προσευχή για τον κόσμο.

Μπορούμε να μνημονεύουμε καί ονόματα πού έχουν ανάγκη.Τα ίδια πάλι για τρίτη φορά λέγοντας: 

«Ανάπαυσον Κύριε τάς ψυχάς των δούλων σου».

«Ύπεραγία Θεοτόκε, βοήθησαν τους δούλους σου».

Στο τέλος κάνουμε ένα ΙΟΟάρι για τον Άγιο της Μονής. Ύστερα διαβάζουμε την ακολουθία και μετά ξεκουραζόμαστε λίγο.

Προτου Να Κοιμηθη Ο Μοναχος, Να Σταυρωση Τα Χερια Του Στο Στηθος Και Να Λεγει Νεκρωσιμα Τροπαρια, Για Να Θυμαται Τον Θανατο.

Ό κανόνας του μεγαλόσχημου είναι 300 μετάνοιες και 12 κομποσχοίνια (εκατοστάρια), 

Του ρασοφόρου (μικρόσχημου) 150 μετάνοιες και 12 κομποσχοίνια καί 

Του δοκίμου 60 μετάνοιες και 6 κομποσχοίνια.

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος Παισιος


Τυπικό αγρυπνίας με κομποσχοίνι

1. Δόξα σοι ό Θεός… 300άρια κομποσχοίνια (3) κομποσχοίνια Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε… (1)

2. Κύριε Ίησοϋ Χριστέ Ελέησον με (3) Ύπεραγία Θεοτόκε.. (1)

3. Κύριε Ιησού Χριστέ… (δια τους πατέρας) (3) Ύπεραγία Θεοτόκε… (δια τους πατέρας) (1)

4. Σταυρέ του Χριστού… (3) 

5. Κύριε Ιησού Χριστέ… (υπέρ των κεκοιμημένων) (3)Ύπεραγία Θεοτόκε… (υπέρ των κεκοιμημένων) (1)Παράκλησις-Ανάγνωσης.

6. Κύριε Ιησού Χριστέ… (δια τους ευεργέτες) (3)Ύπεραγία Θεοτόκε.. (δια τους ευεργέτες) (1) 

7. Κύριε Ιησού Χριστέ…(δια το κόσμο) (3)Ύπεραγία Θεοτόκε.. (δια το κόσμο) (1) 

8. Κύριε Ιησού Χριστέ.. (δια τους ασθενείς) (3) Ύπεραγία Θεοτόκε.. .. (δια τους ασθενείς) (1) 

9. Κύριε Ιησού Χριστέ.. ..(δια την αδελφότητα) (3)Ύπεραγία Θεοτόκε.. (δια την αδελφότητα) (1) 

Δια τους νεκρούς, εις Αγίους πού τους ευλαβούμαστε ιδιαιτέρως.

Από τα παραπάνω φαίνεται ή ελευθερία του Γέροντα, πού δεν δεσμεύεται από τυπικά καί κανόνες.

Έδωσε ένα μέτρο για να βοηθήσει τον μοναχό, αλλά το θέμα του ύπνου καί του φαγητού δεν το καθόρισε λεπτομερώς.

Άφησε να το ρύθμιση ό ίδιος ανάλογα με τίς δυνάμεις καί την αγωνιστικότητα του.

Την Δικη Του Υψηλη Ζωη, Δεν Την Επεβαλε Σε Κανενα.

Όλοι οι άνθρωποι δεν χωράνε στο ίδιο καλούπι.

Άνετα μπορεί να διακρίνει κανείς μερικά στοιχεία, όπως την μετάνοια, την δοξολογία, καί την προσευχή για ζώντες καί κεκοιμημένους.

 

 

 

Τέλος παραθέταμε τυπικό αγρυπνίας πού έδωσε σε γυναικείο Μοναστήρι για την κατ’ ιδίαν αγρυπνία στο Κελί. Είναι από τα τελευταία έτη της ζωής του.

Σε αυτό κυριαρχεί ή προσευχή για τον κόσμο.

1.  Σειρά αγρυπνίας Τον κανόνα τον κάνουμε στην αρχή ή στο τέλος της αγρυπνίας, όπως προτίμα ό καθένας. Αρχίζομε με λίγη μελέτη.

Μετά κάνουμε τα εξής κομποσχοίνια λέγοντας: 

1 -300άρι: Δόξα Σοι ό Θεός ημών, δόξα Σοι.

1 -ΙΟΟάρι: Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.Μετά, Δόξα καί νυν. Αλληλούια, αλληλούια, αλληλούια• δόξα σοι, ό Θεός (εκ γ’.) Κύριε, ελέησόν γ’. Δόξα καί νυν. Ό Ν’ Ψαλμός. «Υπό την σήν εύσπλαγχνίαν…». Δοξολογία καί «Άξιον εστίν». Όλα αυτά γίνονται με μετάνοιες.

 

 

 

Μετά συνεχίζομε ως έξης: 

1 300άρι: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.
1 ΙΟΟάρι: Ύπεραγία Θεοτόκε, σώσόν με. 

Μετά κάνομε την Παράκληση (προαιρετικά). 

1 ΙΟΟάρι: Σταυρέ του Χριστού, σώσον ημάς τη δυνάμει σου.
1 ΙΟΟάρι: Βαπτιστά του Χριστού, πρέσβευε υπέρ εμού (για την μετάνοια).
1 ΙΟΟάρι: Άγιε (Απόστολε) του Χριστού, πρέσβευε υπέρ εμού (στον άγιο Ιωάννη Θεολόγο για την αγάπη).

1 ΙΟΟάρι: Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ εμού (στον άγιο Αρσένιο για την υγεία).

Μετά τα εξής αιτήματα:

Για τους Γεροντάδες: 1 300άρι: Κύριε Ίησού Χριστέ, ελέησον τους δούλους σου.

1 ΙΟΟάρι: Ύπεραγία Θεοτόκε, σώσον τους δούλους σου.

Για την αδελφότητα: 

1 300άρι: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς. 

1 ΙΟΟάρι: Ύπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

 

 

 

Για τους κ ε κ ο ι μ η μ έ ν ο υ ς : 

1 300άρι: Κύριε Ιησού Χριστέ, ανάπαυσαν τους δούλους σου.

1 ΙΟΟάρι: Ύπεραγία Θεοτόκε, ανάπαυσαν τους δούλους σου.Για τους ευεργέτες: 

1 300άρι: Κύριε Ιησού Χριστέ, Ελέησον τους δούλους σου.
1 ΙΟΟάρι: Ύπεραγία Θεοτόκε, σώσον τους δούλους σου

Τρία κομποσχοινια 300άρια με γενικό αίτημα ως εξής.

-Θεέ μου, μην εγκαταλείπεις τους δούλους Σου πού ζουν μακριά από την Εκκλησία, ή αγάπη Σου να ενεργήσει καί να τους φέρει όλους κοντά Σου.

-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου πού υποφέρουν από τον καρκίνο.

-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου πού υποφέρουν από μικρά ή μεγάλα νοσήματα.

-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου πού υποφέρουν από σωματικές αναπηρίες.

-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου πού υποφέρουν από ψυχικές αναπηρίες.

-Μνήσθητι Κύριε τους άρχοντες (προέδρους, υπουργούς…) καί βοήθησαν αυτούς να κυβερνούν χριστιανικά.

-Μνήσθητι Κύριε τα παιδιά πού προέρχονται από προβληματικές οικογένειες.

-Μνήσθητι Κύριε τίς προβληματικές οικογένειες καί τους διαζευγμένους.

-Μνήσθητι Κύριε τα ορφανά όλου του κόσμου, όλους τους πονεμένους καί τους αδικημένους στην ζωή, τους χήρους καί τίς χήρες.

-Μνήσθητι Κύριε όλους τους φυλακισμένους, τους αναρχικούς, τους ναρκομανείς, τους Φονείς, τους κακοποιούς, τους κλέφτες, φώτισον καί βοήθησον αυτούς να διορθωθούν.
Μνήσθητι Κύριε όλους τους ξενιτεμένους.

-Μνήσθητι Κύριε όλους όσους ταξιδεύουν στην θάλασσα, στην ξηρά, στον αέρα καί φύλαξον αυτούς

.-Μνήσθητι Κύριε την Εκκλησία μας, τους πατέρες (κληρικούς) της Εκκλησίας καί τους πιστούς.

-Μνήσθητι Κύριε όλες τίς μοναστικές αδελφότητες, ανδρικές καί γυναικείες, τους γέροντες καί τίς γερόντισσες και όλες τίς αδελφότητες καί τους αγιορείτες πατέρες.

-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου πού είναι σε καιρό πολέμου.

-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου πού καταδιώκονται στα βουνά καί στους κάμπους.

-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου πού είναι σαν κυνηγημένα πουλάκια.

-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους Σου πού άφησαν τα σπίτια τους καί τίς δουλειές τους καί ταλαιπωρούνται

-Μνήσθητι Κύριε τους φτωχούς, άστεγους και πρόσφυγες.

-Μνήσθητι Κύριε όλα τα έθνη, να τα έχεις στην αγκαλιά σου, να τα σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να τα φυλάγεις από κάθε κακό καί από τον πόλεμο. Καί την αγαπημένη μας Ελλάδα μέρα καί νύκτα να την έχεις στην αγκαλιά σου, να την σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να την φυλάγεις από κάθε κακό καί από τον πόλεμο.

-Μνήσθητι Κύριε τίς ταλαιπωρημένες, εγκαταλελειμμένες, αδικημένες, δοκιμασμένες οικογένειες καί δώσε πλούσια τα ελέη σου σ’ αυτές.

-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους σου πού υποφέρουν από ψυχικά καί σωματικά προβλήματα πάσης φύσεως.

-Μνήσθητι Κύριε τους δούλους σου πού ζήτησαν τίς προσευχές μας.

Οι κεκοιμημένοι να βοηθηθούν μόνοι τους ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ καί περιμένουν από εμάς να τους βοηθήσουμε, όπως περιμένουν οι φυλακισμένοι μια πορτοκαλάδα.

 

 

 

Δ ι α λ ε ι μ μ α    Στην Αγρυπνια Δεν Υπαρχει

• οποίος θέλει, ας κάνη.

Ό Γέροντας επιθυμούσε ό μοναχός, πού ασκείται μόνος, να εχη τυπικό, για να τον βοηθά στον αγώνα του. Συμβούλευε:

Να προετοιμάζεσαι από το κελί με προσευχή για το διακόνημα καί από το διακόνημα για το κελί. Έτσι θα είσαι πάντα ήρεμος καί χαρούμενος.

Όταν είναι κανείς αφηρημένος, το μυαλό του γυρνάει. Βοηθά να εχη κανείς ένα πρόγραμμα από το πρωί, Για να μη δημιουργείται σύγχυση από τους λογισμούς.

Σε όσους δεν είχε ευθύνη πνευματική καί δεν μπορούσε να τους παρακολούθηση δεν έδινε τυπικό.

Φοιτητής του ζήτησε κάποτε να του δώσει ένα τυπικό, ό Γέροντας του απάντησε:

«Δεν μπορώ, διότι ό γιατρός, όταν δώσει μια συνταγή στον άρρωστο, πρέπει να είναι κοντά του για να τον παρακολουθεί».
Περιορίσθηκε να του δώσει μόνο μερικές ωφέλιμες συμβουλές για την πνευματική ζωή.

Σεβόταν απεριόριστα ότι είχαν ορίσει οί άγιοι Πατέρες.

Σε κάποιον πού αυθαιρετούσε χωρίς λόγο στο τυπικό της ακολουθίας του έκανε την εξής παρατήρηση:

«Εντάξει, δεν χάλασε ο κόσμος, αν αλλάξουμε κάτι, Αλλα Ετσι Βαζουμε Τον Εαυτο Μας Πανω Απο Τους Αγιους Πατερες».

Ό Γέροντας τήρησε με σεβασμό και ευλάβεια τα τυπικά της Εκκλησίας καί βοηθήθηκε άπ’ αυτά να φθάσει σ’ ένα πνευματικό τ υ π ι κ ό   καί να βρει το πιο ουσιαστικό:

Την διαμονή της α δ ι ά λ ε ι π τ ο υ προσευχής, ή οποία μας ενώνει με τον Θεό.

 

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

ΤΑΠΕΙΝΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ

Πρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Καλλιανού

Στον παπα-Διονύσιο Τάτση και στον Γέροντα Μωϋσή τον Αγιορείτη, ευχαριστία


.Τον Γέροντα Παΐσιο είχα την ευκαιρία να τον γνωρίσω από δύο αδελφούς καί πατέρες.Τον οσιολογιώτατο μοναχό καί Λόγιο Αγιορείτη, τον π. Μωϋσή, στ ου οποίου τη φιλόξενη καλύβι, την κειμένη απέναντι από την καλύβη του οσίου Γέροντος, πάλιν καί πολλάκις είχα αβραμιαίως φιλοξενηθεί, καί από τον ακρίτα ιεροδιδάσκαλο καί λόγιο, τον π. Διονύσιο Τάτση ύστερα από τη μελέτη του θαυμάσιου βιβλίου του, «Αθωνικό Ημερολόγιο».

Καί λέω ότι τον γνώρισα, γιατί αυτοί οι δύο αδελφοί με προέτρεψαν να τον επισκεφθώ, τόσο με τον γαλήνιο καί πειστικό λόγο του ό πρώτος, όσο καί με τα γραφόμενά του ό δεύτερος.
Οί ημέρες κατά τίς όποιες επισκέφθηκα τον Γέροντα ήταν καί τίς δύο φορές θερινές, κάπου σιμά στις αρχές του Σεπτεμβρίου, την πρώτη φορά, καί στις αρχές Ιουλίου ή επομένη, σε ώρες άπομεσήμερες, δροσερές.

Το σημειώνω δε αυτό, γιατί θέλω να θυμίσω στον αναγνώστη  μου καί, στον πιο τακτικό από τον υποφαινόμενο , επισκέπτη του Γέροντα, εκείνο το απέριττο, αλλά τόσο ελκυστικό «υπαίθριο αρχονταρίκι».

Ό καλός Γ. Μωυσής μου έδειξε το μονοπάτι πού κατέβαινε από την καλύβη του προς το χείμαρρο, τον όποιο περνούσες με μια λιτή ξύλινη γέφυρα. Μετά ανηφόριζες κι έφτανες στο συρματοπλεγμένο χώρο τής Παναγούδας.
«Η απόσταση ήταν σχετικά μικρή» ή αγωνία μονάχα μεγάλωνε, Καθώς Τα Προβλήματα Πού Πίεζαν Εκείνες Τίς Μέρες Την Ψυχή, Είχαν Σχηματίσει Μέσα Μου Ένα Περίεργο Κουβάρι, πού εξάπαντος ήθελε ξεμπέρδεμα.

Στο δρόμο θυμόμουν τα οσα είχε γράψει ό παπα – Διονύσιος στο «Ημερολόγιο», το όποιο μάλιστα είχα διαβάσει στην Χαλκίδα, όπου με συντρόφευε ένα χειμωνιάτικο βράδυ καί, για να πω την αλήθεια, μου ξαπόστασε πολύ την ψυχή, αλλά καί μου κίνησε την περιέργεια, ώστε, όταν βρεθώ στο Όρος, να πάω να συναντήσω τον Γέροντα.
Όπως έγινε με τη βοήθεια τής Παναγίας καί την προτροπή του Γ. Μωϋσή. Πόσο τον ευγνωμονώ, αυτόν τον φιλότιμο μοναχό

Ή πρώτη αυτή επίσκεψη, επίσκεψη γνωριμίας, μου έδωσε την εντύπωση Πως Τον Γεροντα Τον ΓΝΩΡΙΖΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ.Απλός, καταδεκτικός, χωρίς σιδερωμένο ζωστικό καί επιτηδευμένο ύφος ακούει ότι του λες καί χαμογελά. Όχι, δεν είναι το χαμόγελο του φτιασιδωμένο η «προετοιμασμένο», ούτε φορά τη

ΜΑΣΚΑ ΤΗΣ ΕΙΡΩΝΕΙΑΣ Η ΤΟΥ ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΙΣΜΟΥ του κόσμου, ώστε να σε φέρει σε αδιέξοδο καί να εκτραπεί ή κουβέντα.

Ό Γέροντας ομιλεί ως το μικρό παιδί ήσυχα, παραμυθητικά, στέρεα καί πιο πολύ οικεία.Γίνεται ό δικός σου άνθρωπος αμέσως, καταργώντας σε ελάχιστο χρόνο τίς χαώδεις αποστάσεις.Γι’ αυτό καί κατά τη διάρκεια της κουβέντας του ανοίγεσαι. Καί με το άνοιγμα αυτό παρατηρείς ότι γίνεσαι ξαφνικά ό προσεκτικός ερευνητής της ψυχής σου, στην οποία, στη συνέχεια, οδηγείς μέσα της τον Γέροντα, δείχνοντας του τις σκοτεινές πλευρές της, αλλά καί τα γρανιτώδη εμπόδια, ώστε να εισέλθει το φως του Θεού καί να τα καταυγάσει όλα. Εκείνος ακούει προσεκτικά, παίζει στα χέρια του κάποιο αντικείμενο καί σε ανύποπτο χρόνο, όταν ανεβαίνει το θερμόμετρο της ψυχοσωματικής κόπωσης, σε διακόπτει. Ξέρει γιατί. Για ν’ αποφορτίσει τη συζήτηση. Για να πάρεις νέο οξυγόνο στα πνευμόνια σου, να λαμπικαριστεί ό εγκέφαλος καί να βρει ή καρδιά σου το χαμένο της μονοπάτι: της παραμυθίας καί της ειρήνης.

Όμως πολύ μάκρυνε ό θεωρητικός μου λόγος κι ίσως να μην προφτάσω να καταθέσω τίς προσωπικές μου εμπειρίες, τίς όποιες έχω καταγράψει στο σημειωματάριο μου καί τώρα τίς προσφέρω, κατά το δυνατόν επεξεργασμένες. Χωρίς φυσικά να διεκδικώ τίποτε περισσότερο από τίς ευχές καί πρεσβείες του Γέροντα.Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου 1992. Ώρα 5 απογευματινή.
Τα μεγάλα δέντρα σκιάζουν τον τόπο στο υπαίθριο αρχονταρίκι. Είμαστε αρκετοί καί περιμένουμε.

Μεταξύ αυτών κι ένας ανώτερος δικαστικός με το γιο του. Είχαν χάσει το δρόμο τους, έπεσαν σε κάποιο μονοπάτι, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ό πατέρας, ό όποιος καί περίμενε τη σειρά του, γιατί ό γιος του, πού έπασχε από κάποιο ψυχικό νόσημα μόνο στο πρόσωπο του παππούλη, έτσι έλεγε τον Γέροντα, έβλεπε τον δικό του άνθρωπο.

Γι’ αυτό καί μόνον εκείνον άκουγε, εκείνον εμπιστευόταν, άπ’ αυτόν περίμενε το λόγο – πυξίδα, για να πλεύσει στου βίου την θάλασσα. Καί εκείνος, ό καλός πατέρας, υπέμενε καί περίμενε, αν καί τραυματισμένος, αγόγγυστα τη σειρά του, γιατί ήξερε πού βρισκόταν καί τι ήθελε.
Ή σειρά μου ήλθε υστέρα από ώρα. Νύχτωσε κιόλας. Ίσκιοι μαζεύονταν εκεί γύρω. Όμως ή καλή συντροφιά των αγνώστων φίλων, ή καλύβη του γ. Μωϋσή πού αντίκριζα πιο πάνω, ή χαριτωμένη μορφή του Γέροντα καί γενικά ή ευκατάνυκτη ατμόσφαιρα, εξουδετέρωναν κάθε ανησυχία.

Όταν του μίλησα για τα προβλήματα τα όποια με απασχολούσαν, Στα Χέρια Του Έπαιζε Ένα Φακό Μπαταρίας, Καινούργιο Καί Πρωτότυπο.Σε κάποια στιγμή στάθηκε καί με κοίταξε. καί με ύφος φυσικό μου είπε πολύ απλά:

–    ΤΟΝ ΘΕΛΕΙΣ;

–    Έχω, Γέροντα, του είπα καί του έδειξα τον δικό μου. Αυτή δε τη διακοπή αργότερα την κατάλαβα, γιατί την είπε. Με αποφόρτισε από την αγχωτική κατάσταση, στην οποία βρισκόμουν.

Με άφησε να ηρεμήσω κι αμέσως μου μίλησε λέγοντας περίπου τα εξής:

–    «Οι άνθρωποι Πού ΈΧΟΥΝ ΔΙΚΙΟ θέλουν καί καλά καί σώνει ΝΑ ΈΧΟΥΝ ΌΛΟ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΕ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥΣ. Κι αν ΔΕΝ τους φτάνει,Τοτε ΔΕΝ ΓΥΡΕΥΟΥΝ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, Αλλα ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΚΟΣΜΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΝΑ ΤΗ ΒΡΟΥΝ.

–    Όποιος δε μας πειράξει, να μη λέμε ποτέ,

«ό Θεός να τον πληρώσει», γιατί

Ό ΘΕΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΠΟΛΥ ΑΚΡΙΒΑ.
ΑΠΛΩΣ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΜΙΛΑΜΕ ΠΟΛΥ.

Ό Θεός, Σ’ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΣΙΩΠΑ, μιλάει περισσότερο καί τον ευεργετεί».

Όσον άφορα δε το πρόβλημα μου, για το όποιο τον παρακάλεσα να προσευχηθεί, γιατί βρισκόμουν σε μεγάλη ένταση εκείνον τον καιρό, σύντομα πέρασε καί λύθηκε.

Το λέω αυτό με βαθύτατη συγκίνηση καί το εμφανίζω για πρώτη φορά, μια καί το ‘φερε ή περίσταση να γράψω για την όσιακή αυτή μορφή των καιρών μας.

Πάντως, κι έτσι λέω να κλείσω μ’ αυτό, στο νου μέχρι σήμερα έμεινε ό σημαδιακός του λόγος

Έ, ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ .

Δεν ήταν τυχαίος ό λόγος εκείνος ούτε καί χωρίς τη σημασία του. Γιατί όσο περνούν τα χρόνια όλο καί πιο πολύ διαπιστώνω αυτή μου την ατέλεια, την οποία δεν κρύβω, ωστόσο πασχίζω να υπερβώ βάζοντας στη ζυγαριά της συνείδησης μου τον στερνό το λόγο πού μου είπε ό Γέροντας, όταν τον συνάντησα τη δεύτερη καί τελευταία φορά (Παρασκευή 16 Ιουλίου 1993), για να τον ευχαριστήσω καί να του ζητήσω να ευχηθεί, ώστε να μη σκέφτομαι η να ενεργώ αρνητικά.
«Υπομονή. Ό Χριστός κάνει τόση υπομονή ακούγοντας τόσα δισεκατομμύρια ανθρώπων, οπού ό κάθε ένας έχει το παράπονο του. Υ π ο μ ο ν ή  καί προσευχή».
Αυτά μου είπε. Αργότερα, όταν έμαθα πώς, την ώρα πού μας παραμυθούσε καί ενίσχυε, ήταν ΒΑΡΙΑ ΑΡΡΩΣΤΟΣ, πραγματικά ντράπηκα.

Γιατί κατάλαβα πώς την πραγματική υγεία εκείνος την είχε, καθώς καί την αντοχή.Εμείς, μόνο τίς δικαιολογίες καί τίς υπεκφυγές μας κουβαλούσαμε, οι υγιείς άρρωστοι καί μπερδεμένοι σε πλήθος μερίμνων.

Με βαθύτατο σεβασμό γονατίζω στον τάφο του καί προσεύχομαι, όπως ένα πλήθος φιλόθεων ψυχών, πού περισσώς έλαβαν τίς ευεργεσίες του.

ΕΥΧΟΥ, ΓΕΡΟΝΤΑ, ΌΠΩΣ ΤΟΤΕ, ΌΠΩΣ ΠΑΝΤΑ. ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΣΗ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟ ‘ ΧΟΥΜΕ.

Πρεσβύτερος ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

 

 

ΠΛΗΘΗ ΠΙΣΤΩΝ, ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ

Αρέσει σε %d bloggers: