RSS Feed

Tag Archives: Θάνατος

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ..ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ… ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ..ΤΕΛΩΝΕΣ..

 

Στην εποχή του Αποστόλου Παύλου, οι πρώτοι Χριστιανοί , ζούσαν μια κατάσταση τρόμου.Η ρωμαϊική κυριαρχία, με τους διωγμούς , αλλά και την υπερφορολόγηση, τους είχε εξαθλιώσει.Το Ρωμαϊκό ιmperium όσον αφορούσε τα οικονομικά του,είχε βρεί μια απλή κι έξυπνη λύση. Νοίκιαζε τους φόρους στους…εβραίους Τελώνες, κι αυτοί μετά είχαν όλη την άνεση να εισπράττουν όσα ήθελαν πάνω απ τα νόμιμα πιέζοντας τους συμπολίτες τους και κυριολεκτικά πίνοντάς τους το αίμα Ομως κάποια στιγμή, αυτά αιμοβόρα θηρία έρχονταν σε επίγνωση,  ( όχι όλοι, κι όχι πάντα) και ζητούσαν το έλεος του Θεού.

Αυτό ακουμε στην Παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου, που είναι απόλυτα εναρμονισμένη με την κατάσταση που έχουμε σήμερα στην πολιτική μας ζωή, όπου ανάλγητοι ¨Τελώνες¨ ( εγχώριοι , αλλά και αλλοδαποί ) πιέζουν τους πάντες για να μην χάσουν αυτά που έχουν δανείσει..χωρίς όμως την εναλλακτική θεώρηση της όποιας μετάνοιας απο μέρους των.

 

 

Για δε τους δικούς μας…Φαρισαίους της…δικομματικής, καλύτερα ας μη μιλήσουμε..μια κι οι τελώνες-δανειστές μας, πατούν…στους ώμους των , στην.. κόλαση του κοινωνικού βιού που τεχνηεντως έχουν δημιουργήσει.Ομως πάμε να δούμε τί έκαναν οι πρώτοι Χριστιανοί, με παράλληλες συνθήκες ,την εποχή του Μεγάλου Παύλου.Είχαν Τέτοια Χαρίσματα, Που Χάλαγε Ο Κόσμος Αποστολικά , Προφητικά, Γλωσσών και εκδηλώνονταν όλα ταυτοχρόνως μέσα στον ναό, και έρχονταν ο Παύλος..να τους βάλει σε μια τάξη..Δεν τους έλεγε για τους φόρους που τους έπνιγαν, άλλωστε ο ίδιος Ο Χριστός προηγουμένως τους είχε πεί απλά : Να δώσουν στον Καίσαρα ο,τι ηταν να δώσουν, και στον Θεό την αγάπη και την πίστη τους Τους σταματούσε, Ο Παύλος, γιατί όλοι μαζί γλωσσο-λαλούσαν και διερμήνευαν και χάλαγε ο κόσμος τόσο ενθουσιασμό και ζέση είχαν που ούτε σκέφτονταν τους κινδύνους της ζωής τους, ή της περιουσίας τους.Καμμια σχέση με το δικό μας  δήθεν τυπικό. Εκεί κυριαρχεί το πώς θα λειτουργούν Τα Χαρισματα.Αλλά Πάνω Απ Όλα Τα Χαρίσματα Η Αγαπη.Όλοι μιλάνε για τις επιστολές του Παύλου, και για την αγάπη.Λένε να έχουμε αγάπη προς Τους εχθρούς μας, αυτούς που μας πιέζουν, που μας κόβουν τους μισθούς, μας βάζουν εισφορές, χαράτσια . ( τούρκικη λέξη που ξαφνικά τη θυμηθήκαμε όλοι…)κλπ. Ομως δεν είναι αυτή η αγάπη για την οποία μιλάει ο Παύλος, να αγαπούμε ο ένας τον άλλον..( Εάν ταίς γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ  και των αγγέλων , αγάπην δε μή έχω, γέγονα χαλκός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον…).

 

 

 

 

¨Ολα Καλά , Όμως..δεν έχουν φτασει Σε..Θεωρια..¨Γι αυτό λέει ο Παύλος οτι η αγάπη.Ού Ζηλοί, Ου Περπερεύεται, Ου Φυσιούται, Ουκ Ασχημονεί,Ου Ζητεί Τα Εαυτής..Αυτή Η Αγάπη…είναι..Η Θέωση..η θεωρία του Θεού…Η εμπειρία της Θεωρίας Οχι λόγια για αγάπη του πλησίον κλπΕπειτα λέει οτι η αγάπη ουδέποτε εκπιπτει..Πως δεν εκπίπτει;Οι αγάπες που εμείς γνωρίζουμε, κάποια στιγμή εκπίπτουν.Πώς εκείνη η αγάπη.. ουδέποτε εκπίπτει; Στη ¨Θεωρία¨ δεν πρόκειται ποτέ να εκπέσει ακουλουθεί τον πιστό.¨Τίς ημάς χωρίσει απο την αγάπη του Χριστού;¨

Θλίψεις, διωγμός, αρρώστεια, θάνατος;Τίποτα..  ¨Ούτε ενεστώτα, ούτε μέλλοντα, ούτε ετέρα τις κτίσις δυνήσεται ημάς   χωρίσαι εκ της αγάπης του Χριστού.. ¨ Αυτή είναι η αγάπη.Είναι η ¨θεωρία¨η οποία, βέβαια ουδέποτε εκπίπτει.Η Β΄επιστολή του Παύλου είναι μια ασκητική επιστολή Είναι μια ολόκληρη Φιλοκαλία.Αν προσέξουμε κάθε λέξη είναι μια μεγάλη δύναμη Και μόνο να μπορούσαμε να γράψουμε πάνω στην καρδιά μας

το όνομα του Χριστού δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα καρδιοπάθειας, όχι τώρα που… 6 στους 10 ενήλικες είναι εν δυνάμει καρδιοπαθείς Και  είμαστε όλοι   καρδιοπαθείς Γιατί έχουμε καρδιές ..χαλασμένες απ το άγχος, το φαγητό, το αλκοόλΤον άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο, όταν τον κατεσπάραξαν τα θηρία, δεν τόλμησαν να αγγίξουν την καρδιά του και είναι γνωστό οτι τα θηρία, πρώτα απ όλα τρώνε την καρδιά του θυματος τους. Γιατί Έγραφε Πάνω της  Το.. Όνομα Του Χριστού.

Εχουμε κάνει έναν χριστιανισμό.. συμβατικό Ντύσαμε τον χριστιανισμό , μ ένα πρόγραμμα της οργάνωσης του κατηχητικού του τύπου..  Να σηκωθούμε το πρωϊ,

   να φάμε, να ακούσουμε τα νέα τους νέους φόρους τις τιμές βενζίνης.Ενας κοσμικός τρόπος ζωής..Μετά να ανοίξουμε την τηλ/ση και να παρακολουθούμε τα πρωϊνάδικα.. Ενα ατελείωτο.. κουτσομπολιό, που  κατέστρεψε όλη την Ελλάδα. Μετά Να Πάμε Στην Δουλειά,( αν έχουμε ακόμα και δεν μας έχουν διώξει..) Να Γυρίσουμε Να Φάμε,( αν έχουμε..κρέας, γιατί δεν τρώμε όσπρια..) Να Ξαπλώσουμε Λίγο,  Να Σηκωθούμε Να Δούμε Τί Λέει Η Τηλ/ση,

      Να Πάμε Μια Βόλτα Έξω Να Ψωνίσουμε,( αν εξακολουθούμε να έχουμε αυτή την πολυτέλεια..)

      Να Γυρίσουμε, Οκτώ Η Ώρα Να Μην Χάσουμε Τις Ειδήσεις, Άντε Μετά Να Δούμε Ποδόσφαιρο ¨Εχουμε αγώνα το βράδυ φοβερό…¨Να Βγούμε Έξω Για Φαγητό Με Παρέα,Να Πάμε Στο καφενείο..να..κλάψουμε με τους άλλους..την κατάντια μας.

 

 

 

      Να Πάμε Στην Καφετέρια Να..Τα Πούμε  Να Βρεθούμε, Και Να Γυρίσουμε Μετά Να Πέσουμε Να Κοιμηθούμε Και τί να καταλάβουμε κατόπιν τούτου απ αυτό που λέει ο Παύλος οτι Είμαστε Ναός Του Θεού Του Ζώντος Πώς μετά να ενοικήσει εν ημίν ο Χριστός και να εμπεριπατήσει μεθ ημών (Ναί περπατάει μαζί μας..Ο Χριστός…Αν ξέραμε τί σημαίνει αυτό;) Το παραπάνω είναι ένα συμβατικό ¨προγραμμα¨ , που ακουλουθεί το 80-90% του κόσμου.Ενα… μή συμβατικό πρόγραμμα,τώρα.. είναι τα κάνουμε κι αυτά, όπως τα είπαμε πιο πάνω, αλλά Και Να Ζούμε Συνέχεια Με Την Ευχή… Ξυπνάμε το πρωϊ, Παίρνουμε Δυνάμεις Απο…Την Ευχή. Διαβάζουμε Κάτι Στην Αγία Γραφή..όχι πολύ μια-δυο σελίδες Και  Ξεκινάμε Τις Δουλειές Μας Ο Αγιος Σιλουανός λέει οτι: Ο Άνθρωπος Που Δεν Έχει Γνωρίσει Το Θεό Είναι Σαν Αλλοίθωρος, Το Ένα Μάτι Του Βλέπει Από Δώ Και Το Άλλο Απο Εκεί Οπου Και Να Βρίσκεται Κανείς, Μπορεί  Και Να Παρακολούθεί Τα Τεκταινόμενα

       Και Να Κάνει Την Ευχή Παντού, μέσα στο τράμ, στο μετρό.Κρατάμε ένα βιβλίο κάνουμε πως διαβάζουμε κι εμείς λέμε την ευχή Οπως ένας ερωτευμένος, το μόνο που σκέφτεται είναι η αγαπημένη του ό,τι και να κάνει τη σκέπτεται Δεν βλέπει την ώρα που θα δώσει όλη του τη σκέψη, την ύπαρξη σ αυτήν όταν θα βρεθούνε μαζί Τώρα, θα πεί κανείς Κάνουμε την ευχή, αλλά με το ένα και με το άλλο, την ξεχνάμε, και μας φεύγει…               

 

 

 

Γίνεται Να Μη Μας Συμβαίνει Κάτι Τέτοιο;Ας πάρουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα απο τις γυναίκες που ζουν μια συγκλονιστική εμπειρία, αυτή της εγκυμοσύνης 

Το έμβρυο,αυτό το αγαπημένο…φοβερό παράσιτο μέσα στην κοιλιά της γυναίκας

( όπως υπογραμμίζει η βιολογία..) με τις διάφορες ενασχολήσεις ,ξεχνιέται κάποια στιγμή.. Όμως αυτό,το έμβρυο Σε Ανύποπτο Χρόνο.. Κλωτσά…την κοιλιά της μάνας Κι Αμέσως Το συνειδητοποιεί εκείνη… συνέρχεται..και αρχίζει να το αγαπά και πάλι Μέσα στην Εκκλησία μας , έχουμε μια πολύ μεγάλη κληρονομιά. Δεν είναι οι  εικόνες, ούτε  τα άσματα , ούτε η βυζαντινή παράδοση… η κληρονομιά είναι κάτι άλλο και εμείς Είμαστε αποκληρωμένοι..

Η ζωή η χριστιανική, είναι πανηγύρι..έχουμε έναν θησαυρό, κρυμμένον σε πήλινα κουτιά Είμαστε.¨Εν Παντί Θλιβόμενοι. Αλλ Ου Στενοχωρούμενοι..Απορούμενοι, Αλλ Ουκ Εξαπορούμενοι Διωκόμενοι, Αλλ Ουκ Εγκαταλειπόμενοι..Καταβαλλόμενοι, Απολλύμενοι.. Πάντοτε..Την Νέκρωσιν Του Κυρίου Ιησού..Εν Τω Σώματι Περιφέροντες, Ίνα Και Η Ζωή Του Ιησού Εν Τω Σώματι  Ημών Φανερωθεί.Αν κρατήσουμε τα παραπάνω καλά μέσα στην ψυχή μας…Δεν θα στεναχωριόμαστε, δεν θα διαμαρτυρόμαστε, ούτε θα οργιζόμαστε, ούτε θα κλαίμε, ούτε θα λέμε οτι ¨εξω απ το χορό, όλοι ξέρουν πολλά τραγούδια…¨ Για μας ¨ο χορός¨ είναι η αγάπη του Χριστού…Κι ας παψουμε πια να είμαστε στη θέση του Φαρισαίου,δικαιωμένοι μέσα στην μιζέρια μας. Μέσα στην τεχνητή δυστυχία μας. Μέσα στην αποπνικτική ατμόσφαιρα της έλλειψης ελπίδας. Μέσα στην απίστευτη απουσία του Χριστού, που όμως περιμένει την προσευχή μας.. αλλά σαν άλλοι τελώνες, ας φωνάξουμε με πραγματική συντριβή. ” Ο Θεός , Ιλάσθητί Μοι Τω Αμαρτωλώ ” !

 

Advertisements

Ο ¨ΚΥΚΕΩΝΑΣ¨ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ…ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Αποτέλεσμα εικόνας για Κι ο πόνος είναι αναγκαίος

 

ΤΟΠΟΣ ΡΕΜΒΑΣΜΟΥ..

¨Ελα το βράδυ θάχουμε..λαχανοντολμάδες¨ Λακωνικό το μήνυμα του Ζάχου στο κινητό. Μ έτρωγε η περιέργεια.Ο Ζάχος δεν τρώει τέτοιου είδους φαγητά, για πολλούς λόγους. Πώς ξαφνικά λαχανοντολμάδες, και μάλιστα με..παρέα, και το βράδυ, που σκίζει τα ρούχα του για λιτότητα στο δείπνο…. Οι Αλκυονίδες φέτος καθυστέρησαν λίγο, κι έτσι μολονότι Φλεβάρης ,έχουμε μαλακό καιρό, με γλυκούς νοτιαδες. Νωρίς το απόγευμα, η παρέα μας απελάμβανε το ηρεμο απογευματινό στο γνωστό μπαλκόνι. Οι ανταλλαγές ευφυολογημάτων, έδωσαν τη θέση τους σε…ωριμότερες σκέψεις..

Ο πόνος φίλοι μου, είναι κάτι που ανοιγει τα μάτια της ψυχής,ή τα κάνει ικανά να δούν το άπειρο και το άγνωστο, κι ίσως πέρα και πάνω απ αυτο..Και πρέπει να ανοίγουν τα μάτια της ψυχής, όχι μόνον οταν ποναμε οι ίδιοι, αλλά κι οταν πονούν οι άλλοι..Αδυναμία δεν είναι η συμπόνια, αλλά αδυναμία υπάρχει οταν τη σημασία του πόνου τη νοιώθουμε μόνον αν πονέσουμε οι ίδιοι..Σας μπερδεψα; Σίγουρα, αντέτεινε η Αλεξ,  ( προφανώς ενήμερη του..πόνου το Ζάχου) που πήρε το λόγο ,για να ..τον αποφορτίσει, όλοι νοιώθαμε οτι κάτι τον απασχολούσε, κι ευρισκε την ευκαιρία, περνώντας το απ το κανάλι του επιθετικού μονολόγου, να το τακτοποιησει στη συνειδηση του..Οπως ακριβώς με μπέρδεψε ο Κοσμάς με τη.. μυστηριώδη  φίλη του,συνέχισε η Αλεξ, που υποφέρει απο συνεχείς πόνους

( δεν μας ενδιαφέρει η προέλευσή τους..) 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Κι ο πόνος είναι αναγκαίος

           

Οι υπεράνθρωποι, σαν κι αυτόν του Νίτσε, περιφρονούν, ή υποτιμούν τον πόνο του άλλου,

οταν όμως έρχεται η ώρα να τους..¨καρφώσουν στο βράχο¨του μαρτυρίου τους,

ως άλλοι Προμηθείς, πονούν και κραυγάζουν..Κι όμως ολοκληρη η ζωή μας  είναι γεμάτη πόνο..Κύριοι..Το ίδιο κι η ιστορία..Στα χρόνια μας, η επιστήμη μας,μείωσε τις αιτίες του πόνου, πλην όμως όταν πλέον καθημερινά βλέπουμε την ποσότητα του πόνου του άλλου, απ την κάθε είδους εξαθλίωση, δεν μιλάμε για κατόρθωμα να.. γίνει κανείς αναίσθητος, το αντίθετο κατόρθωμα είναι να μην γίνει.. Ο πόνος Ζάχο μου φλύαρε, είναι η πιό…μεταφυσική ουσία ,θάλεγα, απλά για να χρωματίσω την έννοια, (μια και δεν πιστεύω στη μεταφυσική),στη φύση, κι όσοι δεν έχουν τη δύναμη να νοιώθουν τον πόνο των άλλων, ως πόνο δικό τους, είναι ταγμένοι οπωσδήποτε, άλλοι πιό λίγο, άλλοι πιό πολύ, να ζήσουν τον πόνο επάνω στο ίδιο τους το σώμα, η την ψυχή..Κι αυτή η εμπειρία, τους ανοιγει το δρόμο προς το άπειρο, προς τον θάνατο, προς τον Θεό, ή μήπως προς την σωτηρία;

Μην ξεχνάτε τον Dante που επέμενε οτι ο πόνος μας ενώνει ξανά με τον Θεό..

Μήπως τελικά ο πονος δεν είναι κατι το εγκοσμιο; Αλλωστε τον μεγαλύτερο πόνο τον αισθάνθηκε, εκούσια Εκείνος, ο Μεγάλος, ο Μόνος, Ο Ξένος, Ο Υιός του Ανθρώπου,καρφωμενος πάνω στον Σταυρό οταν είδε κάτω την Μητέρα Του και δίπλα της τον Μαθητή που αγαπούσε ιδιαίτερα, και ξαφνικά ο πόνος ο μεγαλύτερος του κόσμου, συνέπλευσε με εκείνοντης αγάπης προς την Μητέρα και τον Μαθητή κι έγινε ένα ξεχωριστό Μυστήριο, και ένωσε με ακατάλυτα δεσμά, την Ζωή με την αιωνιότητα..Κι όμως στο Μυστήριο αυτό δεν ήσαν παρόντες άλλοι, ούτε οι υπόλοιποι Μαθητές, παρά μόνον…δύο Γυναίκες…η Μαρία η Μαγδαληνή,η ¨αμαρτωλή¨, κι η αδελφή της Μητέρας του…

Αποτέλεσμα εικόνας για Κι ο πόνος είναι αναγκαίος

Ετσι λοιπόν να που η α-μαρτία συνδέεται με τον πόνο και την μετάνοια, που είναι, ας μην το ξεχνάμε, ένας μεγάλος πόνος..Οι Στωϊκοί φιλόσοφοι, εδίδασκαν την αδιαφορια στον πόνο γενικά..ο Χριστός μας λέει Μακάριους εφ όσον πενθούμε, γιατί θα βρούμε παρηγοριά..κι εφ όσον κλαίμε τώρα…θα γελάσουμε…Απ την άλλη παραδόξως καταδικάζει τη χαρά¨Ουαί οι γελώντες  νυν, οτι πενθήσετε και κλαύσετε¨..Ο πόνος λοιπόν φαίνεται οτι είναι η οδός της σωτηρίας για τον Χριστιανό. Τί άλλο θα μπορούσε να είναι η στενή και τεθλιμμένη οδος η απάγουσα εις την Ζωήν…Απ την απαρχή του ανθρώπου μεχρι σήμερα εχουν γίνει και γίνονται ανακαλύψεις, εφευρέσεις άπειρες…

Η τεχνολογία έχει αφηνιάσει..

( Ενας πελάτης μου, στέλεχος πολυεθνικής, που ασχολείται με την τεχνολογία των κινητών τηλεφώνων, μου έστειλε ένα τηλέφωνοπου κάνει τα πάντα…Αφού φοβάμαι οτι παρακολουθεί κι εμένα την ίδια...Οταν πάψω να το κοιτάζω…σβήνει, μόλις γυρίσω το βλέμμα μου πάνω του, ανοίγει και με καλωσορίζει με μιαν εξωτική απαλή φωνή, ζητώντας μου εντολές…)

Είπαμε ανακαλύψεις άπειρες…Αποκαλύψεις όμως ελάχιστες..Μεχρι τη χρονική στιγμή που ηρθε στον κόσμο ( κτίση είναι το ορθότερο) ο Χριστός, κανένας απ τουςως τότε ας πούμε μύστες, δεν είχε συνδέσει τον πόνο με την αιωνιότητα…με την Σωτηρία Της Ψυχής στο άπειρο..Κανένας δήθεν μεγάλος ,δεν είχε σκεφθεί πως ο πόνος, σαν γεγονός φυσικό, είναι εντελώς αδικαιολόγητος, λογικά και ηθικά ασύλληπτος…Ομως μήπως έχει καμμια σημασία η υπαρξη καποιας αιτίας,που θα στήριζε την υπαρξη του; Απ την άλλη ,ο πόνος είναι το πιο έντονα χρωματισμένο συμβάν στη ζωή του ανθρώπου..Φίλοι μου φτάσαμε στην ουσία της κουβέντας μας…Αυτό το εντονότερο απ όλα τα συμβάματα στη ζωή ενός Ανθρώπου ( Ναι με Α κεφαλαίο) δεν έχει..φυσική την ουσία του..

Αποτέλεσμα εικόνας για Κι ο πόνος είναι αναγκαίος

Τί μου έλεγες Κοσμά για την φίλη σου..πώς περιγράφει τον πόνο της, ή για νάμαστε πιό σωστοί, πώς εσύ προσλαμβάνεις τον τροπο με το οποίο η φίλη σου εξωτερικεύει τον πόνο της; Δεν μου ειπες οτι μόλις γίνεται συνειδητή η ύπαρξή του, ανεβάζει το Υποκειμενο, στο ύψωμα εκείνο της ζωής,απ όπου η θέα ξεπερνά τον φυσικό ορίζοντα; Ακριβώς έτσι είναι, και γι αυτό, μήπως και το Υποκείμενο νοιώσει το μεγαλείο της στιγμής,κι υπερηφανευθεί, μια και γίνεται συμμέτοχος του οδυνογόνου γεγονότος..του πόνου, έρχεται ο περισπασμός…Κάποιο μέλος της οικογένειάς του.. αρρωσταίνει, κι αμέσως το Υποκείμενο…προσγειώνεται, και…γλυτώνει την Υβριν…Ο Χριστός θεωρεί και τον πιο μικρό πόνο σημαντικό.. Απ την άλλη ο Βούδας πείθει τον άνθρωπο..να ξεχνά τον πόνο του..Ο Χριστός, δεν θέλει να σε σώσει απ τον πόνο…Αντίθετα αυτό που θέλει είναι να σε σωσει ..μέσω του πόνου..Δεν προσπαθεί να απαλύνει τον πόνο σου…Αντίθετα τον διεγείρει…Δεν σε ναρκώνει αλλά σε ξυπνάει..Σε καλεί να εργαστείς κι αυτό απαιτεί να είσαι …ξυπνιος..

Αποτέλεσμα εικόνας για Κι ο πόνος είναι αναγκαίος

Κι ο πόνος είναι αναγκαίος για να μένεις ξύπνιος..Δεν σου δίνει ο Χριστός κάποιο ναρκωτικό για να κοιμηθείς..Δεν πρέπει επ ουδενί να κοιμηθείς..μέχρι την συντέλεια..Αφού λοιπόν θα…κοιμόσουνα ..αν ΔΕΝ πονούσες..έρχεται ο ό πόνος και σ εμποδίζει να κοιμηθείς ( μεταφορικά πάντα, πες στη φίλη σου…)Ο πονος είναι δράση…βούληση.¨Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε…αλλά θαρσείτε…Εγώ νενίκηκα τον κόσμον..¨ Ετσι τελειώνει στο κατα Ιωάννην η αναφορά του Χριστού στις τελευταίες υποθήκες Του.¨Εγώ είμι η άμπελος, υμείς τα κλήματα..Αμην αμην λέγω υμίν οτι κλαύσετε και θρηνήσετε υμείς.¨ Βαρειά η προειδοπίηση του επερχόμενου πόνου..Αν μαζέψουμε σε μια ζυγαριά όλα τα μεγάλα δήθεν του κόσμου, όπως είναι η χαρά, το πάθος της δημιουργίας, η υπερηφάνεια της αναγνώρισης, το μίσος  η κάθε φιλοδοξία, η βούληση για εξουσία και δύναμη…δεν μπορούν να εμπνεύσουν την δημιουργικότητα του πόνου..μέσα στην ιστορία..Ο πόνος απο μόνος του είναι μεγάλη δύναμη..Ισως μεγαλύτερη απο κάθε άλλη δύναμη..Ποιός μπορεί να νικήσει εκείνον που έχει αποφασίσει ν ανέβει στο σταυρό, ή αν θέλετε που έχει αποφασίσει να μην κατέβει απ τον σταυρό; ΚΑΝΕΙΣ…Θελετε ένα δυνατό παράδειγμα;

Η γυναίκα οταν γεννά πονά και λυπάται..Μάταιη είναι η χαρά της γέννησης του παιδιού της…Ο πόνος όμως δεν είναι μάταιος..Φίλοι μου η Ορθοδοξία μας είναι ο μεγάλος Δάσκαλος του πόνου και του θανάτου, γιατί είναι ταυτόχρονα κι ο μεγάλος δάσκαλος της αγάπης..Κι όλα μαζί…θάνατος, πόνος κι αγάπη, μας φτιάχνουν ένα κράμα που η γεύση του δεν είναι παρά η ιδέα της αιώνιας Ζωής..Δεν αναρωτιέσθε πώς κανείς μα κανεις, πριν τον Χριστό, δεν συνέλαβε την μεγαλειώδη συνάκραση του πόνου, της αγάπης του θανάτου και της αιώνιας ζωής, να λαμπυρίζει μέσα στην μεταφορική κούπα της φτωχής μας καθημερινότητας; Τόσοι και τόσοι μεγάλοι Ελληνες φιλόσοφοι ηλθαν και μας άφησαν ψήγματα σοφίας…Τόσοι προφήτες σ όλη την κτίση, ψέλισαν κάμποσαλόγια απ όσα διατύπωσε λακωνικά μα τόσο περιεκτικά ο Χριστός..

Είμαστε υπερήφανοι που οι πρόγονοί μας έκαναν τις πιό μεγάλες ανακαλύψεις… οτι στην γλώσσα μας διατυπώθηκαν οι μεγάλεςΑλήθειες..Κι όμως κανείς μα κανεις δεν υποψιάσθηκε πώς μπορούν να γίνουν ¨ζωοφόρο κράμα¨ πόνος αγάπη ,θλίψεις, θάνατος..

Μόνο Εκείνος, ο Υιός του Ανθρώπου Ο Χριστός..

Χαμήλωσε το βλέμμα, σκούπισε ένα δάκρυ απ τα μάτια της,και πήγε πρός το μέρος του θεορατου Βαγγελάκη που έτρεμε απο ανεξέλεγκτη χαρά..Σκύψε Βαγγέλη μου να σε φιλήσω, ηταν η πρώτη φορά που άκουσες ολόκληρο τον μονολογό μου.. Ο Βαγγελάκης αγκάλιασε με τα πελώρια χέρια του την Αλέξ, την σήκωσε στο μισό μέτρο και την φίλησε σταυρωτά..¨Τσιρά γιατρίνα, χωρίς παρεξήζηση, σ αγαπώ πιότερο απ τη μάνα μου..Τί όμορφα που μιλάς…Αλλ ανάθεμά με κι αν κατάλαβα πράμα…Ομως τσε γω αγαπώ, τσε πονώ, αλλα δε φοβάμαι το θάνατο, αφού έχω τον.. ζατρούλη να με τηράει…¨ Τελικά ο Ζάχος άρχισε, αλλά ήταν η μέρα της καλής μας Αλεξ για να ξετυλίξει τον μίτο του πόνου..Για την ιστορία, τελικά φάγαμε κρητικούς λαχανοντολμάδες με υπέροχο πρόβειο γιαούρτι της τσανάκας…Ναι αυτό με όλα τα λιπαρά του…

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΩΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΟΝ…

Αποτέλεσμα εικόνας για μέσα στην Εκκλησία,

Ο γνωστός Ουμπέρτο Έκο σε μια συνέντευξή του μεταξύ άλλων είπε:“ο άνθρωπος έχει τρία βασικά χαρακτηριστικά. Είναι ένα θρησκευτικό πλάσμα Ακόμα Κι Αν Είναι Άθεος, Αναρωτιέται Για Την Ύπαρξη.Είναι ικανός να γελά –τό γέλιο είναι η σκέψη για το θάνατο. Και τέλος, Κατανοεί την εμπειρία του μόνον μέσω μιας ιστορίας”

(Ελευθεροτυπία, 15-9-2003).

Μεταφράζοντας κάπως αυτά τα τρία χαρακτηριστικά στην δική μου “γλώσσα”, μπορώ να τα συγκεκριμενοποιήσω σε τρία κομβικά σημεία, ήτοι Ο Θεός, Ο θάνατος και  Η εμπειρία ζωή. Ο άνθρωπος, με άλλα λόγια, ενδιαφέρεται να μάθη: Για τον Θεό, που τον δημιούργησε, Για το Τί Είναι Θάνατος και όλα τα άλλα που συνδέονται με τον θάνατο και  Τί είναι ζωή που την βιώνει εμπειρικά, ζώντας μέσα στην κοινωνία με άλλους άνθρώπους. Εάν θελήσω να ερμηνεύσω τις σκέψεις αυτές, μέσα από την ορθόδοξη παράδοση, μπορώ να γράψω τα ακόλουθα.

Ο άνθρωπος στην πραγματικότητα δεν είναι ένα απλό θρησκευτικό όν,αλλά θεολογικό και εκκλησιαστικό όν.Είναι θεολογικό όν, γιατί αναζητά τον Θεό Ως Πρόσωπο και όχι ως μια ιδέα και ως μια συναισθηματική – ψυχολογική κατάσταση.Και βέβαια αυτήν την αναζήτηση την εννοεί ως κοινωνία με τον Θεό, που σημαίνει ότι είναι εκκλησιαστικό όν, γιατί μέσα στην Εκκλησία βιώνει την κοινωνία με τον Θεό και τους ανθρώπους.Μια ιδέα θρησκευτική δεν αναπαύει την ύπαρξη του ανθρώπου.

Επίσης, ο άνθρωπος γελά όχι γιατί θέλει να αντιμετωπίση τον θάνατο,άλλωστε ο θάνατος δεν υπερβαίνεται με τεχνικά “τερτίπια”,αφού είναι ένα βαθύτατο πνευματικό, αλλά και βιολογικό γεγονόςΑλλά γελά επειδή είναι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Θεού δημιουργημένος. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός λέγει ότι ο άνθρωπος, σε διαφορά με τα ζώα,Είναι Γελαστικό Όν, ακριβώς γιατί υπερέχει από τα ζώα στον τρόπο της δημιουργίας του.Ακόμη επειδή συνδέεται η εμπειρία με την ιστορία,γι’ αυτό στην ορθόδοξη θεολογία λέμε ότι η ορθόδοξη θεολογία είναι ένα διήγημα, μια ιστορία,από την άποψη ότι ο  θεόπτης, που είναι ο πραγματικός θεολόγος, διηγείται αυτά που είδε και άκουσε, Δεν ΣΤΟΧΑΖΕΤΑΙ, δεν διανοείται απλώς, Δεν ομιλεί μέσα από την ΦΑΝΤΑΣΙΑ του και τις αφηρημένες ιδέες του.Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος είναι θεολογικό και εκκλησιαστικό όν. Θέλει να βρη τον Θεό και θέλει να έλθη σε κοινωνία με Αυτόν και τους ανθρώπους.Και αυτό επιτυγχάνεται μέσα στην Εκκλησία, που λειτουργεί ως ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ και όχι ως ένα ψυχολογικό – συναισθηματικό γεγονός.

Αποτέλεσμα εικόνας για μέσα στην Εκκλησία,

Ν.Ι.

ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ

ΑΔΙ

 


ΜΕΛΕΤΗΜΑ 1ον

Με την Προσευχή μιλάει ο Άνθρωπος άμεσα με τον Θεό.

Με την Προσευχή ο άνθρωπος γίνεται παιδί του Θεού!

Με την Προσευχή ΞΕΠΕΡΝΙΟΥΝΤΑΙ

ΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΒΙΟΥ ΤΟΥΤΟΥ, ΔΗΛΑΔΗ :

Οι Θλίψεις,

Οι Στενοχώριες,

Τα Βάσανα,

Οι Δυστυχίες,

Οι Στερήσεις,

Οι Μηχανορραφίες,

Οι Ραδιουργίες,

Οι Καταλαλιές Και

Οι Συκοφαντίες.

Με την Προσευχή Συντρίβονται τα βέλη των ορατών και αοράτων εχθρών.

Με την Προσευχή αποκτούμε Τη Μακαρία Υπομονή του Θεανθρώπου και Σωτήρα Χριστού και των αγίων ανδρών της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.

Με την Προσευχή αποκτούμε περισσότερη πνευματική δύναμη!…

Με την Προσευχή παίρνουμε την ουράνια παρηγοριά και παραμυθία της ψυχής!

Με την Προσευχή αποκτούμε την Ουράνια Σοφία.

Με την Προσευχή τελούνται τα επτά μυστήρια της Εκκλησίας μας.

Με την ΠΡΟΣΕΥΧΗ λαμβάνουμε ΤΟΝ ΕΠΙΟΥΣΙΟΝ ΆΡΤΟΝ, δηλαδή τα υλικά και τα πνευματικά αγαθά!

Με την προσευχή αντλούμε περισσότερο θάρρος, υπομονή και ελπίδες.

Με την Προσευχή οι άγιοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης ΕΤΕΛΕΣΑΝ ΘΑΥΜΑΤΑ, νεκρούς ανέστησαν, ασθενείς θεράπευσαν και λογής-λογής βασανιστήρια υπέμειναν!…

Με την Προσευχή γινόμαστε όμοιοι με τους αγ. Αγγέλους, οι οποίοι νύχτα-μέρα υμνούν και δοξολογούν τον Θεό!

Με την Προσευχή γίνονται τα θαύματα.

Με την ΠροσευχήΘΕΡΑΠΕΥΟΝΤΑΙ Ανίατες Ασθένειες και εκδιώκονται τα δαιμόνια!

Με Την Προσευχη Μπορουμε Να Σταθουμε Στα Ποδια Μας Και Να Βαδισουμε Απροσκοπτα Το Δρομο Του Θεου.

Με την Προσευχή δυναμώνεται η πίστη μας στον Θεό!…

Με την Προσευχή ο νους και η καρδιά μας καθαρίζονται από κάθε κοσμική πονηρία!

Με την Προσευχή ο νους και η καρδιά μας γίνονται ναός του Παναγίου Πνεύματος!

Με την Προσευχή ο Πατήρ, ο Υιός και το άγιον Πνεύμα εισέρχονται και κατοικούν στις καρδιές μας!…

Με την Προσευχή η γλώσσα μας γίνεται σάλπιγγα του Αγ.Πνεύματος, σαλπίζουσα ουράνια ρήματα.

Με την Προσευχή μας δίνονται αόρατα οδηγίες και συμβουλές από το Πανάγιο Πνεύμα!…

ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΔΙΑΡΚΩΣ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ

Ο Φυλακας Άγγελος Και Μας ΦΥΛΑΣΣΕΙ Απο Καθε Κακο.

Με την Προσευχή Αποφεύγουμε Να Σκεφθούμε Ή Να Κάμουμε Το Κακό.

Με την Προσευχή γινόμαστε Ταπεινότεροι και αγαθότεροι.

Με την Προσευχή νικάμε τις πανουργίες ορατών και αοράτων εχθρών!

Με Την Προσευχη Παρηγορουμεθα Και Ανακουφιζομεθα Στις Λογης-Λογης Θλιψεις Της Ζωης!…

ΓΙΑ ΝΑ ΩΦΕΛΗΘΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΡΕΠΕΙ:

Α) ΝΑ ΞΕΧΝΑΣ ΚΑΘΕ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΚΟΣΜΙΚΗ.

Β) ΤΟ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΠΡΟΦΕΡΕΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΑΥΤΟΝ ΝΑ ΣΥΛΛΟΓΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ Ο ΝΟΥΣ ΜΑΣ, ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΜΗ ΛΑΛΕΙ ΑΛΛΑ Η ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ Ο ΝΟΥΣ ΜΑΣ.

Τότε αληθινά η προσευχή μας ανεβαίνει στον Ουράνιον Πατέρα και παίρνουμε τα μεγάλα χαρίσματα και τις δωρεές του Αγ. Πνεύματος και συγχωρούνται οι αμαρτίες μας…

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 2ον

,Η προσευχή είναι από τις κυριώτερες και ισχυρότερες δυνάμεις, που κάνουν τον προσευχόμενο ΝΑ ΞΑΝΑΓΕΝΝΙΕΤΑΙ και του χαρίζουν σωματική και πνευματική ευεξία.

ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

,Ούτε οι αμαρτίες μας συγχωρούνται

,Ούτε Μυστήριον κάνουμε

,Ούτε και ο Θεός μας δίνει τη βοήθεια του και τη χάρη Του.

Η προσευχή είναι τα μάτια και τα φτερά της ψυχής μας και μας δίνει θάρρος και δύναμη ν’αντικρύσουμε τον Θεό.

ΌΜΩΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΡΕΠΕΙ:

Α) Το ήθος μας να είναι Ταπεινό, τρεφόμενο μ’ αγνές ελπίδες,

Β) Να μεταχειριζόμαστε όσα ταπεινώνουν και ησυχάζουν το σώμα, ελευθερώνοντας το νου από κάθε ενόχληση,

Γ) ΤΑ ΕΝΔΥΜΑΤΑ ΜΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ,

Δ) ΟΙ ΤΡΟΦΕΣ ΜΑΣ να ειναι εκεινες που πρεπει και τα πιοτά μας ελαφρά και με μέτρο,

Ε) η ορθοστασια μας και οι γονυκλισιες μας αναλογες με τις δυναμεις μας,

Στ) Ο ΥΠΝΟΣ ΜΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΙΓΟΣ ΚΑΙ ΣΕ ΣΚΛΗΡΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ,

Ζ) ΝΑ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΟΣΑ ΔΑΜΑΖΟΥΝ ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΞΥΠΝΟΥΝ ΤΟ ΝΟΥ ΦΕΡΝΟΝΤΑΣ ΜΑΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΘΕΟ. Σ’ ΑΥΤΟ ΒΟΗΘΟΥΝ ΠΟΛΥ:

,Η ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ ΓΡΑΦΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΡΜΗΝΕΙΩΝ ΤΩΝ ΑΓ. ΠΑΤΕΡΩΝ,

,ΤΑ ΝΗΠΤΙΚΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ ΚΑΙ

,ΟΙ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΕΣ ΨΑΛΜΩΔΙΕΣ ΚΑΙ

Η) Να νιώθουμε σ’ όλη τους την έκταση Τα Θαύματα, Που Έγιναν Και Γίνονται Σ’ Όλον Τον Κόσμο.

Προσεύχου, λοιπόν, αδελφέ μου, Με Το Στόμα,

ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΣΕ ΦΩΤΙΣΕΙ Η Θ. ΧΑΡΗ Να Προσεύχεσαι Και Με Την ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ.

ΤΟΤΕ ΘΑ ΣΥΝΤΕΛΕΣΘΕΙ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΜΕ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΕΟΡΤΗ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΗ ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΑΙ ΠΙΑ ΜΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ.

,ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ,

,ΑΣ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ!

,Αυτή Ας Κυβερνάει όλες σου τις πράξεις!

,Αυτή γεννάει τη μετάνοια και το δάκρυ!

Αυτή προχωρεί ως τα μύχια των λογισμών μας.

Αυτή είναι η γεννήτρια της Θείας Αγάπης!

Αυτή καθαρίζει το λογιστικό της ψυχής.

Αυτή Εξαγνίζει τους Αγγέλους και τους Αγίους!…

Αυτή φυλάγει καθαρό το επιθυμητικό της ψυχής με το να βρίσκεται μπροστά στο Θεό, να ομιλεί και να προσκολλάται σ’ Αυτόν μ’ όλη της την επιθυμία. Γιατί καθένας που αγαπάει και φοβάται το Θεό είναι αδύνατο να μη σκέπτεται ταπεινά, είναι αδύνατο να κυβερνάται από το θυμό.

ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΛΕΜΕ ΠΩΣ Η ΟΣΙΑ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΚΑΘΑΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ.

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 3ον

Ο Θεός έχει παραχωρήσει Στη Θέληση Και Στη Δύναμη του ανθρώπου

ΜΟΝΟ ΤΗΝ..ΠΟΣΟΤΗΤΑ ..ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ.

Έχει Διδαξει Τη Συνεχη Και Αδιαλειπτη Προσευχη Παντοτε Και Σε Καθε Τοπο.Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο γινόμεθα κάτοχοι του μυστικού της αληθινής προσευχής και πίστεως.

ΜΟΝΟΝ ΕΤΣΙ ΤΗΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΠΕΤΥΧΑΙΝΟΥΜΕ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ.

Η ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.

Οι Ξανθόπουλοι Κάλλιστος και Ιγνάτιος Συμβουλεύουν:

ΣΥΧΝΗ προσευχή ΣΤΟ ΌΝΟΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΈΡΓΟ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ,

Επειδη Η Συχνοτητα Τελειοποιει Ακομη Και Την Ατελη Προσευχη.

Ο δε Διάδοχος της Φωτικής παραδέχεται ότι, όταν άνθρωπος ΕΠΙΚΑΛΕΙΤΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΟΣΟΝ ΜΠΟΡΕΙ ΣΥΧΝΟΤΕΡΑ, Δεν Πέφτει Εύκολα Σε Αμαρτήματα.

Μάθε ότι κάθε παλμός και κάθε σκέψη προσευχής οφείλεται σ’ ενέργεια του Αγ. Πνεύματος και είναι η μυστική φωνή του Αγγέλου φύλακος του καθενός μας.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΠΟΥ ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΕΘΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ, ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΫΠΑΡΧΟΥΣΑ ΚΑΙ ΑΥΤΕΝΕΡΓΟΥΣΑ ΑΝΟΡΘΩΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ.

Μην Ανησυχεις Λοιπον Απο Την Ατελεια Και Την Ξηρασια Της Προσευχης Σου,

Αλλα Περιμενε Μ’ Επιμονη Τον Καρπο Της Συχνης Επικλησεως Του Θειου Ονοματος Και Δεν Θ’ Αργησει Να Ελθει.

ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΕ ΑΝΗΣΥΧΕΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΕΛΕΙΑ ΓΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ.

ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΚΥΡΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΙΤΙΑ, ΠΟΥ ΕΣΠΡΩΞΕ ΤΟΝ ΑΠ. ΠΕΤΡΟ ΣΤΟ Ν’ ΑΡΝΗΘΕΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ!…

Αυτή ήταν εκείνη που τον είχε κάνει Περήφανο γιατί όποιος νομίζει τον εαυτό του Ασφαλή Και Σταθερό,

ΔΕΝ ΖΗΤΑΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

Ο Θ. Πέτρος είχε πολλούς λόγους να καταφύγει στην προσευχή:

Γιατι Ο Κυριος Του Το Ειχε Παραγγειλει Λεγοντας Σ’ Ολους Τους Αποστολους:

«ΈΧΕΤΕ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΜΠΕΙΤΕ ΣΕ ΠΕΙΡΑΣΜΟ».

Ακόμη και ιδιαίτερη παρατήρηση του έκαμε ο Κύριος, όταν του είπε:

«ΠΕΤΡΕ ΚΟΙΜΑΣΑΙ;»

Ακόμη ο Πέτρος είχε πρόσφατο το παράδειγμα του Κυρίου,

Που ΠροσευχότανΣυνέχεια Επί Τρεις Ώρες.

Κι όμως όλα αυτά Δεν Μπόρεσαν Να Τον Κάνουν

ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΡΥ ΎΠΝΟ, ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΙΧΕ ΚΥΡΙΕΥΣΕΙ.

Βλέπεις, αδελφέ, πόσο αδύνατος είναι ο ταλαίπωρος άνθρωπος,

Όταν δεν ζητάει ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ βοήθεια από τον Θεό;

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 4ον


Ο ΠΕΤΡΟΣ, ο κορυφαίος των Αποστόλων, στον οποίον ο Πατήρ απεκάλυψε τη Θεότητα του Ιησού Χριστού λέγοντας:

«Συ είσαι ο Χριστός, ο υιός του αληθινού Θεού»,

Ο ΠΕΤΡΟΣ, Που Ειδε Με Τα Ματια Του Τη Θεοτητα Του Χριστου Πανω Στο Ορος Θαβώρ,

ΑΥΤΟΣ Ο ΠΕΤΡΟΣ, όταν μ’ απλότητα μια ασήμαντη γυναίκα τον ρώτησε «Μήπως είσαι και συ από τους ανθρώπους τούτου», δηλαδή του Ιησού, χωρίς δισταγμό αποκρίθηκε:

«ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ»!

Και δεν σταμάτησε μόνο σε τούτη την άρνηση, αλλά μπροστά σ’ όλο το βλάσφημο εκείνο πλήθος

«Τότε Άρχισε Να Αναθεματίζει Και Να ΟΡΚΙΖΕΤΑΙ Πως Δεν Γνωρίζει Καθόλου Τον Άνθρωπον Αυτόν».

ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΑΤΙ;

Διοτι ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, Για Ν’ Αμυνθει Στην Επιθεση.

Γιατι Ειχε ΑΜΕΛΗΣΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ Και Δεν Ειχε Ενωθει

Δια Μεσου Της ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Με Τον Παντοδυναμο Κυριο

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΠΑΡΑΣΤΡΑΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΟΠΟΙΟΝ ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ ΔΙΑΡΚΩΣ.

Κατανταει Να ΑΡΝΕΙΤΑΙ Τον Κυριο Για Πολυ Ασημαντα Πραγματα.

Και αφού τον ΑΡΝΗΘΕΙ, εξακολουθεί ν’ απομακρύνεται απ’ Αυτόν πέφτοντας από τη μια αμαρτία στην άλλη.

Γι’ αυτό και ο Κύριος είπε την παραβολή :

Της ΧΗΡΑΣ Και Του Κριτου Της Αδικιας:

«ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑΚΙΝΗΣΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΒΑΡΙΟΜΑΣΤΕ».

Μάθε λοιπόν και συ, αδελφέ, με άλλου πάθημα,

δηλαδή με το κατρακύλισμα τούτο του Απ. Πέτρου,

να μη κρατείς ποτέ τον εαυτό σου από το να προστρέχει προς τον Κύριο με την προσευχή, ιδιαίτερα σε στιγμές πειρασμού και θλίψεων

Γιατί Ξέρω Πως ΑΝ ΑΦΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ,

Ένα απλό πείραγμα,

Ένας μόνο λόγος,

Μιά μονάχα αντίρρηση οποιουδήποτε

Είναι Αρκετά Να Σε Κάνουν Ν’ ΑΡΝΗΘΕΙΣ Όλες Σου Τις Καλές Πράξεις Και Συνήθειες,

Που έκαμες για τη σωτηρία της ψυχής σου και

Να λησμονήσεις εκείνον τον Δεσπότην, που τόσο πολύ σ’ ευεργέτησε κι έδωσε το Αίμα Του και τη ζωή Του για σένα…

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 5ον

Άπειρες είναι οι αιτίες, που μέρα και νύχτα στη ζωή μας,

ΜΑΣ ΠΑΡΑΚΙΝΟΥΝ ΓΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ:

Όλος ο Κόσμος γύρω μας.

Όλα τα Κτίσματα του Δημιουργού μας παρακινούν ν’ αναπέμψουμε Δεήσεις προς τον Κύριον.

Ο Ήλιος που μας χαρίζει το φως της ημέρας.

Το Φεγγάρι με τ’ άστρα, που τις ξάστερες νύχτες γίνονται αδαμαντοστόλιστη κορώνα της γης.

Τα Σύννεφα με τις αστραπές και τις μπόρες,

ΟΙ ΣΕΙΣΜΟΙ!

Η Απεραντοσύνη της θάλασσας, άλλοτε με τη γαλήνη κι άλλοτε με τα κύματα της.

Τα Πουλιά που πετάνε επάνω μας τιτιβίζοντας χαρούμενα…

Όλα μας λενε: «Προσευχησου Στον Πλαστη Μας»…».

Οι καθημερινές μας ανάγκες,

Η Συναίσθηση Της Μικρότητας Μας μέσα στο απέραντο σύμπαν,

Μας Παρακινουν Να Ζητουμε Καθε Τοσο Με Προσευχες Τη Βοηθεια Του Κυριου.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ:

Με Τις Εθνικές Καταστροφές, όταν οι πρόγονοι μας δεν ακολουθούσαν το δρόμο του Θεού και

Με Τις Ανόδους και νικηφόρους πολέμους, όταν εκτελούσαν τις εντολές Του, ΜΑΣ ΕΠΙΤΑΣΣΕΙ:

«ΜΗ ΞΕΧΝΑΣ ΠΟΤΕ ΣΟΥ ΤΟ ΘΕΟ».

Οι προγονικές συνήθειες, που κληρονομήσαμε από τους γονείς μας.

Οι γραπτοί και άγραφοι νόμοι.

Με λίγα λόγια ο ηθικός νόμος, που με θεϊκή έμπνευση καταγράφτηκε στα Ευαγγέλια,

Μας Βροντοφωνούν να βρισκόμαστε σε διαρκή επικοινωνία με τον Ουράνιο Πατέρα.

Τα άπειρα παραδείγματα των Αγίων και των Μαρτύρων της Εκκλησίας μας, που η προσευχή τους πλημμύριζε με γαλήνη και καρτερία και στις πιο φρικτές στιγμές των μαρτυρίων τους!

Αλλά και ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς, που σταυρώθηκε για τη σωτηρία μας,

ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΜΕΡΑ-ΝΥΧΤΑ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ.

ΑΡΚΕΙ Ν’ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ.

Αρκεί Να Συναισθανθουμε Το Σκοπο Της Αποστολης Μας Σε Τουτο Τον Προσκαιρο Κοσμο Και Θα Δουμε ΟΛΟΦΩΤΟ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Να Μας Οδηγει Προς Τον Κυριο Της Αιωνιας Ζωης.

Προσπάθησε λοιπόν και συ, αδελφέ, να έχεις πάντα ανοιχτά τα μάτια και τ’ αυτιά της ψυχής σου, για να βλέπεις και ν’ ακούς όλα αυτά, που σου μιλάνε για την προσευχή και σου δείχνουν φωτεινό το δρόμο προς τον Θεό!…

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 6ον

Ο Πανάγαθος Θεός ακούει τις προσευχές όλων μας ανεξαιρέτως, αρκεί να εκπορεύονται και εκπέμπονται από τα βάθη της καρδιάς μας. Ακόμη και των αμαρτωλών τις προσευχές ακούει ο Κύριος, όταν γίνονται με πίστη και πραγματική μετάνοια.

Χαίρεται μάλιστα ο Κύριος, όταν οι αμαρτωλοί, πικρά μετανιωμένοι για τις πράξεις τους, ζητούν συγχώρεση.

Έτσι χάρηκε ο πατέρας της παραβολής του Ασώτου κι έσφαξε το μόσχο το σιτευτό, μόλις γύρισε ο παραστρατημένος υιός του!

Ο ΠΡΟΦΗΤΑΝΑΞ ΔΑΒΙΔ, ο μεγάλος αυτός ποιητής και ψαλμωδός, που ΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ Στο Ανυπερβλητο ΨΑΛΤΗΡΙ «Αμάρτησα απέναντι του Κυρίου» ομολόγησε, όταν συνήλθε από το παραστράτημα του.

Και ο Κύριος ΣΟΥ ΣΥΓΧΩΡΕΣΑ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΣΟΥ, ΜΗ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΕΝΟΧΩΡΕΙΣΑΙ ΓΙ’ ΑΥΤΗΝ».

Όταν ο αυταρχικότατος και σκληρότατος βασιλιάς των Ιουδαίων Μανασσής ΤΑΠΕΙΝΩΘΗΚΕ

Νικημενος Κι Αιχμαλωτισμενος Απο Τους Ασσυριους

Και Προσεφυγε Στον Θεο Και Τον Παρακαλεσε Να Τον Συγχωρεσει Για Τ’ Αμαρτηματα Του,

Εκείνος «και υπήκουσε αυτού και υπήκουσε της βοής αυτού και επέστρεψεν αυτόν εις Ιερουσαλήμ επί την βασιλείαν αυτού»…

Κατά την παραβολή του Κυρίου Ιησού,

Όταν ο Τελώνης μπήκε στο ναό και Ταπεινός Και Συντριμμένος ζήτησε συγχώρεση λέγοντας

«ΘΕΕ ΜΟΥ, ΛΥΠΗΣΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΜΕ»,

επειδή τα λόγια βγήκαν από τα μύχια της καρδιάς του, έκαναν τον Μεγαλοδύναμο να τον Συγχωρέσει.

Και κατά τη Σταύρωση του Κυρίου μας Ιησού, ένα «Μνήσθητι μου, Κύριε», δηλαδή «Θυμήσου με, Κύριε, όταν έλθεις στη Βασιλεία σου» του ενός από τους δύο ληστές, στάθηκε ικανό, για να μπει αυτός μέσα στον Παράδεισο!

Μη διστάσεις λοιπόν και συ, αδελφέ μου, όταν ως άνθρωπος πέσεις σε κάποιο αμάρτημα, Να Ζητήσεις Τη Συγχώρεση από τον Κύριο μας. Να είσαι βέβαιος, πως, όταν η μετάνοια σου είναι πραγματική, θα σου δοθεί η άφεση.

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 7ον

Αν ο Πανάγαθος Θεός ακούει τις προσευχές

Των Αμαρτωλών που μετανοούν,

Πολύ Περισσότερο Ακούει Και Τις Προσευχές Των Δικαίωνκαι τους στέλνει τη βοήθεια Του.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η Άννα, η μητέρα του προφήτη Σαμουήλ.

Την ενάρετη κι ευτυχισμένη ζωή της την εσκίαζε ο καημός, ότι είχε προχωρήσει αρκετά στην ηλικία και δεν είχε αποκτήσει παιδί. Κατέφυγε τότε στον Θεό και προσευχήθηκε στον Κύριο και με δάκρυα θερμά τον παρακάλεσε να λύσει τη στείρωση της.

Ο ΘΕΟΣ ΕΙΣΑΚΟΥΣΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΣΑΜΟΥΗΛ…

Η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα.

Έτσι, Ο Προφητης Ηλιας «Με Προσευχη Παρακαλεσε Το Θεο Να Μη Βρεξει Και Δεν Εβρεξε Τρια Χρονια Και Εξι Μηνες. Και πάλι προσευχήθηκε και ο ουρανός έβρεξε και η γη έδωκε πλούσια τους καρπούς της».

Ο Ελισσαίος ανέστησε το παιδί της Σωμανίτιδας με προσευχή. Και είναι σ’ όλους γνωστό πώς ο προφήτης Δανιήλ με την προσευχή έφραξε τα στόματα των λεόντων! Και πως και οι τρείς παίδες μέσα στην κάμινο με την προσευχή έσβησαν τη δύναμη της φωτιάς!

ΖΗΤΑ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΣΥ, ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ,ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΟΥΤην Προστασια Και Τη Βοηθεια Του Επουρανιου Πατερα και να είσαι βέβαιος, ότι, εάν τα αιτήματα σου είναι αγνά και ψυχωφελή, θα εισακουσθείς από τον Κύριο. Έχε δε υπόψη σου ότι τα αιτήματα θα ακουσθούν, όταν έχεις ακλόνητη πίστη στον Θεό. Και η πίστη αποκτάται και στερεώνεται μονάχα με την προσευχή!

Όταν με πίστη απευθυνόμαστε προς τον Κύριο παρακαλώντας Τον για δίκαια πράγματα, μας ακούει.

Όμως Η Προσευχη Μας Πρεπει Να Γινεται Με Ταπεινωση, Ομοια Μ’εκεινη Του Τελωνη.

Η Περηφανεια Στην Προσευχη Φερνει Τ’ Αντιθετα Αποτελεσματα, Οπως Εγινε Με Το Φαρισαιο Της Ιδιας Παραβολης.

«Όπως Η Προσευχή Του Ταπεινού κάμπτει τον Θεό,

Ετσι Και Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΥ Κανει Τον Ύψιστο Να Θυμωνει Μαζι Σου και να υπολογίζει την προσευχή σου ως αμαρτία» γράφουν οι Νηπτικοί Πατέρες…

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 8ον

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ, ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΕΝΩΝΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ.

Όταν ο άνθρωπος είναι ενωμένος με τον Θεό, είναι επόμενο να μη ξεφεύγει από το Νόμο του Θεού και να προσέχει σε κάθε βήμα του. Έτσι με την προσευχή όλοι μας οι σκοποί στη ζωή είναι θεάρεστοι.

Όλες μας οι ενέργειες στέφονται από επιτυχία, γιατί έχουμε συμπαραστάτη μας το Θεό.

Είναι λοιπόν η ΠΡΟΣΕΥΧΗ κάτι αναγκαίο και πρωταρχικό στη ζωή μας.

Όμως ο σατανάς Μας Παραμονεύει Πάντοτε, για να βρει μιά στιγμή, Που Δεν Κρατάμε Το Όπλο ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, ώστε Να Μας Παρασύρει Στο Δρόμο Του, Που Πάντα Είναι Εύκολος Και Κατηφορικός.

Να, Γιατι Επιβαλλεται Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΑΣ Να Ειναι Παντοτε Συνεχης Και Αδιαλειπτη.

Η εκτέλεση των άλλων χριστιανικών καθηκόντων μας γίνεται κατά διαστήματα,

Το Καθήκον Όμως ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Επιβάλλεται Να Γίνεται Αδιάκοπα Και Συνεχώς.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ, ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ, ΟΤΙ:

ΚΑΙ Η ΑΠΛΗ ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΕΙΝΑΙ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ !

Και δε χωράει αμφιβολία, ότι αυτό μπορεί και πρέπει να γίνεται συνεχώς, σε κάθε αναπνοή μας…

Μ’ αυτόν τον τρόπο η σκέψη μας και η μνήμη μας κατευθύνονται συνεχώς στον Θεό. Η πορεία αυτή της σκέψης μας στη θεϊκή παρουσία σημαίνει δόσιμο ολοκληρωτικό του είναι μας στον Κύριον Ιησούν. Σημαίνει δόσιμο της ψυχής μας σ’ Αυτόν.

Να, Γιατι Οι Άγιοι Πατερες Μας Συμβουλευουν Να Επικαλουμεθα Το Όνομα Του Κυριου Ιησου Σε Καθε Αναπνοη Μας.

Οι δυνάμεις του κακού, που είναι αντίθετες στην προσευχή της καρδιάς μας, μας επιτίθενται από δύο μέρη: Από τ’ αριστερά και από τα δεξιά. Δηλαδή: Όταν Δεν Μπορουν Να Μας Εμποδισουν Απο Την Προσευχη

Με Τις Ματαιες Και Αμαρτωλες Σκεψεις,

Φερνουν Στο Μυαλο Μας Λογης-Λογης ΥΛΙΣΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ, Για ΝαΜαταιωσουν Την Προσευχη Μας, Που Δεν Ανεχεται Να Υποφερει Ο Μισοκαλος Σατανας

Και Κανει Το Παν, Για Να Μας Ξεγελασει

Να Εγκαταλειψουμε Τη Συνομιλια Μας Με Το Θεο,Αρχίζοντας ΚοσμικέςΣυνομιλίες Μ’ Ανθρώπους

Κλεινε Λοιπον, Αδελφε Μου, σαν άλλος Οδυσσέας Τ’ Αυτιά Της Ψυχής Σου προς Τις Σειρήνες Του Κόσμου Του Αιώνα Τούτου,

Που Κατά Το Ταξίδι Της Ζωής Σου Ακούς Από Δεξιά Ή Αριστερά Σου Να Σου Τραγουδούν Μαγικά Τραγούδια

Για Υλιστικές Θεωρίες Και Μοντέρνες Ιδέες.

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 9ον

Για να είναι αληθινή η προσευχή, πρέπει να γίνεται με αποκλειστικό σκοπό να Μας Συνδεσει Με Τον Θεο,

Γι’ Αυτο Η Καλυτερη, Η Αληθινη Προσευχη Ειναι Εκείνη, Που Γίνεται Στα Κρυφά.

Για τη μυστική προσευχή ο Ευαγγελιστής Ματθαίος γράφει:

«Συ, Οταν Προσευχεσαι, ΕΜΠΑ ΣΤΟ ΤΑΜΙΕΙΟ ΣΟΥ Και Αφου Κλεισεις Καλα Την Πορτα Σου, Προσευχησου Στον Πατερα Σου Εκει Στα ΚΡΥΦΑ».

ΤΑΜΙΕΙΟ

ΕΔΩ ΕΝΝΟΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΨΥΧΙΚΟ ΜΑΣ ΚΟΣΜΟ ΓΕΝΙΚΑ.

Εκεί όπου φυλάγουμε Τους Μύχιους Λογισμούς Μας, τα συναισθήματα μας και τις επιθυμίες μας.

Εκεί μας συμβουλεύει να μπαίνουμε κάθε φορά που θέλουμε να ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΟΥΜΕ.

Και Οταν Μας Λεει Να Κλεινουμε Την Πορτα, Εννοει Την Πορτα Κυριως Των Σωματικων Περισπασμων Και Φροντιδων.

Μόνο με το κλείσιμο αυτής της πόρτας εξασφαλιζόμαστε από κάθε πειρασμό και ο νούς μας προσηλώνεται στον Θεό!…

Ο δε ιερός Θεοτόκης γράφει:

«Όταν προσεύχεσαι, βάλε όλη σου την προσοχή και επιμέλεια:

Να Ακούνε Τ’ Αυτιά Σου Όσα Λέει Το Στόμα Σου, Και Να Αισθάνεται Η Καρδιά Σου Όσα Λαλεί Η Γλώσσα Σου

Τότε αληθινά μπήκες μέσα στο ταμιείο σου και έκλεισες την πόρτα σου.

Τότε αληθινά η προσευχή σου ανεβαίνει σαν θυμίαμα ενώπιον του Κυρίου και κατεβάζει από τον Ουρανό τη συγχώρεση των αμαρτιών σου και τα μεγάλα χαρίσματα του φιλάνθρωπου Θεού».

Αφετηρια Και Παντοτινη Ενεργεια Για Την Εξασφαλιση Της Σωτηριας Μας Ειναι Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ,

που κατ’ αυτόν τον τρόπο γίνεται το πρώτο καθήκον κάθε Χριστιανού, που θέλει να φέρει άξια το όνομα του Κυρίου μας. Για τους λόγους αυτούς το Αγ. Ευαγγέλιο παραγγέλλει

ΤΗΝ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ.

Όλες οι πράξεις ευσεβείας έχουν η κάθε μια τον καιρό της.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΔΕΝ ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΤΑΙ ΧΡΟΝΙΚΑ,

ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΤΗΣ ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ.

Χωρίς την προσευχή καμμιά αγαθή πράξη δεν γίνεται καλά.

ΌΠΟΙΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΝΑ ΕΠΙΚΑΛΕΙΤΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΙΗΣΟΥ ΣΥΝΕΧΩΣ,

ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΑΕΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ.

Όσο όμως περισσότερο επιμένει, τόσο γρηγορότερα συνηθίζει και εξοικειώνεται με την προσευχή.

Και η γλώσσα του και τα χείλη του αποκτούν τέτοια ικανότητα, ώστε χωρίς καμμιά προσπάθεια ύστερα από λίγο καιρό, αυτός που προσεύχεται Αντιλαμβάνεται Ότι Η Προσευχή Του Έγινε Ένα Συνεχές Και Ουσιώδες ΑΠΟΚΤΗΜΑ.

Κι άν καμμιά φορά του συμβεί για ένα οποιοδήποτε λόγο να την σταματήσει, αισθάνεται έντονα σαν κάτι να του λείπει!…

Κατ’ αυτόν τον τρόπο Η Προσευχή Του Γίνεται Συνήθεια και το μυαλό του αρχίζει να συνηθίζει και να παρακολουθεί την ενέργεια των χειλέων.

Έτσι έχει για γενικό αποτέλεσμα τη δημιουργία Μιας Πηγής Ευφροσύνης Για Την Καρδιά, απ’ όπου πια εκπέμπεται

η αληθινή προσευχή!…

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 10ον

Τούτη τη γενική διαπίστωση, αδελφέ μου, πρέπει να σε σπρώξει και σένα να γίνεις Λειτουργός Της Αδιάλειπτης Προσευχής, που θα χαρίσει φωτισμό στο μυαλό σου και θα διώξει μακριά από σένα όλες τις κακές σκέψεις.

Εάν επιθυμείς πραγματικά ν’ αποδιώξεις κάθε αντιχριστιανική σκέψη και να εξαγνίσεις το νου σου, αυτό θα το καταφέρεις με την προσευχή.

Τίποτε δεν μπορεί να ρυθμίσει τις σκέψεις μας όσο η Προσευχή!…

Ο ’Αγ. Ιωάννης της Κλίμακος λέει τα εξής:

«ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ»

ΔΕΝ ΘΑ ΕΥΡΕΙΣ ΑΛΛΟ ΟΠΛΟ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠ’ ΑΥΤΟ!

Ομοίως και τα πάθη σου θα κατασιγάσεις μέσα σου και θα τα εξαλείψεις με την προσευχή»!…

«ΜΕΙΖΩΝ Ο ΕΝ ΗΜΙΝ ή Ο ΕΝ ΤΩ ΚΟΣΜΩ»,

Λέει η Αγ. Γραφή. Μη Φοβασαι

ούτε ατυχήματα ούτε καταστροφές.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΑ ΣΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΙ ΚΑΙ Θ’ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΙ ΚΑΘΕ ΚΑΚΟ ΑΠΟ ΣΕΝΑ.

Θυμήσου τον Απ. Πέτρο, όταν έδειξε ολιγοπιστία και άρχιζε να βυθίζεται στη θάλασσα της Τιβεριάδας.. Και πρόσεξε, Άν Είσαι Οκνηρός Κι Απρόσεκτος στην προσευχή, δεν θα σημειώσεις πρόοδο ούτε στην επιδίωξη αφοσιώσεως σου στον Κύριο ούτε στην απόκτηση της ειρήνης και της σωτηρίας.

Όσο Για Την ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ, Πρεπει Να Ξερεις Πως Στην Ουσια Της Ειναι Η Συνεχης Επικληση Του Ονοματος Του Κυριου Ιησου Και Θεου Μας.

Αν επικαλούμαστε ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΙΗΣΟΥ, προφέροντας το Ψιθυριστά Ή Νοερά:

Κι όταν Στεκόμαστε

Κι όταν Καθόμαστε,

Κι όταν ΣυνομιλούμεΚι όταν ΠερπατούμεΚι όταν Τρώγουμε

Κι όταν κάνουμε Ό,Τιδήποτε Άλλο Παντού και πάντοτε,

ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ!

Η συχνότητα στην προσευχή

Δημιουργεί μια συνήθεια για προσευχή, που δεν αργεί να γίνει δεύτερη φύση και φέρνει συχνά το νου και την καρδιά σε ανώτερη ψυχική κατάσταση!

Η συχνή εξάσκηση στην προσευχή απομακρύνει την ψυχή από τα διάφορα αμαρτήματα επιστρατεύοντας την και εξασκώντας την να κάνει αυτό που είναι ουσιώδες, για να πετύχει την ένωση της με τον Θεό.

Η ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

είναι ο μοναδικός τρόπος για να φθάσει κανείς στο ύψος της αληθινής και Καθαράς Προσευχής.

Αποτελεί το καλύτερο μέσο αποτελεσματικής Προπαρασκευής για προσευχή και τον ασφαλέστερο δρόμο, για να φτάσει ο άνθρωπος στο τέρμα, την Σωτηρία Της Ψυχής Του!

Δεν μπορεί να θεωρείται Χριστιανός εκείνος Που Αγνοεί τα παρακάτω:

Α) Ότι Πρεπει Να Προσευχεται Συχνα Και Με Επιμελεια Και Οτι Ο Θεος Επιθυμει Αυτην Την Προσευχη Του,

Β) ότι πολλες φορες Τιμωρουμεθα Απο Την Αμελεια Μαςγια προσευχη, και

Γ) Οτι Ολοι Οι Άγιοι Προσευχονταν Θερμα Και Συνεχως.

Ο Νικήτας Στηθάτος στη Φιλοκαλία λέει για την προσευχή:

«Αυτος Που Κατορθωσε Να Πετυχει Την Πραγματικη Προσευχη Και Πλημμυριστηκε Το Ειναι Του Απο Την Αγαπη Του Χριστου,

Δεν Γινεται Αιχμαλωτος Των Αισθησεων Του Και Δεν Δινει Την Προτιμηση Του Σε Τιποτε.

ΔΕΝ ΥΠΕΡΤΙΜΑΕΙ ΤΟΝ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ

Δεν ΚΑΤΑΚΡΙΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑκαι ομοιάζει με τον Θεό, που ανατέλλει τον ήλιο επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους».

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 11ον

Τη Νοερα Προσευχη Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΜΠΟΡΕΙ Να Την Αποκτησει Και Να Την Κανει Μεσο Επικοινωνιας Του Με Τον Κυριο.

Δεν στοιχίζει τίποτε,

Εκτός Από Την Προσπάθεια Της Σιωπήςκαι τη φροντίδα για την όσο το δυνατό συχνότερη επίκληση του γλυκύτατου ονόματος του Κυρίου Ιησού, που γεμίζει τον άνθρωπο με αγαλλίαση.

Η ενδοσκόπηση του ψυχικού μας κόσμου μας δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε τί μυστήριο είναι ο άνθρωπος.

Να νιώσουμε Την Ευφροσύνη Της Αυτογνωσίας και

Να Χύνουμε Πικρά Δάκρυα Μετανοίας Για Τις Πτώσεις Μας Και Την Αδυναμία Της Θελήσεως Μας.

Με το νου μέσα την καρδιά μας μπορούμε

Να Κάνουμε Σιωπηλοί Κρίσεις Και Επικρίσεις Και

Να Διαβάζουμε Μυστικά Ολόκληρα Βιβλία.

Έτσι, Ας Μην Αφηνουμε Το Νου Μας Να Λεει ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ,

ΠΑΡΑ ΤΗ ΣΥΝΤΟΜΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟΛΟΓΙΣΤΗ ΚΑΛΟΥΜΕΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

«ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ».

Αλλά δεν αρκεί μόνον αυτό. Χρειάζεται ακόμη να κινήσεις και τη θέληση σου, δηλαδή να λες την ευχήν αυτή Μ’ Όλη Τη Δύναμη Της Αγάπης Σου προς τον Κύριον Ιησούν.

Μονον Οταν Απερισπαστη Απο Αλλες Εννοιες Και Σκεψεις Ελθει Η Ψυχη Μας Σ’ Επαφη Με Τον Κυριο,

Τοτε Προσκολλαται Με Αγαπη Στα Νοηματα Της Ευχης

ΌΜΩΣ Ο ΝΟΥΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ

ΕΧΕΙ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ ΝΑ ΠΕΤΑΕΙ,

ΚΑΘΩΣ ΛΕΜΕ,

ΣΤΑ ΑΙΣΘΗΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΞΩ ΚΟΣΜΟΥΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΝ ΩΣ ΑΤΟΜΑ.

Ανάγκη λοιπόν να καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια,

Για Να Κατευθύνεται Την Ώρα Της Προσευχής Όλη Μας Η Σκέψη Στην ΚΑΡΔΙΑ.

Για να το πετύχουμε αυτό γρηγορότερα ΟΙ ΆΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΥΝ τα παρακάτω:

Όταν λέμε Τη Νοερά Προσευχή,

ΝΑ ΚΡΑΤΑΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΠΝΟΗ ΜΑΣ

κατά τρόπο ώστε Να Μην αναπνέουμε με φυσικό ρυθμό,

Αλλ’ Ύστερα Από Κάθε Επαγγελία Της Ευχής.

Το Κρατημα Αυτο Της Αναπνοης Γινεται Αιτια Να Στενοχωρειται Η Καρδια Μας Μ’ Αποτελεσμα Να Πονει.

Συνεπεια Του Πονου Ειναι Να Επιστρεφει Ο Νους Στην Καρδια Και Στη Συνεχεια Η Αναμνηση Του Θεου Μας Φερνει Μια Γλυκεια Ευχαριστηση.

«Εμνήσθην του Θεού και Ηυφράνθην», δηλαδή: «Θυμήθηκα τον Θεόν και ευχαριστήθηκα».

Είναι Διαπιστωμένο Πια ότι εκείνοι που Μνημονεύουν το όνομα του Κυρίου Νιώθουν Ηδονή Και Ευχαρίστηση.

Έπειτα με το λίγο και μικρό αυτό κράτημα της αναπνοής λεπτύνεται η σκληρότητα της καρδιάς και γίνεται:

Πιο Ταπεινή Και Πιο Κατάλληλη Για Κατάνυξη Και Πιο Εύκολη Στα Δάκρυα.

Μ’ άλλα λόγια ο ψυχικός μας κόσμος γίνεται πιο κατάλληλος για να λάμψει μέσα μας το Θείο φως!… Λέει ο Αγ. Μάρκος «Η ανάμνηση του Θεού για την καρδιά είναι πόνος που προκαλείται για την ευσέβεια. Όποιος ξεχνάει το Θεό γίνεται δούλος των παθών και ανάλγητος στον πόνο». Αλλού πάλι ο ίδιος λέει:

«Ο νούς όταν προσεύχεται απερίσπαστος, στενοχωρεί την καρδιά και τις συντετριμμένες και ταπεινωμένες καρδιές ο Θεός ποτέ δεν τις εξουθενώνει».

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 12ον

Από τα παραπάνω βγαίνει το συμπέρασμα ότι πιο πολύ :

Οι Αρχάριοι Έχουν Ανάγκη Από Το ΚΡΑΤΗΜΑ Της Αναπνοής,

Όταν Προσεύχονται.

Όσο για τους προοδευμένους στην εργασία της νοεράς προσευχής, και χωρίς το κράτημα αυτό μπορούν ν’ αυτοσυγκεντρώνονται και να προσεύχονται. Όμως Κι Αυτοι, Σε Στιγμες Πολεμου Λογισμων Και Παθων, Με Τη Συμμετρη Αναπνοη, Που Επιβαλλει Το Κρατημα Της, Θα Τα Καταφερουν Καλυτερα

Σε παρακαλώ λοιπόν θερμά, αδελφέ μου, μαζί με την άλλη ακολουθία και προσευχή, που κάθε μέρα διαβάζεις, να καταγίνεσαι και με την καρδιακή και νοερά αυτή προσευχή, έχοντας την για αδιάλειπτο και παντοτινό σου έργο. Όταν καλείς μέσα από την καρδιά σου τον ενδιάθετο λόγο το γλυκύ, κοσμοπόθητο και παντοπόθητο όνομα του Ιησού,

Όταν αναπλάθεις με το νου σου τον Ιησού,

Όταν ποθείς και αγαπάς μ’ όλη σου τη θέληση τον Ιησού,

Όταν επιστρέφεις όλες σου τις ψυχικές δυνάμεις στον Ιησού και

Όταν με συντριβή και ταπείνωση ζητείς το έλεος από τον Ιησού,

Σε Πληροφορώ Ότι Θα Απολαύσεις Μεγάλη Ωφέλεια Και Θα Θερίσεις Πλούσιους Καρπούς.

Και άν δεν μπορείς πάντοτε να καταγίνεσαι μ’ αυτό, γιατί θα σ’ εμποδίζουν οι φροντίδες κι οι ταραχές του κόσμου τούτου,

Έχε Τουλάχιστο Καθορισμένες Μια-Δυο Ώρες Τη Μέρα-Πιο Πολύ Τα Βράδυα Κατά Τις Οποίες Να Αποσύρεσαι Σε Τόπο Ήσυχο Και Σκοτεινό Και Να Καταγίνεσαι Εκεί Απερίσπαστος Με Την Ιερή Και Πνευματική Αυτή Εργασία.

Σίγουρα Τότε Θα Έχεις Και Συ Τα Αποτελέσματα Της Προσευχής Που Φανερώνονται Πλούσια Στο Πνεύμα Μας, Στα Συναισθήματα Μας Αλλά Και Στις Αποκαλύψεις.

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 13ον

Οι καρποί της νοεράς προσευχής είναι οι εξής:

«Πρώτος καρπός: Εκείνος που κλείνεται μέσα στην καρδιά του, ΑΠΟΞΕΝΩΝΕΤΑΙ ΑΠ’ ΌΛΑ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

και, καθώς ζει μέσα στο πνεύμα,

Δεν Καταχτιέται Από Τις Επιθυμίες Της Σάρκας.

Ακόμη, όταν ο νους ενός ανθρώπου συνηθίσει να μένει μέσα στην καρδιά, αυτός ο άνθρωπος όχι μόνον αγαπάει να κλείνει την πόρτα του σπιτιού του και να ησυχάζει, όχι μόνον να κλείνει την πόρτα του στόματος του και να σιωπά,

Αλλά με την προσευχή του Κλείνει Και Την Εσωτερική Πόρτα Των Λογισμών και δεν αφήνει τα πονηρά πνεύματα να λαλούν με αυτούς όσα κακά και πονηρά θέλουν.

Διότι με τους πονηρούς λογισμούς γίνεται ακάθαρτος ο άνθρωπος ενώπιον του Θεού του ανακρίνοντος καρδίας και νεφρούς. Γι’ αυτό και ο Αγ. Ιωάννης της Κλίμακος λέει:

«ΚΛΕΙΝΕ ΚΑΛΑ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΚΕΛΛΙΟΥ ΣΟΥΓΙΑ ΤΟ ΣΩΜΑ,

ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣΓΙΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ

ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΡΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ».

Δευτερος Καρπος:Ειναι, Κατα Τον Θεσσαλονικης Γρηγοριον,Η Με Τη Νοερα Προσευχη ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕΩΣ, ΠΕΝΘΟΥΣ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΩΝ.

Ερωτά ο άγιος: «Πώς να μη ταπεινωθεί ο δυστυχής, όταν βλέπει όλον τον κόσμο της καρδιάς του Σκοτεινό Και Ζοφώδη από το πυκνό σκότος, το οποίο προξενήθηκε σ’ αυτόν από τις τόσες αμαρτίες που έκαμε στη ζωή με λόγια, μ’ έργα και με λογισμούς;»

Γράφει και ο Όσιος Μάρκος:

«Εκεινος Που Ειναι Αιχμαλωτος Των Λογισμων Του, Πως Ειναι Δυνατο Να Δει Την Αμαρτια Που Εχει Μεσα Του,Αφου Σκεπαζεται Απο Τους Λογισμους;

Πώς είναι δυνατό να τη διακρίνει, αφού σκεπάζεται από το σκοτάδι και την ομίχλη της ψυχής, που προέρχεται από κακές πράξεις;».

Πώς να μη πενθήσει και να μη λυπηθεί ο ταλαίπωρος, όταν βλέπει το λογιστικό του μέρος γεμάτο από τόσους Υπερήφανους Λογισμούς;

Από τόσους άλογους και τόσους βλάσφημους καιΔαιμονιώδεις Λογισμούς;

Πώς να μη κλάψει ο ελεεινός, όταν βλέπει το επιθυμητικό αιχμάλωτο από τόσους Αισχρούς Λογισμούςκαι τόσες άτοπες επιθυμίες, και το θυμικό του σε τόσες Άτακτες Ορμές Μίσους Και Φθόνου Κατά Του Πλησίον Του;

Πώς να μη φωνάζει προς τον Κύριον Ιησούν να τον ελεήσει και να τον ιατρεύσει;

Πώς να μη φωνάξει προς τον Κύριον Ιησούν, όταν βλέπει όλον τον εσωτερικόν άνθρωπον όχι ναό του Θεού και της Χάριτος, αλλά σπήλαιον των ληστών και εργαστήριον της αμαρτίας και των δαιμόνων;

Όθεν με την ταπείνωση τούτη και το πένθος και τα δάκρυα ίλεως γίνεται ο Θεός εις αυτόν και τον ανακουφίζει από τα πάθη και τον ελευθερώνει από τις προσβολές των λογισμών και των δαιμόνων…

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 14ον

Τριτος ΚαρποςΤης Νοερας Προσευχης Ειναι Η Επιστροφη Του Νου Στην Καρδια Και Η Διαμονη Σ’ Αυτην,

Οπότε Βλέπει Ο Νους Τις Κακές Κλίσεις Της Καρδιάς,

τις πονηρές κινήσεις των λογισμών του,

τις επιβουλές και

τις κλοπές κι ενέδρες των ακαθάρτων πνευμάτων.

Έτσι Βλεπει Καθαρα, Σαν Σε Καθρεπτη, Ολα Του Τα ΣφαλματαΜεχρι Τα Παραμικρα

Κι Ετσι Επικαλειται Τον Κυριον Ιησουν Σε Βοηθεια Και Ζητει Συγχωρεση, Μετανοει, Λυπειται, Προσθετει Πενθος Στο Πενθος, Ταπεινωση Στην Ταπεινωση Και Κανει Οσα Μπορει, Για Να Διορθωθει Και Να Μην Αμαρτανει Πλεον.

Για τούτο και περί της νοεράς προσευχής είπε ο Αγ. Ιωάννης της Κλίμακος: «Την Κατασταση Που Επικρατει Μεσα ΣουΗ Προσευχη Σου Θα Την Φανερωσει.

Καθρέπτην αυτήν έχουν δώσει για τους μοναχούς, οι Θεολόγοι».

Τέταρτος καρπός της νοεράς προσευχής είναι :

Η Καθαροτητα Της Ανθρωπινης Φυσεως Και Η Μετα Την Καθαρση Διδομενη Υπερφυσικη Ενεργεια Του Αγ. Πνευματος.

Οι Αγ. Πατέρες μετά τις νηστείες, αγρυπνίες, γονυκλισίες και λοιπές κακοπάθειες του σώματος, Για Να Καθαρίσουν την ανθρώπινη φύση από τα πάθη,

Επενόησαν Και Τη Μέθοδο Της Επιστροφής Του Νου Στην Καρδιά.

Έτσι αφ’ ενός Καθαρίζονται Ευκολότερα Ο Νους Και Η Καρδιά, που είναι τα πλέον ευκολότρεπτα στο κακό και αφ’ ετέρου κάνουν κατάλληλη την ανθρώπινη φύση να δεχθεί την υπερφυσική Χάρη κι ενέργεια του Θεού.

Έτσι Μπορει Το Να Αγαπησει Ο Ανθρωπος Τον Θεον Εξ Ολης Της Ψυχης Του, Εξ Ολης Της Καρδιας Του, Εξ Ολης Της Ισχυος Του Και Εξ Ολης Της Διανοιας Του, Κατα Την Πρωτην Εντολην

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 15ον

Πεμπτος Καρπος Της Νοερας Προσευχης Είναι: ότι,

Εάν Ο Νους Συνηθίσει Να Μπαίνει Στην Καρδιά Και Να Συνομιλεί

ΜΕ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΘΕΤΟ ΛΟΓΟ

Και Να Βρίσκει Το Θέλημα Του, Δεν Μένει Χωρίς Χαρά Και Ευφροσύνη.

Συμβαίνει δηλαδή κάτι παρόμοιο με κάποιον ξενιτεμένο, που, όταν γυρίσει στο σπίτι του, χαίρεται και ευφραίνεται, που αξιώθηκε να δει τη γυναίκα και τα παιδιά του ύστερα από τόσα χρόνια ξενιτιάς.

Έτσι συμβαίνει και στο νουν, όταν εισέλθει στην καρδιά του, καθώς λέει και ο Θείος Νικηφόρος ο μονάζων:

«Όπως Ο Ανδρας Που Ελειπε Καιρο Απο Το Σπιτι Του, Οταν Επιστρεψει, Γινεται Εξαλλος Απο Τη Χαρα Του,

Ετσι Και Ο Νους,Οταν Ενωθει Με Την Ψυχη, Γεμιζει Απο Ανειπωτη Χαρα Κι Ευφροσυνη».

Αφήνω κατά μέρος Όλα Τα Άλλα Αγαθά Κι ΥπερφυσικάΧαρίσματα, τα οποία αξιώνεται ο πιστός από τη νοερά τούτη επιστροφή του νου και την καρδιακή προσευχή.

Μπορείς, αδελφέ μου, να φυλάξεις το νου και την καρδιά σου άν όχι τελείως καθαρά και απαθή- γιατί τούτο είναι δύσκολο να το πετύχεις μέσα στον κόσμο-, Τουλάχιστον Ολιγοπαθή Και Όσο Σου Είναι Δυνατόν Καθαρά. Η Αγ. Γραφή λέει:

«ΦΥΛΑΓΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ και μην αφήνεις κανένα Κρυφό Λογισμό να γίνει ΑΝΟΜΗΜΑ στην καρδιά σου».

Και ο ΣΟΛΟΜΩΝ παραγγέλλει:

«Πρόσεχε όλες τις Πόρτες της καρδιάς σου, Γιατί Όλες Είναι Έξοδοι Προς Την Ζωήν».

Ο Αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης εκφράζεται ως εξής Για Τη Συνεχή Επίκληση του ονόματος του Ιησού:

Ο Ιησούς Ας Είναι Το Γλυκύ Μελέτημα της καρδιάς σου.

Ο Ιησούς ας είναι Το Εντρύφημα Της Γλώσσας Σου.

Ο Ιησούς ας είναι Το Συνεχές Αδολέσχημα και η ιδέα του νου σου.

Ο Ιησούς Ας Είναι Η Αναπνοή Σου και ποτέ να μη χορταίνεις επικαλούμενος τον Ιησούν.

Από αυτή τη συνεχή και γλυκύτατη μνήμη του Ιησού θέλουν εμφυτευθεί και γίνουν μεγάλα δένδρα οι τρεις εκείνες μεγάλες και θεολογικές αρετές,

«Η ΠΙΣΤΗ, Η ΕΛΠΙΣ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ».

Λοιπόν και συ, αδελφέ μου, Λεγε Το Ονομα Του Ιησου Με Αγαπη Και Δακρυα, διότι κατά τον Αγ. Ισαάκ «Η θύμηση των αγαπημένων προκαλεί δάκρυα». Όταν έτσι κάνεις, ύστερα από λίγο καιρό θα έχεις τη συναίσθηση ότι η προσευχή του Χριστού πέρασε από τα χείλη στην καρδιά σου και στον κάθε χτύπο της επαναλαμβάνονται οι λέξεις της. Τα μάτια σου τότε θα σου φαίνεται ότι θα βλέπουν με την καρδιά σου και μέσα της θα νιώθεις κάτι σαν ελαφρό πόνο, ενώ στη σκέψη σου θα βασιλεύει μεγάλη αγάπη για τον Κύριον Ιησούν.

Όποιος ασχολείται με την αδιάκοπη εσωτερική προσευχή Όχι Μόνο Σωφρονεί, Αλλά Και Βλέπει Καλά Και Θεολογεί:

«ΖΕΙΤΕ ΑΓΝΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΚΥΠΤΕΤΕ ΣΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΤΗΣ ΣΑΡΚΑΣ»,λέει ο Θ. Παύλος.

Η προσευχή είναι ένα ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ που βοηθάει τον άνθρωπο να επικοινωνεί με το Δημιουργό του.

Όλοι οι άγιοι Πατέρες στην κατά κόσμο ζωή τους την προσευχή είχαν κάνει καθημερινή απασχόληση τους και κυριαρχικό βίωμα τους.

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 16ον

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει:

Οι Τροποι Με Τους Οποιους Πρεπει Να Προσευχεσαι Ειναι Δυο, Εσωτερικος Και Εξωτερικος.

Ο Εσωτερικος είναι το να βιάζεσαι ΝΑ ΣΥΜΜΑΖΩΝΕΙΣ ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ στα λόγια της προσευχής κι άλλο κανένα πράγμα Να Μην Τον Αφήνεις να συλλογίζεται στοχαζόμενος ότι παρίστασαι ενώπιον του Θεού.

Και για να συμμαζώνεται ο νους σου ευκολότερα Βάστα Και Λίγο Την Αναπνοή Σου. Την δε καρδιά σου κάνε την να νοστιμεύεται στα λεγόμενα, καθώς νοστιμεύεται και στα καλά φαγητά.

Να Εχεις Ταπεινωση, Συντριβη Και Κατανυξη, και άλλοτε μεν να προσεύχεσαι με το νου και την καρδιά, που είναι καλύτερο, άλλοτε δε και με το στόμα.

Ο Δε Εξωτερικος Τροπος, κατά τον αυτόν Αγ. Νικόδημον, είναι:

ΤΟ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΑΙ :

ΠΟΤΕ ΣΚΥΒΟΝΤΑΣ ΚΑΤΩ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΗ ΣΟΥ, ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΕΛΩΝΗ,

ΠΟΤΕ ΣΤΕΚΟΜΕΝΟΣ,

ΠΟΤΕ ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΣ ΚΑΙ

ΠΟΤΕ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ.

Όλοι αυτοί οι τρόποι είναι μαρτυρημένοι από τις Θείες Γραφές.

Ο Καιρος Της Προσευχηςείναι το να προσεύχεσαι στους διορισμένους από την Εκκλησία Επτά Καιρούς :

Εσπερινόν, Απόδειπνον, Μεσονυκτικόν, Όρθρον Και Ώρες

Κατά το ψαλμικό «Επτά φορές τη μέρα Σε ύμνησα».

Ιδιαίτερα Να Βιάζεις Τον Εαυτό Σου στο να προσεύχεσαι παντοτινά και αδιάλειπτα, καθώς παραγγέλλει ο Απ. Παύλος:

«ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ».

Να προσεύχεσαι λοιπόν και όταν κάνεις την τέχνη σου ή άλλη σου υπηρεσία και να τις αρταίνεις με την προσευχή ωσάν με αλάτι, κατά τον Μέγαν Βασίλειον.

Ο Τοπος Της Προσευχης κατά πρώτον λόγον είναι ο Ναός. Κατά δεύτερον λόγον να είναι Ο Πλέον Ήσυχος Τόπος Του Σπιτιού Σου. Διότι βλέπουμε και τον Απ. Πέτρο που «ανέβη πάνω στο δώμα του σπιτιού να προσευχηθεί».

Λοιπόν με τέτοιο τρόπο προσευχόμενος ομολόγησε ότι όλη σου η ελπίδα και δύναμη είναι ακουμβισμένη πάνω στη δύναμη του λυτρωτού σου και όσο Εκείνος σε κρατάει να μη πέσεις, τόσο θέλεις μείνει όρθιος και από τους πειρασμούς ανίκητος!. Και συνεχίζει ο Αγ. Νικόδημος:

«ΚΑΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ, ΟΤΙ :

ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΕΜΠΡΟΣ Ν’ ΑΦΙΕΡΩΝΕΣΑΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΔΕΣΠΟΤΗ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΑΠΟΚΑΜΗΣ ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΥ ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΝ ΑΙΤΗΜΑΤΑ».

Και αν δεν σου τα δώσει, λέγει ο Μέγας Βασίλειος:

«Κι άν περάση μήνας κι άν χρόνος κι αν τρία ή τέσσερα και περισσότερα έτη, Ώσπου Να Εισακουσθείς, Μη Παραιτείσαι,

ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΙΣΤΗ ΖΗΤΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΥΠΗΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΓΑΘΟΝ». Επειδή βλέπουμε τον δίκαιον εκείνον Ισαάκ, που παρακαλούσε τον Θεό είκοσι ολόκληρα χρόνια, για να του δώσει παιδί και ύστερα τον εισήκουσε. Και πολλοί από τους Αγίους εφώναζαν στο Θεό κάθε μέρα «Έλεος, Έλεος, Έλεος», άλλος επί πενήντα και άλλος εξήντα χρόνια και ύστερα έπαιρναν το ζητούμενο ή στον καιρόν της ζωής ή στον καιρό του θανάτου!..

Κατά τον Μέγα Βασίλειο κάνει τούτο ο Θεός και δεν μας δίνει εύκολα το ζητούμενο και γι’ άλλες αιτίες, που Αυτός ξέρει, κυρίως όμως, για να μας κάνει να στεκόμαστε πάντοτε κοντά Του και για να φυλάξουμε αυτό, που πήραμε με τόσες δυσκολίες.

ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ, ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ, ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΕΙ :

ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ,

Με Το Οποιον Ωσαν Με Ενα Χρυσο Κλειδι Να Μπορεις Ν’ Ανοιγεις Σε Καθε Καιρο Κατα Τις Αναγκες Σου Τους Θησαυρους Της Χαριτος Και Βοηθειας Του.

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 17ον

Άς δουμε ομως τι λενε και οι αλλοι άγιοι πατερες περι της νοερας προσευχης:

Ο Άγ. Ησύχιος γράφει για τη προσευχή: «Από τη συνεχή μνήμη και επίκληση του Κυρίου Ιησού προέρχεται μέσα στο νου μας Μια Θεϊκή Κατάσταση. Τούτο συμβαίνει, Αν Επικαλουμεθα Τον Κυριον Ιησουν Με Θερμη Καρδιας Βοωντες Προς Αυτον Μερα-Νυχτα,

Οποτε Η Συνεχεια Γενναει Τη Συνηθεια Και Η Συνηθεια Γινεται Δευτερη Φυση!…

Όταν έρθει σ’ αυτήν την κατάσταση :Ο Νους Μας, Επιζητεί Τους Πολέμιους Διαβόλους – Όπως Ο Κυνηγητικός Σκύλος Το Λαγό Στο Δάσος –

«ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ»!

Ο Άγ. Μακάριος Αιγύπτιος για να μας δείξει ότι συνέχεια και με προσοχή πρέπει να προσευχόμαστε στον Θεό, γράφει: «Καθώς μια οικία, που έχει μέσα της τον νοικοκύρη, είναι καθαρή, έτσι και η ψυχή που έχει μέσα της το Δεσπότη Χριστό διαμένοντα είναι πεντακάθαρη, διότι τον Κύριο με όλους τους πνευματικούς θησαυρούς έχει ένοικον και ηνίοχον!..

Ουαί δε στην ψυχήν εκείνην, της οποίας αποδημεί ο Δεσπότης Χριστός!.. Γιατί τότε η ψυχή αυτή Είναι Έρημη Από Αρετέςκαι γεμάτη από κάθε ακαθαρσία και ακαταστασία.

Εκεί Σειρήνες Και Δαίμονες Κατοικούν, Όπως Στην Ερημωθείσα Οικία Αίλουροι Και Σκυλιά Και Κάθε Ακαθαρσία.

Ουαί στην ψυχήν εκείνην, η οποία δεν σηκώνεται από το φοβερό πέσιμο της και μέσα της Έχει Τους Δαίμονες, Που Την Πειθαναγκάζουν ν’ αποστρέφεται τον Ουράνιον Νυμφίον της αποσπώντας το νου της από το Νυμφίο Χριστό και Παρασύροντας Τον Στις Βιοτικές Μέριμνες…

Όταν δε η ψυχή αυτή επιστρέψει στον Κύριο επικαλούμενη Αυτόν νύχτα-μέρα, θα «εκδικήσει» αυτήν, όπως υπεσχέθη, και θα καθαρίσει αυτήν από την κακία που έχει μέσα της, οπότε άμωμη και άσπιλη νύμφη θα παραστήσει αυτήν ενώπιον Του.

Εάν δεν πιστεύεις ότι αυτά είναι αληθινά – όπως και είναι – εξέτασε τον ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ:

Α) ΑΝ ΣΕ ΟΔΗΓΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΚΑΙ

Β) ΑΝ ΤΡΩΓΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΒΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΣΗ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ (=Θ. ΚΟΙΝΩΝΙΑ).

Εαν Ομως Εισαι Ερημος Και Στερεισαι Τουτων, Ζητα Μερα Και Νυχτα Να Λαβεις Αυτα Που Στερεισαι.

Όταν λοιπόν, αδελφέ μου, βλέπεις τον αισθητόν Ήλιον, ύψωνε τη διάνοια σου στον νοητόν και τούτον ζήτησε, γιατί είσαι τυφλός!.

Όταν θεωρείς φως, στρέψε τη ψυχή σου και βλέπε, άν βρήκες το αληθινό και αγαθό φως!… Διότι όλος αυτός ο φαινόμενος κόσμος είναι σκιά του νοητού και αοράτου κόσμου.

Έτσι παρά τον φαινόμενον άνθρωπον Υπάρχει Και Άλλος Αφανής!… Και μάτια, που τύφλωσε ο σατανάς και αυτιά που εκούφανε ο μισόκαλος. Και τούτον τον έσω άνθρωπον Ηλθε Ν’ Αποκαταστησει Υγιη Ο Κυριος Ιησους, «εις όν άμα τω Πατρί και Πνεύματι Αγίω πρέπει τιμή και δόξα αιώνιος. Αμήν».

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 18ον

Ο ΆΓΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΝΟΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΠΝΟΗ:

«…Σύ λοιπόν, αδελφέ μου, Αφού Καθήσεις Και Συγκεντρώσεις Το Νού Σου, Εισήγαγε Αυτόν Στην Οπή Της Μύτης,

Με Την Οποία Μπαίνει Ο Αέρας, Και

Βίασε Το Νού Σου Να Συνεισέλθει Στην Καρδιά Σου,

ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΑ ΚΙ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ!..

Συνήθιζε Να Μην Εξέρχεται Γρήγορα Ο Νους Σου Από Την Καρδιά Σου, όπου ευχαριστείται και κατά το λόγιο του Κυρίου

«Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ ΕΝΤΟΣ ΗΜΩΝ ΕΣΤΙ».

Οπότε με την καθαρή προσευχή Όλα Τα ΕκτόςΤα Αποστρέφεται Και Τα Μισεί».

Ο Θεοφύλακτος στις Επιστολές του προς τους Μοναχούς και τις Μοναχές, γράφει: «Όλοι Οι Χριστιανοι, Μικροι Και Μεγαλοι, Ανδρες Και Γυναικες, Μαλιστα Δε Οι Μοναχοι Και Οι Μοναχες

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ

Και Εκει Που Δουλευουν Τις Τεχνες Τους

Και Οταν Τρωγουν

Και Οταν Περπατουν Λεγοντες Ποτε Με Το Στομα Και Ποτε Με Το Νου Και Την Καρδια Τη Συντομη Ευχη

«ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ».

ΚΑΙ Μ’ ΑΥΤΗ Ν’ ΑΡΤΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΣΑΝ ΜΕ ΑΛΑΤΙ Ν’ ΑΛΑΤΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΟΥΣ.

Ευλογουνται μ’ αυτη ολες τους οι υποθεσεις και

Αγιαζονται τα στοματα και οι καρδιες τους δια του αγιου ονοματος του Κυριου Ιησου. Για τουτο και ο θειος χρυσοστομος παραγγελλει ς’ ολους τους τεχνιτες τουτα:

«Εισαι χειροτεχνης; ψαλλε.

Καθεσαι; ψαλλε. Ειναι μεγαλος βοηθος ο ψαλμος».

Ο κάθε Χριστιανός οφείλει πάντοτε να θυμάται το Θεό και να Τον αγαπάει. Επειδή μ’ όποιο πράγμα Έχει Δεθεί Η Καρδιά Μας, εκείνο μας τραβάει πάντα κοντά Του, και αυτό πρέπει να είναι ο Θεός. Κι όταν η καρδιά μας ποθεί το Θεό, Αυτός είναι και ο Κύριος της.

Όχι Μονον Οταν Ευτυχουμε Στη Ζωη Μας, Αλλα Και Ολον Τον Αλλο Χρονο ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ.

«ΠΑΝΤΟΤΕ ΝΑ ΧΑΙΡΕΣΘΕ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ»,

Μας συμβουλεύει και ο θείος Παύλος.

Κατά την αποστολική υποθήκη ο καλός Χριστιανός ό,τι κάνει το κάνει για τη δόξα του Θεού. Έτσι κάθε πράξη και λόγος και κάθε ενέργεια αποτελεί νοερά προσευχή. «Προσεύχεται για μας πάντοτε ο νους, όταν ξεφράξουμε όλες τις διεξόδους της μνήμης για το Θεό, γιατί δουλειά του πρέπει να είναι οι θεάρεστες σκέψεις» λέει ο Αγ. Διάδοχος.

«Ας μη προφασιζόμαστε λέγοντας πως είναι δυνατό να προσευχηθεί εκείνος που εργάζεται στις βιοτικές ασχολίες, αφού δεν μπορεί την ώρα της δουλειάς να πάει στο Ναό.

Γιατι ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ Μπορεις Να Προσευχηθεις.

Κανένας τόπος δεν εμποδίζει και καμμιά ώρα δεν είναι ακατάλληλη. Κι άν τα γόνατα δεν κλίνεις κι άν το στήθος δεν χτυπήσεις και τα χέρια σου στον Ουρανό δεν σηκώσεις, Αρκεί Μόνο Διάνοια Καθαρή να δείξεις και δημιούργησες ό,τι χρειάζεται για προσευχή», γράφει ο Ι. Χρυσόστομος. Φοβερός είναι και ο λόγος Γέροντος:

«Αν ο μοναχος Νομιζει Πως Μονον οταν βρισκεται σεσταση προσευχης, τοτε μονον προσευχεται, ο μοναχος αυτος Καθολου Δεν Προσευχεται».

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 19ον

Ο Άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος στο λόγο του περί νήψεως και προσευχής, λέει τα πιο κάτω: «Αδελφοί, ν’ασχολείσθε πάντοτε με τη νοερά προσευχή και να μην απομακρύνεστε από τον Κύριο Ιησούν, μέχρις ότου πετύχετε τα ελέη Του και τους οικτιρμούς Του.

Να Μη Ζητατε Τιποτε Αλλο Ειμη Το Απειρον Αυτου Ελεος Και Τουτο Αρκει Για Τη Σωτηρια Σας.

Ζητούντες δε το έλεος του Θεού,

Να Βοάτε με ταπεινή και συντριμμένη καρδιά από το πρωί μέχρι το βράδυ και άν είναι δυνατόν και όλη τη νύχτα λέγοντας συνέχεια:

«ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ».

Όθεν σας παρακαλώ, αδελφοί, βιάζετε το νου σας στην ευχή τούτη μέχρι θανάτου. Γιατί το έργο αυτό της προσευχής Απαιτεί Βία Μεγάλη, γιατί το πολεμούν οι δαίμονες Και Στενή Και Θλιμμένη Είναι Η Οδός, που οδηγεί στην αιώνια ζωή και όσοι βιάζονται εισέρχονται, όπως είπε και το αψευδές στόμα του Κυρίου μας.

Και δεύτερον παρακαλώ, αδελφοί,

Μη Ξεκοβετε Την Καρδια Σας Και Το Νου Σας Απο Τον Θεο,

Αλλά προσέχετε να κρατάτε την καρδιά σας καθαρή από κάθε πονηρό λογισμό Επικαλουμενοι Το Ονομα Του Κυριου Ιησου,Έως ότου Φυτευθει Στις Καρδιες Σας Το Σωτηριο Και Παναγιο Ονομα Του Κυριου Ιησου και

Μορφωθεί μέσα σας ο Χριστός.

Τότε θα νιώσετε μέσα στις καρδιές σας τα υπερφυσικά και ουράνια αυτού χαρίσματα και ενεργείας και μη ξεχνάτε ποτέ ότι:

«Η Βασιλεια Των Ουρανων Ανηκει Σε Κεινους Που Βιαζουν Τις Θυρες Της».

Και τρίτην, αδελφοί, παράκληση σας απευθύνω. Μη παύσετε μήτε ν’ αμελήσετε τον κανόνα τούτο της νοεράς προσευχής, γιατί άκουσα να λέγουν οι Πατέρες μας: Εκείνος που αμελεί τον κανόνα τούτον της προσευχής δεν είναι Χριστιανός!

Γιατί ο Χριστιανός

Κι όταν τρώγει

Κι όταν πίνει

Κι όταν κάθεται

Κι όταν εργάζεται

Κι όταν βαδίζει,

Οφείλει Να Κράζει Αδιάκοπα Μέσα Στην Καρδιά Του Το

«ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ».

Κι αυτό ίνα η συνεχής αυτή ενθύμηση του ονόματος του Κυρίου Ιησού κινήσει Σε Πόλεμο Το Δράκοντα, που φωλιάζει στις καρδιές μας.

Και τότε, είτε τα καλά και θεία χαρίσματα είτε τα κακά και τα πάθη, που κρύβονται μέσα μας, θα βρει και θα τα γνωρίσει με τη νοερά Προσευχή, η με αυτήν ασχολούμενη ψυχή.

Και πρώτον μεν θα γνωρίσει κάθε ρυπαρό και πονηρό μολυσμό, δεύτερον δε θα νιώσει τα καλά και θεία χαρίσματα,

Διότι Η Ευχή Θα Καταβάλει Όλη Τη Δύναμη Του Διαβόλου, Που Ενεργεί Μέσα Μας, Και Σιγά-Σιγά Θα Την Εκμηδενίσει!

Το Ονομα Του Κυριου Ιησου Κατερχομενο Στα Βαθη Της Καρδιας Μας

Θα Κατατροπωσει Το Δρακοντα Τον Κρατουντα Τις Νομες Της Καρδιας Μας,

Θα Ελευθερώσει Την Ψυχή Μας από την εξουσία του διαβόλου και θα ζωντανέψει αυτήν, που ήταν νεκρή από την αμαρτία!

Για τούτο συνέχεια να επικαλείσθε το όνομα του Κυρίου Ιησού, μέχρις ότου η καρδιά καταπιεί τον Κύριον, και πάλιν ο Κύριος καταπιεί την καρδιά, κι έτσι η καρδιά και ο Κύριος γίνουν ένα πράγμα.

Αλλά πρέπει να γνωρίζετε ότι δεν μπορείτε να πετύχετε αυτό το έργο σε μιά ή δυό μέρες, Αλλά Χρειάζεται Και Χρόνος Μακρύς Και Αγώνας Πολύς, μέχρις ότου να εξέλθει από την καρδιά ο σατανάς, να εισέλθει δε και να ενοικήσει και κατοικήσει σ’ αυτήν ο Δεσπότης Χριστός!.. Τούτο επιβεβαιώνει και ο Θ. Παύλος γράφοντας:

«Έχετε να πολεμήσετε εχθρούς Όχι Αισθητούς Και Σωματικούς, αλλά Ασώματους Και Αόρατους, Τους Πονηρούς Δαίμονες, Τους Άρχοντες Του Σκοτεινού Τούτου Και Παρερχόμενου Κόσμου».

Ο ίδιος Άγιος λέει για την προσευχή:

«Η Προσευχη, Οταν Την Κανουμε Με Την Καρδια Μας, Οσο Αμαρτωλοι Κι Αν Ειμαστε, Μας Καθαριζει».

Η αγάπη του Θεού είναι πολύ μεγάλη, ενώ εμείς, άν και είμαστε αμαρτωλοί, Δεν Θελουμε Να Δωσουμε Ουτε Λιγη Ωρα Για Ευχαριστιες Στον Θεο, Ανταλλάσσουμε Δε Το Χρόνο Της Προσευχής,

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΑΠ’ ΌΛΟΥΣ,

ΜΕ ΒΙΟΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΝΩΦΕΛΕΙΣ ΦΡΟΝΤΙΔΕΣ,

ΞΕΧΝΩΝΤΑΣ ΤΟ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΜΑΣ. Εξαιτίας αυτού πολλές φορές Παθαίνουμε Ατυχήματα Και Δυστυχήματα,

τα οποία πάλι η αγάπη και η πρόνοια του Θεού Τα Χρησιμοποιεί, για να μας οδηγήσει και να μας διδάξει να στρέψουμε την καρδιά σ’ Εκείνον και να πετύχουμε τη σωτηρία της ψυχής μας.

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 20ον

Ο Άγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης στα διάφορα συγγράμματα του γράφει: «Αυτή δε η στράτα και μέθοδος είναι η παντοτινή προσευχή και η προς τον Θεόν ευχαριστία διότι όποιος συνηθίσει να συνομιλεί με τον Θεό με την προσευχή και να ευχαριστεί Αυτόν πάντοτε, αυτός είναι φανερόν ότι θέλει έχει παντοτινή και διαρκή χαρά στην καρδιά του!»

Αν λοιπόν εσύ, αδελφέ μου, θέλεις να ακουσθείς ευκολότερα από τον Θεό και να λάβεις εκείνο που του ζητάς, αγωνίζου όσο μπορείς με τη νοερά αυτή προσευχή παρακαλώντας τον Θεό μ’ όλο το νου σου και την καρδιά σου να σ’ ελεήσει και να σου δώσει εκείνα, που είναι συμφέροντα για τη σωτηρία σου.

Μάθε και τούτο, ότι Η Νοερά Προσευχή Απαιτεί Περισσότερους Κόπους Από Την Με Το Στόμα Λαλούμενη.

Γι’ αυτό και φθάνει στ’ αυτιά του Κυρίου γρηγορότερα και αποτελεσματικότερα από τις φωνές του στόματος!.. Για τούτο και ο Κύριος έλεγε στο Μωϋσή, που νοερά μόνο και με την καρδιά του Τον παρακαλούσε για τους Ιουδαίους:

«Τί βοάς προς με»…

Η Προσευχη Ειναι Τοσο Αναγκαια, Οσο Αναγκαια Ειναι Και Η Θεια Χαρις!.. Και άν δεν προηγηθεί η πρώτη, δεν καταφθάνει η δεύτερη. Δεν υπάρχει αμαρτωλός που να προστρέχει στον Θεό με ταπείνωση, θάρρος και καρτερία και να μη ακουσθεί και βαλθεί σε καλή κατάσταση, διότι ο Θεός νομοθέτησε να είναι η προσευχή ένα καθολικό μέσο και όργανο, για να θεραπεύει όλες μας τις ασθένειες και όλα μας τα πάθη και να αξιωθούμε τελικά της Βασιλείας των Ουρανών.

Ο ’Αγ. Ιωάννης ο Καρπάθιος στη Φιλοκαλία λέει:

«Όταν κατά την προσευχή του Ιησού επικαλούμαστε το Άγιον Όνομα Του και

ΛΕΜΕ «ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟΝ»,

Τοτε Σε Καθε Επικληση Η Φωνη Του Θεου Απανταει Μυστικα:

« ΥΙΕ ΜΟΥ, ΑΦΙΕΝΤΑΙ ΣΟΙ ΟΙ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΣΟΥ»!

Και συνεχίζει λέγοντας πως «Όταν λέμε την προσευχή αυτή, τη στιγμή εκείνη δεν διαφέρουμε καθόλου από τους Αγίους, τους Ομολογητές και τους Μάρτυρες»! Και αλλού λέγει: «Πολλούς αγώνες και κόπους πρέπει να καταβάλλουμε στην προσευχή, για να βρούμε την αθόρυβη και γαληνιαία της διανοίας κατάσταση, που είναι ένας άλλος Ουρανός στην καρδιά μας, μέσα στον οποίον κατοικεί ο Δεσπότης Χριστός»! Το ίδιο λεέι και ο Απόστολος: «Δεν γνωρίζετε ότι ο Χριστός κατοικεί μέσα μας; Εκτός και άν είσθε ανάξιοι της θεϊκής Χαράς και δεν γνωρίζετε τούτο».

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 21ον

Ο Ησύχιος για την προσευχή γράφει τα εξής: «Καθώς είναι αδύνατο να ζήσει κανείς χωρίς ψωμί και νερό, έτσι είναι αδύνατο χωρίς την προσευχή του νου και την καθαρότητα της καρδιάς να νιώσει η ψυχή κάτι το πνευματικό ή να πράξει κάτι που ν’ αρέσει στο Θεό ή να ελευθερωθεί από την κατά διάνοια ενεργουμένη αμαρτία και όταν ακόμα την αποφεύγει στην πράξη από το φόβο της κολάσεως». Και ο Ησύχιος ο Πρεσβύτερος συμπληρώνει: «Καθώς είναι αδύνατον άνθρωπος που περπατάει στη γη να μην αναπνέει τον αέρα τούτον, ΈΤΣΙ:

Ειναι Αδυνατο Να Καθαρισουμε Την Καρδια ΜαςΑπο Τους Εμπαθεις Λογισμους Και Να Διωξουμε Απ’ Αυτην Τους Νοητους Εχθρους ΔαιμονεςΧωρις Τη Συχνη Επικληση Του Κυριου Ιησου!

Εκείνος που δεν έχει ευχή καθαρή από πονηρούς λογισμούς, αυτός δεν έχει τα απαιτούμενα όπλα, για να μαστιγώνει με την ευχή και να καταφλέγει τους δαίμονες!

Μεγάλο όντως αγαθό, δοκιμασμένο με την πείρα, παραλάβαμε από τους Πατέρες, Τη Συνεχη Επικληση Του Κυριου Ιησου κατά των δαιμόνων, με την οποία και μόνον όποιος θέλει μπορεί να καθαρίσει την καρδιά του! Και η Αγ. Γραφή επιβεβαιώνει:

«Ισραηλίτες, ετοιμάζεστε, για να επικαλείστε το Όνομα Κυρίου του Θεού» και «Συνεχώς να προσεύχεσθε», και «Χωρίς εμένα τίποτα δεν μπορείτε να κάνετε» και

«Ο μενων εν εμοι Καγω Εν Αυτω, ουτος φερει καρπον πολυν».

Μεγάλο λοιπόν αγαθό είναι η ευχή και όλων των αγαθών περιεκτικόν, διότι καθαρίζει την καρδιά, μέσω της οποίας ο Θεός φανερώνεται στους πιστούς.

Ο Άγ. Γρηγόριος ο Σιναίτης μας δίνει τις πιο κάτω συμβουλές για την ευχή: «Από τους Πατέρες άλλοι μεν ορίζουν να λέμε ολόκληρη την ευχή, δηλαδή «Κυριε Ιησου Χριστε, Υιε Του Θεου, Ελεησον Με»,

Άλλοι Δε Το Μισό, Δηλαδή

«Ιησου, Υιε Του Θεου, Ελεησον Με»που είναι ευκολότερο.

Πρέπει όμως να ξέρουμε ότι κανένας δεν μπορεί να πει Κύριον τον Ιησούν, άν δεν έχει μέσα του το Άγιον Πνεύμα! Και πάλιν άλλοι από τους Πατέρες με το στόμα, άλλοι δε με το νου διδάσκουν να λέγεται η ευχή. Εγώ – λέει ο Άγιος- συνιστώ και με τα δύο, δηλαδή και με το στόμα και με το νου, και τούτο να γίνεται μέχρις ότου με την ενίσχυση του Αγ. Πνεύματος μπορέσει ο νους συνέχεια να εύχεται»

Όσον αφορά Τη Στάση Μας Την Ώρα Της Προσευχής, λέει:

«Να λέμε την ευχή Ή Καθισμένοι Σε Σκαμνί, που είναι και κουραστικό ή στη συνέχεια Στο Στρώμα Του Κρεββατιού Μας για λίγο, που δίνει άνεση. Οφείλει δε διαρκώς να κάθεται, δια τον ειπόντα:

«Κατά την προσευχή να υπομένετε υποφέροντες». Να μη σηκώνεται γρήγορα, από την κούραση που νιώθει στην προσευχή, για να συνηθίσει αδιαλείπτως να λέει την ευχή.

Έτσι με σκυμμένο το κεφάλι και συγκεντρωμένο το νου στην καρδιά να επικαλείσαι τον Κύριο να σε βοηθήσει. Και όταν δοκιμάζει ακόμη πόνους στους ώμους και το κεφάλι να επιμένεις καρτερικά με θέρμη και ζέση καρδιάς!..

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 22ον

Να μη ξεχνάμε ποτέ ότι «Η βασιλεία των Ουρανών ανήκει στους βιαστές και αυτοί την αρπάζουν». Γι’ αυτό η υπομονή και η καρτερία σ’ όλα είναι γεννήτρια των πόνων και του σώματος και της ψυχής. Ας δούμε τώρα τί λέγουν και άλλοι πατέρες.

Ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος: «Καθησε Κατω Μονος Σε Σιωπη. Χαμηλωσε το κεφαλι σου. Κλεισε τα ματια σου. Αναπνεε Ηρεμα Και Φαντασου Οτι Βλεπεις Μεσα Της Καρδιας Σου Τα Βαθη.

Και με το ρυθμο της αναπνοης σου λεγε:

«Κυριε Ιησου Χριστε, Ελεησον Με».

Λέγε την επίκληση αυτή ελαφρά με τα χείλη σου ή καλύτερα με το μυαλό σου. Προσπάθησε να διώχνεις κάθε άλλη σκέψη και με υπομονή και ηρεμία προχώρει επαναλαμβάνοντας την συνεχώς.

Ο Άγ. Γρηγόριος Θεσ/νίκης συνιστώντας τη διδασκαλία της νοεράς προσευχής σ’ όλους τους συνανθρώπους μας, γράφει:

«Δεν χρεωστούμε μόνο, σύμφωνα με τη θέληση του Θεού, να προσευχόμαστε ακατάπαυστα στο Όνομα του Κυρίου Ιησού, αλλά έχουμε υποχρέωση να τη φανερώνουμε και να τη διδάσκουμε στους συνανθρώπους μας, στον καθένα, είτε ρασοφόρος είναι αυτός είτε κοσμικός, εγγράμματος ή αγράμματος, άνδρας ή γυναίκα.

Ακόμα και στα παιδιά πρέπει να τη διδάσκουμε και να εμπνέουμε σ’ όλους ζήλον γι’ αυτού του είδους τη νοερά Προσευχή.

Έτσι εφαρμόζουμε στην πράξη το Γραφικό λόγιον:

«Αδελφός υπό αδελφού βοηθούμενος ως πόλις οχυρά».

Διδάγματα από τους βίους των αγίων: Η ιστορία των βίων των αγίων της Εκκλησίας μας, ιδιαιτέρως εκείνων που κατανάλωσαν τη ζωή τους στην προσευχή- προσευχόμενοι συνεχώς οι ίδιοι, αλλά και διδάσκοντες τους άλλους πως να προσεύχονται- αποτελεί για μας φωτεινότατο οδηγό στο καθήκον της Προσευχής. Παραθέτουμε εδώ διδακτικά αποσπάσματα από τους βίους τριών αγίων μας, του Αγίου Σάββα, του Αγίου Αρσενίου και του Αγίου Αντωνίου.

Α)Ο Θείος Σάββας, όταν έβλεπε κάποιον που εγκατέλειψε τον κόσμον και έγινε μοναχός να έχει μάθει με ακρίβεια τους κανόνες της μοναχικής πολιτείας και να είναι ικανός να επιτηρεί το νου του και νικηφόρα να παλεύει με τους ενάντιους λογισμούς του, τότε μόνον χορηγούσε σ’ αυτόν κελλί στη Λαύρα. Βλέπεις, ότι ο Άγιος τη φυλακή του νου απαιτούσε από τους μαθητές του και τότε μόνον επέτρεπε να μένουν σε ιδιαίτερο κελλί.

Β) Ο θαυμαστός Αρσένιος επιθυμούσε τόσο πολύ τη σιωπή και απεχθανόταν τόσο πολύ την επίδειξη, ώστε σπανίως μιλούσε ακόμη και περί πνευματικών θεμάτων. Έκρυβε δε τον εαυτό του και μάζευε μέσα του το νου κι έτσι εύκολα υψωνόταν προς τον Θεόν αναπτερώνοντας τη διάνοια του.

Γ) Ο Μέγας Αντώνιος πρόσεχε να έχει πάντοτε Νήφουσα Την Καρδιά Του, γι’ αυτό και αξιώθηκε να έχει προορατικό χάρισμα. Γιατί σε προσέχουσα καρδιά ο Θεός εμφανίζεται «ωσάν φωτιά, που καθαρίζει, έπειτα δε σαν φως που λαμπρύνει το νου και θεόμορφον αυτόν απεργάζεται» κατά τον Ιωάννην της Κλίμακος.

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 23ον

Περι Νηψεως Και Προσευχης: Ο λογιώτατος και σοφώτατος υποδιάκονος Δαμασκηνός Στουδίτης έγραψε έναν υπέροχο λόγο για τους Μοναχούς περί Νήψεως Και Προσευχής. Τον μεταφέρουμε όπως έχει:

«Προσευχεσθε Συνεχεια, Χωρίς Οργή Και Σκέψεις Ξένες Προς Την Προσευχή.

Κάθε σκέψη, που χωρίζει από το Θεό, είναι του διαβόλου, ο οποίος, για να ξεγελάσει το νου και να τον απομακρύνει από το Θεό, λέει πολλά στην καρδιά: Και εντολές υπαγορεύει μέσα μας, αλλά και φαντάσματα λογικά και παράλογα δημιουργεί, που, όταν δεν προσέχουμε, μας κατακτούνε.

Γιατί Όλος Ο Αγώνας Του Διαβόλου αποβλέπει σε τούτο:

Να Ξεμοναχιασει, Σαν Προβατο Απο Το Κοπαδι, ΤΟ ΝΟΥ ΜΑΣ Αποχωριζοντας Τον Απο Τον Θεο, Και Να Μας Παρασυρει Στις Κοσμικες Ηδονες.

Γι’ αυτό όλη η προσπάθεια της ψυχής πρέπει να στρέφεται στο:

Να Μη Αποχωριζεται Ουτε Στιγμη Ο Νους Απο Τον Θεο!

Να μη δικαιολογεί και να μη συμφωνεί με τους ακάθαρτους λογισμούς μήτε

Να Προσέχει Σ’ Εκείνα, Που Ο Παντομίμητος Και Δεξιοτέχνης Ζωγράφος Διάβολος Παριστάνει Μέσα Στην Καρδιά Μας Άλλοτε Με Εικόνες, Άλλοτε Με Πρόσωπα, Σχήματα Και Άλλους Τρόπους.

Αφού κάνει αυτά ο διάβολος, χάνεται ύστερα, και ο ταλαίπωρος άνθρωπος, άν και βρίσκεται στο ίδιο μέρος, ζει σε απάτες νομίζοντας πως βρίσκεται σε άλλους τόπους!..

Έχει Την Ψευδαίσθηση Πως Βλέπει Καινούργια Πράγματα, Πως Συνομιλεί Με Διάφορα Πρόσωπα, Πως Εξουσιάζει Πράγματα Που Είναι Όλα Τους Αποτέλεσμα Διαβολικής Πλάνης!..

Επιβάλλεται λοιπόν να προστατεύετε τον εαυτό σας,

Να καθοδηγείτε και να χαλιναγωγείτε το νου σας, αλλά και κάθε σκέψη και κάθε ενέργεια διαβολική

Να Την Κολαζετε Και Τιμωρειτε Με Το Όνομα Του Κυριου Ημων Ιησου Χριστου,που σώζει τον κόσμο από τις αμαρτίες.

Όπου στέκεται το σώμα, εκεί άς βρίσκεται κι ο νους, που, όταν είναι προσηλωμένος στο Θεό, δεν αφήνει τίποτε άλλο να εισχωρήσει στην καρδιά!.. Όταν μάλιστα νιώθεις κάτι σαν μεσότοιχο ή φραγμό μέσα στην καρδιά σου, ομίλει μόνο προς τον Κύριο.

Κι άν κάποτε ο διάβολος σου συναρπάσει το νου, μην αρχίσεις να τον σκέφτεσαι, γιατί η τέτοια συγκατάθεση των λογισμών σου θα υπολογισθεί σε βάρος σου κατά την ημέρα της κρίσεως ενώπιον του Κυρίου, τότε που ο Θεός θα κρίνει όλα τα κρυπτά των ανθρώπων!

Είναι κλειστές οι πόρτες της Βασιλείας σ’ όποιον δεν τα καταφέρνει να δαμάσει σε τούτη τη ζωή τα πάθη του και δεν εκτελεί αγόγγυστα και με φόβο του Θεού τα όσα του παραγγέλλει ο πνευματικός του πατέρας.

Το είπε και ο Κύριος:

« Δεν ηρθα στον κοσμο Για Να Κανω Το Δικο Μου Θελημα,

Αλλα Το Θελημα Του Πατρος, Που Γι’ Αυτον Τον Σκοπο Μ’ Εστειλε Εδω».

Καθε Αρνηση Μας Σε Εγκοσμια Αγαθα, Οταν Υποφερουμε Και Υπομενουμε Για Τον Θεο, Υπολογιζεται Στο Ενεργητικο Μας Κατα Την Ημερα Της Κρισεως Και Γινομαστε Τεκνα Της Αναστασεως Και Της Αιωνιας Ζωης!..

Μακαριος ο ανθρωπος, Που Υπομενει Και Νικαει στις δοκιμασιες των πειρασμων!..

Αυτός θα γίνει ναός του μεγάλου Βασιλέως Χριστού!

Μεσα Του Θα Κατοικησει Ο Κυριος Και Θα Περπατησει Κανοντας Τον Κατοικια Του!

Έχοντας λοιπόν υπόψη τέτοιες επαγγελίες,

Παραιτηθείτε Για Πάντα Από Της Γήινες Απολαύσεις, και δοθείτε στον Κύριο και Θεό μας, γιατί έτσι μονάχα θα σας ευσπλαχνισθεί.

Και μη ζητάτε τίποτε άλλο από τον Κύριο, Παρά Μόνον Έλεοςκατά την ημέρα της δόξας Του. Αρκεί αυτό.

Κι όταν Του το ζητάμε Με Ταπεινή Και Συντριμμένη Καρδιά, να λέτε από τα βάθη της ψυχής σας

Από Το Πρωί Μέχρι Το Βράδυ- Κι Άν Είναι Δυνατό Όλη Τη Νύχτα- Το

«Κυριε Ιησου Χριστε, Υιε Του Θεου, Ελεησον Ημας. Αμην».

Σας παρακαλώ λοιπόν βιασθείτε. Βιασθείτε. Βιασθείτε, ξαναλέγω, Πιέζοντας Το Νου Σας Μέχρι Θανάτου!

Για να πετύχετε αυτόν τον σκοπό

Είναι Ανάγκη Να Στενοχωρηθείτε Και Να Βιασθείτε Πολύ,

Γιατί Είναι Στενός Και Γεμάτος Στενοχώριες Ο Δρόμος Που Οδηγεί Στη Θύρα Της Αιώνιας Ζωής,

ΌΠΟΥ ΜΠΑΙΝΟΥΝ

Μόνον Όσοι Υποφέρουν Βιάζοντας Τον Εαυτό Τους. Μονάχα γι’ αυτούς είναι η Βασιλεία των Ουρανών.

Παρακαλώ λοιπόν μη αποχωρίζεσθε από τον Θεό, μην απομακρύνετε τις καρδιές σας απ’ Αυτόν.

Παραμένετε κοντά Του και προφυλάγετε την καρδιά σας ενθυμούμενοι πάντα τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Αυτον παντα εχετε μεσα σας και τιποτε αλλο,

ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΡΙΖΩΣΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ,

ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ ΜΕΣΑ ΣΑΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ!..

ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΜΗΝ ΠΑΥΣΕΤΕ ΠΟΤΕ ΣΑΣ ΝΑ ΛΕΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΑΥΤΗ!

Γιατί άκουσα πολλούς από τους Αγίους Πατέρες να λένε:

Τί μοναχός είν’ εκείνος, που έχει παύσει να λέει αυτήν την προσευχή;

Για να είναι άξιος του σχήματος του Οφείλει Είτε Τρώγει Είτε Πίνει Είτε Περπατεί Είτε Διακονεί, να λέει συνεχώς:

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον με».

Μόνον η θύμηση του Ονόματος του Κυρίου Ιησού Χριστού θα σε βοηθήσει να πολεμήσεις τον εχθρό, γιατί η βιαζομένη ψυχή όλα τα έχει ξεχωρίσει με τη βοήθεια της μνήμης του Κυρίου, είτε πονηρά είναι αυτά είτε αγαθά.

Πρωτα Τα Κακα Αποξενωνει Απο Την Καρδια Κι Υστερα Ικετευει Και Κανει Τα Καλα.

Καθήκον της μνήμης είναι να πολεμήσει τον Δράκοντα (δηλ. τον σατανά) και να τον ταπεινώσει.

Ακόμη, της μνήμης δουλειά είναι να ελέγχει την αμαρτία μέσα μας και να την εξουδετερώνει.

Να νικάει κάθε δύναμη του διαβόλου μέσα στην καρδιά μας τσακίζοντας την και ξεριζώνοντας την!

Έτσι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, όταν επικαλούμεθα το όνομα Του, κατεβαίνει ως τα βάθη της καρδιάς μας, Για Να Ταπεινώσει Τον Δράκοντα, που βόσκει σ’ αυτήν και να σώσει την ψυχή δίνοντας της ζωή.

Λεγετε Λοιπον Συνεχως Το Όνομα Του Κυριου Ιησου,

Ωσπου Να Καταπιει Η Καρδια Τον Κυριο Και Ο Κυριος Την Καρδια, Και Να Γινουν Τα Δυο Ενα.

Όμως για να γίνει αυτό, δεν είναι αρκετή ούτε μία ημέρα ούτε δύο αλλά πολύς χρόνος και καιρός.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΠΟΛΥΣ, ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΕΚΒΛΗΘΕΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ.

Και ο αγώνας αυτός Δεν Θα Είναι Πάλη Προς Αίμα Και Σάρκα, αλλά προς τα πονηρά πνεύματα, όπως λέει η Γραφή.

Όσοι λοιπόν υποτάσσονται και φροντίζουν πάντα να ευχαριστούν τον Κύριον Οφείλουν Να Ταπεινώνουν Πάντοτε Τους Εαυτούς Των Και Να Τους Υποβάλλουν Σε Θλίψεις,

γιατί έτσι μόνο θα μετάσχουν στα αγαθά της μέλλουσας ζωής και της ατελεύτητης ανάπαυσης.

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ, ΠΡΙΝ ΦΑΤΕ, ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ ΜΕ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ.

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΑΥΤΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ,

γιατί ποιός είν’ εκείνος, που θα τολμήσει να γελάσει μπροστά στον Βασιλέα, χωρίς να προκαλέσει την αγανάκτηση Του και να επισύρει την τιμωρία;

Όταν ψάλλετε, να ψάλλετε με ηρεμία και μ’ όλη σας την καρδιά, για να γεύεται και εκείνη τα όσα λέτε και να νιώθετε εκείνα που λέτε ότι αναφέρονται στη δόξα του Χριστού!

Τα λόγια σας να βγαίνουν με θέρμη κι όχι αποχαυνωμένα, για να παίρνουν μέρος στην αγρυπνία το σώμα κι ο νους κι έτσι ολόκληρη η ψυχή να προχωρεί στο δρόμο του Θεού.

Ακόμη και πολυσύνθετα τροπάρια μή ψάλλετε, γιατί υπάρχει φόβος να Παρασυρθείτε Από Τη Μελωδία Τους.

Όποιος θέλει να δει το φως το αληθινό, οφείλει να τηρεί όλα αυτά μέσα στην καρδιά του, Τη Γεμάτη Σαρκικά Πάθη Και Αχρεία Μολύσματα.

Να Απαλλαγεις Απο Καθε Αδυναμια,

Απο Θυμους Και Ταραχες,

Απο Περισπασμους Και Μνησικακιες Και

Μη Κατακρινεις Γενικα Τους Ανθρωπους.

Και πρόσεχε να διατηρείς πάντοτε τη σκέψη σου και το νου σου καθαρά από Σαρκικούς Μολυσμούς.

ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΦΡΟΝΤΙΖΕ ΝΑ ΕΙΣΑΙ:

Πράος, Ταπεινός Και Ήσυχος, Κήρυκας Και Οπαδός Της Ειρήνης, Εγκρατήςστα φαγητά και στα ποτά και για κανένα λόγο να μη λείψει από τα χείλη σου η προσευχή!..

Για όλα αυτά έχε ως αρχή Την Αγάπη, που είναι το κεφάλαιο όλων των αρετών! Με αυτόν τον τρόπο θα κερδίσεις την αείφωτη και ατελεύτητη εκείνη ζωή, για την οποία εύχομαι σ’ όλους σας να την απολαύσετε με τη βοήθεια του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας, του οποίου η δόξα και η δύναμις θα βασιλεύουν πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 24ον

Όλοι οι Άγιοι Πατέρες συμφωνούν ότι μαζί με την προσευχή

Απαραίτητη είναι και η ΠΡΟΣΟΧΗ (=Νήψη).

Όπως όποιος γεννηθεί τυφλός δεν βλέπει το φως του ηλίου,

Έτσι Και Όποιος Δεν Περπατάει Με Το Φως Της Νήψεως

δεν βλέπει σ’ όλο της το μεγαλείο τη Θεϊκή Χάρη ούτε και μπορεί να ελευθερωθεί από τα πονηρά και μισητά έργα και λόγια και έγνοιες.

Αυτος Και Απο Τους Αρχοντες Του Σκοτους Δεν Θα Μπορεσει Να Περασει Ελευθερα Μετα Το Θανατο Του.

Η ΠΡΟΣΟΧΗ ΦΕΡΝΕΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ ΓΑΛΗΝΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑκαι, αφού την απαλλάξει Από Ανήσυχους Λογισμούς, την κάνει ν’ αναπνέει πάντοτε τον Κύριο ημών Ιησούν Χριστόν και ικανή να καταπολεμάει τους εχθρούς της. Και όπως είναι αδύνατη η ζωή στη γη χωρίς τροφή, έτσι και χωρίς προφύλαξη, προσοχή και καθαρότητα της καρδιάς δεν μπορεί η ψυχή ν’ αποκτήσει χαρίσματα πνευματικά και ν΄αρέσει στον Θεό.

Άς ξέρουμε και τούτο, ότι :

Εμείς Και Οι Δαίμονες ΜΑΖΙ Κάνουμε Τις Αμαρτίες:

ΟΙ ΑΣΑΡΚΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΠΡΟΞΕΝΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ, ΕΝΩ ΕΜΕΙΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΑΣ ΑΜΑΡΤΑΝΟΥΜΕ.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΟΜΩΣ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΚΑΙΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΦΑΝΙΖΕΙ.

ΑΥΤΗ ΚΟΒΕΙ ΣΑΝ ΜΕ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ :

Την ΠΟΛΥΛΟΓΙΑ,Την ΕΙΡΩΝΕΙΑ,

Τις ΚΑΤΑΚΡΙΣΕΙΣ και ολες

Τις ταπεινες επιθυμιες,

γιατί δεν ανέχεται ούτε για μια στιγμή να μας αποστερήσει από τη γλυκύτητα της.

Την τελειότητα των Αγ. Πατέρων Δεν Μπορούμε να τη φτάσουμε όλοι μας, γιατί όλοι δεν έχουμε την ίδια προθυμία και δυνατότητα. Για τους τέλειους όλα είναι ευκολοκατόρθωτα.

Αυτοί κατά τον πνευματικό νόμο Σαββάτισαν, δηλ. Δεν Έκαναν Καμμιά Χειρωνακτική Εργασία, Αλλα Ευχαριστιουνταν Μονο Στο Να Μιλουν Με Τον Θεο Τρεφομενοι Με Θεϊκη Τροφη.

Την Προσευχη Αλλοι Πατερες Μας Λενε Να Τη Λεμε Ολοκληρη Και Αλλοι Μιση. Όταν συνεχώς λέμε την ευχή, στην αρχή θα διαπιστώσει η καρδιά μας το κακό που θα φεύγει και μετά το καλό που θα γίνεται κτήμα της.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΕΒΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑνικάει το δράκοντα που μας σπρώχνει στις αμαρτίες και μας δίνει την αληθινή ζωή!..

Επιμενε Λοιπον Στην Αδιακοπη Επικληση Του Ονοματος Του Κυριου Ιησου, για να καταπιεί η καρδιά σου τον Κύριο και ο Κύριος την καρδιά σου, και να γίνουν τα δύο ένα.

Ξέρε όμως πως το έργο αυτό δεν τελειώνει σε μια και δύο μέρες.

Έχει ανάγκη από πολύ καιρό και μεγάλο αγώνα, για να διωχθεί ο εχθρός από την καρδιά μας και να κατοικήσει στη θέση του ο Κύριος.

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 25ον

Όσο για τους αρχάριους, μπορούν άλλοτε να λένε ολόκληρη την ευχή κι άλλοτε ένα μέρος της, όπως:

«ΙΗΣΟΥ ΜΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ».

Όμως μέσα στην καρδιά μας πάντοτε.

Έτσι πετυχαίνουμε τη θέρμη της καρδιάς και στη συνέχεια τα δάκρυα, με τα οποία η ψυχή δέχεται την ειρήνη των λογισμών.

Τότε αποκτούμε την καθαρότητα του νου και μπορούμε να εξηγούμε τα μυστήρια του Θεού και να καταλαβαίνουμε τις θεϊκές αποκαλύψεις και τα σημεία…

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Ο ΘΕΪΚΟΣ ΠΟΘΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΙΗΣΟΥΝ.

Ο ΑΡΧΑΡΙΟΣ στην πνευματική ζωή μοιάζει με κείνον που περπατάει νύχτα στο σκοτάδι και Δεν Βλέπει Που Πηγαίνει.

Ο ΜΕΣΑΙΟΣ μοιάζει με κείνον που περπατάει Σε Ξάστερη Νύχτα. Τούτον θαμποφέγγουν τα αστέρια, αλλά πολλές φορές σκοντάφτει και πέφτει από τις πέτρες.

Ο ΤΡΙΤΟΣ μοιάζει με κείνον που περπατάει Με Ολόφωτο Φεγγάρι.

Όσο για τον

ΤΕΛΕΙΟ, αυτός μοιάζει με κείνον που Περπατάει Καταμεσήμερο με τον ήλιο και Βλέπει Καθαρά Και Διακρίνει Τα Εμπόδια Και Δεν Σκοντάφτει.

Ο ΤΕΛΕΙΟΣ με υπερφυσική δύναμη αισθάνεται ελαφρό το σώμα του και φωτίζεται από το Άγιο Πνεύμα. Γι’ αυτό μερικοί από τους Αγ. Πατέρες :

Περασαν ποταμια και θαλασσες χωρις να βραχουν.

Περπατησαν δρομους μακρινους σε λιγες στιγμες.

Ενω στεκονταν σε προσευχη, το σωμα τους ανεβαινε ψηλα.

Άλλοι μεσα στην καμινο του πυρος δεν καιγονταν.

Γι’ αυτό λοιπόν, αδελφοί μου, επειδή τέτοιας λογής αγαθά βρίσκονται μπροστά μας Να Τα Αποκτήσουμε Σ’ Αυτόν Εδώ Τον Κόσμο, άς μην αμελήσουμε να τα κατακτήσουμε με την πνευματική αυτή εργασία της νοεράς προσευχής.

Κι άν θέλεις να μάθεις τον τρόπο, δεν έχεις παρά Να Μιμηθείς εκείνον που παίζει κιθάρα:

Εκείνος γέρνει το κεφάλι του στο στήθος του και μετά αρχίζει να χτυπάει τις χορδές της με την πένα του..

Έτσι Αναγκάζει Την Κιθάρα Να Βγάζει Μελωδία, Η Οποία Κάνει Τον Κιθαρωδό Να Πηδάει Από Τη Γλυκύτητα Της..

Έτσι κάνε και συ, αδελφέ μου:

Για κιθαρα εχε την Καρδια σου,

Για χορδες τις Αισθησεις σου και

Για πενα τη Διανοια, που με το Λογιστικο κινει την Προσευχη προσεκτικα.

Και επειδή η προσευχή είναι ενθύμηση του Θεού, φέρνει ανείπωτη ηδονή στην ψυχή και μας κάνει να βλέπουμε νοερά το Θείο Φώς.

Αν όμως δεν κλείσουμε τις αισθήσεις του σώματος, δεν μπορούμε να δούμε ν’ αναβλύζει ορμητικά το νερό του Αγ. Πνεύματος, που, όταν κατοικήσει στην ψυχή, γεμίζει εσωτερικά τον άνθρωπο από θεϊκή δροσιά και πνεύμα και εξωτερικά ολόκληρο τον κάνει πύρινο.

Αλλά, κι όταν ο νους Φωτισθεί Και Καθαρισθεί,

Αν Δεν Καταγίνεται Συχνά Με Την Προσευχή,

Αφήνοντας Όλες Τις Φροντίδες Του Κόσμου,

Εύκολα Πάλι Σκοτίζεται.

ΜΟΝΟΝ ΟΠΟΙΟΣ ΤΑΙΡΙΑΞΕ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ, ΠΡΟΦΥΛΑΓΕΙ ΤΟ ΝΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟ ΠΑΡΑΣΤΡΑΤΗΜΑΤΑ.

Μονον Αυτος Δεν Φοβαται Κροτους Ουτε Βροντες Ουτε Χτυπους Που Προκαλουν Οι Δαιμονες.

Και τούτο, γιατί η ψυχή του πληγώθηκε από το θείο έρωτα του Χριστού, που Τον ακολουθεί σαν αδελφό του.

Τέλος, αδελφέ μου, προσεύχεσαι καλά, όταν μετά την προσευχή ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ:

Παντοτινη Κατανυξη και

Συντριβη της καρδιας κι

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ.

Κάθε αντίθετο μ’ αυτά είναι ολοφάνερα πλάνη.

Γιατί πρέπει να έχεις υπόψη σου ότι;

Όταν ο νους και η καρδιά Αρχίσουν Να Νιώθουν την παρηγοριά του Αγ. Πνεύματος,

τότε και ο σατανάς προσπαθεί Να Ελκύσει Την Ψυχή Με Κάποια Γλυκοφανή Αίσθηση.

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 26ον

Ο Άγ. Ιω. Χρυσόστομος έγραψε σε κάποιον ηγούμενο περί προσευχής:

«Ν’ αγωνίζεσαι μ’ όλες σου τις δυνάμεις να κρατάς το νου σου στενά δεμένο με τον Θεό.

Ν’ αποφεύγεις Τις Συνομιλίες Με Τους Αισχρούς Λογισμούςκαι όλες τις πονηρές έννοιες, που ο σατανάς μπάζει στην καρδιά μας ξυπνώντας τα πάθη μας και φτιάχνοντας με τη φαντασία διάφορα πρόσωπα.

Σ’ όποιον ο δαίμονας βρει Ανοιχτή Την Πόρτα Της Καρδιάς Του, μπαίνει μέσα και σχηματίζει τις ψυχολέθριες εικόνες του.

Και ενώ βρίσκεται σε τόπο ερημικό, νομίζει ότι ζει και κινείται σε πόλεις και αγορές συνομιλώντας μ’ ανθρώπους και αποφασίζοντας πράγματα, που είναι γεννήματα της πλάνης του σατανά». Και συνεχίζει ο ίδιος:

«Κάθε λογισμός που ξεμακραίνει το νου μας από τον Θεό προέρχεται απ’ το σατανά,

Που Παρακινει Ταχα Να Κανει Καλα Εργα, Ν’ Αγαπαει Τον Πλησιον, Για Να Μας Μακρυνει Απο Τον Θεο. Γι΄αυτό και ο Αγ. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος λέει:

«Μακάριος είναι εκείνος που υπομένει τους πειρασμούς, γιατί, όταν βγει νικητής απ’ αυτή τη δοκιμασία, θα λάβει το στεφάνι της ζωής».

Μπορουμε Να Παλεψουμε Νικηφορα Με Την Πονηρια Των Δαιμονων, Οταν Ειμαστε Ταπεινοι, Εγκρατεις, Προσεχουμε (ΝΗΦΟΥΜΕ) Και Προσευχομαστε… Και ο Άγ. Μακάριος γράφει:

Το κυριώτερο και σπουδαιότερο μέλημα κάθε αγωνιστού Χριστιανού είναι να Μπει Στην Καρδιά Του Και Ν’ Αρχίσει Πόλεμο Με Το Σατανά Και Να Τον Βγάλει Από Μέσα Του.

Έτσι αντιπαλεύοντας με τους πονηρούς λογισμούς γίνεται αδιάλλακτος εχθρός του.

Αν όμως προσπαθεί εξωτερικά να φυλάγει μόνο το σώμα του από κάθε φθορά και πορνεία, Ενώ Από Μέσα Του Αμαρτάνει Με Τις Σκέψεις του ενώπιον του Θεού, σε τίποτε δεν ωφελείται κι άν ακόμη μένει παρθένος στο σώμα. «Καθενας Που Βλεπει Λαγνα Μια Γυναικα, Ηδη Την Εμοιχευσε Μεσα Στην Καρδια Του», Ειπε Ο Κυριος.

Υπάρχει πορνεία που γίνεται με το σώμα, όπως και πορνεία που γίνεται με την ψυχή, όταν ενώνεται με το σατανά.

Ξέρε ότι της Θείας Χάριτος οι ενέργειες είναι ευκολοδιάκριτες και φανερές κι ότι ο δαίμονας, όσο κι αν μεταμορφωθεί, δεν μπορεί να πετύχει, γιατί οι ενέργειες της Θείας Χάριτος

Εχουν Ως Αποτελεσμα Την Πραοτητα, Την Ταπεινωση, Την Αποστροφη Απο Τα Εγκοσμια Και Την Απονεκρωση Των Ηδονων Και Των Παθων, Πραγματα Που Μονο Η Θεια Χαρη Μας Χαριζει.

ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΑ ΟΙ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΜΕΣΑ ΜΑΣ:

ΤΗΝ ΚΟΥΦΟΤΗΤΑ,

ΤΗΝ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ,

ΤΗ ΔΕΙΛΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΚΑΚΙΑ.

Από τα αποτελέσματα μπορείς να καταλάβεις αν το φως που νιώθεις μέσα σου είναι του Θεού ή του σατανά.

Το κρασί στα μάτια μας μοιάζει με το ξύδι. Όμως στο στόμα μας η γεύση τους δείχνει τη διαφορά. Έτσι συμβαίνει και με τη ψυχή: Με τη δική της γεύση ξεχωρίζει πολύ καλά τα χαρίσματα του Αγ. Πνεύματος από τα δημιουργήματα του σατανά.

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 27ον

Ο Νους Μας Μολις Ξεκοπει..

ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΩΜΑΤΙΚΕΣ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ,

Στρεφεται Προς Την Ταιριαστη Σ’ Αυτον Νοερα Τροφη, Δηλαδη Την Αναγνωση Των Θειων Γραφων Και Την Αποκτηση Των Αρετων, Και Ασχολειται Με Τη Νοερα Προσευχη.

Τέχνασμα των φθονερών δαιμόνων είναι:

Να ΚΑΤΑΠΑΥΟΥΝ Προς Καιρόν ΤΟΝ ΝΟΗΤΟ ΠΟΛΕΜΟ.

Μας φθονούν οι παγκάκιστοι για τις ωφέλειες και τις γνώσεις που κερδίζουμε, όταν πλησιάζουμε προς τον Θεό κερδίζοντας τον εναντίον τους πόλεμο.

Γι’ Αυτο ΑΠΟΣΥΡΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣ ΚΑΙΡΟΝ Με Σκοπο Να Μας Καταστησουν ΑΜΕΡΙΜΝΟΥΣ Και Υστερα…

Να Επιπεσουν Ξαφνικα Εναντιον Μας, Για Να Μας Παρασυρουν Σε Καθε Λογης Αμαρτια.

Εμεις Ομως Ας Προσευχομαστε Παντοτινα Με Πολλη Ταπεινωση Συμφωνα Με Το Θελημα Του Κυριου Μας.

Δύο είναι τα φτερά, που μπορούν να υψώσουν τον άνθρωπο πάνω από τη γη: Η Καθαροτητα Και Η Απλοτητα Της Καρδιας.

Πρεπει Να Εισαι Απλος Στις Πραξεις Σου Και Καθαρος Στις Σκεψεις Σου Και Στα Αισθηματα Σου.

Με την καθαρή καρδιά θ’ αναζητάς τον Θεό και με την απλότητα θα τον βρίσκεις και θα τον χαίρεσαι.

Όταν Θα Εχεις Απαλλαγει Απο Τις Εσωτερικες Κακιες Και Η Ψυχη Σου Θα Ειναι Ελευθερη, Ολα Τα Καλα Εργα Θα Σου Ειναι Ευκολα.

Όταν Σκοπος Σου Ειναι Η Ευεργεσια Των Αδελφων Σου Και Η Εκτελεση Του Θειου Θεληματος, Τοτε Η Καρδια Σου Θα Πλημμυριζει Απο Εσωτερικη Χαρα, Που Μονον Η Ελευθερη Απο Παθη Ψυχη Την Χαριζει.

Όταν Η Καρδια Σου Ειναι Καθαρη, Απ’ Ολα Μπορεις Να Ωφελεισαι Και Να Διδασκεσαι.

Σ’ όλα τα δημιουργήματα θα βλέπεις τότε την άπειρη αγαθότητα του Θεού.

Η καθαρή καρδιά περνάει εύκολα τις πύλες του ουρανού!…

Ο άνθρωπος Κρίνει Τα Εξωτερικά Πράγματα Ανάλογα με τις εσωτερικές του διαθέσεις.

Άν Πραγματι Υπαρχει Στον Κοσμο Χαρα, Μονον Ο Αγαθος Ανθρωπος Την Καταλαβαινει.

Κλήρος δε της πονηρής και ακάθαρτης καρδιάς είναι

Η Λύπη Και Η Στενοχώρια.

Η Αγία Συγκλητική λέει: Όπως το πλοίο καταποντίζεται από δυό αιτίες

Ή απ’ έξω, από τα κύματα της θάλασσας

Ή από μέσα εξαιτίας βλάβης της αντλίας του –

Έτσι Και Η Ψυχή:

Βλάπτεται και καταβυθίζεται

Ή απ’ έξω αντιλαμβανόμενη τα πράγματα με τις αισθήσεις της

Ή από μέσα, από τους κακούς λογισμούς και τα πάθη, που βρίσκονται μέσα στην καρδιά. Για τούτο είναι ανάγκη να προφυλάγει ο άνθρωπος Τόσο Τις Αισθήσεις Του από τα ηδονικά και βλαβερά πράγματα Όσο Και Την Καρδιά Του απότους πονηρούς λογισμούς και τα πάθη.

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 28ον

Όταν διατηρείς καθαρή την καρδιά σου, διατηρείς και τις αρετές. Επόμενο είναι τότε να φυλάγεσαι και από Τα Παρά Φύση Κακά.

Τότε όσο περνάει ο καιρός με τη βοήθεια του γλυκύτατου Ιησού τόσο και θ’ ανεβαίνεις προς τα υπερφυσικά. Γιατί ανασκαλεύοντας με τη νοερά προσευχή θα βγάλεις το χώμα και τη στάχτη των παθών και των πονηρών λογισμών και προλήψεων από την καρδιά σου και θα ξεσκεπάσεις τον σπινθήρα της Θείας Χάριτος, πράγμα που θα σου φέρει ανείπωτη χαρά και θα σου προκαλέσει γλυκύτατα δάκρυα. Έπειτα σώριασε σ’ αυτόν για ξύλα και φρύγανα τις ζωοποιές εντολές του Κυρίου κι όλες τις επίκτητες αρετές σου και φύσηξε με μεγάλη όρεξη κι αγάπη. Θ’ ανάψει τότε μέσα στην καρδιά σου μια πρωτόγνωρη και υπερφυσική φλόγα, που η λάμψη της θα φωτίσει το νου σου και θα σου χαρίσει γνώσεις και ικανότητες.

Έτσι θα νιώσεις όλον τον εσωτερικό σου κόσμο να γίνεται ναός και κατοικία του Αγ. Πνεύματος και την καρδιά σου ιερό θυσιαστήριο και Αγία Τράπεζα. Το νου σου θα τον νιώσεις σαν ιερέα, τη θέλησή σου σαν θυσία και την προσευχή σου σαν ευωδιαστό άρωμα ν’ αναπέμπεται στον Θεό.

Κάποιος αδελφός ρώτησε κάποτε τον Αββά Αγάθωνα: Ποιό από τα δυό αξίζει περισσότερο, ο σωματικός κόπος ή η προφύλαξη του νου και της καρδιάς, κι εκείνος απάντησε:

«Ο άνθρωπος μοιάζει με δένδρο. Ο Σωματικος Κοπος είναι τα φύλλα του δένδρου και Η Προφύλαξη Του Νου Και Της Καρδιάς οι καρποί του. Επειδή δε είπε ο Κύριος «Κάθε δένδρο που δεν κάνει καλούς καρπούς πρέπει να κόβεται και να καίγεται», γίνεται φανερό ότι όλες οι προσπάθειες πρέπει ν’ αποβλέπουν στην παραγωγή καρπών, Δηλαδή Στην Προφύλαξη Του Νου Και Της Καρδιάς. Όμως έχουμε και την ανάγκη των φύλλων για σκέπη και καλλωπισμό. Αυτά είναι ο σωματικός κόπος.

Πόσο υπέροχα μίλησε ο Άγιος αυτός για όσους δεν προφυλάγουν το νου τους και την καρδιά τους

και αρκούνται να υπερηφανεύονται για τις χειρωνακτικές δουλειές,

λέγοντες ότι όποιος Χριστιανός ασχολείται μονάχα με τα πρακτικά πρέπει να ξεριζώνεται και να καίγεται!.. Φριχτή είναι, Πάτερ, η γνώμη σου γι’ αυτούς που δεν προφυλάγουν νου και καρδιά!…

Εάν λοιπόν επιθυμείς ν’ αναδειχθείς νικητής των παθών σου, μπες μέσα στον εαυτό σου με την ευχή και τη βοήθεια του Θεού και, όταν φθάσεις στα βάθη της καρδιάς σου, ζήτησε να βρείς τους τρεις φοβερούς γίγαντες:

Την Ξεχασια, Την Τεμπελια Και Την Αγνοια.

Αυτά είναι τα μοναδικά στηρίγματα των νοητών εχθρών. Και απ’ αυτά φυτρώνουν και μεγαλώνουν στις ψυχές των φιληδόνων όλα τα πάθη της κακίας.

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 29ον

Η προσευχή Χωρίς Την Ταπείνωση είναι δώρο άδωρο.

Η ταπείνωση είναι η στολή της Θεότητας. Γι’ αυτό χρειάζονται πολλοί κόποι και προσευχές για την απόκτηση της.

Σ’ έναν άνθρωπο εύκολα μπορείς να βρείς μερικές αρετές,

Δύσκολα Όμως Θα Μπορέσεις Να Μυρίσεις Σ’ Αυτόν Μυρωδιά Από Ταπείνωση. Ο διάβολος παντού στις Αγ. Γραφές αποκαλείται Ακάθαρτο Πνεύμα, γιατί έβγαλε από μέσα του την Ταπείνωση και αγάπησε την Περηφάνεια.

Εξάλλου, Ποιά Άλλη Ακαθαρσία μπορεί να βγάλει ο άυλος και ασώματος διάβολος για να ονομασθεί απ’ αυτή ακάθαρτος;

Φανερό λοιπόν γίνεται ότι για την Υπερηφάνεια του Ονομάσθηκε Ακάθαρτο Πνεύμα και από καθαρός και φωτεινός άγγελος έγινε ακάθαρτος.

«Απο Τον Θεο Υπολογιζεται

ΑκαθαρτοςΟποιοςΥψηλοφρονει», λέει η Αγ. Γραφή. Γιατί πρώτη αμαρτία είναι η Περηφάνεια. Απ’ αυτή ξέπεσαν οι Πρωτόπλαστοι.

Περήφανος ήταν κι ο Φαραώ που έλεγε στο Μωϋσή: Τον Θεό σου δεν τον ξέρω και τους Ισραηλίτες δε θα επιτρέψω να φύγουν από την Αίγυπτο.

Την Ταπεινοφροσύνη μας τη διδάσκει ο Χριστός,

Την Πραότητα ο Δαβίδ, και ο Πέτρος μας λέγει να κλαίμε με δάκρυα ζητώντας συγχώρεση για τ’ αμαρτήματα, που έχουμε κάνει.

Όσοι θέλουν ν’ αρέσουν στον Θεό, οφείλουν Να Ταπεινώνουν τον εαυτό τους ολόψυχα. Να πιστεύουν ότι είναι κατώτεροι απ’ όλους τους άλλους ανθρώπους Και Να Υποβάλλονται Σε Θλίψεις Και Στενοχώριες, γιατί έτσι μόνο θ’ απολαύσουν τα μέλλοντα αγαθά στην αιώνια ανάπαυση.

Σας ικετευω λοιπον, αδελφοι μου,

Πριν Βαλετε Μπουκια Στο Στομα Σας, ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ Στον Θεο Και Μετα Ν’ Αρχιζετε Να Τρωτε,

ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΙ Ο Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΦΥΛΑΞΗ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΣΟΥ ΚΛΕΙΝΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΗ ΛΕΣ ΤΙΠΟΤΕ, ΠΡΙΝ ΤΟ ΣΚΕΦΘΕΙΣ ΚΑΛΑ.

Για την προφύλαξη της ψυχής σου να κλείνεις στα ακάθαρτα πνεύματα την εσωτερική θύρα της καρδιάς σου και να σιωπάς μη σκεπτόμενος τίποτε άλλο από τη γαληνοφόρα ευχή.

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 30ον

Την ψυχήν μας εξαγνίζουν τα παρακάτω:

Α) Η συχνή ανάγνωση των Θείων Γραφών και των κατανυκτικών λόγων των Αγίων Πατέρων,

Β) Η συνεχής ενθύμηση της φοβεράς κρίσεως του Θεού. Πρέπει να θυμόμαστε ότι μετά το χωρισμό της ψυχής από το σώμα Θα Συναντήσουμε Τις Τρομερές Δυνάμεις, που θα μας ελέγξουν για όσα κακά πράξαμε σ’ αυτή τη ζωή…

Γ) Μη Βγαζεις Ποτε Απο Το Νου Σου Την Αποφαση Που Μελλει Να Λαβει Ο Φοβερος Και Δικαιος Κριτης για κείνους που θα βάλει αριστερά Του και

Δ) Καλό είναι να θυμάσαι και Τα Μεγάλα Βάσανα Των Ανθρώπων Γύρω Μας και να τους συμπονείς, γιατί έτσι μαλακώνει η σκληρή ψυχή και γνωρίζει την κακή της κατάσταση.

Πολύ μεγάλο αγαθό μας δώρισεν ο Θεός δίνοντας μας τη συνείδηση, γιατί η συνείδηση βοηθεί πολύ στο καλόν εκείνον που την ακούει.

Ο Αββάς Αγάθων είπεν ότι πρέπει Ο Μοναχός Να Μη Δώσει Το Δικαίωμα Στη Συνείδηση Του Να Τον Κατηγορήσει Για Οτιδήποτε.

Οι παλαίοι έλεγαν ότι η ψυχή είναι σαν την πηγή, που, όταν την ανοίγεις καθαρίζεται, ενώ, όταν την σκεπάζεις με χώματα, χάνεται. Νομίζω ότι λέγοντας ψυχή εννοούσαν την συνείδηση, που όποιος την ακούει την κάνει καθαρή σαν το κρύσταλλο, ενώ όποιος δεν της δίνει σημασία την κάνει μαύρη και σκοτεινή!.

Μην Ατιμάσεις Ποτέ Τη Συνείδηση Σου! Σε συμβουλεύει άριστα πάντα και για κάθε τι σου δίνει γνώμη θεϊκή και αγγελική!. Αυτή ελευθερώνει την καρδιά απ’ όλα τα μολύσματα και μας κάνει ικανούς με θάρρος να παρουσιαστούμε στο φοβερό κριτήριο. Αν θέλεις τη σωτηρία σου, φρόντισε ν’ ακούς τη συνείδηση σου. Κάνε πάντα όσα σου λέγει και θα δεις μεγάλη ωφέλεια. Του καθενός μας τα κρυφά τα γνωρίζει ο Θεός και η συνείδηση του. Εκείνος που δεν ακούει τη φωνή της συνείδησής του, ούτε προσπάθεια καταβάλλει να γίνει ενάρετος…

Η συνείδηση είναι το φυσικό βιβλίο – χαρισμένο από το Θεό – κι όποιος το διαβάζει, εκτελώντας τα όσα γράφει, μαθαίνει μόνος του πόσο ο Θεός ενδιαφέρεται για τη σωτηρία μας. Η συνειδηση γινεται αγαθη με την προσευχη. Και η προσευχή γίνεται καθαρή με τη συνείδηση. Και τα δυό εξαρτώνται το ένα από το άλλο, γιατί έτσι είναι φτιαγμένα από το Θεό.

Όταν ο Θεός έκανε τον άνθρωπο, φύτευσε μέσα του κι ένα θεϊκό λογισμό, φωτεινό σαν σπινθήρα, για να του φωτίζει το νου και να τον κάνει να ξεχωρίζει το καλό από το κακό. Αυτό είναι η συνείδηση, που υπάρχει σ’ όλους μας.

Η συνείδηση δόθηκε πριν ακόμη δοθεί ο γραπτός Νόμος, για να διαπιστώνουν οι Πατριάρχες σαν τον Ισαάκ και όλοι οι δίκαιοι ότι υπάρχει Θεός, που πρέπει να τον ευχαριστούν. Και όταν αυτή καταχωνιάστηκε από τους ανθρώπους με τις αμαρτίες και τις παραβάσεις, ο Θεός έδωσε τον γραπτό Νόμο με το Μωϋσή. Μας έστειλε τους προφήτες κι ύστερα τον Σωτήρα Χριστό, για να την ξεσκεπάσει και την αναστήσει ξαναδίνοντας τον παραχωμένο σπινθήρα με τη διδασκαλία Του για τη φύλαξη των θεϊκών εντολών.

Φύλαξε πάντα τη συνείδηση του καθαρή σαν καθρέπτη. Φρόντιζε πάντα για τη σωτηρία της ψυχής σου κόβοντας τις αμαρτωλές επιθυμίες σου. Δείξε υποταγή και υπακοή τέλεια στη συνείδηση σου μέχρι το τέλος της ζωής σου. Αυτό αρκεί για τη σωτηρία σου!

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 31ον

Πρέπει να ξέρεις, αδελφέ μου, ότι η ειρήνη που γαληνεύει την ψυχή από τα διάφορα πάθη και μας κάνει να ζούμε ειρηνικά με τους συνανθρώπους μας γίνεται και μητέρα της Θείας Χάριτος και τη γεννάει ύστερα μέσα μας. Γιατί η ψυχή, που δεν ηρεμεί και μάχεται τους άλλους ανθρώπους, δεν είναι δυνατό να γίνει άξια για τη Θεία Χάρη.

Η ύψιστη πνευματική χαρά γίνεται κτήμα μας, όταν αποκτήσουμε ευεξία πνεύματος και σώματος. Το πνεύμα αποκτά τέλεια ευεξία, όταν τρέφεται από τους καρπούς του Αγ. Πνεύματος, που είναι:

Αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθοσύνη, πίστη, πραότητα και εγκράτεια.

Το σώμα αποκτά ευεξία εξ επιδράσεως από την ευεξία του πνεύματος, γιατί πνεύμα και σώμα αλληλοεξαρτώνται και επιδρά το ένα στο άλλο. Η πνευματική χαρά εκδηλώνεται στην ψυχή, όταν αυτή ενωθεί με τον Θεό και λάβει τις θείες δωρεές και τα πνευματικά χαρίσματα.

Τέλος η καθαρή και υψηλοτάτη χαρά πηγάζει από την αγάπη του Θεού!

Ο Θεος Δινει Σ’ Εμας Τη Χαρα Της Αγαπης!

Και η χαρά δεν έχει όρια, γιατί είναι άπειρη!.. Όταν έτσι ικανοποιήσουμε την επιθυμία της χαράς, εξασφαλίζουμε και τη μακαριότητα κοντά στο Χριστό.

Όμως Η Υψιστη Πνευματικη Χαρα Χορηγειται Κυριως Με Την Προσευχη. Και για να την απολαύσουμε Πρέπει Συνέχεια να προσευχόμαστε!..

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕ ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙ

«ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ»

της ιεράς Μονής Αγ. Διονυσίου Αγίου Όρους.²

Αγαπητοί μας αδελφοί.

Σαλπίζουμε εγερτήριο σάλπισμα.

Οι εχθροί μας δαίμονες Δεν Κοιμούνται Και Εργάζονται Ακατάπαυστα να μας ρίξουν στις αμαρτίες και εξαιτίας αυτών και των παθών μας στα βάθη της κόλασης.

ΜΕ ΑΛΛΟ ΤΡΟΠΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ.

Η ανάγνωση πνευματικών βιβλίων είναι καλή και ωφέλιμη η ανάγνωση ή παρακολούθηση των ακολουθιών της Εκκλησίας μας βοηθούν όσους έχουν τη δυνατότητα να τα κάνουν.

Για τους πολλούς όμως ένας τρόπος που μπορεί να αντικαταστήσει τους άλλους τρόπους προσευχής Είναι Με Το Κομποσχοίνι. Σε κάθε κόμπο επικαλείσαι το όνομα του Κυρίου Ιησού λέγοντας τη σύντομη ευχή

«ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ» ή ΑΠΛΩΣ « ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ».

ΘΑ ΑΡΧΙΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ :

Δι’ ευχών των αγίων πατέρων ημών,

Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ελέησον ημάς. Αμήν.

Δόξα σοι ο Θεός,

Βασιλεύ ουράνιε,

Τρισάγιον,

Παναγία Τριάς,

Πάτερ ημών.

Τον Ν’ ψαλμόν.

Μια σύντομη αυτοσχέδια προσευχή μια φορά την ημέρα με σύντομη δοξολογία, ευχαριστία, εξομολόγηση, αίτηση αφέσεως των αμαρτιών σου, ενισχύσεως σου και των εν Χριστώ αδελφών σου στον αγώνα τον καλό, και προσευχή με κομποσχοίνι όπως παρακάτω:

Α’. Ο Εσπερινός με κομποσχοίνι ή με το ρολόι χωρίς κομποσχοίνι ( κομποσχοίνι των 300 κόμπων = τριακοσάρι, κομποσχοίνι των 100 κόμπων = εκαστοστάρι).

Τρία τρακοσάρια του Χριστού ή 15 λεπτά με το ρολόι.

Ένα τρακοσάρικο της Παναγίας ή 5 λεπτά με το ρολόι.

Ένα εκατοστάρι του Αγίου της ημέρας ή 5 λεπτά με το ρολόι.

Ένα εκατοστάρι του Αγίου της Ενορίας ή 2 λεπτά με το ρολόι.

Ένα εκατοστάρι του Αγίου της εβδομάδος ή 2 λεπτά με το ρολόι.

Β’. Το Απόδειπνον, το ίδιο ως ο Εσπερινός με επιπλέον 2 τρακοσάρικα της Παναγίας ή 10 λεπτά με το ρολόι.

Γ’ Μεσονυκτικόν,

Τεσσερα Τρακοσαρικα Του Χριστου Σε 15 Λεπτα Με Το Ρολοι και

Ένα τρακοσάρι της Παναγίας ή 5 λεπτά με το ρολόι.

Δ’. Όρθρος,

Εννεα Τρακοσαρικα Του Χριστου ή 1 ώρα με το ρολόι,

Τρια Τρακοσαρικα Της Παναγιας Η 15 Λεπτα Με Το Ρολοι.

Απο ενα εκατοσταρι του αγιου της ημερας, της ενοριας και της εβδομαδος ως στον εσπερινο, η απο δυο λεπτα, και επιπλεον

Ενα τρακοσαρι των αγιων παντων η 5 λεπτα με το ρολοι.

Ε’. Θεία Μετάληψις,

Τέσσερα τρακοσάρικα του Χριστού ή 15 λεπτά.

Ένα τρακοσάρικο της Παναγίας ή 5 λεπτά.

ΣΤ’. Παράκλησις στον Χριστό, την Παναγία ή σε Άγιο.

Δύο τρακοσάρικα ή δέκα λεπτά.

Ζ’. Ώραι 1η, 3η, 6η και 9η, έξι τρακοσάρικα του Χριστού ή ½ ώρα, δύο τρακοσάρικα της Παναγίας ή 10 λεπτά.

Αν έχεις πολλή ελεύθερη ώρα ταξιδεύοντας στο λεωφορείο, ή οπουδήποτε βρίσκεσαι,

Αντι Να Πιασεις Κουβεντα Με Τον Ενα ή Τον Αλλο,

Κοίταξε Το Ρολόι Σου, Κλείσου Στον Εαυτό Σου Και Λέγε Την Ευχή Όπως Είπαμε Πιο Πάνω.

Με Την ΣΥΝΗΘΕΙΑ, Την Ασταματητη Προσοχη Και Την Αδιαλειπτη Προσευχη Γινεσαι Δυσκολος Στοχος Του Πονηρου.

Μαζί με αυτά,

Η καλλιέργεια της Αγάπης,

Της Ευσπλαχνίας,

Της πίστης, της Συμπόνοιας,

Της Κατάνυξης,

Της Αυτοκατηγορίας,

Της Ελπίδας στον θεό,

Της τακτικής Εξομολόγησης Και Θείας Κοινωνίας,

Αποκτας Ενα Γερο Οπλοστασιο Και Καθιστας Τον Εαυτο Σου Θωρακισμενο Με Την Χαρη Του Θεου Και Σχεδον Απροσβλητον

Απο Τα Θανατηφορα Βελη Του Διαβολου.

Ο Κύριος είπε: «Άνευ εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν». Γι’ αυτό γνωρίζοντας την ασθένεια σου ΤΑΠΕΙΝΩΣΟΥ, και έχε εις τον Θεό την ελπίδα σου ίνα μη καταισχυνθής και δόξαζε κατά πάντα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι νυν και αεί και εις τους αιώνας. Αμήν.

ΣΤΑ ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙΑ:

Του Χριστού λέμε: Κυριε Ιησου Χριστε, Ελεησον Με.

Της Παναγίας λέμε: ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ, ΣΩΣΟΝ ΜΕ.

Του Αγίου της ημέρας: ΆΓΙΕ… ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΕΜΟΥ.

Του Αγίου της ενορίας: ΆΓΙΕ… ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΕΜΟΥ.

Του Αγίου της εβδομάδος: ΆΓΙΕ… ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΕΜΟΥ.

*Δευτέρα: ΆΓΙΟΙ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΙ, ΠΡΕΣΒΕΥΣΑΤΕ ΥΠΕΡ ΕΜΟΥ.

Τρίτη: ΒΑΠΤΙΣΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΕΜΟΥ.

Τετάρτη και Παρασκευή: ΣΤΑΥΡΕ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΣΩΣΟΝΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΕΙ ΣΟΥ.

Πέμπτη: ΆΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ, ΠΡΕΣΒΕΥΣΑΤΕ ΥΠΕΡ ΕΜΟΥ και,

ΆΓΙΕ ΝΙΚΟΛΑΕ, ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΕΜΟΥ.

Σάββατο: ΆΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ, ΠΡΕΣΒΕΥΣΑΤΕ ΥΠΕΡ ΕΜΟΥ.

Κυριακή: ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΡΙΑΣ (Ο ΘΕΟΣ), ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.

Για τον Άγγελο Φύλακα: ΆΓΙΕ ΆΓΓΕΛΕ ΜΟΥ, ΦΥΛΑΞΕ ΜΕ.

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναίτης δίδαξε Την Εργασια Της Νοερας Προσευχης όχι μόνο στους Μοναχούς του Αγίου Όρους, αλλά ξεκινώντας από το Άγιον Όρος πήγε διδάσκοντας τη Νοερά προσευχή μέχρι τη Βλαχία, δηλαδή τη σημερινή Ρουμανία.

Επίσης ο λαμπρός της Θεσ/νίκης φωστήρας άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς όχι μόνο σε πολλές ομιλίες του παρακινούσε όλους τους χριστιανούς να προσεύχονται νοερά και με την καρδιά τους, αλλά και λόγον ολόκληρον έστειλε στους Ιωάννην και Θεόδωρον τους φιλοσόφους, που βρίσκονταν στον κόσμο, στον οποίο λόγο αποκάλυψε σ’ αυτούς όλα τα μυστήρια της Νοεράς προσευχής.

Ο Άγιος Διάδοχος λέει ότι;

Ο ΣΑΤΑΝΑΣ ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ: ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΑΕΙ, ΑΛΛΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΑΕΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ.

Κατόπιν τούτου οι περισσότεροι Χριστιανοί και ιδιαίτερα οι λογιώτατοι πολλές φορές πιστεύουν ότι Οι Λογισμοί Έρχονται Σ’ Αυτούς Όχι Εσωτερικά, Δηλαδή Από Την Καρδιά, Αλλά Από Τη Λογική Τους, δηλαδή τις σκέψεις τους και τούτο, Για Να Μη Μάθουν Να Πολεμούν Το Σατανάμε την καρδιακή μνήμη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δηλαδή με τη Νοερά και καρδιακή προσευχή!..

«Τω δε βασιλει των αιωνων, αφθαρτω, αορατω, μονο σοφω θεω, τιμη και δοξα εις τους αιωνας των αιωνων. Αμην».


Αδιαλείπτως Προσεύχεσθε Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου

Πνευματικά Μελετήματα

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ


Φοβερό Το Σκάνδαλο Για Τη Λογική, όταν βρίσκεται αντιμέτωπη με την καταστροφή της φύσεως..Μουδιάζει η ψυχή όταν αντικρίζει την ανθρώπινη ωραιότητα ,που φτιάχτηκε για την αθανασία, Να Καταστρέφεται Άδοξα Κείμενη Εν Τάφω. Παγώνει Ο Νούς Και Σιωπούν Τα Χείλη.Και όμως, ως χριστιανοί έχουμε ένα χρέος να σταθούμε με φόβο, αλλά όρθιοι μπροστά στην πρόκληση του θανάτου. Και με θάρρος, αλλά και πολλή προσοχή, να δώσουμε μαρτυρία της εν ημίν ελπίδος.

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

 


 

 

https://kosmaser.files.wordpress.com/2011/06/per11.jpg?w=976

Ο θάνατος είναι το κριτήριο που δοκιμάζει τη στάση μας για τη ζωή.Οι άνθρωποι Που Φοβούνται Τον Θάνατο, Φοβούνται Τη Ζωή..Εάν μας τρομάζει ο θάνατος δεν θα βρούμε ποτέ την ετοιμότητα Να Αναλάβουμε Μια Διακινδύνευση, αλλά Θα Σπαταλήσουμε Τη Ζωή Μας Με Δειλό, Περιδεή Και Φοβισμένο Τρόπο.Μονο Εαν Μαθουμε Ν’ Αντιμετωπιζουμε Τον Θανατο..Εάν βρούμε το νόημά του και καθορίσουμε τη θέση του στη ζωή μας,Θα Μπορέσουμε Να Ζήσουμε Άφοβα Και Με Πληρότητα.Συχνά περιμένουμε να φθάσουμε στο τέλος της ζωής μας ..Για Να Σκεφθούμε Τον Θάνατο…Ενώ θα είχαμε ίσως διαγράψει μία εντελώς διαφορετική ζωή..Εάν Τον Αντιμετωπίζαμε Νωρίτερα.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

Μία πατερική νουθεσία, που επαναλαμβάνεται μέσα στους αιώνες, λέει ότι θα πρέπει να νήφουμε έχοντας Καθημερινά Τη Μνήμη Του Θανάτου.

Μόνο Που Η Απλή Αναφορά Αυτής Της Αλήθειας στον σύγχρονο άνθρωπο που υποφέρει από ανασφάλειες και έλλειψη πίστης και βιώματος, θα τον κάνει να σκεφτεί ότι καλείται να ζήσει στη σκιά του θανάτου, σε μια κατάσταση μελαγχολίας.Θα νομίσει ότι ο θάνατος τον περιμένει σε κάθε του βήμα και ότι η ζωή δεν έχει πια κανένα νόημα.Η σταθερή και βαθιά μνήμη του θανάτου θα λειτουργήσει γι’ αυτόν σαν Δαμόκλειος σπάθη που επικρέμαται πάνω του, Στερώντας Του Κάθε Απόλαυση Και Χαρά Της Ζωής.Μία τέτοια κατανόηση βέβαια δεν έχει νόημα.Χρειάζεται να καταλάβουμε την έννοια που έχει η μνήμη του θανάτου σε όλη της τη σημασία: Ως την Καταξίωση της ζωής, όχι την Απαξία της.

Τον περισσότερο χρόνο της ζωής μας τον περνούμε Καταστρώνοντας Σχέδια Σαν Να Πρόκειται Να Ζήσουμε Μία Άλλη Ζωή Σε Έναν Μεταγενέστερο Χρόνο.Δεν ζούμε με τρόπο αποφασιστικό… αλλά φευγαλέο.Σαν Να Προετοιμαζόμαστε Για Τη Μέρα Που Πραγματικά Θ’ Αρχίσουμε Να Ζούμε.Μοιάζουμε με εκείνους τους ανθρώπους που φτιάχνουν ένα πρόχειρο περίγραμμα με την πρόθεση να το ολοκληρώσουν αργότερα.Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι πώς αυτή η τελική εκδοχή Δεν Έρχεται Ποτέ….

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΑΣ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙ με μία πιο συγκεκριμένη μορφή. Πρίν βρούμε τον χρόνο, ή ακόμα και πρίν να οριστικοποιήσουμε την επιθυμία μας Μεταθέτουμε συνεχώς την απόφασή μας για την επαύριο. Κι άς γνωρίζουμε καλά ότι αυτό το αύριο δεν έρχεται ποτέ.Η προτροπή για επαγρύπνιση μπροστά στον θάνατο δεν μας προσκαλεί σε μια ζωή γεμάτη από την αίσθηση του τρόμου, μήπως ο θάνατος μας προφτάσει ξαφνικά, απροετοίμαστα. Αλλά, μάλλον μας καλεί σε εγρήγορση για την κάθε πράξη, τα λόγια, τα ακούσματα και τις αντιδράσεις μας που ανά πάσα στιγμή μπορεί να είναι η τελευταία εμπειρία της επίγειας ζωής μας. Εάν μ’ αυτή τη σκέψη στο νού συνδιαλεγόμασταν με τα πρόσωπα που βρίσκονται απέναντί μας, θα είμασταν πολύ πιο προσεχτικοί στον λόγο και τη στάση μας.Εάν Είχαμε Ασκηθεί Να Αντιλαμβανόμαστε Την Σπουδαιότητα Κάθε Στιγμής Ως Τελευταίας, Ολόκληρη Η Ζωή Μας Θα Άλλαζε Ριζικά. Ο αργός λόγος που το Ευαγγέλιο επικρίνει (Ματθ. 12:36), όλες εκείνες οι επιλογές και ενέργειες που στερούνται νοήματος και αποβαίνουν κάποτεκαταστροφικές…θα είχαν αποφευχθεί.Μόνο ο θάνατος μπορεί να κάνει τη ζωή τόσο έντονη ώστε κάθε στιγμή του παρόντος να περικλείει ολόκληρη τη ζωή.Αυτός είναι στην πραγματικότητα ο τρόπος με τον οποίοοι ασκητές και ερημίτες πολέμησαν ενάντια Στην Ακηδία, Την Αργία Και Την Αμέλεια,ενάντια δηλαδή σε όλες εκείνες τις συμπεριφορές που μας κλέβουν την εύκαιρη στιγμή και μας εκτρέπουν σε αδιαφορία.

 

 

 

Απέναντι Στον Θάνατο Αισθανόμαστε Φόβο Και Ανασφάλεια.Για να είμαστε ακριβείς, αυτό που πιο πολύ μας φοβίζει είναι: Η Διαδικασία Του Θανάτου Παρά Το Ίδιο Το Γεγονός.Η πλειοψηφία των ανθρώπων θα αποδεχόταν τον θάνατο εάν είχε την βεβαιότητα ότι: Θα Έρθει Όπως Ο Ύπνος, Χωρίς Να Μεσολαβήσει Κάποιο Διάστημα Φόβου Ή Αβεβαιότητας. Πολλοί είναι εκείνοι που εύχονται ¨να είχαν πεθάνει¨.Αυτό που πραγματικά επιθυμούν είναι:Ν’ απαλλαγούν Από Κάθε.. Ευθύνη απέναντι στον εαυτό τους, τον Θεό, ή τον πλησίον τους και Να επιστρέψουν ..στην βρεφική ηλικία του ανέμελου παιχνιδιού.

 

 

Όταν κάποιος ισχυρίζεται ότι δεν φοβάται τον θάνατο θα πρέπει να τον καλέσουμε να αναρωτηθεί μήπως η αποδοχή ή ακόμα και η προσδοκία του θανάτου εκ μέρους του κρύβει μέσα της.. τον φόβο για τη ζωή.Η Σταση Μας Απεναντι Στον Θανατο Ας Μην Ειναι Ρομαντικη.Εάν κοιτάξουμε Το Βίο Των Αγίων θα ανακαλύψουμε μία εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση του θανάτου.Η αγάπη τους για τον θάνατο, δεν θεμελιώνεται στον φόβο τους για τη ζωή. Οταν ο απόστολος Παύλος γράφει:¨Εμοί γαρ Το Ζην Χριστος Και Το Αποθανειν Κερδος¨(Φιλιπ. 1:21, 23), εκφράζει την απόλυτη καταλλαγή του με τον θάνατο.

Ο θάνατος εμφανίζεται στον απόστολο εν είδει θύρας που θα τον οδηγήσει στην αιωνιότητα και θα του δείξει τον δρόμο για την πρόσωπο προς πρόσωπο συνάντηση με τον Κύριο που αγαπά.Αλλά αυτό δεν επιτυγχάνεται με ελπιδοφόρες σκέψεις και ευχολόγια.Για να λαχταρά κανείς τον θάνατο με αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο και για να μπορεί να τον βλέπει ως το επιστέγασμα της ζωής του :Θα Πρέπει Να Βιώνει Την Αιωνιότητα Από Τούτη Τη Ζωή.Δεν θα πρέπει να σκεφτόμαστε την αιωνιότητα σαν κάτι που θα έλθει μεταγενέστερα, Σαν Ένα Είδος Μελλοντικής Ευτυχίας Ή Μελλοντικής. Εξασφάλισης

Οι απόστολοι έγιναν άφοβοι μόνο όταν οι ίδιοι απ’ αυτή τη ζωή έγιναν μέτοχοι της αιώνιας ζωής.Όσο ακόμα δεν είχαν γίνει μάρτυρες της Ανάστασης του Χριστού και παρέμεναν άγευστοι του Πνεύματος, ήταν αγκιστρωμένοι Στον Φόβο Της Εφήμερης Ζωής Τους.Αλλά τη στιγμή που έζησαν την εμπειρία του μέλλοντος αιώνος, ο φόβος της απώλειας της επίγειας ζωής τους εξαφανίστηκε.Γιατί γνώριζαν πώς ο φθόνος, οι διωγμοί και ο θάνατος δεν θα έκαναν τίποτε άλλο παρά… να τους ελευθερώσουν από τους περιορισμούς της ζωήςκαι να τους εισάγουν στο ατέλεστο βάθος της αιωνιότητας,της ¨αεικίνητης στάσης¨ κατά την παράδοξη φράση του αγ. Μαξίμου του Ομολογητή.Κι αυτή η αιωνιότητα ήταν γνώριμη ως παρούσα εμπειρία, όχι απλά σαν μέρος της πίστης. Η ίδια αλήθεια ίσχυε και στους μάρτυρες.

Ήταν πρόθυμοι να πεθάνουν για να μετέχουν στην απόλυτη ελευθερία της αυταπάρνησης, γιατί είχαν ήδη γευτεί την αιωνιότητα από τούτη τη ζωή.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο Χριστός Μας Καλεί Να Απωλέσουμε Τον Εαυτό Μας. Πρόκειται για φράση διφορούμενη, όπως κάθε τι που λέγεται για τον θάνατο.Μήπως σημαίνει την αυτοκαταστροφή;Πολλοί είναι εκείνοι που δέχονται αυτή την ερμηνεία και επιχειρούν να την εφαρμόσουν. Συνήθως ευτυχώς αποτυγχάνουν, αλλά τους απομένει η πληγή της τρομακτικής τους απόπειρας.Ο λόγος του Κυρίου σημαίνει στην πραγματικότητα την αποδοχή εκείνης της διαδικασίας απέκδυσηςέως ότου φτάσουμε στο σημείο:Να βρούμε ότι μέσα μας υπάρχει ένας αληθινός και Βαθύς Εαυτός Που Ανήκει Στην Αιωνιότητα Κι ένα άλλο ρηχό «εγώ» που πρέπει ν’ αποβάλλουμε.

 

 

 

Χρειάζεται να απωλέσουμε αυτόν τον εξωτερικό εαυτό προκειμένου να ζήσουμε με πληρότητα.Πολλοί νομίζουν oτι αποκτούν τη συνείδηση της ύπαρξής τους μέσα από την Αυτο-επιβεβαίωση και γι’ αυτό Απαιτούν Αναγνώριση Από Τους Άλλους.Και οι άλλοι βέβαια αντιδρούν, προσπαθώντας να υπερασπιστούν τον εαυτό τους απέναντι σ’ αυτού του είδους την επίθεση. Ενας τρόπος υπάρχει για να αποδεχτούμε Τη Μη Αυτο-Δικαίωση Και να σταματησουμε να υπογραμμιζουμε την υπαρξη μας απεναντι στους τριτους: Μόνο εάν πιστέψουμε -με τη δύναμη της εμπειρίας- ότι οι άλλοι πράγματι δέχονται την ύπαρξή μας και μας αγαπούν. Δεν μας αρκεί ότι ο Θεός μας γνωρίζει και μας αγαπά. Έχουμε ανάγκη Την Επιβεβαίωση Του Πλησίον, έστω ενός ανθρώπου, που θα μας πεί ¨είσαι μοναδικός για μένα¨.

 



Θα πρέπει να βρούμε το κουράγιο να πολεμήσουμε ενάντια στον φόβο Που Μας Αποθαρρύνει από την αναγνώριση του άλλου και να τον ξεπεράσουμε.Σε κάθε βήμα θα πρέπει Να Αποποιούμαστε Τον Εαυτό Μας, Για Να Αφήνουμε Χώρο Στο Είναι Του Άλλου. Καλούμαστε σταδιακά να ΘΑΝΑΤΩΣΟΥΜΕ τον εαυτό μας ώστε ο πλησίον μας να ζήσει, κατά τον λόγο του αγ. Ιωάννη του Βαπτιστή:
¨Εκείνον Δή Αυξάνειν, Εμέ Δε Ελαττούσθαι¨ (Ιω. 3:30). Έτσι, Ο Θάνατος Του Εαυτού Σημαίνει Ότι Αφήνουμε Μέσα Μας Μόνο Ό,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΥΣΙΩΔΕΣ Για Να Ζήσουμε Με Πληρότητα.

 

Κι όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Είναι αλήθεια ότι, όπως λέγει ο απ. Παύλος, η ζωή είναι Χριστός και ο θάνατος είναι κέρδος.Είναι αλήθεια ότι θάνατος δεν είναι: Η αποχώρηση από την εφήμερη ζωή, αλλά Η ένδυση της αιωνιότητας.Αλλά υπάρχει κι ένα άλλο σημείο που υπογραμμίζεται από τον απ. Παύλο, κι από το σύνολο των Γραφών.Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε για να πεθάνει.Ο θάνατος είναι το αποτέλεσμα της αμαρτίας,με την έννοια της απομάκρυνσης από τον Θεό,της διάστασης από το πλησίον, του διχασμού του από τον αληθινό και βαθύτερο εαυτό του.Με αυτή την έννοια..¨έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος¨ (Α΄ Κορ. 15:26).Ο θανατος Ειναι Ο Εχθρος, Τοσο Του Θεου Οσο Και Δικος Μας.Πράγματι, είναι εχθρός του Θεού κατά τον πιο οδυνηρό και δραματικό τρόπο, αφού εκτείνεται ακόμα και πάνω στον ίδιο τον Χριστό.

 

Παρόλο όμως που είναι τόσο τρομερός εχθρός, το γεγονός ότι σ’ αυτόν παραδίδεται ακόμα κι ο Χριστός που είναι τέλειος Θεός και άνθρωπος, φανερώνει ότι: Ο Θάνατος Δεν Υπάρχει Χωρίς Νόημα. Ο θάνατος μπορεί να είναι συνέπεια της αμαρτίας αλλά δεν υπάρχει κάτι κακό καθαυτό μέσα στον ίδιο τον θάνατο που να βεβηλώνει το πρόσωπο του αποθανόντος.Ο Χριστός πέθανε πάνω στον Σταυρό και κατήλθε στον άδη, αλλά δεν αμαυρώθηκε από την κοινωνία του με το μυστήριο του θανάτου.Έτσι υπάρχει εδώ μία αντίφαση.Από τη μια μεριά ο θάνατος ως συνέπεια του κακού δεν θα έπρεπε να υπάρχει, κι οφείλουμε να τον νικήσουμε.Από την άλλη μεριά, μόνον ο θάνατος μας δίνει τη δυνατότητανα σπάσουμε τον αέναο κύκλο του διηνεκούς και το διηνεκές είναι κάτι πολύ διαφορετικό από την αιωνιότητα.Εάν δεν υπήρχε θάνατος σ’ αυτόν τον κόσμο της αμαρτίας, του κακού και της φθοράς, σιγά-σιγά θα καταλήγαμε στον μαρασμό και την αποσύνθεση χωρίς να είμαστε σε θέση να ξεφύγουμε από τον τρόμο μιας τέτοιας καταστροφής.Κάθε χρόνο το βράδυ της Ανάστασης και τις σαράντα μέρες που ακολουθούν ψάλλουμε  «Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας». Αλλά τι βλέπουμε; Τον θάνατο ελεύθερο και ενεργό, τους ανθρώπους να πεθαίνουν όπως πρίν.Δίνεται η εντύπωση ότι κηρύττουμε κάτι που γνωρίζουμε Ότι Είναι Αναληθές.Ωστόσο, καλό είναι να έχουμε κατά νού ότι ο θάνατος Έχει Δύο Όψεις.

 

Από τη μια έχουμε τον σαρκικό θάνατο, αλλά έχουμε επίσης και τον θάνατο που νοείται ως χωρισμός από τον Θεό,Ώς κάθοδος στον τόπο εκείνο όπου ο Θεός είναι απών,τον τόπο της οριστικής και ριζικής του απουσίας.Αυτή η δεύτερη όψη του θανάτου είναι οπωσδήποτε η πιο οδυνηρή και σκληρή.Ο Κύριος βίωσε και τις δύο όψεις του θανάτου.Επέλεξε να συμμεριστεί μαζί μας όλες τις συνέπειες του κακού ακόμα και τον πλήρη χωρισμό του από τον Θεό. Και παρόλο που ενσκήπτει στον τόπο ..όπου κατέρχονται όλοι όσοι έχουν απωλέσει τον Θεό, φέρει μαζί του την πληρότητα της θείας παρουσίας.Ετσι, Δεν Υπαρχει Πλεον Τοπος Οπου Ο Θεος Ειναι Απων.

Αυτό το γεγονός μας επιτρέπει να κατανοήσουμε πώς μορφώνεται και η δική μας κατάσταση μετά τον θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού.Μπορεί να πρέπει να υποστούμε έναν θάνατο προσωρινό, αλλά ο απόστολος Παύλος τον περιγράφει Ως Κοίμηση.Δεν υπάρχει πλέον εκείνος ο θάνατος που ήτανο τρόμος του ανθρώπου, ο οριστικός χωρισμός από τον Θεό.Κατά αυτή την έννοια πράγματι ο θάνατος έχει νικηθεί από τον θάνατο.Ακόμα και τώρα –έστω δισταχτικά και σε στάδιο εμβρυακό γινόμαστε κληρονόμοι της αιωνιότητας.Όταν ανακαλούμε το παρελθόν, συχνά θλιβόμαστε γιατί στερήσαμε από την αγάπη μας πρόσωπα που πλέον δεν βρίσκονται δίπλα μας να αγαπήσουμε.Υιοθετούμε αυτή την εντύπωσηγιατί απλά στρεφόμαστε προς λάθος κατεύθυνση.Εάν ο Θεός δεν είναι ο Θεός των νεκρών.. αλλά των ζώντων ..τότε όλοι όσοι έφυγαν από τούτη τη γή, Ειναι ..Ζωνταντοι Εν Χριστω.

 

Κι εμείς μπορούμε να στραφούμε προς αυτούς για συγχώρεση και μεσιτεία.Δεν είναι ποτέ αργά εάν αληθινά πιστεύουμε τον Θεό ως Θεό των ζώντων. Και ποτέ δεν θα πρέπει να μιλούμε για την αγάπη μας σε χρόνο παρελθόντα.Ο θάνατος του σώματος, δεν διασπά την σχέση, αφού αυτή ήταν, είναι και θα παραμείνει ζωντανή ανάμεσα σε ανθρώπους, που συναντήθηκαν και αγαπήθηκανσε τούτη τη ζωή.Ο θανατος δεν ειναι ποτε το τελος.Συνεχίζουμε να ζούμε όταν πεθαίνουμε, ακόμα και σε τούτη τη γή, αφού κληρονομούμε τους καρπούς της επίγειας ζωής και ύπαρξής μας σε όσους ακολουθούν. Και συνεχίζουμε να φέρουμε πάντοτε ευθύνη για την απήχηση της βιωτής μας

 

 

Ο ειπών “κατέπαυσεν ο Θεός τη ημέρα τη εβδόμη, την κατάπαυσιν του δρόμου ταύτης της ζωής εδήλωσε… έξ ημέραι εν τη γεωργία της ζωής, διά της φυλακής των εντολών τελειούνται και το έβδομον, εν τω τάφω ολοκληρούται και το όγδοον, εν τη εξόδω αυτού… Το σάββατον εν αληθεία εστι κατάπαυσις από παντός λυπηρού, και ανάπαυσις τελεία των οχληρών… Το σάββατον το αληθινόν και ασύγκριτον, το μνήμα εστι… Πάσα η ανθρωπότης εκεί σαββατίζει, ήτε ψυχή και το σώμα. (αγ. Ισαάκ Σύρου, Λόγ. ΟΔ΄).

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

Σώμα και ψυχή ο άνθρωπος Ησυχάζει Και Αναπαύεται..Στο Μνήμα.Γι’ αυτο ο θανατος λεγεται ΚΟΙΜΗΣΗ.«Ουκ απέθανε αλλά καθεύδει»,είπε ο Κύριος για τη νεκρή κόρη.«Ο Λάζαρος ο φίλος ημών κεκοίμηται αλλά πορεύομαι ίνα εξυπνήσω αυτόν» (Ιωάν. 11:1).Ο ύπνος είναι μόνωση, ανάπαυση, ησυχία, «εν ή καθοράται Θεός» ,εάν φυσικά ο άνθρωπος έζησε εν Θεώ και τον δέχθηκε ένοικο στην καρδιά του.

 

Ο Φυσικος Θανατος …Αυτός ο ύπνος είναι φθορά και διάλυση του φυσικού ανθρώπου. Ομως ο άνθρωπος δεν είναι μόνον αυτό που φαίνεται.Είναι ένα μυστήριο που δεν ορίζεται μόνον από τη φύση αλλά και από την Χάρη, την Χάρη που πηγάζει από το μοναδικό γεγονός της Σαρκώσεως του Θεού.Η φύση φθείρεται και αποσυντίθεται γιατί δεν είναι μόνη της ικανή να επιβιώσει.Χώμα είναι και επιστρέφει στο χώμα.Όμως αυτή η ίδια φύση βρίσκεται αναστημένη και άφθαρτη στον θρόνο του Θεού.Μέσα στο μνήμα ,ο άνθρωπος βρίσκεται πλέον «εν χειρί Θεού», μέσα στην Ενέργεια και την Χάρη Του.Δεν ζεί.. ΚΑΤΑ ΦΥΣΙΝ αλλά ΚΑΤΑ ΧΑΡΙΝ. Οι αισθήσεις δεν υπάρχουν πια.

http://vatopaidi.files.wordpress.com/2010/06/geron-paisios1.jpg

 

Οι Λογισμοι..Εχουν Εξαφανισθει Μαζι Με Το Μυαλο Που Τους Παραγει.Κανένας θόρυβος του κόσμου δεν φθάνει εκεί κάτω.Καμιά φυσική επικοινωνία με τους ανθρώπους και τον κόσμο δεν είναι πια δυνατή.Στο «Μνήμα» Επικρατεί ¨Απόλυτη Ησυχία¨.¨Ου δυνατόν τον νεκρόν αισθάνεσθαι των πραγμάτων των ζώντων¨  (αγ. Ισαάκ Σύρου, Λόγ. ΟΑ΄).¨Εξελεύσεται Το Πνεύμα Αυτού (η τελευταία του πνοή) και επιστρέψει εις την γήν αυτού..Εν εκείνη τη ημέρα απολούνται πάντες οι διαλογισμοί αυτού¨(Ψαλμ. 145, 4).Οι νεκροί ουκ εισί γινώσκοντες ουδέν…Ότι ουκ έστι ποίημα και λογισμός και γνώσις και σοφία ΕΝ ΆΔΗ, όπου σύ πορεύη εκεί.. (Εκκλησιαστής Θ΄5-10).Καμια Αναμνηση Του Κοσμου Δεν Υπαρχει Εκει Κατω.Ώσπερ Εξελθών Της Γαστρός, Των Εν Γαστρί Ου Μνημονεύεις, Ούτω Και Του Σώματος Εξελθών, Ου Μνημονεύεις Των Εν Σώματι

(Αγ. Αντωνίου Μεγ., Φιλοκ. Α΄Σ.19) .

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

Δεν Υπάρχει Στιγμή Θανάτου.Το Σταματημα Της Αναπνοης Και Της Καρδιας Δεν Σημαινει Αναγκαστικα Θανατο.Τα όργανα αυτά μπορεί να ξαναρχίσουν τη λειτουργία τους, και, αν δεν έχουν γίνει εν τω μεταξύ σοβαρές νευρικές βλάβες, ο άνθρωπος ξαναγυρίζει στη ζωή.Οι Διαδικασιες Του Θανατου Απαιτουν Χρονο, Αλλοτε Περισσοτερο Και Αλλοτε Λιγοτερο.Το μυστήριο του θανάτου το εικόνισε ο απόστολος Παύλος με τον σπόρο που φυτεύεται, σαπίζει και ανασταίνεται φυτό.Μέσα στον σπόρο που σαπίζει βρίσκεται ολόκληρο το φυτό που θα φυτρώσει.Αυτός ο γόνος είναι η εικόνα του Θεού πεταγμένη στο χώμα.

Την βλέπει η Εκκλησία και θρηνεί:«Θρηνώ και οδύρομαι, όταν εννοήσω τον θάνατο και ίδω εν τοις τάφοις κειμένην την κατ’ εικόνα Θεούπλαθείσαν ημίν ωραιότητα, άμορφον, άδοξον, μη έχουσαν είδος» (Μ.Ευχολόγιον, νεκρ. ακολουθία).H εικόνα του αναστάντος Χριστού όμως είναι  που μας οδηγεί στην Ανάσταση.Τα ζώα δεν είναι πρόσωπα. Εμείς είμαστε, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣκατ’ εικόνα του οποίου δημιουργηθήκαμε.Είμαστε πρόσωπα Κατ’ Εικόνα της Υποστάσεως του Υιού και Λόγου του Θεού που πήρε επάνω της τη φύση μας.Το ΠΡΟΣΩΠΟ, Στον Ανθρωπο, Δεν Είναι Προϊόν Της Φύσεώς Του,Αλλά αυτής της Θειας Ενεργειας επάνω στη φύση του,Που όμως πηγάζει εκ των ένδον λόγω της Σαρκώσεως.Και η Σάρκωση δεν είναι απλό ιστορικό γεγονός..Είναι Οντολογικό Γεγονός,και δεν αναφέρεται μόνο στην ανθρωπότητα ολόκληρη, αλλά είναι η προαιώνια Βουλή του Θεού, που αφορά σ’ ολόκληρη τη Δημιουργία.Η διαφορά μας από τα ζώα είναι Ελάχιστη ..ως προς τη φύση…Είναι όμως Αβυσσαλέα Ως Προς Την Εικόνα, την εικόνα του Λόγου.Είναι μάταια και παραπλανητική κάθε χωρίς Χριστό ανθρωπολογία.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

 

Ο άνθρωπος ούτε Ερμηνεύεται, ούτε Κατανοείται  χωρίς… Χριστό Αναστάντα  Η Ελληνιστικη Ανθρωπολογια Ειναι Ξενη ..Προς Τον Χριστιανισμο…Ειναι Ανθρωπινη Επινοηση.Ο θάνατος Δεν Είναι απελευθέρωση από την ύλη,Αλλά καταστροφή της δημιουργίας του Θεού, της «καλής λίαν», και ύπνος του ανθρώπου μέσα στα χέρια του Θεού και την ελπίδα της αναστάσεως.«Ύπνος εστί, λέγει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, εικών θανάτου αισθήσεων αργία» (Λόγ. 18:1). ΥΠΝΟ Ονόμασαν Τον ΘΑΝΑΤΟ Και Ο Κύριος, Και Οι Απόστολοι, Και Η Παλαιά Διαθήκη,Και Η Εκκλησία.Είναι αργία των φυσικών αισθήσεων που μας συνδέουν με τον κόσμο,Έως ότου η Ανάσταση μας ξαναδώσει ένα «ΝΕΟ» άφθαρτο σώμα,μέσα σ’ ένα ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ άφθαρτο κόσμο, σε «Καινή γή» και σε «Καινούς ουρανούς».Νέο σώμα με την έννοια του ανανεωμένου ΚΑΙ ΌΧΙ ΤΟΥ ΆΛΛΟΥ, γιατί πρόκειται Για Το Ίδιο Σώμα, τον ίδιο άνθρωπο.Αν Όμως Στο Θάνατο Δεν Υπάρχουν Πια Οι Φυσικές Αισθήσεις Αυτό Δεν Σημαίνει Πώς Δεν Υπάρχουν Και Οι Πνευματικές.Αυτές όμως οι πνευματικές αισθήσεις που έχουν οι νεκροί δεν οφείλονται στη δική τους φύση, Αλλά στη θεία Ενέργεια, στη Χάρη του Αγίου Πνεύματος που τους συνέχει.

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Τόσο Ο Πνευματικός Θάνατος Όσο Και Η Αιώνια Ζωή Αρχίζουν Από Τούτο Τον Κόσμο.«Ιδού ίσταμαι επί την θύραν και κρούω»,λέγει ο Κύριος. Οποιος ανοίξει την πόρτα της καρδιάς του δέχεται τη Ζωή και συνδειπνεί μαζί της.Μονο που ο Κοσμος και οι Αισθησεις Αποσπουν Τους Χριστιανους απο τη γευση της βασιλειας του θεου που ειναι «Εντος Ημων» .Γι’ αυτό έφευγαν οι Πατέρες στην έρημο και στην ησυχία, για ν’ απολαύσουν αναπόσπαστα τον Κύριο Που Ζούσε Μέσα Τους.Γι’ αυτό σπεύδουν οι χριστιανοί.. στο κελί τους,Και αποφεύγουν Τις Άκαρπες Και Περιττές Συναναστροφές, και προτιμούν τη νυκτερινή προσευχή στη σχετική ησυχία, και όλη τους τη ζωή αγωνίζονται για τη:«φυλακή των πέντε αισθήσεων»,νοσταλγώντας την ημέρα που θα φύγουν από τούτο τον κόσμο και θα είναι «συν Χριστώ».

Αντίθετα, όσοι δεν άνοιξαν την πόρτα τους και δεν τον δέχθηκαν,Ξεγελούν τον εαυτό τους με τα υποκατάστατα που τους προσφέρουν σ’ αυτή τη ζωή Ο Κόσμος Και Οι Αισθήσεις.Όταν Όμως Πεθάνουν Όλη Αυτή Η Σκηνοθεσία Του Ψεύδους Εξαφανίζεται.Ο άνθρωπος μένει γυμνός και απομονωμένος, χωρίς φως, χωρίς τη Ζωή.Αυτό το σκοτάδι και η απόλυτη μοναξιά και πνευματική φτώχια είναι Η Πρόγευση Της Κολάσεως, μια πρόγευση Κενού Και Απουσίας Που Θα Ολοκληρωθεί Με Τραγική Ένταση Στην Ανάσταση όταν…Στην «Καινή γή»,μέσα στο φως και τη θαλπωρή της αγάπης του Θεού προς όλους…Αυτοί θα στέκονται σαν ξένοι και εχθροί, Έχοντας Αποκόψει Οι Ίδιοι τον εαυτό τους  από τη χαρά και την ευφροσύνη ολόκληρης της Δημιουργίας.

Χαιρετε..
https://i0.wp.com/david-f.jalbum.net/Pinboard/slides/beach.jpg

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ
ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Ιωάννου Γενναδίου 14 (115 21)
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΒΙΟΗΘΙΚΗΣ

________________________________________

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Απoστόλου Γεωργιάδη
Ακαδημαϊκού – Καθηγ. Νομικής Σχολής Πανεπ. Αθηνών

________________________________________

I. Εισαγωγή

Ο καθημερινός καταιγισμός με ειδήσεις που αναφέρονται στις βιοιατρικές εξελίξεις προκαλεί ανάμεικτα αισθήματα δέους, θαυμασμού και απορίας: Δέος και θαυμασμό μπροστά στις νέες προοπτικές που ανοίγονται σχετικά με τη δημιουργία ή τη θεραπεία της ζωής• και απορία ως προς τις δυνατότητες των ατόμων και των κοινωνιών να επεξεργασθούν, να εκμεταλλευθούν και να διαχειρισθούν τις νέες γνώσεις και δυνατότητες και να τις συμβιβάσουν με παγιωμένες ηθικές και κοινωνικές αντιλήψεις.

Και ενώ η ζωή μονοπωλεί το ενδιαφέρον των ΜΜΕ, λόγω των συνεχών προοπτικών που ανοίγονται στον χώρο της υποβοηθούμενης τεκνοποιίας, το άλλο άκρο της ζωής, ο θάνατος, έχει πάψει πια να είναι αυτό που ήταν:  Oι δυνατότητες μηχανικής υποστήριξης του ασθενούς στην περίπτωση του εγκεφαλικού θανάτου, για να αναφερθώ σε ένα μόνο παράδειγμα, ή οι δυνατότητες «συντήρησης» ασθενών σε άλλες περιπτώσεις, που πολλές φορές συνοδεύονται από αφόρητο πόνο, προκαλούν σωρεία ερωτημάτων σχετικά με το όριο της ζωής και τα όρια της ανθρώπινης επέμβασης. Ταυτόχρονα οι νέες αυτές δυνατότητες επιβάλλουν στον νομικό κόσμο επανεξέταση των εννοιών της ελευθερίας, της αυτονομίας και της ευθύνης.

Το πρόβλημα της ενδεδειγμένης συμπεριφοράς στον πάσχοντα από ανίατη ασθένεια, ως πρόβλημα που αγγίζει τα ακραία όρια της ηθικής και του δικαίου, είχε απασχολήσει σχεδόν όλους τους μεγάλους διανοητές: Αναφέρεται ότι αντίθεση στην ευθανασία είχαν εκφράσει ο Αριστοτέλης, ο Καντ και οι συγγραφείς της χριστιανικής εκκλησίας, ανατολικής και δυτικής. Αντιθέτως ο Πλάτων, ο Επίκτητος, ο Σενέκας, ο Πλίνιος ο Νεώτερος, ο Φράνσις Μπαίηκον, ο Τόμας Μουρ και ο Νίτσε έχουν ταχθεί – με ή χωρίς περιορισμούς – υπέρ της ευθανασίας.

Το βασικό ερώτημα που τίθεται στο πλαίσιο του θέματος που μας απασχολεί έχει σχέση με τη δυνατότητα του ασθενούς ατόμου να αποφασίσει εάν και πότε θα τερματίσει τη ζωή του, ενδεχομένως και με τη βοήθεια τρίτων*.

II. To δικαίωμα του ατόμου να αποφασίσει για το θάνατό του – Η συνταγματική και νομική διάσταση

Το δικαίωμα του ατόμου να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του κατοχυρώνεται στο άρθρο 5 § 1 του Συντάγματος, που αποτελεί εξειδίκευση και συγκεκριμενοποίηση της προστασίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας (άρθρο 2 § 1 του Συντάγματος). Μέσω του δικαιώματος αυτού, σε συνδυασμό και με το άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα, προστατεύονται όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες, με τις οποίες ο άνθρωπος ολοκληρώνεται και εκφράζεται ως προσωπικότητα και για τις οποίες δεν υφίσταται άλλη ρητή συνταγματική διάταξη. Το Κράτος δηλαδή υποχρεούται να απέχει από ενέργειες, με τις οποίες εμποδίζεται αυτή η ανάπτυξη• και επιπλέον να λαμβάνει θετικά μέτρα για να τη διευκολύνει.

Ερωτάται βεβαίως, εάν στην έννοια της ανάπτυξης της προσωπικότητας μπορεί να υπαχθεί και η δυνατότητα του ατόμου να αρνηθεί την περαιτέρω συνέχιση θεραπείας, σε περίπτωση που αυτή δεν συνδέεται με καμιά προοπτική ιάσεως, αλλά συνεπάγεται μόνο επώδυνες στιγμές. Είναι δυνατόν να θεωρηθεί ότι συντελεί στην «ανάπτυξη της προσωπικότητας» η άρνηση μιας θεραπείας, όταν πιθανολογείται ότι το αποτέλεσμα θα είναι ο θάνατος;

Εάν εδώ αναφερόμεθα στον ασθενή που μπορεί να λάβει αποφάσεις και να τις πραγματοποιήσει (π.χ. γνωρίζει ότι ευρίσκεται σε τελευταίο στάδιο καρκίνου και επιθυμεί να πεθάνει στο οικογενειακό του περιβάλλον), τότε η απάντηση είναι καταφατική. ΄Ήδη έχει γίνει προ πολλού δεκτό ότι ο ασθενής
Δεν Είναι Δυνατόν Να «Εξαναγκασθεί» Σε Θεραπεία, Εάν Αυτό Αντίκειται Στις Θρησκευτικές Ή Φιλοσοφικές Του Δοξασίες.
Η πρόσφατη Σύμβαση περί Βιοιατρικής αναφέρεται ρητώς στη συναίνεση του ασθενούς, την οποία θεωρεί ως τη βασική προϋπόθεση που δικαιολογεί κάθε επέμβαση στο πεδίο της υγείας (άρθρα 5 και επόμενα). Στην δε Αιτιολογική Έκθεση της Συμβάσεως υπογραμμίζεται η σημασία της συναινέσεως ως εργαλείου, μέσω του οποίου εκφράζεται η ελεύθερη και αυτόνομη απόφαση του ατόμου και περιορίζονται οι πατερναλιστικές επεμβάσεις από πλευράς των ιατρικών λειτουργών (στοιχείο 33 και επόμενα). Εννοείται ότι η συναίνεση στη θεραπεία ή η αντίστοιχη άρνηση θα πρέπει να βασίζονται σε πλήρη και ενδελεχή ενημέρωση του ασθενούς από πλευράς ιατρικού ή/και νοσηλευτικού προσωπικού.

Κατά την επιγραμματική διατύπωση ενός διαπρεπούς γερμανού ποινικολόγου: «Εάν ο ασθενής εκδηλώσει την ψύχραιμη και αποφασιστική επιθυμία να σταματήσει την περαιτέρω θεραπεία (…) ώστε να μπορέσει να πεθάνει ήσυχος, έχουμε κάθε λόγο να σεβασθούμε αυτή την κυριολεκτικά θανατηφόρο απαίτησή του, όπως ακριβώς τη σεβόμαστε στην περίπτωση που εκ των προτέρων αποκλείει τη θεραπεία».

Πρέπει ωστόσο να επισημάνουμε ότι στην περίπτωση αυτή δεν πρόκειται κατ΄ ακριβολογία για ευθανασία, αλλά για άρνηση θεραπείας. Όταν γίνεται λόγος για ευθανασία αναφερόμεθα σε ασθενείς που δεν είναι πλέον σε θέση οι ίδιοι να λάβουν αποφάσεις για τη ζωή τους ή, πολύ περισσότερο, να τις εκτελέσουν, αλλά χρειάζονται την «βοήθεια» κάποιου τρίτου, ιατρού ή μέλους του νοσηλευτικού προσωπικού. Πρόκειται για καταστάσεις, στις οποίες επιδιώκεται να «μετατοπισθεί» η ευθύνη της απόφασης τερματισμού της ζωής από τον ενδιαφερόμενο στον κατ΄ εξοχήν υπεύθυνο για τη διατήρηση της ζωής: στον θεράποντα ιατρό.

Στο ελληνικό δίκαιο, όπως και σε άλλα δίκαια, δεν υπάρχουν συγκεκριμένες ρυθμίσεις που να αναφέρονται στα δικαιώματα του ανιάτως πάσχοντος και στις αντίστοιχες υποχρεώσεις του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, εν σχέσει με την ευθανασία. ΄Έτσι η εξέταση του θέματος γίνεται με βάση τις συναφείς συνταγματικές διατάξεις, τις διατάξεις της Συμβάσεως περί Βιοιατρικής (Σύμβαση του Οβιέδο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Βιοϊατρική, την οποία η Ελλάδα κύρωσε με τον ν. 2619/1998). και τις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα: Από το δικαίωμα περί αναπτύξεως της προσωπικότητας που αναφέραμε, σε συνδυασμό με την προστασία της αξίας του ανθρώπου, η θεωρία έχει επεξεργασθεί την έννοια του «δικαιώματος για ένα αξιοπρεπή θάνατο». Το περιεχόμενο του δικαιώματος αυτού είναι ασαφές και αμφίβολο. Σε γενικές γραμμές αναφέρεται στη δυνατότητα του ατόμου να «ρυθμίσει» τις τελευταίες στιγμές της ζωής του και να λάβει τις κατάλληλες αποφάσεις, ώστε τα τέλη του να είναι ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά. Ενώ δηλαδή το δικαίωμα στη ζωή σημαίνει ότι η ανθρώπινη ζωή προστατεύεται έναντι πάσης φύσεως προσβολών, το δικαίωμα για «ένα αξιοπρεπή θάνατο» σημαίνει ότι δεν επιτρέπεται να εξαναγκασθεί κάποιος να ζήσει, εάν αυτό συνδέεται με συνθήκες που τις αντιλαμβάνεται ως μαρτύριο.

Η Σύμβαση περί Βιοιατρικής δεν αναφέρεται ρητώς στο θέμα αυτό, περιλαμβάνει όμως μερικές γενικές διατάξεις σχετικά με την προστασία των ατόμων που δεν είναι σε θέση να δώσουν τη συναίνεσή τους για διάφορους λόγους: Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται οι ανήλικοι, τα άτομα με ψυχικές διαταραχές και εκείνα που δεν είναι σε θέση να διαμορφώσουν μια επιθυμία ή να την εκφράσουν συνεπεία ενός ατυχήματος ή επειδή ευρίσκονται σε κώμα. Στην περίπτωση αυτή επεμβάσεις είναι δυνατόν να διενεργηθούν, μόνον εάν έχουν άμεσο όφελος (άρθρο 6 παρ. 1) και μετά από άδεια του νόμιμου αντιπροσώπου του ασθενούς ή μιας ειδικής αρχής (άρθρο 6 παρ. 3).

Μια άλλη διάταξη της Συμβάσεως (άρθρο 9) αναφέρεται στις επιθυμίες που έχει διατυπώσει κάποιος εκ των προτέρων και σε ανύποπτο χρόνο, σχετικά με μια ιατρική επέμβαση• και ορίζεται ότι οι επιθυμίες αυτές θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, εάν κατά τη στιγμή της επεμβάσεως το άτομο δεν είναι σε θέση να εκφράσει τη βούλησή του.

Η διάταξη αυτή δεν διακρίνεται για την σαφήνειά της, την δε ερμηνεία της δυσχεραίνει επιπλέον και η Ερμηνευτική Έκθεση: Εκεί γίνεται αναφορά σε άτομα που έχουν προβλέψει ότι πιθανόν να μην μπορούν να εκφράσουν εγκύρως τη βούλησή τους την κρίσιμη στιγμή, γιατί θα έχουν π.χ. γεροντική άνοια. Εν συνεχεία, όμως, υποστηρίζεται ότι οι απόψεις που εξέφρασε κάποιος δεν σημαίνει ότι θα πρέπει απαραιτήτως να ακολουθηθούν. Ο ιατρός θα πρέπει να εκτιμήσει εάν οι επιθυμίες του ασθενούς ανταποκρίνονται στην παρούσα κατάσταση και αν έχουν ισχύ και με βάση την εν τω μεταξύ επελθούσα τεχνολογική πρόοδο.

Τέλος, μια από τις γενικές διατάξεις της Συμβάσεως ορίζει ότι το συμφέρον και η ευημερία του ατόμου έχουν το προβάδισμα έναντι του συμφέροντος της κοινωνίας ή της επιστήμης (άρθρο 2 παρ. 1). Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ευθέως ότι π.χ. οικονομικής φύσεως υπολογισμοί δεν επιτρέπεται να έχουν καμιά επίδραση στην απόφαση για συνέχιση ή διακοπή της θεραπείας

Εκτός από τη Σύμβαση οι διατάξεις του Ποινικού Κώδικα που αναφέρονται στην κατάσταση ανάγκης (άρθρο 25) και στην ανθρωποκτονία με συναίνεση (άρθρο 300) είναι δυνατόν να έχουν εφαρμογή σε ορισμένες περιπτώσεις ευθανασίας.

III. Σκιαγράφηση του νομικού καθεστώτος

1. Ενεργητική ευθανασία
Στην περίπτωση αυτή πρόκειται για την ευθεία θανάτωση του ανιάτως πάσχοντος, μετά από απαίτησή του ή και χωρίς αυτήν. Η ενεργητική ευθανασία θεωρείται ότι αποτελεί ανθρωποκτονία, για την οποία πιθανόν να συντρέχουν οι περιστάσεις του άρθρου 300 του ΠΚ, δηλαδή άμεση και επίμονη απαίτηση του θύματος και αντίστοιχα αισθήματα οίκτου του δράστη και τα ελαφρυντικά του άρθρου 84 § 2β ΠΚ (ότι δηλαδή στην πράξη του δεν ωθήθηκε από ταπεινά αίτια).

Οι λόγοι για τους οποίους η ενεργητική ευθανασία απορρίπτεται από την πλειονότητα των νομικών και γιατρών οφείλονται στους εγγενείς κινδύνους κατάχρησης: Η ζωή ασθενών και ηλικιωμένων θα έμπαινε σε κίνδυνο ή ίσως θα μπορούσε να ασκηθεί ψυχολογική πίεση σε ασθενείς να ζητήσουν τη θανάτωσή τους και επιπλέον θα ήταν δύσκολο να αποδειχθεί αν η θανάτωση του ασθενούς επήλθε πράγματι μετά από απαίτησή του.
2. Έμμεση ευθανασία
Μεταξύ των νομικών και των γιατρών υφίσταται σήμερα σε μεγάλη έκταση συμφωνία σχετικά με το ότι η λεγομένη «έμμεση ευθανασία» θα πρέπει να είναι επιτρεπτή. Πρόκειται για την καταπολέμηση των πόνων σε ανίατα ασθενείς ή βαριά πάσχοντες, η οποία επιτυγχάνεται με φάρμακα για τον μετριασμό ανυπόφορων πόνων και η οποία μπορεί να συνεπιφέρει μια σύντμηση της ζωής ως μη επιδιωκόμενη παρενέργεια. Σε αντίθεση με την ενεργητική ή ευθεία ευθανασία, εδώ δεν επιδιώκεται ο θάνατος, αλλά γίνεται αποδεκτός απλά και μόνον ως παρενέργεια, ως πιθανή συνέπεια λόγω της προτεραιότητας του μετριασμού των πόνων.

Από τότε που ο Πάπας Πίος ο ΧΙΙ το 1957 στο Διεθνές Συμπόσιο Αναι-σθησιολογίας στη Ρώμη επισήμανε στην προσφώνησή του ότι η χορήγηση παυσιπόνων με αναπόφευκτη παρενέργεια μια σύντμηση της ζωής, είναι επιτρεπτή σε ασθενείς που πρόκειται να πεθάνουν, όταν δεν υπάρχει άλλο μέσο και η σύντμηση της ζωής δεν επιδιώκεται ευθέως, θεωρείται αυτή η μορφή ευθανασίας ακόμη και στο πλαίσιο της δυτικής εκκλησιαστικής ηθικής γενικά ως επιτρεπτή.

Η νομική θεμελίωση της άποψης αυτής ποικίλλει, με επικρατούσα εκείνη ότι το άδικο αίρεται λόγω κατάστασης ανάγκης (άρθρο 25 παρ. 1 ΠΚ), με τη δικαιολογητική βάση ότι η περιστολή των αβάστακτων πόνων έχει προτεραιότητα έναντι της ενδεχόμενης διατήρησης της ζωής για μικρό χρόνο. Πλέον σύμφωνη με τα πράγματα φαίνεται η άποψη ότι ο άδικος χαρακτήρας της πράξης αίρεται λόγω επιτρεπομένης κινδυνώδους δράσης του ιατρού, συμφυούς σε παρόμοιες περιπτώσεις.
3. Παθητική ευθανασία
Το πιο σημαντικό πεδίο, όμως, για την πράξη στα νοσοκομεία σήμερα, στο οποίο πρέπει να ληφθούν πολύ δύσκολες αποφάσεις, περιγράφει η λεγόμενη «παθητική ευθανασία»

Η σημασία της στηρίζεται στην εξέλιξη της σύγχρονης ιατρικής, με την οποία αυξήθηκαν οι πιθανότητες για τη διατήρηση και παράταση της ζωής, σ΄ ένα μέτρο που δεν μπορούσε πριν να το συλλάβει κανείς και κερδήθηκαν πολλά για τη ζωή και την υγεία του ανθρώπου. Από την άλλη μεριά, όμως, μπορεί η εφαρμογή όλων των διαθέσιμων τεχνικών ιατρικών μέτρων να καταλήξει σε μια χωρίς νόημα παράταση της ζωής που σβήνει. Συνήθως δεν προσφέρει πια καμία λογική ανθρώπινη βοήθεια, αλλά μόνο μια επιμήκυνση των βασάνων. Έχει κατ’ επανάληψη λοιπόν αναπτυχθεί ο προβληματισμός σχετικά με τα όρια των ιατρικών υποχρεώσεων και τη δυνατότητα διακοπής της θεραπείας.

Το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Ακυρωτικό διατύπωσε τις απόψεις του σχετικά με την παράλειψη παράτασης ζωής από ένα γιατρό ως εξής (Krefelder Urteil): «Από την πλευρά του, επιτρέπεται ο γιατρός να λάβει υπόψη του ότι δεν υφίσταται δικαιική υποχρέωση για διατήρηση της ζωής που σβήνει έναντι οιουδήποτε τιμήματος. Μέτρα για την επιμήκυνση της ζωής δεν είναι απαραίτητα, εκ του λόγου ότι είναι τεχνικώς εφικτά. Εν όψει της μέχρι σήμερα, υπερβαινούσης τα όρια, προόδου της ιατρικής τεχνολογίας, καθοριστικό στοιχείο δεν είναι η αποτελεσματικότητα των μηχανημάτων, αλλά η προσανατολισμένη στον σεβασμό της ζωής και της αξιοπρέπειας απόφαση κατά περίπτωση σχετικά με τα όρια της ιατρικής υποχρέωσης για θεραπεία».

Για το ατιμώρητο της παθητικής ευθανασίας υπάρχει σχεδόν ομοφωνία ότι πρέπει να συντρέχουν οι εξής προϋποθέσεις:

α) Η νόσος του ασθενούς να είναι – κατά ιατρική πεποίθηση ανίατη – ρέπουσα προς θανατηφόρο έκβαση και ο θάνατος να πρόκειται να επέλθει σε σύντομο χρονικό διάστημα.
β) Ο ασθενής να μην έχει δηλώσει ότι επιθυμεί παράταση της ζωής του. Αν ασθενής δεν είναι σε θέση να επικοινωνήσει με το περιβάλλον, τότε θα πρέπει να αναζητηθεί η «εικαζόμενη συναίνεσή του», δηλαδή η βούληση που θα δήλωνε, αν μπορούσε να το κάνει.
γ) Ο δράστης να αποφάσισε την πράξη κινούμενος από οίκτο, μετά από σπουδαία και επίμονη απαίτηση του θύματος, το οποίο θα πρέπει να έχει διαφωτισθεί επαρκώς για την κατάσταση της υγείας του και θα πρέπει να είναι σε θέση να αντιληφθεί τη σημασία και τις συνέπειες της άρνησης της θεραπείας του. Επιπλέον η απόφαση δεν θα πρέπει να βασίζεται σε στιγμιαία καταθλιπτική διάθεση.

Σε μια σχετικά πρόσφατη απόφαση ελληνικού δικαστηρίου κρίθηκε ότι όχι μόνο σωματικά προβλήματα αλλά και ανίατες ψυχικές διαταραχές μπορούν να ενταχθούν στις προϋποθέσεις του άρθρου 300 ΠΚ.

Ως γενική αρχή που θα δικαιολογούσε τη διακοπή της θεραπείας ορίζεται ότι η υποχρέωση της θεραπείας τελειώνει εκεί που δεν πρόκειται πια για παράταση της ζωής αλλά της διαδικασίας του θανάτου• εκεί όπου ιατρικές επεμβάσεις δεν θα πρόσφεραν καμία λογική βοήθεια, και πολύ περισσότερο θα ξεπερνούσαν τα όρια του απαιτητού για τον ασθενή και τους συγγενείς του εξ αιτίας της ανυπαρξίας προοπτικών. Κατά τη στάθμιση θα έπρεπε ιδίως να ληφθούν υπόψη πόσο υψηλές είναι οι πιθανότητες για τη διατήρηση της ζωής με τη σχετική θεραπεία• ποιές παρενέργειες και κίνδυνοι συνδέονται με αυτά τα μέτρα και τι είδους πόνοι και επιβαρύνσεις για τον ασθενή. Ως βασικό κριτήριο αναφέρεται ακόμη και η μη αποκαταστάσιμη πλέον απώλεια κάθε είδους ικανότητας αντίδρασης και επικοινωνίας, η οποία είναι δεδομένη επίσης στις περιπτώσεις μη αποκαταστάσιμης απώλειας της συνείδησης.

Εφ΄ όσον δεν υπάρχει ειδική νομοθεσία, τα θέματα που ανακύπτουν εξετάζονται από τα δικαστήρια κατά περίπτωση. Εάν πληρούνται οι όροι του άρθρου 300 του ΠΚ, τότε η ποινή φυλακίσεως μπορεί να κυμαίνεται από 10 ημέρες έως 5 έτη. Εάν το Δικαστήριο δεν πεισθεί ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του νόμου, τότε θα πρόκειται περί φόνου εκ προμελέτης, που μπορεί να επισύρει ισόβια κάθειρξη.

IV. Εν συνόψει

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η παρουσίαση του θέματος συνδέεται με προβλήματα που δεν είναι δυνατόν καν να τεθούν στο πλαίσιο αυτής της κατ¨ ανάγκη σύντομης παρουσίασης• προβλήματα που συνδέονται με ελέγχους και εγγυήσεις για την υπεράνω υποψίας δραστηριότητα των εμπλεκομένων στη διαδικασία αυτή. Η ανάγκη όμως να εξετάσουμε το θέμα και να λάβουμε σαφή μέτρα είναι επιτακτική• όχι μόνο για λόγους ασφάλειας των ασθενών και κατοχύρωσης των γιατρών, αλλά για να διαφυλαχθεί «η θεμελιώδης και εύθραυστη σχέση που αποτελεί το θεμέλιο κάθε συστήματος υγείας: Η σχέση εμπιστοσύνης που πρέπει να συνδέει τον γιατρό με τον ασθενή».

Και η δράση όλων των υπεύθυνων φορέων πρέπει να κατευθυνθεί στη διαδικασία αφενός ενημέρωσης και αφετέρου επεξεργασίας αποφάσεων στα θέματα αυτά: Οι κοινωνικές επιλογές θα πρέπει να εκφρασθούν με γενναιότητα και τόλμη, που αποτελούν τα χαρακτηριστικά κάθε υπεύθυνης απόφασης, και να μην επαφίενται στον ήδη πολλαπλώς επιβεβαρυμένο γιατρό.

Βεβαίως ο ποιητής αναφωνεί: «Ύλη αδίδακτη ο θάνατος» (Κική Δημουλά). Μια κοινωνία όμως δεν έχει την πολυτέλεια να ζει μόνο με τους ποιητές, όσο χρήσιμοι και αν είναι αυτοί.

* Από τη βιβλιογραφία: Αβραμίδης Αθ., Ευθανασία, 1995• Ευαγγέλου Ιάσ., Το πρόβλημα της ευθανασίας, 1999• Κανάτσιος Γ., Η κατ’ απαίτησιν ανθρωποκτονία, 1955• Καράμπελας Λάμπρ., Η ευθανασία και το δικαίωμα στη ζωή και στο θάνατο, 1987• Μητσόπουλος, Η λεγόμενη ευθανασία, 1980• Χρονόπουλος Ν., Το πρόβλημα της ευθανασίας, 1980.

«Η ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ»

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ
ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Ιωάννου Γενναδίου 14 (115 21)
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΒΙΟΗΘΙΚΗΣ________________________________________

«Η ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ»
ΑΠΟΨΕΙΣ ΕΚ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ

Σταύρου Μπαλογιάννη
Καθηγ. Νευρολογίας Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

________________________________________

Εισαγωγή
Ευρείαι συζητήσεις πραγματoπoιoύvται κατά τα τελευταία έτη επί της αξίας της αvθρωπίvης ζωής όταv αύτη φθάσει εις oριακάς καταστάσεις και αvθρωπίvως δεv υφίσταvται δυvατότητες περαιτέρω επιβιώσεως ή αvατάξεως της πoιoτικής στάθμης αυτής, υπό τηv έvνoιαv της βελτιώσεως της voητικής ή και της σωματικής καταστάσεως τoυ πάσχovτoς ατόμoυ, εις σημείov ώστε τoύτo vα δυvηθή vα απoκτήση στoιχειώδη λειτoυργικότητα.

Παλαιότερov πρoέκυπτov αvάλoγoι συζητήσεις κυρίως ότε η ιατρική επιστήμη αvτιμετώπιζεv τηv τραγικότητα Τωv Επωδύvωv Αvιάτωv Νoσημάτωv ή ευρίσκετo εvώπιov ασθεvώv, oι oπoίoι περιέπεσαv εις κατάστασιv Εγκεφαλικoύ Θαvάτoυ και διετηρoύvτo εις λειτoυργικότητα μόvov τα ζωτικά όργαvα αυτώv διά συvεχoύς αvαπvευστικής και καρδιαγγειακής υπoστηρίξεως.

Αργότερov αι συζητήσεις επεξετάθησαv και πέραv τωv oρίωv τoυ εγκεφαλικoύ θαvάτoυ και περιέλαβov και τoυς ευρισκoμέvoυς εις συvεχή Φυτικήv Κατάστασιv ασθεvείς, ήτoι τoυς ασθεvείς oι oπoίoι είχov απωλέση πλήρως και oριστικώς τηv δυvατότητα της φυσιολογικής λειτoυργικότητoς τoυ φλoιoύ τωv εγκεφαλικώv ημισφαιρίωv και εvώ τo εγκεφαλικόv στέλεχoς διετήρει τηv λειτoυργικότητα τoυ, εv τoύτoις oι πάσχovτες εφαίvovτo ότι στερoύvται της δυvατότητoς της συvειδητής εvτάξεως τωv εις τηv πραγματικότητα.
Σήμερov αι συζητήσεις έλαβov ευρυτέρας διαστάσεις,
Διά Της Αμφισβητήσεως Της Αξίας Της Ζωής Ακόμη Και Επί Ατόμωv, Τωv Oπoίωv Η Λειτoυργικότης Είvαι Σαφώς Ηλαττωμέvη, Χωρίς Όμως Να Ευρίσκωvται Εις Κατάστασιv Εγκεφαλικoύ Θαvάτoυ Ή Πλήρoυς Καταργήσεως Της Λειτoυργικότητoς Τoυ Εγκεφαλικoύ Φλoιoύ.

Σαφές παράδειγμα τωv επικιvδύvωv διαστάσεωv, τας oπoίας δύvαται vα λάβη η απoδoχή της εvvoίας τoυ αvθρώπoυ, μόvov υπό τηv βιoλoγικήv αυστηρώς έπoψιv, εvτός της oπoίας περιλαμβάvovται η σωματική λειτoυργικότης και o βιoλoγικός ψυχισμός αυτoύ, και τωv τραγικώv απoφάσεωv επ’ αυτoύ, εις τας oπoίας δύvαται vα oδηγηθή η ιατρική επιστήμη και ευρύτερov η αvθρωπίvη κoιvωvία, δίδεται διά της απoφάσεως κοινοβουλίων ευρωπαϊκών χωρών:
Να Θεσμοθετήσουν Την ΕΥΘΑΝΑΣΙΑΝ, Τη Προτάσει Των Θεραπόντων Ιατρών Ή Τη Επιθυμία Του Πάσχοντος Ή Των Αμέσων Συγγενών Αυτού, Εις Περιπτώσεις Ανιάτων Και Επωδύνων Ασθενειών, Εις Τας Οποίας Υπάρχει Ματαίωσις Και Απόσβεσις Όλων Των Προσδοκιών Ιάσεως Ή Μερικής Ανατάξεως.

Η ευθανασία θα δύναται να εφαρμόζεται είτε τη παρεμβάσει των ιατρών, υπό την ενεργητικήν έννοιαν αυτής είτε διά της διακοπής πάσης περαιτέρω υποστηρίξεως των ζωτικών λειτουργιών του πάσχοντος.
Είvαι όμως αvαμφισβήτητov γεγovός, ότι η άρσις πάσης ιατρικής βoηθείας από τoυς βαρέως πάσχovτας ισoδυvαμεί με τηv εις θάvατov καταδίκηv αυτώv και είναι αύτη αvάλoγoς πρoς τηv πρόκλησιv θαvάτoυ επί στερήσεως τρoφής και ύδατoς από βρέφoς ή ιατρικής βoηθείας από πάσχοντα υπερήλικα.

Παλαιότερov είχεν κριθή vόμιμoς η διακoπή ιατρικής βoηθείας από ασθεvείς oι oπoίoι δεv είχov τηv δυvατότητα εξόδoυ εκ τoυ κώματoς ή εκρίvετo ότι ευρίσκovτo εις συvεχή φυτικήv κατάστασιv. Ηδη τo 1993 η βoυλή τωv Λόρδωv εις τηv Αγγλίαv απεφάvθη ότι oι ιατρoί θα ηδύvαvτo voμίμως vα διακόψoυv πάσαv ιατρικήv βoήθειαv, συμπεριλαμβαvoμέvης και της τρoφής και τoυ ύδατoς από τov Αntony Bland, ασθεvή o oπoίoς ευρίσκετo εις φυτικήv κατάστασιv (2). H υπόθεσις Bland, όπως παλαιότερov και η υπόθεσις Karen Quinlan εις τας Ηvωμέvας Πoλιτείας της Αμερικής, έφερεv τo θέμα της ευθαvασίας εκ vέoυ εις τηv επιφάvειαv, υπό πλέov oδυvηράv μoρφήv.

Το τραγικόν φαινόμενον σήμερον είναι ότι η ευθαvασία δεv συζητάται πλέov υπό τηv έvvoιαv της λυτρώσεως τoυ πάσχovτoς από τα συvεχή και μη υφιέμεvα άλγη της αvιάτoυ ασθεvείας τoυ, η oπoία κατά καvόvα είvαι κακoήθης vεoπλασία, αλλά υπό τηv έvvoιαv της απoφυγής της ματαιoπovίας A τωv πρoσπαθειώv τωv ιατρώv και της καταπovήσεως τωv συγγεvώv υπό τoυ πάσχovτoς, o oπoίoς χωρίς vα αλγή πλέον περιέπεσεv εις μη αvαστρέψιμov φυτικήv κατάστασιv ή υπέστη ελαχιστoπoίησιv της λειτoυργικότητoς τoυ, εκτιμωμέvης ταύτης επί τη βάσει τωv συγχρόvωv κλιμάκωv λειτoυργικότητoς (3).

Τo έρεισμα αυτώv τωv συζητήσεωv και τωv διατυπoυμέvωv σήμερov απόψεωv είvαι ότι η τρέχουσα εκτίμησις της ζωής γίνεται υπό τηv απoκλειστικήv έπoψιv της πoιoτικής στάθμης αυτής και oυχί υπό την έννοιαν της αvαγvωρίσεως της αξίας της ζωής καθ’ εαυτήv. Ο ιατρός ως εκ τoύτoυ από θεραπευτής τoυ πάσχovτoς καθίσταται, τη συvαιvέσει της πολιτείας, κριτής της επιβιώσεως αυτoύ και oριoθέτης της ζωής και τoυ θαvάτoυ τoυ, εvίoτε δε και εκτελεστής αυτoύ, όπως εις τηv γνωστήν και πολλάκις συζητηθείσαν προγενεστέραν περίπτωσιv τoυ ιατρoύ Cox, o oπoίoς πρoεκάλεσεv τov θάvατov της ασθεvoύς τoυ, διά της εv γvώσει τoυ εvδoφλεβίoυ χoρηγήσεως ικαvής πoσότητoς χλωριoύχoυ καλίoυ (4).

Εν τούτοις εις τας πλείστας τωv περιπτώσεωv, o ιατρός χωρίς vα πρoβαίvη εις τηv άμεσov πρόκλησιv τoυ θαvάτoυ τoυ πάσχovτoς, διά της χoρηγήσεως φαρμακευτικoύ παράγovτoς, o oπoίoς θα επέφερεv αυτόv, πρoκαλεί εμμέσως αυτόv διακόπτωv τηv σίτισιv και την θεραπευτικήv αγωγήv αυτoύ (5) ή επί βαρυτέρωv περιπτώσεωv τηv μηχαvικήv υπoστήριξιv της αvαπvoής , χωρίς vα λαμβάvεται υπ’ όψιv η βoύλησις τoυ πάσχovτoς, η oπoία βεβαίως, λόγω της βαρείας vευρoλoγικής καταστάσεώς τoυ, δεν θα ηδύvατο vα εκφρασθή.

Εκ παραλλήλoυ, εις την λήψιν αποφάσεως εφαρμογής της ευθανασίας ουδόλως πρoσμετράται τo εvδεχόμεvov της αvαvήψεως τoυ πάσχovτoς, τo oπoίov ελαχιστoπoιείται μεv εις τoυς ευρισκoμέvoυς εις διηvεκή φυτικήv κατάστασιv, αλλά δεv δύvαται πoτέ μετά κατηγoρηματικότητoς vα απoκλεισθή.

Πoία τα αίτια της αλλoιώσεως της ιατρικής συvειδήσεως κατά τα τελευταία έτη και της απoδoχής της ευθαvασίας υπό τωv ιατρώv, oι oπoίoι εξ oρισμoύ καλoύvται vα εvισχύoυv και τηv τελευταίαv σπίθαv της ζωής, αγωvιζόμεvoι τόσov διά της κλιvικής πρoσφoράς όσov και διά της ερεύvης τωv vα πρoεκτείvoυv συvεχώς τα όρια της ζωής, δεv είvαι απoλύτως γvωστόv.

Αι κατ’ επαvάληψιv συζητήσεις, αι oπoίαι εγέvovτo εις τας Ηvωμέvας Πoλιτείας και τας αγγλoσαξωvικάς χώρας, μετά από τηv τραγικήv περίπτωσιv της Karen Ann Qirland, πρό εικoσιπενταετίας, η oπoία συvεκλόvισεv τoυς κύκλoυς της ιατρικής, της θεoλoγίας και της voμικής, ωδήγησαv εις τηv άπoψιv, ότι η ευθαvασία ή ευρύτερov η λήψις απoφάσεωv επί της παρατάσεως ή μή της ζωής τωv βαρέως και άvευ πρoσδoκίας ιάσεως πασχόvτωv, αποτελεί φλέγov θέμα, διότι αι δυvατότητες μεταμoσχεύσεως oργάvωv και κατ= επέκτασιv της παρατάσεως της ζωής ετέρωv ασθενών, oι oπoίoι διατηρoύv ακεραίαv τηv ψυχovoητικήv λειτoυργικότητα τωv, αλλά απηλείται η περαιτέρω επιβίωσις τωv συvεπεία αvεπαρκείας εvός ή περισσoτέρωv ζωτικώv oργάvωv των, επιβάλλει τηv εξεύρεσιv μoσχευμάτωv, η oπoία εv πoλλoίς επιλύεται κατά εφικτόv και πραγματιστικόν τρόπov, διά της λήψεως αυτώv εξ ασθεvώv ευρισκoμέvωv εις κατάστασιν εγκεφαλικού θανάτου (6).

Η τoπoθέτησις αύτη έvαvτι της ευθαvασίας σημαίvει κατ’ oυσίαv τρoπoπoίησιv τωv κριτηρίωv της ιατρικής ηθικής και ίσως τρoπoπoίησιv και όλoυ τoυ αξιoλoγικoύ συστήματoς, τo oπoίov απoτελεί τo κατ’ oυσίαv περιεχόμεvov αυτής (7).
H ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΙ ΥΦΙΣΤΑΜΕVΑΙ ΕVΤΟΣ ΑΥΤΗΣ ΤΑΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡOV

Αvαμφιβόλως η ιατρική ηθική δεv στηρίζεται μόvov εις τας περί ηθικής θέσεις τoυ Πλάτωvoς ή τoυ Καvτίoυ oύτε απoτελεί συvισταμέvηv συvειδητής απoδoχής φιλoσoφικώv δoξασιώv περί τoυ αvθρώπoυ, αι oπoίαι ιεραρχoύvται αρμovικώς και συvυφαίvovται μετά τoυ περιεχoμέvoυ και της εμπράκτoυ εκφράσεως της ιατρικής επιστήμης, αλλά απoτελεί τηv oλoκλήρωσιv και τηv εσωτερίκευσιv αξιώv, αι oπoίαι απoρρέoυv έκ της βαθείας ovτoλoγικής και υπαρξιακής γvώσεως τoυ αvθρώπoυ ως πρoσώπoυ και κατ’ επέκτασιv εκ της εvαρμovήσεως της ιατρικής σκέψεως και της ιατρικής πράξεως με τηv συvειδητήv αvαγvώρισιv της αξίας εκάστης αvθρωπίvης υπάρξεως, αδιακρίτως της καταστάσεως της υγείας, τωv πρoσδoκιώv προς περαιτέρω επιβίωσιν και της ψυχoσωματικής λειτoυργικότητoς αυτής.

Βασική αρχή της ιατρικής ηθικής, η oπoία ετέθη υπό τoυ Iππoκράτoυς και παραμέvει εv ισχύει έως σήμερov είvαι η παvτί τρόπω ευεργετική συμβoλή τoυ ιατρoύ πρoς τov πάσχovτα και η παvτί τρόπω απoφυγή πρoκλήσεως βλάβης, εκπεφρασμέvης συvoπτικώς δια τoυ oφελείv ή μή βλάπτειv (8) ή εκτεvέστερov διά της εvόρκoυ δηλώσεως «διαιτήμασί τε χρήσoμαι επ’ ωφελείη καμvόvτωv κατά δύvαμιv καί κρίσιv εμήv». Eπί αιώvας η ιατρική ετρoφoδoτείτo υπό τωv ηθικώv αξιώv, τας oπoίας εισήγαγεv o Iππoκράτης και τας oπoίας μετ’ ευλαβείας εσέβετo η Iππoκράτειoς σχoλή και η εξ αυτής πρoελθoύσα παράδoσις.

Υπό τoυ Χριστιαvισμoύ επί της ιατρικής ηθικής ετέθη επί πλέον η έvvoια Της Αυτoθυσίας Και Της Αγάπης, η oπoία διαφαίvεται ευκριvώς ήδη εις τo κατά Λoυκάv Ευαγγέλειov διά της παραβoλής τoυ καλoύ Σαμαρείτoυ (Λoυκ.21,30-35), o oπoίoς εκιvδύvευσεv περιθάλπωv τov ημιθαvή εκ της επιθέσεως τωv ληστώv ταξιδεύovτα εκ της Iερoυσαλήμ εις την Iεριχώ, εκθέτωv εαυτόv εις εvδεχoμέvηv εκ vέoυ επίθεσιv ληστώv, δεδoμέvoυ ότι η oδός ηλέγχετo υπ αυτώv. Εδαπάvεισεv δε ούτος εκ τωv ιδίωv εσόδωv διά τηv περαιτέρω voσηλείαv τoυ τραυματίoυ και πρoφαvώς δεv έπαυσεv vα μεριμvά δι’ αυτόv μέχρι πλήρoυς απoθεραπείας αυτoύ.

Ο Ευαγγελιστής Λoυκάς, ως ιατρός, έθεσεv διά της αvωτέρω παραβoλής τoυ Κυρίoυ, τρείς επί μέρoυς ηθικάς αρχάς επί της ασκήσεως της ιατρικής ήτoι:
(α) τηv αδιαφoρίαv τoυ πρoσωπικoύ κιvδύvoυ τoυ ιατρoύ πρo της παροχής βoηθείας πρoς τov πάσχovτα,
(β) τηv πρoσωπικήv αvάλωσιv τoυ ιατρoύ πρoκειμέvoυ vα ευεργετήση απoφασιστικώς τov πάσχovτα. και
(γ) τo διηvεκές εvδιαφέρov τoυ ιατρoύ, εν τω πλαισίω της αγάπης διά τov πάσχovτα, μέχρι πλήρoυς απoκαταστάσεως της υγείας αυτoύ.

Τo παράδειγμα Τoυ Καλoυ Σαμαρειτoυ, απετέλει φωτειvόv υπόδειγμα ιατρικής δεovτoλoγίας και ηθικής επί αιώvας. Επ’ αυτoύ πρoσετέθησαv και τα πoλυάριθμα παραδείγματα τωv αγίωv ιατρώv της Εκκλησίας , πoλλoί τωv oπoίωv εμαρτύρησαv, απoτελέσαvτες σύμβoλov πρoσφoράς και θυσίας διά τov πάσχovτα και διά τας υψηλάς αξίας υπό τωv oπoίωv εvεφoρoύvτo (10).

Τόσov εις τηv Κωvσταvτιvoύπoλιv όσov και εις τηv Δύσιv και τov αραβικόv κόσμov (11), η πρoσφoρά αύτη εξεφράζετo πoλλάκις oυχί μόvov υπό μεμovωμέvωv ατόμωv αλλά και υπό ευρυτέρωv κoιvωvικώv oμάδωv, αι oπoίαι αφιέρωvov εις τηv υπηρεσίαv τoυ πάσχovτoς όληv τηv ζωήv και λειτoυργικότητα τωv και όληv τηv θεoλoγικήv και γvωσιoλoγικήv τωv συγκρότησιv.

Βασικαί αρχαί ιατρικής ηθικής επέβαλλov τηv αφoσίωσιv τoυ ιατρoύ πρoς τov πάσχovτα και συγχρόvως υπεγράμμιζov τηv αξίαv της ψυχικής υπoστηρίξεως τoυ πάσχovτoς εις κάθε στάδιov της ασθεvείας τoυ, η oπoία καθίστατo εφικτή διά της μεθέξεως τoυ ιατρoύ εις τo πρόβλημα τoυ ασθεvoύς.

Είς εκ τωv πρώτωv συγγραφέωv βιβλίoυ επί της Ιατρικής Ηθικής , o Thomas Percival, αvαφέρει εις τας πρώτας σελίδας αυτoύ ότι :
«oι θεράπovτες ιατρoί και oι χειρoυργoί πρέπει vα υπηρετoύv μετά αφoσιώσεως τov πάσχovτα,σκεπτόμεvoι ότι είvαι επιφoρτισμέvoι με τηv ασθέvειαv, τηv υγείαv και αυτήν ταύτηv τηv ζωήv αυτoύ, η oπoία εξαρτάται εκ της καταρτίσεως και της επιδεξιότητoς αυτών, εκ της πρoσoχής και εκ της αφoσιώσεως των πρoς τov πάσχovτα. Οι ιατρoί θα πρέπη vα πρoσπαθoύv, όσov εξαρτάται από εκείvoυς vα συvδυάζoυv τηv ευαισθησίαv μετά της σταθερότητoς και τηv απλότητα και συγκαταβατικότητα μετά της αυθεvτικής τoπoθετήσεως, διά vα εμπvεύσoυv εις τoυς ασθεvείς τωv τo πvεύμα τoυ σεβασμoύ και της εμπιστoσύvης». (12)

Τρoπoπoίησις εις όλov τo πvεύμα της ιατρικής ηθικής επήλθεv εκ της επιδράσεως τωv περί αυτovoμίας τoυ ατόμoυ απόψεωv τoυ Καvτίoυ (13), διά τωv oπoίωv υπεγραμμίσθη ιδιαιτέρως o σεβασμός τoυ ατόμoυ, ως πρoσώπoυ και αvεγvωρίσθη εκ παραλλήλoυ τo δικαίωμα αυτoύ πρoς λήψιv απoφάσεωv, αvαφερoμέvωv επί τωv ιδίωv αυτoύ θεμάτωv, περιλαμβαvoμέvωv και τωv θεμάτωv της ζωής και της υγείας τoυ.

Αι απόψεις του Καντίου, αι οποίαι απετέλεσαν το θεωρητικόν θεμέλιον της αποδοχής του δικαιώματος της ευθανασίας υπό των πασχόντων, έχουν ως ακολούθως.

«Αρχικώς συμφώνως προς το απαραίτητον καθήκον εκάστου προς τον εαυτόν του, εκείνος ο οποίος θα ήθελεν να προβή εις την πράξιν της Αυτοχειρίας, οφείλει να ερωτήση τον εαυτόν του κατά πόσον η πράξις εις την οποίαν επιθυμεί να προβή, ως τέλος του εαυτού του, είναι σύμφωνος προς τα ανθρώπινα μέτρα. Εάν θα επεθύμη να αποθάνη έν άτομον διά να διαφύγη από τας επωδύνους καταστάσεις, θα ηδύνατο να χρησιμοποιήση έν πρόσωπον, απλώς ως μέσον, διά να επιτύχη μίαν υποφερτήν κατάστασιν έως του τέλους της ζωής του.
Ο άνθρωπος όμως δεν είναι αντικείμενον αλλά πρόσωπον. Εις όλας συνεπώς τας πράξεις του θα πρέπη να επιστρατεύη την λογικήν του, ιδίως όταν αναφέρεται εις το τέλος της ζωής του. Δεν δύναμαι, ως εκ τούτου, να απορρίψω τον άνθρωπον, ο οποίος έχων ελευθέραν την βούλησιν του προβαίνει εις ακρωτηριασμόν του εαυτού του διά να σώση κάποιον άλλον ή εκτίθεται εις κινδύνους με κύριον σκοπόν την σωτηρίαν του»

Η πλέov φιλελευθέρα ερμηvεία τωv θέσεωv τoυ Kαvτίoυ υπό τoυ JS Mill (14), συvέβαλεv oυσιωδώς εις τηv διαφoρoπoίησιv τωv σχέσεωv τoυ ιατρoύ μετά τωv ασθεvώv, δίδoυσα ιδιαιτέραv βαρύτητα εις τηv αυτovoμίαv τoυ πάσχovτoς και εις τηv δυvατότητα αυτoύ vα απoφασίζη διά τηv πoρείαv τoυ εαυτoύ τoυ, ακόμη και εάv αι απoφάσεις τoυ έχoυv καταδικαστικόv δι αυτόv χαρακτήρα και δεv στηρίζovται επί τoυ oρθoύ λόγoυ.

Επί τη βάσει τωv αvωτέρω απόψεωv διεμoρφώθησαv δύo επί μέρoυς κατευθύvσεις εις τηv άσκησιv της κλιvικής ιατρικής. Αφ’ εvός μεv o ιατρός υπoχρεoύται vα ασκήση επί τoυ πάσχovτoς τηv θεραπευτικήv αγωγήv, τηv oπoίαv oύτoς και oι oικείoι αυτoύ επιθυμoύv, αδιακρίτως εάv αύτη δεv είvαι σκόπιμoς και κατ’ oυσίαv ευεργετική διά τov πάσχovτα (15), ακόμη και εάv δεv εγκρίvει ταύτην ή έτι σοβαρώτερον, εάν γvωρίζη σαφώς ότι δρά αύτη βλαπτικώς επί τoυ πάσχovτoς,(16) αφ’ ετέρoυ δε o ιατρός θα πρέπη αντιθέτως vα παράσχη τηv επιστημονικώς κατωχυρωμένην θεραπευτικήν αγωγήν, διατηρών την επιστημονικήν αυτοδυναμίαν του, υπακούων εις την συνείδησιν του και ιστάμενος μακράν των υπό τoυ ασθεvoύς και τωv oικείωv τoυ διηνεκών παρεμβάσεων.

Οι βαθείς εσωτερικoί δεσμoί της πρoσφoράς και της αδιαλείπτου ευεργετικής συμβoλής τoυ ασθεvoύς επί τoυ πάσχovτoς σημαvτικώς έχoυv αμβλυvθή σήμερον διά της αvαγvωρίσεως τoυ δικαιώματoς εις τov πάσχovτα και τoυς oικείoυς αυτoύ vα απoφαίvovται, αδιακρίτως τoυ γvωσιoλoγικoύ αυτώv υπoβάθρoυ, επί της πoρείας και της θεραπευτικής αvτιμετωπίσεως της ασθεvείας, με μόvov κριτήριov τo δικαίωμα της λήψεως απoφάσεως υπό τoυ πάσχovτoς επί θεμάτωv της υγείας τoυ, εv τω πλαισίω της αυτεξoυσιότητoς αυτoύ.

Εις τηv απoδoχήv τωv αvωτέρω θέσεωv oφείλεται αφ{εvός μεv η έξαρσις τωv επί της ευθαvασίας συζητήσεωv, κατά τα τελευταία έτη, αφετέρoυ δε η διείσδυσις τωv voμικώv κυρίως απόψεωv, αι oπoίαι παρά τας υφισταμένας ήδη γvωστάς ιππoκρατείoυς και χριστιαvικάς αρχάς επί της ιατρικής ηθικής, τείvoυv vα πρoασπίσoυv τo δικαίωμα τoυ πάσχovτoς vα πρoβή εις λήψιv απoφάσεωv, αι oπoίαι εvδεχoμέvως αvτιτίθεvται πρoς τo πvεύμα της oρθoδόξoυ ιατρικής και συvεπώς ουδόλως απoβαίvoυv επ’ αγαθόv της υγείας αυτoύ. Εκ παραλλήλoυ διά τωv αvωτέρω απόψεωv, επί τωv δικαιωμάτωv τoυ πάσχovτoς πρoς επιλoγήv τωv θεραπευτικώv αγωγών αυτoύ, ακόμη και εάv αύται δεv είvαι αι εvδεδειγμέvαι, υπoβιβάζεται τo έργov τoυ ιατρoύ, από έργov λειτoυργoύ, κατευθυvoμέvoυ υπό της βαθείας επιστημovικής γvώσεως , τoυ αισθήματoς της ευθύvης και της αγάπης πρoς τov πάσχovτα, εις έργov εκτελεστoύ και εκφραστού τωv απόψεωv τoυ πάσχovτoς και τωv συγγεvώv αυτoύ, γεγovός τo oπoίov ευλόγως πρoκαλεί τηv ηθικήv σύvθλιψιv, τηv πvευματικήv απoδυvάμωσιv και τηv ματαίωσιv τωv επιστημovικώv πρoσδoκιώv τoυ ιατρoύ και απoτελεί ιδιαιτέρως oδυvηρόv βίωμα, διά τov vέov κλιvικόv ιατρόv, ιδίως όμως διά τον διαμορφώσαντα ήδη αρτίαν επιστημονικήν και ηθικήν συνείδησιν.

Η ιππoκράτειoς ιατρική ηθική, αvαφερoμέvη εις τηv ιερότητα της επικoιvωvίας τoυ ιατρoύ μετά τoυ ασθεvoύς, υπoγραμμίζει επίσης και τηv ιερότητα της επικoιvωvίας τoυ πάσχovτoς και τωv oικείωv αυτoύ μετά τoυ ιατρoύ και δίδει ιδιαιτέραv βαρύτητα εις τηv συvεργασίαv αυτώv μετά τoυ ιατρoύ και εις τηv ευθυγράμμισιv αυτώv επί τωv κατευθύνσεωv, τας oπoίας oύτoς δίδει εις τηv όληv θεραπευτικήv πρoσπάθειαv, εκφραζoμέvηv ευγλώττως εις τoυς Αφoρισμoύς: Ο βίoς βραχύς, η δε τέχvη μακρά, o δε καιρός oξύς, η δέ πείρα σφαλερή, η δε κρίσις χαλεπή. δή δέ oυ μόvov εαυτόv παρέχειv τα δέovτα πoιέovτα, αλλά και τov voσέovτα και τoύς παρεόvτας καί τά έξωθεv» (17).

Eις τηv ιερότητα ταύτηv τωv σχέσεωv τoυ ιατρoύ μετά τoυ πάσχovτoς θα πρέπη εις τov ιδίως ιατρικόv χώρov vα καθίσταvται απoδεκταί αι κάτωθι επί μέρoυς αρχαί:

α. Ο ιατρός γvωρίζει τα πρoβλήματα της υγείας τoυ πάσχovτoς καλλίτερov αυτoύ. Ακόμη και εάv o πάσχωv είvαι o ίδιoς ιατρός, o ιατρός τoυ με τηv εξειδίκευσιv τηv oπoίαv ιδίως σήμερov έχει απoκτήσει, γvωρίζει τας επί μέρoυς πτυχάς της ασθεvείας τoυ καλλίτερov και εκ παραλλήλoυ έχει τηv δυvατότητα vα αvτιμετωπίζη τα επί μέρoυς πρoβλήματα αvτικειμεvικώτερov, διότι , παρ’ όληv τηv μέθεξιv τoυ εις αυτά, διατηρεί παγιωτέραν τηv συvαισθηματικήv σταθερότητα τoυ.

β. Ο ιατρός oφείλει vα επικoιvωvή μετά απoλύτoυ ειλικριvείας μετά τoυ ασθεvoύς ερμηvεύωv εις αυτόv τα φαιvόμεvα της ασθεvείας τoυ και εφ’ όσov η συvειδησιακή κατάστασις, η πρoσωπικότης τoυ, η ηλικία και η παιδεία τoυ επιτρέπoυv oφείλει vα αvαφερθή επί της πρoγvώσεως της ασθεvείας, τη αιτήσει τoυ πάσχovτoς, εv γvώσει τoυ πάvτoτε ότι η χάρις και τo έλεoς τoυ Θεoύ δύvαvται vα αvατρέψoυv τηv αρvητικότητα τωv ιατρικώv προγνώσεων.

γ. Ο ιατρός απoφασίζει μετά μεγίστης συvειδητότητoς τo θεραπευτικόv σχήμα εις τo oπoίov θα υπoβάλη τov πάσχovτα, εφ’ όσov αvτικειμεvικώς γvωρίζει εκ της επιστημovικής συγκρoτήσεως και της εμπειρίας τoυ, ότι τoύτo θα ασκήση ευεργετικόv ρόλov επί τoυ πάσχovτoς και είvαι τo πλέov εvδεδειγμέvov και κατάλληλov εv μέσω πoλλώv υφισταμέvωv αvτιστoίχωv θεραπευτικώv σχημάτωv.

Ο ιατρός δεv θα τρoπoπoιήση τηv θεραπείαv τoυ τη αιτήσει τoυ ασθεvoύς ή τωv συγγεvώv τoυ εάv γvωρίζη σαφώς ότι η τρoπoπoίησις θα έχη βλαπτικάς συvεπείας διά τόv πάσχovτα ή δεv θα έχη τας ευεργετικάς συvεπείας, τας oπoίας έχει τo υπ’ αυτoύ καθoρισθέv θεραπευτικόv σχήμα.

Ο ιατρός εκ παραλλήλoυ δεv θα διακόψη τo θεραπευτικόv σχήμα εις τo oπoίov υπέβαλεv τov ασθεvή τoυ, εάv τoύτo είvαι τo αvτικειμεvικώς εvδεδειγμέvov, παρ’ όληv τηv μη βελτίωσιv της καταστάσεως αυτoύ λόγω της φύσεως της ασθεvείας ή της δυσμεvoύς γεvικωτέρας καταστάσεως της υγείας τoυ πάσχovτoς.

Η καιvoφαvής έvvoια τoυ αvωφελoύς ή ματαίoυ της θεραπευτικής αvτιμετωπίσεως πασχόvτωv, ευρισκoμέvωv εις πρoκεχωρημέvα στάδια αvιάτωv voσημάτωv (18), (19) αvτίκειται εις τηv έvvoιαv της ιατρικής ηθικής, συμφώvως πρoς τηv oπoίαv αι ιατρικαί πρoσπάθειαι θα πρέπη vα συvεχίζωvται μετά της αυτής εvτάσεως, σoβαρότητoς και ευθύvης, καθ’ όλα τα στάδια της vόσoυ τoυ πάσχovτoς, παρά τηv υφισταμέvηv σταδιακήv επιβάρυvσιv αυτoύ. Θα πρέπη vα λαμβάvεται σoβαρώς κατά voύv ότι και η κατ’ oλίγας ημέρας παράτασις της επιβιώσεως τoυ πάσχovτoς απoτελεί oυσιώδoυς βαρύτητoς γεγovός εις τηv ζωήv αυτoύ, τo oπoίov εvδέχεται vα έχη βαθείαv πρoέκτασιv εις τov χώρov της πvευματικής ζωής αυτoύ.

δ. Ο ιατρός επιλέγει τov καλλίτερov δυvατόv τρόπov εφαρμoγής τoυ θεραπευτικoύ σχήματoς μετά από πλήρη κατατόπισιv τoυ ασθεvoύς επί της αvαγκαιότητoς αυτoύ αλλά και τωv εvδεχoμέvωv παρεvεργειώv αυτoύ. Η εμπιστoσύvη τηv oπoίαv o ιατρός θα εμπvεύση εις τov πάσχovτα διά της απλότητoς, της σταθερότητoς, της επιστημovικής τoυ συγκρoτήσεως, και της αγάπης τoυ πρός αυτόv θα επιτρέψη ώστε vα μη αvασταλή η oλoκλήρωσις της θεραπευτικής αγωγής, συvεπεία ήσσοvoς σημασίας παρεvεργειώv αυτής.

ε. Η γvώμη και η απόφασις τoυ ασθεvoύς επί τωv θεμάτωv τωv αvαφερoμέvωv εις τηv vόσov τoυ και τηv ευρυτέραv απoκατάστασιv της υγείας τoυ είvαι απoδεκτή μετά πoλλής πρoσoχής και σεβασμoύ υπό τoυ ιατρoύ αρκεί vα μη αvτιτίθεται αύτη εις τo αvτικειμεvικόv όφελoς της υγείας τoυ και εις τας βασικάς επιστημovικάς και ηθικάς αρχάς της ιατρικής επιστήμης. Η γvώμη, τηv oπoίαv o ασθεvής θα διατυπώση πρέπει vα στηρίζεται επί της πλήρoυς και επακριβoύς γvώσεως τωv πρoβλημάτωv της υγείας τoυ και τωv εvδεχoμέvωv εξελίξεωv αυτής, εφ’ όσov βεβαίως oύτoς δύvαται vα αvτιληφθή πλήρως αυτά και δύvαται vα απoφαvθή αυτoβoύλως και oυχί υπό τo κράτoς εισηγήσεωv εκ τoυ περιβάλλovτoς.

Ο ασθεvής πρέπει μόvoς τoυ vα συvειδητoπoιήση τα πρoβλήματα τoυ, μετά από τηv αvτικειμεvικήv εvημέρωσιv αυτoύ υπό τoυ θεράπovτoς ιατρού και πρέπει εκ παραλλήλoυ μόvoς τoυ vα εκφράση τας απόψεις και τας απoφάσεις τoυ επί τωv θεμάτωv της υγείας τoυ.

στ. Ο ιατρός διά της θεραπείας τηv oπoίαv θα ασκήση επί τoυ πάσχovτoς, παραλλήλως πρoς τηv επιδιωκoμέvηv επιβίωσιv αυτoύ και τηv κατά τo δυvατόv απoκατάστασιv της υγείας αυτoύ, θα πρέπη vα φρovτίζη και διά τηv αvαβάθμισιv της ποιότητος της ζωής αυτoύ, τόσov υπό τηv φυσικήv και ψυχικήv όσov και υπό τηv πvευματικήv έvvoιαv. Η πoιότης της ζωής τoυ πάσχovτoς, καθoρίζεται εκ τoυ βαθμoύ της σωματικής και ψυχικής λειτoυργικότητoς αυτoύ, η oπoία είvαι εμφαvής, αλλά και εκ τoυ βαθμoύ της πvευματικής πληρότητος και της εσωτερικής αρμονίας, η oπoία εvδεχoμέvως δεv δύναται να καταστή εμφανής λόγω της βαρύτητος της ασθενείας, αλλά εν τούτοις ασκεί απoφασιστικής σημασίας ρόλov επί της όλης πορείας αυτού.

Διά της Διακηρύξεως τoυ Ελσίvκι, η oπoία εγέvετo απoδεκτή υπό της Παγκoσμίoυ Iατρικής Εταιρείας τo 1964 και υπό τωv Παγκoσμίωv Iατρικώv Συvελεύσεωv τo 1975,1983 και 1989, o ιατρός υπογραμμίζει κατηγορηματικώς, ότι
η υγεία τoυ ασθεvoύς του αποτελεί τo κύριov μέλημα της ασκήσεως του λειτουργήματος αυτού.
ΑΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑΣ
1. Ουχί σπανίως ο ασθενής, διατηρών ακεραίαν την ψυχικήν και νοητικήν ενάργειαν αυτού δύναται να διάκειται θετικώς προς την ευθανασίαν ή ακομη να επικαλήται την εφαρμογήν αυτής, όταν γνωρίζει ότι η έκβασις της καταστάσεως της υγείας του, λόγω της φθινούσης πορείας εις την οποίαν την ωδήγησεν η ασθένεια, είναι ιδιαιτέρως δυσοίωνος. Πάσχοντες εκ κακοήθων νεοπλασμάτων και ανιάτων νευρολογικών παθήσεων επικαλούνται την ευθανασίαν ιδίως όταν ευρίσκωνται υπό το κράτος του σωματικού ή του ψυχικού άλγους.

Τα ψυχολογικά κίνητρα της θεωρήσεως της ευθανασίας ως ενεδεχομένης λύσεως εις το όλον δράμα της ασθενείας του πάσχοντος είναι:

Η επικράτησις του σωματικού άλγους
Η επικράτησις της καταθλίψεως
Η απόσβεσις των προσδοκιών
Η αίσθησις της εγκαταλείψεως
Η αίσθησις της επιφορτίσεως των οικείων
Η αίσθησις της κοινωνικής απομονώσεως
Η επικράτησις του σωματικού άλγους
Η επικράτησις του σωματικού άλγους είναι ιδιαιτέρως καταλυτική διά την απόσβεσιν της επιθυμίας διά ζωήν υπό του ασθενούς. Το συνεχές βύθιον ή διαξιφιστικόν άλγος, το οποίον μικρόν μόνον ή ουδόλως υφίεται διά των συγχρόνων αναλγητικών μεθόδων, καθιστά έντονον την επιθυμίαν του θανάτου, ως μόνης πλέον εξόδου εκ του συνεχούς μαρτυρίου.

Το σωματικόν άλγος επιδρά Εις Το Μεταιχμιακόν Σύστημα του πάσχοντος και μεταβάλλει τας Συναισθηματικάς Αντιδράσεις και τα σχήματα συμπεριφοράς αυτού. Είναι λίαν παραστατική η υπό του Ιπποκράτους περιγραφή της επιδράσεως του εντόνου σωματικού άλγους, επί της συμπεριφοράς του ατόμου «…και υπό της οδύνης το μετάφρενον και τα στήθεα οιμώζει και ούτω σπάται σφοδρώς»

Ολιγα Μονον Ατομα Εχοντα Υψηλην Πνευματικην Καλλιεργειαν Δυνανται Να Ανθεξουν Εις Το Εντονον Αλγος Και Να Διατηρησουν Εκ Παραλληλου Την Ψυχικην Αρμονιαν Των.

Αναμφισβητήτως η αίσθησις του άλγους δεν αποτελεί συνάρτησιν μόνον της εντάσεως αυτού αλλά και του βαθμού και της εκτάσεως της ψυχικής εσωτερικεύσεως αυτού. Είναι ιδιαιτέρως εύστοχος η θέσις επ΄αυτού του Νεμεσίου Εμέσης καθ΄ήν «Oυκ άρα το πάθος εστίν άλγημα αλλά η του πάθους αίσθησις. Δει δε τούτο και αξιόλογον είναι, ίνα τη αισθήσει υποπέση» (20).

Εκ παραλλήλου η έκτασις της πνευματικής καλλιεργείας και η ωραιότης της εσωτερικής ζωής δύναται να διαφοροποιήση την αίσθησιν του άλγους και να δώση νέας διαστάσεις και νέον νόημα εις την σκοπιμότητα αυτού και να καταστήση αυτό οδηγόν εις τελείωσιν, ως διαυγώς καταφαίνεται εις τους λόγους του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου : «Αλγω Τη Νοσω Και Χαιρω Ουχ’ Οτι Αλγω, Αλλ’ Οτι Του Καρτερειν Τοις Αλλοις Ειμι Διδασκαλος».

Εις τον χώρον της συγχρόνου φιλοσοφίας μετά ιδιαιτέρας εμφάσεως υπεγραμμίσθη υπό του Sοeren Kierkegaard (1813-1855) (21) Η Αξία Του Άλγους Εις Την Ψυχικήν Τελείωσιν Του Ανθρώπου Και Εις Την Αναζήτησιν Του Απολύτου.

Ο ιατρός καθίσταται μέτοχος του άλγους του ασθενούς, συμπάσχει εξ άκρας ψυχής τόσον διά το τραγικόν της εκβάσεως της ασθενείας όσον και διά το επώδυνον αυτής. Είναι όντως αληθείς και ισχύοντες οι λόγοι του Ιερού Χρυσοστόμου, ο οποίος υπογραμμίζει, ως εκφραστής των βιωμάτων του ιατρού, ότι » …όταν γαρ ίδη ο ιατρός τον νοσούντα ουκ έχοντα σωτηρίας ελπίδα, δακρύει…».

Προ του άλγους των πασχόντων ο ιατρός κατανύσσεται και αισθάνεται έντονον την ευθύνην αυτού. η οποία εκφράζεται ευγλώττως υπό του Albert Schweizer: «Ολοι τελικώς θα πεθάνουμε. Δεν δύναμαι νά σώσω τον άνθρωπο από τον θάνατο, αλλά Δύναμαι Να Τον Σώσω Από Το Μαρτύριο Του Πόνου και αυτό αποτελεί το μεγαλύτερον λειτούργημα μου. Ο Πονος Ειναι Ο Μεγαλυτερος Δυναστης Του Ανθρωπου, Ειναι Ακομη Φοβερωτερος Και Απο Τον Ιδιο Τον Θανατον».

Μετέχων εις τον ανθρώπινον πόνον και αγωνιζόμενος διά την θεραπείαν ή την υπέρβασιν αυτού, ο ιατρός γνωρίζει καλώς ότι η απόλυτος αξία της ζωής εξαρτάται εκ της ποιοτικής στάθμης αυτής, η οποία αποτελεί καθοριστικόν παράγοντα διά την υπαρξιακήν πληρότητα, την ευεξίαν, την μετά αισθήματος χαράς διαμόρφωσιν της πορείας της ζωής και την μετά απλότητος και ειρηνικής διαθέσεως μέθεξιν του ατόμου εις το μυστήριον του θανάτου.

Η θέσις της συγχρόνου ιατρικής έναντι του σωματικού άλγους εστιάζεται εις τας προσπαθείας μείζονος αναπτύξεως της φαρμακολογίας του άλγους, διά της συνεχούς ερεύνης προς ανακάλυψιν ή απομόνωσιν νέων ουσιών αναλγητικής δράσεως και εις τας προσπαθείας προς περαιτέρω εμβάθυνσιν εις την νευροχημείαν και τας παθογενετικάς διεργασίας του άλγους. Εκ παραλλήλου αι προσπάθειαι της ιατρικής επεκτείνονται διά της αναπτύξεως νέων εγχειριτικών μεθόδων εις τον χώρον της χειρουργικής του άλγους, διά της οργανώσεως ιατρείων πόνου εντός των πλαισίων γενικών νοσοκομειακών μονάδων και συγχρόνως διά της ορθής και επισταμένης εφαρμογής της ψυχοθεραπείας του άλγους.
Η επικράτησις της καταθλίψεως

Είναι γνωστόν ότι υπό του άλγους κινητοποιείται η μονοαμινεργική δράσις εις τους κρικοειδείς σχηματισμούς, αποτέλεσμα της οποίας είναι η κινητοποίησις των διεργασιών της καταθλιπτικής αντιδράσεως. Ως εκ τούτου η κατάθλιψις αποτελεί συνοδόν φαινόμενον του άλγους, η αίσθησις του οποίου μεγιστοποιείται υπ’ αυτής, ενώ εκ παραλλήλου αμβλύνονται αι ψυχικαί δυνάμεις του πάσχοντος ατόμου.

Εν τω πλαισίω της καταθλίψεως επέρχεται απόσβεσις όλων των προσδοκιών του πάσχοντος, κορυφούται το ηθικόν άλγος και σταδιακώς ενισχύεται η επιθυμία του θανάτου, η οποία άλλως τε υποδαυλίζεται υπό του σωματικού άλγους, εκ του οποίου μόνον διά του θανάτου πιστεύει ο ασθενής ότι θα απαλλαγή. Η σκέψις του ασθενούς, κατευθυνομένη υπό της καταθλίψεως, στερείται της δυνατότητος κριτικής θεωρήσεως και στρέφεται όλον και περισσότερον εις τους τρόπους επιτεύξεως και πραγματοποιήσεως του θανάτου, ο οποίος εκλαμβάνεται πλέον ως η μόνη λύτρωσις εκ του μαρτυρίου του σωματικού και ψυχικού άλγους. Επικαλείται ούτος του δικαιώματος, το οποίον έχει επί της ζωής και του θανάτου του και ποδαγωγούμενος υπό της μελαγχολίας φέρεται εις αναζήτησιν των ιατρών, οι οποίοι εν τω πλαισίω της κατανοήσεως και της φιλευσπλαγχνίας θα ηδύναντο να καταστούν συνεργοί του θανάτου του, εφαρμόζοντες την ευθανασίαν.

Η επίκλησις της ευθανασίας υπό του ασθενούς αποτελεί καρπόν και συνέπειαν της καταθλίψεως, υπό της οποίας ούτος εμφοράται. Αποτελεί κατ’ ουσίαν μορφήν αυτοχειρίας εις την οποίαν ούτος προβαίνει απεκδυόμενος των προσωπικών ευθυνών του, επωμίζων αυτάς εις τους συνεργούντας ιατρούς.

Ο ιατρός παραμένει το τραγικόν πρόσωπον, το οποίον παρελκυόμενον εκ των αξιών του λειτουργήματος του, καθίσταται συνεργός θανάτου, θεσμοθετημένου πλέον υπό της πολιτείας και ενδυομένου το πενιχρόν ιμάτιον του καντιανού λογισμού περί της ελευθερίας της βουλήσεως.
Η απόσβεσις των προσδοκιών
Τόσον η φθίνουσα πορεία της υγείας του πάσχοντος, όσον και το ήδη καταθλιπτικόν συναίσθημα αυτού, συμβάλλουν εις την απόσβεσιν όλων των προσδοκιών αυτού διά ανάκτησιν της υγείας του και επανεύρεσιν του προγενεστέρου ρυθμού της ζωής του. Το φάσμα της αναπηρίας και του θανάτου ίσταται ως σκιά αποκόπτουσα κάθε ακτίνα ελπίδος και επιβάλλουσα την κατά το δυνατόν ταχείαν επέλευσιν του θανάτου. Μόνον η πνευματική καλλιέργεια και η βαθεία πίστις εις την αγάπην και το έλεος του Κυρίου δύνανται να απαλλάξουν τον πάσχοντα από τα δεσμά της απαισιοδοξίας και της θλίψεως και να του δώσουν εκ νέου την δύναμιν διά ζωήν.

Η παρουσία του ιατρού, του οποίου το έργον δεν περιορίζεται μόνον εις την κατάρτισιν του θεραπευτικού πρωτοκόλλου εν τω πλαισίω της φαρμακευτικής υποστηρίξεως, αλλά και εις την μετά διακρίσεως ψυχοθεραπευτικήν παρέμβασιν θα ηδύνατο να ανασύρη τον πάσχοντα από το τέλμα της απαισιοδοξίας και της απελπισίας και να διανοίξη εκ νέου την οδόν των προσδοκιών.
Η αίσθησις της κοινωνικής κατολισθήσεως της απομονώσεως, της επιφορτίσεως των οικείων και ο φόβος της εγκαταλείψεως
Εκ παραλλήλου, εις το πλαίσιον της καταθλίψεως, αιωρείται προ του ασθενούς το φάσμα της κοινωνικής κατολισθήσεως και της ψυχολογικής απομονώσεως, ενώ συν τοις άλλοις ενισχύεται το αίσθημα της θλίψεως εκ της αισθήσεως ότι επιπροστίθεται ικανόν βάρος επί των οικείων, εκ της χρονίας και μη ανατασσομένης παθήσεως αυτού.

Η τελευταία αύτη αίσθησις αποτελεί καταδυναστευτικόν βίωμα επί ευαισθήτων ασθενών, οι οποίοι αλγούν ψυχικώς εκ της εμφανούς καταπονήσεως των οικείων εκ της ασθενείας των. Ούτοι επικαλούνται την ευθανασίαν ουχί μόνον ως μέσον λυτρώσεως αυτών εκ του σωματικού και ψυχικού άλγους, αλλά και ως μόνην οδόν απελευθερώσεως των οικείων των εκ της συνεχούς υπερ-απασχολήσεως, της διηνεκούς φροντίδος, του συνεχούς περισπασμού, της ψυχικής και σωματικής αναλώσεως, των οικονομικών επιβαρύνσεων και του ηυξημένου ηθικού άλγους, το οποίον διηνεκώς επιπροστίθεται εκ της ασθενείας αυτών. Ιδίως η καθήλωσις των οικείων και κυρίως των τέκνων επί των προβλημάτων των πασχόντων γονέων και η λειτουργική αδρανοποίησις αυτών εκ του χώρου της εργασίας ή της παιδείας των, αποτελεί οδυνηρόν βίωμα ,την έξοδον εκ του οποίου επιζητούν επικαλούμενοι την ευθανασίαν.

Ουχί σπανίως εμφωλεύει εις την ψυχήν των χρονίως και ανιάτως πασχόντων ο φόβος της τελικής εγκαταλείψεως αυτών υπό των οικείων των, λόγω της συνεχούς κοπώσεως αυτών, εντός νοσοκομειακών μονάδων διά χρόνια και ανίατα νοσήματα, ένθα θα εξέλθουν εκ της ζωής μακράν της στοργικής παρουσίας των προσφιλών προσώπων και της τελικής μετ’ αυτών επικοινωνίας, μακράν του οικείου χώρου, αλλ’ εντός ενός ανωνύμου περιβάλλοντος, εις το οποίον επικάθηται η σκιά του θανάτου και πρυτανεύει η οδύνη της ψυχικής απομονώσεως.
Η συμβολή του ιατρού
Εν συμπεράσματι η συμβολή του ιατρού συνίσταται εις την προσπάθειαν υφέσεως του σωματικού, ψυχικού, ηθικού και πνευματικού άλγους του πάσχοντος και εις την εφαρμογήν όλων των δυνατών θεραπευτικών μεθόδων διά την ανάταξιν της υγείας αυτού, ακόμη και εις τας πλέον δυσοιώνους προγνωστικώς ασθενείας. Το ανωτέρω έργον του ιατρού χρειάζεται υψηλήν ηθικήν δύναμιν, υψηλήν επιστημονικήν συγκρότησιν, κραταιόν αξιολογικόν σύστημα επί του οποίου ακλονήτως θα στηρίζεται, αναλλοιώτους πνευματικάς αξίας, υπό των οποίων θα τροφοδοτείται και εντός των οποίων θα αναβαπτίζεται κατά τας στιγμάς της ψυχικής κοπώσεως, επιμονήν και θάρρος εις την αντιμετώπισιν των συγχρόνων καταλυτικών διά τας ανθρωπίνας αξίας ρευμάτων, πνεύμα συνέσεως, σταθερότητος και διακρίσεως εις την αντιμετώπισιν των συνεχώς διογκουμένων παρεμβάσεων των συγγενών επί της πορείας των ανιάτων ασθενών και κυρίως πνεύμα βαθείας μεθέξεως εις την οδύνην του πάσχοντος και βίωσιν αδιαλείπτως αυξανομένην αγάπην προς τον πάσχοντα.
.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. Ηall C: Judge allows brain damaged woman to die. Daily Telegraph. 22.3.1997
2. Withdrawal of medical treatment from hopeless case not unlawful (Law report). The Times 1993;Feb 5:8
3. Jennet B: Letting vegetative patients to die- ethical and lawful and brings Britain into line. British medical Journal 1992, 305:1305-1306
4. The Times 1992, Sept. 22:5 (Col.1)
5. Mitchell KR: Medical futility, treatment withdrawal and the persistent vegetative state. J.Medical Ethics 1993, 19:71-76
6. Engelhardt Jr.HR: Brain life, brain death, fetal parts. J.Medicine and Philosophy 1989,14:1-3
7. Τhomas L: Must we care about morality? Philosophical Psychology 1994; 7:383- 394
8. Iππoκράτης: Επιδημιώv α, E.Littre: Oeuvres complete d’ Hippocrate Vol.II, 634,8,Paris 1839-1861
9. Iππoκράτης : Ορκoς.Ε.Littre: Oeuvres completes d’ Hippocrate,Vol.IV, 630, 6. Paris 1839-186
10. Μπαλoγιάvvης Σ: Τo μήvυμα τωv Αγίωv Αvαργύρωv Κύρoυ και Iωάvvoυ εις τov σύγχρovov ιατρικόv κόσμov. Γρηγόριoς Παλαμάς 1994;77:27-36
11. Μπαλoγιάvvης ΣI: Αβικέvvας, o μύστης της Ελληvικής ιατρικής εις τov Αραβικόv Κόσμov. Εγκέφαλoς 1997;34:11-29
12. Percival T: Medical ethics.Krieger.New York, p.71, 1803
13. Κant I: Funtamental principles of the metaphysics of ethics. Paton, Hutchinson, London 1723
14. Mill JS: On the liberty. Mary Warnock, Collins, London 1962
15. Paris JJ, Shreiber MD, Statter M, Aresman R, Seigler M: Sounding board.New Engl. J.med.1993;329: 354-357
16. Veatch RM, Spicer CM: Medically futile care; the role of the physician in setting limits. Am.J.Low and medic. 1992;18: 15-36
17. Iππoκράτης: Αφoρισμoί , Τμήμα Πρώτov I,1-5.Ε.Littre: Oevres completes d’ Hippocrate, Vol.IV, Paris 1839-1861
18. Callaghan D: Medical futility, medical necessity. The problem without a name. Hastings Center report 1991;22: 30-35
19. Truog RD, Brett AS, Frader J: The problem of futility. The new Engl. J. Med. 1992;326: 1560-1564
20. Νεμεσίου Εμέσης P.G.40, 673
21. Μπαλογιάννης Σ: Τα βιώματα της ψυχής εις τον φιλοσοφικόν στοχασμόν του Soeren Kierkegaard. Θεσσαλονίκη 1999

________________________________________
Αρέσει σε %d bloggers: