RSS Feed

Tag Archives: ζωή

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΩΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΟΝ…

Ο Ουμπέρτο Έκο σε μια συνέντευξή του είπε:“ο άνθρωπος έχει τρία βασικά χαρακτηριστικά. Είναι ένα θρησκευτικό πλάσμα Ακόμα Κι Αν Είναι Άθεος, Αναρωτιέται Για Την Ύπαρξη.

Είναι ικανός να γελά –τό γέλιο είναι η σκέψη για το θάνατο. Και τέλος, Κατανοεί την εμπειρία του μόνον μέσω μιας ιστορίας

(Ελευθεροτυπία, 15-9-2003). 

Μεταφράζοντας  αυτά τα τρία χαρακτηριστικά στην δική του “γλώσσα”,ο Μητροπολιτης Ναυπακτου, εστιαζει σε τρία κομβικά σημεία : Στο Θεό, Τον θάνατο και  την εμπειρία της ζωής. Ο άνθρωπος, με άλλα λόγια, ενδιαφέρεται να μάθη: Για τον Θεό, που τον δημιούργησε, Για το Τί Είναι Θάνατος και όλα τα άλλα που συνδέονται με τον θάνατο και Τί είναι ζωή που την βιώνει ¨εμπειρικά¨, ζώντας μέσα στην κοινωνία με άλλους άνθρώπους.

Μας λεει λοιπον ο Σεβαστος Μητροπολιτης, ερμηνεύοντας τις σκέψεις αυτές, μέσα από την ¨ορθόδοξη παράδοση¨, οτι ο άνθρωπος, στην πραγματικότητα, δεν είναι ένα απλό ¨θρησκευτικό όν¨,αλλά θεολογικό και εκκλησιαστικό  Θεολογικό , γιατί αναζητά τον Θεό ως ¨Πρόσωπο¨, και όχι σαν μιαν ιδέα,και βέβαια αυτή την αναζήτηση, την εννοεί ,ως κοινωνία με τον Θεό, που σημαίνει ότι είναι εκκλησιαστικό όν, γιατί μέσα στην Εκκλησία βιώνει την κοινωνία με τον Θεό και τους ανθρώπους.Μια ιδέα θρησκευτική δεν αναπαύει την ύπαρξη του ανθρώπου.

Επίσης, ο άνθρωπος γελά, όχι γιατί θέλει να αντιμετωπίση τον θάνατο,άλλωστε ο θάνατος δεν υπερβαίνεται με τεχνικά “τερτίπια”,αφού είναι ένα βαθύτατο πνευματικό, αλλά και βιολογικό γεγονός, Αλλά γελά επειδή είναι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Θεού δημιουργημένος. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός λέγει ότι ο άνθρωπος,σε διαφορά με τα ζώα,Είναι Γελαστικό Όν, ακριβώς γιατί υπερέχει από τα ζώα στον τρόπο της δημιουργίας του.Ακόμη επειδή συνδέεται η εμπειρία με την ιστορία,γι’ αυτό στην ορθόδοξη θεολογία λέμε ότι η ¨ορθόδοξη θεολογία¨ είναι ένα διήγημα, μια ιστορία,από την άποψη ότι ο  ¨θεόπτης¨, που είναι ο πραγματικός θεολόγος, διηγείται αυτά που είδε και άκουσε Δεν στοχαζεται, δεν διανοείται απλώς, Δεν ομιλεί μέσα από την φαντασια του και τις αφηρημένες ιδέες του.

Αποτέλεσμα εικόνας για μέσα στην Εκκλησία,

Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος είναι θεολογικό και εκκλησιαστικό  όν. Θέλει να βρη τον Θεό και θέλει να έλθη σε κοινωνία μ Αυτόν και τους ανθρώπους.Και αυτό επιτυγχάνεται μέσα στην Εκκλησία, που λειτουργεί ως οικογενεια και όχι ως ένα ψυχολογικό – συναισθηματικό γεγονός.

 

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ


 

 

 

Φοβερό Το Σκάνδαλο Για Τη Λογική, όταν βρίσκεται αντιμέτωπη με την καταστροφή της φύσεως. Μουδιάζει η ψυχή όταν αντικρίζει την ανθρώπινη ωραιότητα ,που φτιάχτηκε για την αθανασία, Να Καταστρέφεται Άδοξα Κείμενη Εν Τάφω. Παγώνει Ο Νούς Και Σιωπούν Τα Χείλη. Και όμως, ως χριστιανοί έχουμε ένα χρέος να σταθούμε με φόβο, αλλά όρθιοι μπροστά στην πρόκληση του θανάτου. Και με θάρρος, αλλά και πολλή προσοχή, να δώσουμε μαρτυρία της εν ημίν ελπίδος.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

 

 

Ο θάνατος είναι το κριτήριο που δοκιμάζει τη στάση μας για τη ζωή.Οι άνθρωποι Που Φοβούνται Τον Θάνατο, Φοβούνται Τη Ζωή.Εάν μας τρομάζει ο θάνατος δεν θα βρούμε ποτέ την ετοιμότητα Να Αναλάβουμε Μια Διακινδύνευση, αλλά Θα Σπαταλήσουμε Τη Ζωή Μας Με Δειλό, Περιδεή Και Φοβισμένο Τρόπο.Μονο Εαν Μαθουμε Ν’ Αντιμετωπιζουμε Τον Θανατο.Εάν βρούμε το νόημά του και καθορίσουμε τη θέση του στη ζωή μας,Θα Μπορέσουμε Να Ζήσουμε Άφοβα Και Με Πληρότητα.

Συχνά περιμένουμε να φθάσουμε στο τέλος της ζωής μας Για Να Σκεφθούμε Τον Θάνατο.Ενώ θα είχαμε ίσως διαγράψει μία εντελώς διαφορετική ζωή Εάν Τον Αντιμετωπίζαμε Νωρίτερα.

 

 

https://kosmaser.files.wordpress.com/2011/06/per11.jpg?w=976

 

 

Μία πατερική νουθεσία, που επαναλαμβάνεται μέσα στους αιώνες, λέει ότι θα πρέπει να νήφουμε έχοντας Καθημερινά Τη Μνήμη Του Θανάτου.Μόνο Που Η Απλή Αναφορά Αυτής Της Αλήθειας στον σύγχρονο άνθρωπο που υποφέρει από ανασφάλειες και έλλειψη πίστης και βιώματος θα τον κάνει να σκεφτεί ότι καλείται να ζήσει στη σκιά του θανάτου, σε μια κατάσταση μελαγχολίας Θα νομίσει ότι ο θάνατος τον περιμένει σε κάθε του βήμα και ότι η ζωή δεν έχει πια κανένα νόημα Η σταθερή και βαθιά μνήμη του θανάτου θα λειτουργήσει γι’ αυτόν σαν Δαμόκλειος σπάθη που επικρέμαται πάνω του, Στερώντας Του Κάθε Απόλαυση Και Χαρά Της Ζωής.

Μία τέτοια κατανόηση βέβαια δεν έχει νόημα Χρειάζεται να καταλάβουμε την έννοια που έχει η μνήμη του θανάτου σε όλη της τη σημασία: Ως την Καταξίωση της ζωής, όχι την Απαξία της

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

 

 

Τον περισσότερο χρόνο της ζωής μας τον περνούμε Καταστρώνοντας Σχέδια Σαν Να Πρόκειται Να Ζήσουμε Μία Άλλη Ζωή Σε Έναν Μεταγενέστερο Χρόνο.Δεν ζούμε με τρόπο αποφασιστικό,αλλά φευγαλέο.Σαν Να Προετοιμα ζόμαστε Για Τη Μέρα Που Πραγματικά Θ’ Αρχίσουμε Να Ζούμε.

 

 

 

 

Μοιάζουμε με εκείνους τους ανθρώπους που φτιάχνουν ένα πρόχειρο περίγραμμα με την πρόθεση να το ολοκληρώσουν αργότερα.Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι πώς αυτή η τελική εκδοχή Δεν Έρχεται Ποτέ.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΑΣ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙ 

με μία πιο συγκεκριμένη μορφή.

Πρίν βρούμε τον χρόνο, ή ακόμα και πρίν να οριστικοποιήσουμε την επιθυμία μαςΜεταθέτουμε συνεχώς την απόφασή μας για την επαύριο. Κι άς γνωρίζουμε καλά ότι αυτό το αύριο δεν έρχεται ποτέ.Η προτροπή για επαγρύπνιση μπροστά στον θάνατο δεν μας προσκαλεί σε μια ζωή γεμάτη από την αίσθηση του τρόμου, μήπως ο θάνατος μας προφτάσει ξαφνικά, απροετοίμαστα. Αλλά, μάλλον μας καλεί σε εγρήγορση για την κάθε πράξη, τα λόγια, τα ακούσματα και τις αντιδράσεις μας που ανά πάσα στιγμή μπορεί να είναι η τελευταία εμπειρία της επίγειας ζωής μας.

 

 

 

Εάν μ’ αυτή τη σκέψη στο νού συνδιαλεγόμασταν με τα πρόσωπα που βρίσκονται απέναντί μας, θα είμασταν πολύ πιο προσεχτικοί στον λόγο και τη στάση μας.Εάν Είχαμε Ασκηθεί Να Αντιλαμβανό μαστε Την Σπουδαιότητα Κάθε Στιγμής Ως Τελευταίας, Ολόκληρη Η Ζωή Μας Θα Άλλαζε Ριζικά. 

Ο αργός λόγος που το Ευαγγέλιο επικρίνει , όλες εκείνες οι επιλογές και ενέργειες που στερούνται νοήματος και αποβαίνουν κάποτε καταστροφικές θα είχαν αποφευχθεί.

https://i1.wp.com/david-f.jalbum.net/Pinboard/slides/beach.jpg

 

 

Μόνον ο θάνατος μπορεί να κάνει τη ζωή τόσο έντονη ώστε κάθε στιγμή του παρόντος να περικλείει ολόκληρη τη ζωή.Αυτός είναι στην πραγματικότητα ο τρόπος με τον οποίο οι ασκητές και ερημίτες πολέμησαν ενάντια Στην Ακηδία, Την Αργία Και Την Αμέλεια,ενάντια δηλαδή σε όλες εκείνες τις συμπεριφορές που μας κλέβουν την εύκαιρη στιγμή και μας εκτρέπουν σε αδιαφορία. Απέναντι Στον Θάνατο Αισθανόμαστε Φόβο Και Ανασφάλεια.

Για να είμαστε ακριβείς, αυτό που πιο πολύ μας φοβίζει είναι: Η Διαδικασία Του Θανάτου Παρά Το Ίδιο Το Γεγονός.

Η πλειοψηφία των ανθρώπων   θα αποδεχόταν τον θάνατο εάν είχε την βεβαιότητα ότι: Θα Έρθει Όπως Ο Ύπνος, Χωρίς Να Μεσολαβήσει Κάποιο Διάστημα Φόβου ή Αβεβαιότητας. 

Πολλοί είναι εκείνοι που εύχονται ¨να είχαν πεθάνει¨.Αυτό που πραγματικά επιθυμούν είναι:Ν’ απαλλαγούν Από Κάθε Ευθύνη απέναντι στον εαυτό τους, τον Θεό, ή τον πλησίον τους και Να επιστρέψουν στην βρεφική ηλικία του ανέμελου παιχνιδιού..

 

 

 

Όταν κάποιος ισχυρίζεται ότι δεν φοβάται τον θάνατο θα πρέπει να τον καλέσουμε να αναρωτηθεί μήπως η αποδοχή ή ακόμα και η προσδοκία του θανάτου εκ μέρους του κρύβει μέσα της τον φόβο για τη ζωή.Η Σταση Μας Απεναντι Στον Θανατο Ας Μην Ειναι Ρομαντικη.Εάν κοιτάξουμε Το Βίο Των Αγίων θα ανακαλύψουμε μία εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση του θανάτου.Η αγάπη τους για τον θάνατο, δεν θεμελιώνεται στον φόβο τους για τη ζωή. Οταν ο απόστολος Παύλος γράφει:¨Εμοί γαρ Το Ζην Χριστος Και Το Αποθανειν Κερδος¨(Φιλιπ. 1:21, 23), εκφράζει την απόλυτη καταλλαγή του με τον θάνατο.

 

 

Ο θάνατος εμφανίζεται στον απόστολο εν είδει θύρας που θα τον οδηγήσει στην αιωνιότητα και θα του δείξει τον δρόμο για την πρόσωπο προς πρόσωπο συνάντηση με τον Κύριο που αγαπά. Αλλά αυτό δεν επιτυγχάνεται με ελπιδοφόρες σκέψεις και ευχολόγια.Για να λαχταρά κανείς τον θάνατο με αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο και για να μπορεί  να τον βλέπει ως το επιστέγασμα της ζωής του :

 

 

Θα Πρέπει Να Βιώνει Την Αιωνιότητα Από Τούτη Τη Ζωή.Δεν θα πρέπει να σκεφτόμαστε την αιωνιότητα σαν κάτι που θα έλθει μεταγενέστερα Σαν Ένα Είδος Μελλοντικής Ευτυχίας ή Μελλοντικής. Εξασφάλισης

Οι απόστολοι έγιναν άφοβοι μόνο όταν οι ίδιοι απ’ αυτή τη ζωή έγιναν μέτοχοι της αιώνιας ζωής.Όσο ακόμα δεν είχαν γίνει μάρτυρες της Ανάστασης του Χριστού και παρέμεναν άγευστοι του Πνεύματος, ήταν αγκιστρωμένοι Στον Φόβο Της Εφήμερης Ζωής Τους.Αλλά τη στιγμή που έζησαν την εμπειρία του μέλλοντος αιώνος, ο φόβος της απώλειας της επίγειας ζωής τους εξαφανίστηκε. Γιατί γνώριζαν πώς ο φθόνος, οι διωγμοί και ο θάνατος δεν θα έκαναν τίποτε άλλο παρά να τους ελευθερώσουν  από τους περιορισμούς της ζωής και να τους εισάγουν στο ατέλεστο βάθος της αιωνιότητας,της ¨αεικίνητης στάσης¨ κατά την παράδοξη φράση του αγ. Μαξίμου του Ομολογητή. Κι αυτή η αιωνιότητα ήταν γνώριμη ως παρούσα εμπειρία, όχι απλά σαν μέρος της πίστης. Η ίδια αλήθεια ίσχυε και στους μάρτυρες.Ήταν πρόθυμοι να πεθάνουν για να μετέχουν στην απόλυτη ελευθερία της αυταπάρνησης, γιατί είχαν ήδη γευτεί την αιωνιότητα από τούτη τη ζωή. Ο Χριστός Μας Καλεί Να Απωλέσουμε Τον Εαυτό Μας.Πρόκειται για φράση διφορούμενη, όπως κάθε τι που λέγεται για τον θάνατο. Μήπως σημαίνει την αυτοκαταστροφή;

Πολλοί είναι εκείνοι που δέχονται αυτή την ερμηνεία και επιχειρούν να την εφαρμόσουν. Συνήθως ,ευτυχώς, αποτυγχάνουν, αλλά τους απομένει η πληγή της τρομακτικής τους απόπειρας.

 

 

 

Ο λόγος του Κυρίου σημαίνει στην πραγματικότητα  την αποδοχή εκείνης της διαδικασίας απέκδυσης έως ότου φτάσουμε στο σημείο:Να βρούμε ότι μέσα μας υπάρχει ένας αληθινός και Βαθύς Εαυτός Που Ανήκει Στην Αιωνιότητα Κι ένα άλλο ρηχό εγώ που πρέπει ν’ αποβάλλουμε. Χρειάζεται να απωλέσουμε αυτόν τον εξωτερικό εαυτό προκειμένου να ζήσουμε με πληρότητα. Πολλοί νομίζουν oτι αποκτούν τη συνείδηση της ύπαρξής τους μέσα από την Αυτο-επιβεβαίωση και γι’ αυτό Απαιτούν Αναγνώριση Από Τους Άλλους.

Και οι άλλοι βέβαια αντιδρούν, προσπαθώντας να υπερασπιστούν τον εαυτό τους απέναντι σ’ αυτού του είδους την επίθεση. Ενας τρόπος υπάρχει για να αποδεχτούμε Τη Μη Αυτο-Δικαίωση Και να σταματησουμε να υπογραμμιζουμε την υπαρξη μας απεναντι στους τριτους: 

 

 

 

Μόνο εάν πιστέψουμε -με τη δύναμη της εμπειρίας- ότι οι άλλοι πράγματι δέχονται την ύπαρξή μας και μας αγαπούν. Δεν μας αρκεί ότι ο Θεός μας γνωρίζει και μας αγαπά. Έχουμε ανάγκη Την Επιβεβαίωση Του Πλησίον, έστω ενός ανθρώπου, που θα μας πεί

¨είσαι μοναδικός για μένα¨.

Θα πρέπει να βρούμε το κουράγιο να πολεμήσουμε ενάντια στον φόβο Που Μας Αποθαρρύνει από την αναγνώριση του άλλου και να τον ξεπεράσουμε.Σε κάθε βήμα θα πρέπει Να Αποποιούμαστε Τον Εαυτό Μας, Για Να Αφήνουμε Χώρο Στο Είναι Του Άλλου. Καλούμαστε σταδιακά να θανατωσουμε  τον εαυτό μας ώστε ο πλησίον μας να ζήσει, κατά τον λόγο του αγ. Ιωάννη του Βαπτιστή:
¨Εκείνον Δή Αυξάνειν, Εμέ Δε Ελαττούσθαι¨ 

 

 

Έτσι, Ο Θάνατος Του Εαυτού Σημαίνει Ότι Αφήνουμε Μέσα Μας Μόνον ο,τι ειναι ουσιωδες

Για Να Ζήσουμε Με Πληρότητα.Κι όμως τα πράγματα  δεν είναι τόσο απλά. Είναι αλήθεια ότι, όπως λέγει ο απ. Παύλος, η ζωή είναι Χριστός και ο θάνατος είναι κέρδος.Είναι αλήθεια ότι θάνατος δεν είναι: Η αποχώρηση από την εφήμερη ζωή, αλλά Η ένδυση της αιωνιότητας.Αλλά υπάρχει κι ένα άλλο σημείο που υπογραμμίζεται από τον απ. Παύλο, κι από το σύνολο των Γραφών.Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε για να πεθάνει.Ο θάνατος είναι το αποτέλεσμα της αμαρτίας,με την έννοια της απομάκρυνσης από τον Θεό,της διάστασης από το πλησίον, του διχασμού του από τον αληθινό και βαθύτερο εαυτό του.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

 

 

Με αυτή την έννοια ¨έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος¨ .Ο θανατος Ειναι Ο Εχθρος, Τοσο Του Θεου Οσο Και Δικος Μας.Πράγματι, είναι εχθρός του Θεού κατά τον πιο οδυνηρό και δραματικό τρόπο, αφού εκτείνεται ακόμα και πάνω στον ίδιο τον Χριστό.

 

 

Παρόλο όμως που είναι τόσο τρομερός εχθρός, το γεγονός ότι σ’ αυτόν παραδίδεται ακόμα κι ο Χριστός που είναι τέλειος Θεός και άνθρωπος, φανερώνει ότι: Ο Θάνατος Δεν Υπάρχει Χωρίς Νόημα. Ο θάνατος μπορεί να είναι συνέπεια της αμαρτίας αλλά δεν υπάρχει κάτι κακό καθαυτό μέσα στον ίδιο τον θάνατο που να βεβηλώνει το πρόσωπο του αποθανόντος.Ο Χριστός πέθανε πάνω στον Σταυρό και κατήλθε στον άδη, αλλά δεν αμαυρώθηκε από την κοινωνία του με το μυστήριο του θανάτου.Έτσι υπάρχει εδώ μία αντίφαση.Από τη μια μεριά ο θάνατος ως συνέπεια του κακού δεν θα έπρεπε να υπάρχει, κι οφείλουμε να τον νικήσουμε.Από την άλλη μεριά, μόνον ο θάνατος μας δίνει τη δυνατότητα να σπάσουμε τον αέναο κύκλο του διηνεκούς και το διηνεκές είναι κάτι πολύ διαφορετικό από την αιωνιότητα.Εάν δεν υπήρχε θάνατος σ’ αυτόν τον κόσμο της αμαρτίας, του κακού και της φθοράς, σιγά-σιγά θα καταλήγαμε στον μαρασμό και την αποσύνθεση χωρίς να είμαστε σε θέση να ξεφύγουμε από τον τρόμο μιας τέτοιας καταστροφής.Κάθε χρόνο το βράδυ της Ανάστασης και τις σαράντα μέρες που ακολουθούν ψάλλουμε 

 

 

 

Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας. Αλλά τι βλέπουμε; Τον θάνατο ελεύθερο και ενεργό, τους ανθρώπους να πεθαίνουν όπως πρίν.Δίνεται η εντύπωση ότι κηρύττουμε κάτι που γνωρίζουμε Ότι Είναι Αναληθές.Ωστόσο, καλό είναι να έχουμε κατά νού ότι ο θάνατος Έχει Δύο Όψεις.Από τη μια έχουμε τον σαρκικό θάνατο, αλλά έχουμε επίσης και τον θάνατο που νοείται ως χωρισμός από τον Θεό,Ώς κάθοδος στον τόπο εκείνο όπου ο Θεός είναι απών,τον τόπο της οριστικής και ριζικής του απουσίας.Αυτή η δεύτερη όψη του θανάτου είναι οπωσδήποτε η πιο οδυνηρή και σκληρή.Ο Κύριος βίωσε και τις δύο όψεις του θανάτου.Επέλεξε να συμμεριστεί μαζί μας όλες τις συνέπειες του κακού ακόμα και τον πλήρη χωρισμό του από τον Θεό. Και παρόλο που ενσκήπτει στον τόπο όπου κατέρχονται όλοι όσοι έχουν απωλέσει τον Θεό, φέρει μαζί του την πληρότητα της θείας παρουσίας.Ετσι, Δεν Υπαρχει Πλεον Τοπος Οπου Ο Θεος Ειναι Απων.Αυτό το γεγονός μας επιτρέπει να κατανοήσουμε πώς μορφώνεται και η δική μας κατάσταση μετά τον θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού.Μπορεί να πρέπει να υποστούμε έναν θάνατο προσωρινό, αλλά ο απόστολος Παύλος τον περιγράφει Ως Κοίμηση.Δεν υπάρχει πλέον εκείνος ο θάνατος που ήτανο τρόμος του ανθρώπου, ο οριστικός χωρισμός από τον Θεό.Κατά αυτή την έννοια πράγματι ο θάνατος έχει νικηθεί από τον θάνατο.

 

 

 

Ακόμα και τώρα –έστω δισταχτικά και σε στάδιο εμβρυακό γινόμαστε κληρονόμοι της αιωνιότητας Όταν ανακαλούμε το παρελθόν, συχνά θλιβόμαστε γιατί στερήσαμε από την αγάπη μας πρόσωπα που πλέον δεν βρίσκονται δίπλα μας να αγαπήσουμε Υιοθετούμε αυτή την εντύπωση γιατί απλά στρεφόμαστε προς λάθος κατεύθυνση.

Εάν ο Θεός δεν είναι ο Θεός των νεκρών αλλά των ζώντων τότε όλοι όσοι έφυγαν από τούτη τη γή, Ειναι Ζωνταντοι Εν Χριστω.είναι ποτέ αργά εάν αληθινά πιστεύουμε τον Θεό ως Θεό των ζώντων. Και ποτέ δεν θα πρέπει να μιλούμε για την αγάπη μας σε χρόνο παρελθόντα.

Ο θάνατος του σώματος, δεν διασπά την σχέση, αφού αυτή ήταν, είναι και θα παραμείνει ζωντανή ανάμεσα σε ανθρώπους, που συναντήθηκαν και αγαπήθηκανσε τούτη τη ζωή.

Ο θανατος δεν ειναι ποτε το τελος.

 

 

 

Συνεχίζουμε να ζούμε όταν πεθαίνουμε, ακόμα και σε τούτη τη γή, αφού κληρονομούμε τους καρπούς της επίγειας ζωής και ύπαρξής μας σε όσους ακολουθούν. Και συνεχίζουμε να φέρουμε πάντοτε ευθύνη για την απήχηση της βιωτής μας Ο ειπών “κατέπαυσεν ο Θεός τη ημέρα τη εβδόμη, την κατάπαυσιν του δρόμου ταύτης της ζωής εδήλωσε έξ ημέραι εν τη γεωργία της ζωής, διά της φυλακής των εντολών τελειούνται και το έβδομον, εν τω τάφω ολοκληρούται και το όγδοον, εν τη εξόδω αυτού Το σάββατον εν αληθεία εστι κατάπαυσις από παντός λυπηρού, και ανάπαυσις τελεία των οχληρών Το σάββατον το αληθινόν και ασύγκριτον, το μνήμα εστι Πάσα η ανθρωπότης εκεί σαββατίζει, ήτε ψυχή και το σώμα.

(αγ. Ισαάκ Σύρου, Λόγ. ΟΔ΄).

Γι’ αυτο ο θανατος λεγεται κοιμηση.

«Ουκ απέθανε αλλά καθεύδει»,

είπε ο Κύριος για τη νεκρή κόρη.

«Ο Λάζαρος ο φίλος ημών κεκοίμηται αλλά πορεύομαι ίνα εξυπνήσω αυτόν»

(Ιωάν. 11:1).

Ο ύπνος είναι μόνωση, ανάπαυση, ησυχία, «εν ή καθοράται Θεός» ,εάν φυσικά ο άνθρωπος έζησε εν Θεώ και τον δέχθηκε ένοικο στην καρδιά του.

Ο Φυσικος Θανατος .Αυτός ο ύπνος είναι φθορά και διάλυση του φυσικού ανθρώπου. Ομως ο άνθρωπος  δεν είναι μόνον αυτό που φαίνεται. Είναι ένα μυστήριο που δεν ορίζεται μόνον από τη φύση αλλά και από την Χάρη, την Χάρη που πηγάζει από το μοναδικό γεγονός της Σαρκώσεως   του Θεού.

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

 

 

Η φύση φθείρεται και αποσυντίθεται γιατί δεν είναι μόνη της ικανή να επιβιώσει.Χώμα είναι και επιστρέφει στο χώμα.Όμως αυτή η ίδια φύση βρίσκεται αναστημένη και άφθαρτη στον θρόνο του Θεού. Μέσα στο μνήμα ,ο άνθρωπος βρίσκεται πλέον εν χειρί Θεού, μέσα στην Ενέργεια και την Χάρη Του.Δεν ζεί κατα φυσιν  αλλά κατα χαριν .

Οι αισθήσεις δεν υπάρχουν πια.Οι Λογισμοι Εχουν Εξαφανισθει Μαζι Με Το Μυαλο Που Τους Παραγει . Κανένας θόρυβος του κόσμου δεν φθάνει εκεί κάτω.

Καμιά φυσική επικοινωνία με τους ανθρώπους  και τον κόσμο δεν είναι πια δυνατή.

Στο Μνήμα Επικρατεί ¨Απόλυτη Ησυχία¨.

¨Ου δυνατόν τον νεκρόν αισθάνεσθαι των πραγμάτων των ζώντων¨  

(αγ. Ισαάκ Σύρου, Λόγ. ΟΑ΄).

¨Εξελεύσεται Το Πνεύμα Αυτού ,η τελευταία του πνοή, και επιστρέψει εις την γήν αυτού.Εν εκείνη τη ημέρα απολούνται πάντες οι διαλογισμοί αυτού¨(Ψαλμ. 145, 4).

Οι νεκροί ουκ εισί γινώσκοντες ουδέν Ότι ουκ έστι ποίημα και λογισμός και γνώσις και σοφία ΕΝ ΆΔΗ, όπου σύ πορεύη εκεί.

(Εκκλησιαστής Θ΄5-10).

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

 

Καμια Αναμνηση Του Κοσμου Δεν Υπαρχει Εκει Κατω. Ώσπερ Εξελθών Της Γαστρός, Των Εν Γαστρί Ου Μνημονεύεις, Ούτω Και Του Σώματος Εξελθών, Ου Μνημονεύεις Των Εν Σώματι

(Αγ. Αντωνίου Μεγ., Φιλοκ. Α΄Σ.19) .

Δεν Υπάρχει Σ τ ι γ μ ή   Θανάτου.Το Σταματημα Της Αναπνοης Και Της Καρδιας Δεν Σημαινει Αναγκαστικα Θανατο.Τα όργανα αυτά μπορεί να ξαναρχίσουν τη λειτουργία τους, και, αν δεν έχουν γίνει εν τω μεταξύ σοβαρές νευρικές βλάβες, ο άνθρωπος ξαναγυρίζει στη ζωή.

Οι Διαδικασιες Του Θανατου Απαιτουν Χρονο, Αλλοτε Περισσοτερο Και Αλλοτε Λιγοτερο.

Το μυστήριο του θανάτου το εικόνισε ο απόστολος Παύλος με τον σπόρο που φυτεύεται, σαπίζει και ανασταίνεται φυτό.Μέσα στον σπόρο που σαπίζει βρίσκεται ολόκληρο το φυτό που θα φυτρώσει.

Αυτός ο γόνος είναι η εικόνα του Θεού πεταγμένη στο χώμα.Την βλέπει η Εκκλησία και θρηνεί:

Θρηνώ και οδύρομαι, όταν εννοήσω τον θάνατο και ίδω εν τοις τάφοις κειμένην την κατ’ εικόνα Θεού πλαθείσαν ημίν ωραιότητα, άμορφον ,  άδοξον, μη έχουσαν είδος (Μ.Ευχολόγιον, νεκρ. ακολουθία).

H εικόνα του αναστάντος Χριστού όμως είναι που μας οδηγεί στην Ανάσταση.

Τα ζώα δεν είναι πρόσωπα. 

Εμείς είμαστε, γιατι ειναι Αυτος κατ’ εικόνα του οποίου δημιουργηθήκαμε. Είμαστε πρόσωπα Κατ’ Εικόνα της Υποστάσεως του Υιού και Λόγου του Θεού που πήρε επάνω της τη φύση μας.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για προσωπο

 

 

Το προσωπο , Στον Ανθρωπο, Δεν Είναι Προϊόν Της Φύσεώς Του,Αλλά αυτής της Θειας Ενεργειας επάνω στη φύση του,Που όμως πηγάζει εκ των ένδον λόγω της Σαρκώσεως. Και η Σάρκωση δεν είναι απλό ιστορικό γεγονός Είναι Οντολογικό Γεγονός,δεν αναφέρεται μόνο στην ανθρωπότητα  ολόκληρη, αλλά είναι η προαιώνια Βουλή του Θεού, που αφορά σ’ ολόκληρη τη Δημιουργία.

Η διαφορά μας από τα ζώα είναι Ελάχιστη

ως  π ρ ο ς   τ η   φ ύ σ η .

Είναι όμως Αβυσσαλέα Ως Προς Την Εικόνα, την εικόνα του Λόγου.

Είναι μάταια και παραπλανητική κάθε χωρίς Χριστό ανθρωπολογία.

Ο άνθρωπος ούτε Ερμηνεύεται, ούτε Κατανοείται  χ ω ρ ί ς   Χριστό Αναστάντα  

Η Ελληνιστικη Ανθρωπολογια Ειναι Ξενη Προς Τον Χριστιανισμο.Ειναι Ανθρωπινη Επινοηση.Ο θάνατος Δεν Είναι απελευθέρωση από την ύλη, Αλλά καταστροφή της δημιουργίας του Θεού, της  κ α λ ή ς  λ ί α ν, και ύπνος του ανθρώπου μέσα στα χέρια του Θεού και την ελπίδα της αναστάσεως.Ύπνος εστί, λέγει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, εικών θανάτου αισθήσεων αργία (Λόγ. 18:1). 

Υ π ν ο  Ονόμασαν Τον θανατο Και Ο Κύριος, Και Οι Απόστολοι, Και Η Παλαιά Διαθήκη,Και Η Εκκλησία.Είναι αργία των φυσικών αισθήσεων που μας συνδέουν με τον κόσμο,Έως ότου η Ανάσταση μας ξαναδώσει ένα νεο άφθαρτο σώμα,μέσα σ’ ένα καινουργιο άφθαρτο κόσμο, σε Καινή γή και σε Καινούς ουρανούς.Νέο σώμα με την έννοια του ανανεωμένου και οχι του αλλου , γιατί πρόκειται Για Το Ίδιο Σώμα, τον ίδιο άνθρωπο.Αν Όμως Στο Θάνατο Δεν Υπάρχουν Πια Οι Φυσικές Αισθήσεις Αυτό Δεν Σημαίνει Πώς Δεν Υπάρχουν Και Οι Πνευματικές.Αυτές όμως οι πνευματικές αισθήσεις που έχουν οι νεκροί δεν οφείλονται στη δική τους φύση, Αλλά στη θεία Ενέργεια, στη Χάρη του Αγίου Πνεύματος που τους συνέχει.

 

 

 

 

Τόσο Ο Πνευματικός Θάνατος Όσο Και Η Αιώνια Ζωή Αρχίζουν Από Τούτο Τον Κόσμο.

«Ιδού ίσταμαι επί την θύραν και κρούω»,

λέγει ο Κύριος. Οποιος ανοίξει την πόρτα της καρδιάς του δέχεται τη Ζωή και συνδειπνεί μαζί της.Μονο που ο Κοσμος και οι Αισθησεις Αποσπουν  Τους Χριστιανους απο τη γευση της βασιλειας του θεου που ειναι Εντος Ημων .Γι’ αυτό έφευγαν οι Πατέρες στην έρημο και στην ησυχία, για ν’ απολαύσουν αναπόσπαστα τον Κύριο Που Ζούσε Μέσα Τους.Γι’ αυτό σπεύδουν οι χριστιανοί στο κελί τους,Και αποφεύγουν Τις Άκαρπες Και Περιττές Συναναστροφές, και προτιμούν τη νυκτερινή προσευχή στη σχετική ησυχία, και όλη τους τη ζωή αγωνίζονται για τη:φυλακή των πέντε αισθήσεων,

 

 

 

νοσταλγώντας την ημέρα που θα φύγουν από τούτο τον κόσμο και θα είναι συν Χριστώ Αντίθετα, όσοι δεν άνοιξαν την πόρτα τους και δεν τον δέχθηκαν,Ξεγελούν τον εαυτό τους με τα υποκατάστατα που τους προσφέρουν σ’ αυτή τη ζωή Ο Κόσμος Και Οι Αισθήσεις.Όταν Όμως Πεθάνουν Όλη Αυτή Η Σκηνοθεσία Του Ψεύδους Εξαφανίζεται.Ο άνθρωπος μένει γυμνός και απομονωμένος, χωρίς φως, χωρίς τη Ζωή.Αυτό το σκοτάδι και η απόλυτη μοναξιά και πνευματική φτώχια είναι Η Πρόγευση Της Κολάσεως, μια πρόγευση Κενού Και Απουσίας Που Θα Ολοκληρωθεί Με Τραγική Ένταση Στην Ανάσταση όταν.

 

http://vatopaidi.files.wordpress.com/2010/06/geron-paisios1.jpg

 

 

Στην Καινή γή,μέσα στο φως και τη θαλπωρή της αγάπης του Θεού προς όλους.Αυτοί θα στέκονται σαν ξένοι και εχθροί, Έχοντας Αποκόψει Οι Ίδιοι τον εαυτό τους  από τη χαρά και την ευφροσύνη ολόκληρης της Δημιουργίας.

Χαιρετε..

 

 

 

 

 

 

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ
ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Ιωάννου Γενναδίου 14 (115 21)
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΒΙΟΗΘΙΚΗΣ

________________________________________

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Απoστόλου Γεωργιάδη
Ακαδημαϊκού – Καθηγ. Νομικής Σχολής Πανεπ. Αθηνών

________________________________________

I. Εισαγωγή

Ο καθημερινός καταιγισμός με ειδήσεις που αναφέρονται στις βιοιατρικές εξελίξεις προκαλεί ανάμεικτα αισθήματα δέους, θαυμασμού και απορίας: Δέος και θαυμασμό μπροστά στις νέες προοπτικές που ανοίγονται σχετικά με τη δημιουργία ή τη θεραπεία της ζωής• και απορία ως προς τις δυνατότητες των ατόμων και των κοινωνιών να επεξεργασθούν, να εκμεταλλευθούν και να διαχειρισθούν τις νέες γνώσεις και δυνατότητες και να τις συμβιβάσουν με παγιωμένες ηθικές και κοινωνικές αντιλήψεις.

Και ενώ η ζωή μονοπωλεί το ενδιαφέρον των ΜΜΕ, λόγω των συνεχών προοπτικών που ανοίγονται στον χώρο της υποβοηθούμενης τεκνοποιίας, το άλλο άκρο της ζωής, ο θάνατος, έχει πάψει πια να είναι αυτό που ήταν:  Oι δυνατότητες μηχανικής υποστήριξης του ασθενούς στην περίπτωση του εγκεφαλικού θανάτου, για να αναφερθώ σε ένα μόνο παράδειγμα, ή οι δυνατότητες «συντήρησης» ασθενών σε άλλες περιπτώσεις, που πολλές φορές συνοδεύονται από αφόρητο πόνο, προκαλούν σωρεία ερωτημάτων σχετικά με το όριο της ζωής και τα όρια της ανθρώπινης επέμβασης. Ταυτόχρονα οι νέες αυτές δυνατότητες επιβάλλουν στον νομικό κόσμο επανεξέταση των εννοιών της ελευθερίας, της αυτονομίας και της ευθύνης.

Το πρόβλημα της ενδεδειγμένης συμπεριφοράς στον πάσχοντα από ανίατη ασθένεια, ως πρόβλημα που αγγίζει τα ακραία όρια της ηθικής και του δικαίου, είχε απασχολήσει σχεδόν όλους τους μεγάλους διανοητές: Αναφέρεται ότι αντίθεση στην ευθανασία είχαν εκφράσει ο Αριστοτέλης, ο Καντ και οι συγγραφείς της χριστιανικής εκκλησίας, ανατολικής και δυτικής. Αντιθέτως ο Πλάτων, ο Επίκτητος, ο Σενέκας, ο Πλίνιος ο Νεώτερος, ο Φράνσις Μπαίηκον, ο Τόμας Μουρ και ο Νίτσε έχουν ταχθεί – με ή χωρίς περιορισμούς – υπέρ της ευθανασίας.

Το βασικό ερώτημα που τίθεται στο πλαίσιο του θέματος που μας απασχολεί έχει σχέση με τη δυνατότητα του ασθενούς ατόμου να αποφασίσει εάν και πότε θα τερματίσει τη ζωή του, ενδεχομένως και με τη βοήθεια τρίτων*.

II. To δικαίωμα του ατόμου να αποφασίσει για το θάνατό του – Η συνταγματική και νομική διάσταση

Το δικαίωμα του ατόμου να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του κατοχυρώνεται στο άρθρο 5 § 1 του Συντάγματος, που αποτελεί εξειδίκευση και συγκεκριμενοποίηση της προστασίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας (άρθρο 2 § 1 του Συντάγματος). Μέσω του δικαιώματος αυτού, σε συνδυασμό και με το άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα, προστατεύονται όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες, με τις οποίες ο άνθρωπος ολοκληρώνεται και εκφράζεται ως προσωπικότητα και για τις οποίες δεν υφίσταται άλλη ρητή συνταγματική διάταξη. Το Κράτος δηλαδή υποχρεούται να απέχει από ενέργειες, με τις οποίες εμποδίζεται αυτή η ανάπτυξη• και επιπλέον να λαμβάνει θετικά μέτρα για να τη διευκολύνει.

Ερωτάται βεβαίως, εάν στην έννοια της ανάπτυξης της προσωπικότητας μπορεί να υπαχθεί και η δυνατότητα του ατόμου να αρνηθεί την περαιτέρω συνέχιση θεραπείας, σε περίπτωση που αυτή δεν συνδέεται με καμιά προοπτική ιάσεως, αλλά συνεπάγεται μόνο επώδυνες στιγμές. Είναι δυνατόν να θεωρηθεί ότι συντελεί στην «ανάπτυξη της προσωπικότητας» η άρνηση μιας θεραπείας, όταν πιθανολογείται ότι το αποτέλεσμα θα είναι ο θάνατος;

Εάν εδώ αναφερόμεθα στον ασθενή που μπορεί να λάβει αποφάσεις και να τις πραγματοποιήσει (π.χ. γνωρίζει ότι ευρίσκεται σε τελευταίο στάδιο καρκίνου και επιθυμεί να πεθάνει στο οικογενειακό του περιβάλλον), τότε η απάντηση είναι καταφατική. ΄Ήδη έχει γίνει προ πολλού δεκτό ότι ο ασθενής
Δεν Είναι Δυνατόν Να «Εξαναγκασθεί» Σε Θεραπεία, Εάν Αυτό Αντίκειται Στις Θρησκευτικές Ή Φιλοσοφικές Του Δοξασίες.
Η πρόσφατη Σύμβαση περί Βιοιατρικής αναφέρεται ρητώς στη συναίνεση του ασθενούς, την οποία θεωρεί ως τη βασική προϋπόθεση που δικαιολογεί κάθε επέμβαση στο πεδίο της υγείας (άρθρα 5 και επόμενα). Στην δε Αιτιολογική Έκθεση της Συμβάσεως υπογραμμίζεται η σημασία της συναινέσεως ως εργαλείου, μέσω του οποίου εκφράζεται η ελεύθερη και αυτόνομη απόφαση του ατόμου και περιορίζονται οι πατερναλιστικές επεμβάσεις από πλευράς των ιατρικών λειτουργών (στοιχείο 33 και επόμενα). Εννοείται ότι η συναίνεση στη θεραπεία ή η αντίστοιχη άρνηση θα πρέπει να βασίζονται σε πλήρη και ενδελεχή ενημέρωση του ασθενούς από πλευράς ιατρικού ή/και νοσηλευτικού προσωπικού.

Κατά την επιγραμματική διατύπωση ενός διαπρεπούς γερμανού ποινικολόγου: «Εάν ο ασθενής εκδηλώσει την ψύχραιμη και αποφασιστική επιθυμία να σταματήσει την περαιτέρω θεραπεία (…) ώστε να μπορέσει να πεθάνει ήσυχος, έχουμε κάθε λόγο να σεβασθούμε αυτή την κυριολεκτικά θανατηφόρο απαίτησή του, όπως ακριβώς τη σεβόμαστε στην περίπτωση που εκ των προτέρων αποκλείει τη θεραπεία».

Πρέπει ωστόσο να επισημάνουμε ότι στην περίπτωση αυτή δεν πρόκειται κατ΄ ακριβολογία για ευθανασία, αλλά για άρνηση θεραπείας. Όταν γίνεται λόγος για ευθανασία αναφερόμεθα σε ασθενείς που δεν είναι πλέον σε θέση οι ίδιοι να λάβουν αποφάσεις για τη ζωή τους ή, πολύ περισσότερο, να τις εκτελέσουν, αλλά χρειάζονται την «βοήθεια» κάποιου τρίτου, ιατρού ή μέλους του νοσηλευτικού προσωπικού. Πρόκειται για καταστάσεις, στις οποίες επιδιώκεται να «μετατοπισθεί» η ευθύνη της απόφασης τερματισμού της ζωής από τον ενδιαφερόμενο στον κατ΄ εξοχήν υπεύθυνο για τη διατήρηση της ζωής: στον θεράποντα ιατρό.

Στο ελληνικό δίκαιο, όπως και σε άλλα δίκαια, δεν υπάρχουν συγκεκριμένες ρυθμίσεις που να αναφέρονται στα δικαιώματα του ανιάτως πάσχοντος και στις αντίστοιχες υποχρεώσεις του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, εν σχέσει με την ευθανασία. ΄Έτσι η εξέταση του θέματος γίνεται με βάση τις συναφείς συνταγματικές διατάξεις, τις διατάξεις της Συμβάσεως περί Βιοιατρικής (Σύμβαση του Οβιέδο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Βιοϊατρική, την οποία η Ελλάδα κύρωσε με τον ν. 2619/1998). και τις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα: Από το δικαίωμα περί αναπτύξεως της προσωπικότητας που αναφέραμε, σε συνδυασμό με την προστασία της αξίας του ανθρώπου, η θεωρία έχει επεξεργασθεί την έννοια του «δικαιώματος για ένα αξιοπρεπή θάνατο». Το περιεχόμενο του δικαιώματος αυτού είναι ασαφές και αμφίβολο. Σε γενικές γραμμές αναφέρεται στη δυνατότητα του ατόμου να «ρυθμίσει» τις τελευταίες στιγμές της ζωής του και να λάβει τις κατάλληλες αποφάσεις, ώστε τα τέλη του να είναι ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά. Ενώ δηλαδή το δικαίωμα στη ζωή σημαίνει ότι η ανθρώπινη ζωή προστατεύεται έναντι πάσης φύσεως προσβολών, το δικαίωμα για «ένα αξιοπρεπή θάνατο» σημαίνει ότι δεν επιτρέπεται να εξαναγκασθεί κάποιος να ζήσει, εάν αυτό συνδέεται με συνθήκες που τις αντιλαμβάνεται ως μαρτύριο.

Η Σύμβαση περί Βιοιατρικής δεν αναφέρεται ρητώς στο θέμα αυτό, περιλαμβάνει όμως μερικές γενικές διατάξεις σχετικά με την προστασία των ατόμων που δεν είναι σε θέση να δώσουν τη συναίνεσή τους για διάφορους λόγους: Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται οι ανήλικοι, τα άτομα με ψυχικές διαταραχές και εκείνα που δεν είναι σε θέση να διαμορφώσουν μια επιθυμία ή να την εκφράσουν συνεπεία ενός ατυχήματος ή επειδή ευρίσκονται σε κώμα. Στην περίπτωση αυτή επεμβάσεις είναι δυνατόν να διενεργηθούν, μόνον εάν έχουν άμεσο όφελος (άρθρο 6 παρ. 1) και μετά από άδεια του νόμιμου αντιπροσώπου του ασθενούς ή μιας ειδικής αρχής (άρθρο 6 παρ. 3).

Μια άλλη διάταξη της Συμβάσεως (άρθρο 9) αναφέρεται στις επιθυμίες που έχει διατυπώσει κάποιος εκ των προτέρων και σε ανύποπτο χρόνο, σχετικά με μια ιατρική επέμβαση• και ορίζεται ότι οι επιθυμίες αυτές θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, εάν κατά τη στιγμή της επεμβάσεως το άτομο δεν είναι σε θέση να εκφράσει τη βούλησή του.

Η διάταξη αυτή δεν διακρίνεται για την σαφήνειά της, την δε ερμηνεία της δυσχεραίνει επιπλέον και η Ερμηνευτική Έκθεση: Εκεί γίνεται αναφορά σε άτομα που έχουν προβλέψει ότι πιθανόν να μην μπορούν να εκφράσουν εγκύρως τη βούλησή τους την κρίσιμη στιγμή, γιατί θα έχουν π.χ. γεροντική άνοια. Εν συνεχεία, όμως, υποστηρίζεται ότι οι απόψεις που εξέφρασε κάποιος δεν σημαίνει ότι θα πρέπει απαραιτήτως να ακολουθηθούν. Ο ιατρός θα πρέπει να εκτιμήσει εάν οι επιθυμίες του ασθενούς ανταποκρίνονται στην παρούσα κατάσταση και αν έχουν ισχύ και με βάση την εν τω μεταξύ επελθούσα τεχνολογική πρόοδο.

Τέλος, μια από τις γενικές διατάξεις της Συμβάσεως ορίζει ότι το συμφέρον και η ευημερία του ατόμου έχουν το προβάδισμα έναντι του συμφέροντος της κοινωνίας ή της επιστήμης (άρθρο 2 παρ. 1). Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ευθέως ότι π.χ. οικονομικής φύσεως υπολογισμοί δεν επιτρέπεται να έχουν καμιά επίδραση στην απόφαση για συνέχιση ή διακοπή της θεραπείας

Εκτός από τη Σύμβαση οι διατάξεις του Ποινικού Κώδικα που αναφέρονται στην κατάσταση ανάγκης (άρθρο 25) και στην ανθρωποκτονία με συναίνεση (άρθρο 300) είναι δυνατόν να έχουν εφαρμογή σε ορισμένες περιπτώσεις ευθανασίας.

III. Σκιαγράφηση του νομικού καθεστώτος

1. Ενεργητική ευθανασία
Στην περίπτωση αυτή πρόκειται για την ευθεία θανάτωση του ανιάτως πάσχοντος, μετά από απαίτησή του ή και χωρίς αυτήν. Η ενεργητική ευθανασία θεωρείται ότι αποτελεί ανθρωποκτονία, για την οποία πιθανόν να συντρέχουν οι περιστάσεις του άρθρου 300 του ΠΚ, δηλαδή άμεση και επίμονη απαίτηση του θύματος και αντίστοιχα αισθήματα οίκτου του δράστη και τα ελαφρυντικά του άρθρου 84 § 2β ΠΚ (ότι δηλαδή στην πράξη του δεν ωθήθηκε από ταπεινά αίτια).

Οι λόγοι για τους οποίους η ενεργητική ευθανασία απορρίπτεται από την πλειονότητα των νομικών και γιατρών οφείλονται στους εγγενείς κινδύνους κατάχρησης: Η ζωή ασθενών και ηλικιωμένων θα έμπαινε σε κίνδυνο ή ίσως θα μπορούσε να ασκηθεί ψυχολογική πίεση σε ασθενείς να ζητήσουν τη θανάτωσή τους και επιπλέον θα ήταν δύσκολο να αποδειχθεί αν η θανάτωση του ασθενούς επήλθε πράγματι μετά από απαίτησή του.
2. Έμμεση ευθανασία
Μεταξύ των νομικών και των γιατρών υφίσταται σήμερα σε μεγάλη έκταση συμφωνία σχετικά με το ότι η λεγομένη «έμμεση ευθανασία» θα πρέπει να είναι επιτρεπτή. Πρόκειται για την καταπολέμηση των πόνων σε ανίατα ασθενείς ή βαριά πάσχοντες, η οποία επιτυγχάνεται με φάρμακα για τον μετριασμό ανυπόφορων πόνων και η οποία μπορεί να συνεπιφέρει μια σύντμηση της ζωής ως μη επιδιωκόμενη παρενέργεια. Σε αντίθεση με την ενεργητική ή ευθεία ευθανασία, εδώ δεν επιδιώκεται ο θάνατος, αλλά γίνεται αποδεκτός απλά και μόνον ως παρενέργεια, ως πιθανή συνέπεια λόγω της προτεραιότητας του μετριασμού των πόνων.

Από τότε που ο Πάπας Πίος ο ΧΙΙ το 1957 στο Διεθνές Συμπόσιο Αναι-σθησιολογίας στη Ρώμη επισήμανε στην προσφώνησή του ότι η χορήγηση παυσιπόνων με αναπόφευκτη παρενέργεια μια σύντμηση της ζωής, είναι επιτρεπτή σε ασθενείς που πρόκειται να πεθάνουν, όταν δεν υπάρχει άλλο μέσο και η σύντμηση της ζωής δεν επιδιώκεται ευθέως, θεωρείται αυτή η μορφή ευθανασίας ακόμη και στο πλαίσιο της δυτικής εκκλησιαστικής ηθικής γενικά ως επιτρεπτή.

Η νομική θεμελίωση της άποψης αυτής ποικίλλει, με επικρατούσα εκείνη ότι το άδικο αίρεται λόγω κατάστασης ανάγκης (άρθρο 25 παρ. 1 ΠΚ), με τη δικαιολογητική βάση ότι η περιστολή των αβάστακτων πόνων έχει προτεραιότητα έναντι της ενδεχόμενης διατήρησης της ζωής για μικρό χρόνο. Πλέον σύμφωνη με τα πράγματα φαίνεται η άποψη ότι ο άδικος χαρακτήρας της πράξης αίρεται λόγω επιτρεπομένης κινδυνώδους δράσης του ιατρού, συμφυούς σε παρόμοιες περιπτώσεις.
3. Παθητική ευθανασία
Το πιο σημαντικό πεδίο, όμως, για την πράξη στα νοσοκομεία σήμερα, στο οποίο πρέπει να ληφθούν πολύ δύσκολες αποφάσεις, περιγράφει η λεγόμενη «παθητική ευθανασία»

Η σημασία της στηρίζεται στην εξέλιξη της σύγχρονης ιατρικής, με την οποία αυξήθηκαν οι πιθανότητες για τη διατήρηση και παράταση της ζωής, σ΄ ένα μέτρο που δεν μπορούσε πριν να το συλλάβει κανείς και κερδήθηκαν πολλά για τη ζωή και την υγεία του ανθρώπου. Από την άλλη μεριά, όμως, μπορεί η εφαρμογή όλων των διαθέσιμων τεχνικών ιατρικών μέτρων να καταλήξει σε μια χωρίς νόημα παράταση της ζωής που σβήνει. Συνήθως δεν προσφέρει πια καμία λογική ανθρώπινη βοήθεια, αλλά μόνο μια επιμήκυνση των βασάνων. Έχει κατ’ επανάληψη λοιπόν αναπτυχθεί ο προβληματισμός σχετικά με τα όρια των ιατρικών υποχρεώσεων και τη δυνατότητα διακοπής της θεραπείας.

Το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Ακυρωτικό διατύπωσε τις απόψεις του σχετικά με την παράλειψη παράτασης ζωής από ένα γιατρό ως εξής (Krefelder Urteil): «Από την πλευρά του, επιτρέπεται ο γιατρός να λάβει υπόψη του ότι δεν υφίσταται δικαιική υποχρέωση για διατήρηση της ζωής που σβήνει έναντι οιουδήποτε τιμήματος. Μέτρα για την επιμήκυνση της ζωής δεν είναι απαραίτητα, εκ του λόγου ότι είναι τεχνικώς εφικτά. Εν όψει της μέχρι σήμερα, υπερβαινούσης τα όρια, προόδου της ιατρικής τεχνολογίας, καθοριστικό στοιχείο δεν είναι η αποτελεσματικότητα των μηχανημάτων, αλλά η προσανατολισμένη στον σεβασμό της ζωής και της αξιοπρέπειας απόφαση κατά περίπτωση σχετικά με τα όρια της ιατρικής υποχρέωσης για θεραπεία».

Για το ατιμώρητο της παθητικής ευθανασίας υπάρχει σχεδόν ομοφωνία ότι πρέπει να συντρέχουν οι εξής προϋποθέσεις:

α) Η νόσος του ασθενούς να είναι – κατά ιατρική πεποίθηση ανίατη – ρέπουσα προς θανατηφόρο έκβαση και ο θάνατος να πρόκειται να επέλθει σε σύντομο χρονικό διάστημα.
β) Ο ασθενής να μην έχει δηλώσει ότι επιθυμεί παράταση της ζωής του. Αν ασθενής δεν είναι σε θέση να επικοινωνήσει με το περιβάλλον, τότε θα πρέπει να αναζητηθεί η «εικαζόμενη συναίνεσή του», δηλαδή η βούληση που θα δήλωνε, αν μπορούσε να το κάνει.
γ) Ο δράστης να αποφάσισε την πράξη κινούμενος από οίκτο, μετά από σπουδαία και επίμονη απαίτηση του θύματος, το οποίο θα πρέπει να έχει διαφωτισθεί επαρκώς για την κατάσταση της υγείας του και θα πρέπει να είναι σε θέση να αντιληφθεί τη σημασία και τις συνέπειες της άρνησης της θεραπείας του. Επιπλέον η απόφαση δεν θα πρέπει να βασίζεται σε στιγμιαία καταθλιπτική διάθεση.

Σε μια σχετικά πρόσφατη απόφαση ελληνικού δικαστηρίου κρίθηκε ότι όχι μόνο σωματικά προβλήματα αλλά και ανίατες ψυχικές διαταραχές μπορούν να ενταχθούν στις προϋποθέσεις του άρθρου 300 ΠΚ.

Ως γενική αρχή που θα δικαιολογούσε τη διακοπή της θεραπείας ορίζεται ότι η υποχρέωση της θεραπείας τελειώνει εκεί που δεν πρόκειται πια για παράταση της ζωής αλλά της διαδικασίας του θανάτου• εκεί όπου ιατρικές επεμβάσεις δεν θα πρόσφεραν καμία λογική βοήθεια, και πολύ περισσότερο θα ξεπερνούσαν τα όρια του απαιτητού για τον ασθενή και τους συγγενείς του εξ αιτίας της ανυπαρξίας προοπτικών. Κατά τη στάθμιση θα έπρεπε ιδίως να ληφθούν υπόψη πόσο υψηλές είναι οι πιθανότητες για τη διατήρηση της ζωής με τη σχετική θεραπεία• ποιές παρενέργειες και κίνδυνοι συνδέονται με αυτά τα μέτρα και τι είδους πόνοι και επιβαρύνσεις για τον ασθενή. Ως βασικό κριτήριο αναφέρεται ακόμη και η μη αποκαταστάσιμη πλέον απώλεια κάθε είδους ικανότητας αντίδρασης και επικοινωνίας, η οποία είναι δεδομένη επίσης στις περιπτώσεις μη αποκαταστάσιμης απώλειας της συνείδησης.

Εφ΄ όσον δεν υπάρχει ειδική νομοθεσία, τα θέματα που ανακύπτουν εξετάζονται από τα δικαστήρια κατά περίπτωση. Εάν πληρούνται οι όροι του άρθρου 300 του ΠΚ, τότε η ποινή φυλακίσεως μπορεί να κυμαίνεται από 10 ημέρες έως 5 έτη. Εάν το Δικαστήριο δεν πεισθεί ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του νόμου, τότε θα πρόκειται περί φόνου εκ προμελέτης, που μπορεί να επισύρει ισόβια κάθειρξη.

IV. Εν συνόψει

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η παρουσίαση του θέματος συνδέεται με προβλήματα που δεν είναι δυνατόν καν να τεθούν στο πλαίσιο αυτής της κατ¨ ανάγκη σύντομης παρουσίασης• προβλήματα που συνδέονται με ελέγχους και εγγυήσεις για την υπεράνω υποψίας δραστηριότητα των εμπλεκομένων στη διαδικασία αυτή. Η ανάγκη όμως να εξετάσουμε το θέμα και να λάβουμε σαφή μέτρα είναι επιτακτική• όχι μόνο για λόγους ασφάλειας των ασθενών και κατοχύρωσης των γιατρών, αλλά για να διαφυλαχθεί «η θεμελιώδης και εύθραυστη σχέση που αποτελεί το θεμέλιο κάθε συστήματος υγείας: Η σχέση εμπιστοσύνης που πρέπει να συνδέει τον γιατρό με τον ασθενή».

Και η δράση όλων των υπεύθυνων φορέων πρέπει να κατευθυνθεί στη διαδικασία αφενός ενημέρωσης και αφετέρου επεξεργασίας αποφάσεων στα θέματα αυτά: Οι κοινωνικές επιλογές θα πρέπει να εκφρασθούν με γενναιότητα και τόλμη, που αποτελούν τα χαρακτηριστικά κάθε υπεύθυνης απόφασης, και να μην επαφίενται στον ήδη πολλαπλώς επιβεβαρυμένο γιατρό.

Βεβαίως ο ποιητής αναφωνεί: «Ύλη αδίδακτη ο θάνατος» (Κική Δημουλά). Μια κοινωνία όμως δεν έχει την πολυτέλεια να ζει μόνο με τους ποιητές, όσο χρήσιμοι και αν είναι αυτοί.

* Από τη βιβλιογραφία: Αβραμίδης Αθ., Ευθανασία, 1995• Ευαγγέλου Ιάσ., Το πρόβλημα της ευθανασίας, 1999• Κανάτσιος Γ., Η κατ’ απαίτησιν ανθρωποκτονία, 1955• Καράμπελας Λάμπρ., Η ευθανασία και το δικαίωμα στη ζωή και στο θάνατο, 1987• Μητσόπουλος, Η λεγόμενη ευθανασία, 1980• Χρονόπουλος Ν., Το πρόβλημα της ευθανασίας, 1980.

ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ..ΟΣΟ ΔΙΑΡΚΕΙ ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

 

 


 

 

 

Ο θάνατος είναι το κριτήριο που δοκιμάζει τη στάση μας για τη ζωή. Οσοι Φοβούνται  Τον Θάνατο, Φοβούνται Τη Ζωή. Είναι αδύνατον Να Μήν Αισθάνεται Κανείς Φόβο Για Τη Ζωή με όλη την πολυπλοκότητα και τους κινδύνους της, Αλλά θα  σπαταλησουμε τη ζωή μας Με δειλό, περιδεή και φοβισμένο τρόπο.

Μόνον εάν μάθουμε ν’ αντιμετωπίζουμε τον θάνατο, Εάν βρούμε  το νόημά του και καθορίσουμε τη θέση του στη ζωή μας,Θα μπορέσουμε να ζήσουμε άφοβα και με πληρότητα.

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

 

Συχνά περιμένουμε να φθάσουμε στο τέλος της ζωής μας για να σκεφθούμε τον θάνατο,Ενώ θα είχαμε ίσως διαγράψει μία εντελώς διαφορετική ζωή εάν τον αντιμετωπίζαμε νωρίτερα.

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

 

Μία πατερική νουθεσία,  λέει ότι Θα πρέπει να νηφουμε  έχοντας καθημερινά τη μνήμη του θανάτου.Μόνο που η απλή αναφορά αυτής της αλήθειας στον σύγχρονο άνθρωπο που υποφέρει από ανασφάλειες και έλλειψη πίστης και βιώματος θα τον κάνει να σκεφτεί ότι καλείται να ζήσει στη σκιά του θανάτου,σε μια κατάσταση μελαγχολίας. Θα νομίσει ότι ο θάνατος τον περιμένει σε κάθε του βήμα και ότι η ζωή δεν έχει πια κανένα νόημα.

 

 

 

 

Η σταθερή και βαθιά μνήμη του θανάτου θα λειτουργήσει γι’ αυτόν σαν Δαμόκλειοςσπάθη που επικρέμαται πάνω του,στερώντας του κάθε απόλαυση και χαρά της ζωής. Μία τέτοια κατανόηση βέβαια δεν έχει νόημα.Χρειάζεται να καταλάβουμε την έννοια που Έχει Η Μνήμη Του Θανάτου σε όλη της τη σημασία:Ως την καταξίωση της ζωής, όχι την απαξία της.

Τον περισσότερο χρόνο της ζωής μας τον περνούμε Καταστρώνοντας  Σχέδια Σαν να πρόκειται να ζήσουμε μία άλλη ζωή σε έναν μεταγενέστερο χρόνο.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

 

 

Δεν ζούμε με τρόπο αποφασιστικό, αλλά φευγαλέο. Μεταθέτουμε συνεχώς την απόφασή μας για την επαύριο.Κι ας γνωρίζουμε καλά ότι αυτό το αύριο δεν έρχεται ποτέ. Η προτροπή για επαγρύπνηση μπροστά στον θάνατο δεν μας προσκαλεί σε μια ζωή γεμάτη από την αίσθηση του τρόμου,μήπως ο θάνατος μας προφτάσει ξαφνικά, απροετοίμαστα 

Αυτός είναι στην πραγματικότητα ο τρόπος με τον οποίο οι ασκητές και ερημίτες Πολέμησαν Ενάντια Στην Ακηδία,την Αργία Και Την Αμέλεια  Ενάντια δηλαδή σε όλες εκείνες τις συμπεριφορές που μας κλέβουν την εύκαιρη στιγμή και μας εκτρέπουν σε αδιαφορία.Ένα από τα βασικά πράγματα που καλούμαστε να μάθουμε είναι.

 

 

 

 

Εάν είχαμε ασκηθεί να αντιλαμβανόμαστε την σπουδαιότητα κάθε στιγμής ως τελευταίας , ολόκληρη η ζωή μας θα άλλαζε ριζικά..

η  ε γ ρ η γ ο ρ σ η , τόσο απέναντι στον εαυτό μας όσο και απέναντι στην κατάσταση του άλλου.Αυτή είναι η στάση που θα αντέξει τη δοκιμασία τόσο της ζωής όσο και του θανάτου. Ολόκληρη η ζωή σε κάθε στιγμή είναι μία έσχατη πράξη.

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

 

 

Προκειμένου να αποκτήσουμε την ωριμότητα κάθε επόμενου σταδίου της εξέλιξής μας, πρέπει να αποδεχτούμε ότι κάποια πράγματα μέσα μας πεθαίνουν, τα αποχωριζόμαστε για πάντα.Κι αυτός ο αποχωρισμός μπορεί να είναι μία επίπονη και δύσκολη διαδικασία, κατά κάποιον τρόπο τόσο δύσκολη όσο και ο σαρκικός θάνατός μας.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

Πολλοί γονείς έχουν παρόμοια εμπειρία: λαχταρούν για το παιδί τους να παραμείνει μικρό αγόρι και στο βάθος ενοχλούνται από τη θέα του νέου ενήλικα που απεκδύεται τη νεότητά του.

Έτσι, ο θάνατος του εαυτού σημαίνει ότι αφήνουμε μέσα μας Μόνον  Ό,Τι Είναι Ουσιώδες  Για Να Ζήσουμε Με Πληρότητα.

Ο Άνθρωπος Δεν Δημιουργήθηκε Για Να Πεθάνει. Η κλήση του είναι για την αιώνια ζωή. Ο θάνατος είναι το αποτέλεσμα της αμαρτίας,με την έννοια της απομάκρυνσης από τον Θεό,της διάστασης από τον πλησίον, του διχασμού του από τον αληθινό και βαθύτερο εαυτό του.Με αυτή την έννοια, έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος

 

 

Ο θάνατος είναι ο εχθρός, τόσο του Θεού όσο και δικός μας.Πράγματι, είναι εχθρός του Θεού κατά τον πιο οδυνηρό και δραματικό τρόπο, αφού εκτείνεται ακόμα και πάνω στον ίδιο τον Χριστό.Παρόλο όμως που είναι τόσο τρομερός εχθρός, το γεγονός ότι σ’ αυτόν παραδίδεται ακόμα κι ο Χριστός που είναι τέλειος Θεός και άνθρωπος, Φανερώνει Ότι Ο Θάνατος Δεν Υπάρχει Χωρίς Νόημα.Ο θάνατος μπορεί να είναι συνέπεια της αμαρτίας Αλλά Δεν Υπάρχει Κάτι Κακό Καθαυτό Μέσα Στον Ίδιο Τον Θάνατο Που Να Βεβηλώνει Το Πρόσωπο Του Αποθανόντος.

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

Ο Χριστός πέθανε πάνω στον Σταυρό και κατήλθε στον άδη,Αλλα δεν αμαυρωθηκε απο την κοινωνια του με το μυστηριο του θανατου. Ο Θάνατος Έχει Δύο Όψεις.Από τη μια έχουμε τον σαρκικό θάνατο Αλλά έχουμε επίσης και τον θάνατο που νοείται  ως χωρισμός από τον Θεό, Ως Καθοδος  Στον Τοπο Εκεινο Οπου Ο Θεος Ειναι Απων, Τον Τοπο Της Οριστικης Και Ριζικης Του Απουσιας.

 

 

 

Αυτή η δεύτερη όψη του θανάτου είναι οπωσδήποτε η πιο οδυνηρή και σκληρή

Ο Κύριος βίωσε και τις δύο όψεις του θανάτου. Επέλεξε να συμμεριστεί μαζί μας όλες τις συνέπειες του κακού ακόμα και τον πλήρη χωρισμό του από τον Θεό.Και παρόλο που ενσκήπτει στον τόπο όπου κατέρχονται  όλοι όσοι έχουν απολέσει τον Θεό, φέρει μαζί τουτην πληρότητα της θείας παρουσίας.

 

 

 

 

Ετσι, δεν υπάρχει πλέον τόπος όπου ο Θεός είναι απών.Αυτό το γεγονός μας επιτρέπει να κατανοήσουμε πώς μορφώνεται και η δική μας κατάσταση μετά τον θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού. Μπορεί να πρέπει να υποστούμε έναν θάνατο προσωρινό, αλλά ο απόστολος Παύλος τον περιγράφει ως κοιμηση Δεν υπάρχει πλέον εκείνος ο θάνατος που ήταν ο τρόμος του ανθρώπου, ο οριστικός χωρισμός από τον Θεό.Κατά αυτή την έννοια πράγματι ο θάνατος έχει νικηθεί από τον θάνατο. Ακόμα και τώρα έστω δισταχτικά και σε στάδιο εμβρυακό γινόμαστε κληρονόμοι της αιωνιότητας. Όταν ανακαλούμε το παρελθόν, συχνά θλιβόμαστε γιατί στερήσαμε από την αγάπη μας πρόσωπα που πλέον δεν βρίσκονται δίπλα μας να αγαπήσουμε. Υιοθετούμε αυτή την εντύπωση γιατί απλά στρεφόμαστε προς λάθος κατεύθυνση.Εάν ο Θεός δεν είναι ο Θεός των νεκρών αλλά των ζώντων, τότε όλοι όσοι έφυγαν από τούτη τη γή,

ΕΙΝΑΙ  ΖΩΝΤΑΝΤΟΙ  ΕΝ  ΧΡΙΣΤΩ.

Κι εμείς μπορούμε να στραφούμε προς αυτούς για συγχώρεση και μεσιτεία. Δεν είναι ποτέ αργά εάν αληθινά πιστεύουμε τον Θεό ως Θεό των ζώντων. Και ποτέ δεν θα πρέπει να μιλούμε για την αγάπη μας σε χρόνο παρελθόντα. Ο θάνατος του σώματος   δεν διασπά την σχέση, αφού αυτή ήταν, είναι και θα παραμείνει ζωντανή  ανάμεσα σε ανθρώπους που συναντήθηκανκαι αγαπήθηκαν σε τούτη τη ζωή.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ.

Συνεχίζουμε να ζούμε όταν πεθαίνουμε,ακόμα και σε τούτη τη γή, αφού κληρονομούμε τους καρπούς  της επίγειας ζωής και ύπαρξής μας σε όσους ακολουθούν.Και συνεχίζουμε να φέρουμε πάντοτε ευθύνη για την απήχηση της βιωτής μας.

Χαιρετε.

 

Αρέσει σε %d bloggers: