RSS Feed

Tag Archives: δεν θαρθω στο ξοδι σου κοσμασερ

ΕΝΑΣ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ¨ΙΠΠΟΤΗΣ¨ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

alt

 

«Μικρέ μου γενναίε, σου γράφω τώρα που έγινες πια μια Σκιά στην Χώρα των Σκιών, ένα μικρό, λευκό σύννεφο στον ανοιχτό ορίζοντα. Δεν γνωριστήκαμε ποτέ. Ωστόσο, μπορεί να με είχες αντιληφθεί, τότε  που σε πρωτοείδα ένα παιδάκι πέντε χρονών – πέρασαν κιόλας τόσα χρόνια; Είχα κοντοσταθεί και σε παρατηρούσα ανάμεσα στην πολύβουη παιδική συντροφιά σου χαμογελαστό πάνω στο αναπηρικό αμαξίδιο. Μου έκανες βαθιά εντύπωση. Σε καμάρωσα.. Δεν ήσουν κάπου απόμερα απομονωμένος, φοβικός και δυστυχισμένος, αλλά στεκόσουν εκεί στο κέντρο του κύκλου. Ήθελες να είσαι μαζί με τους φίλους σου και τα κατάφερες Διαφορετικός, αλλά ίσος ανάμεσα σε ίσους. Από τότε, βλέπεις, η αδύναμη καρδιά σου έκρυβε τόσο πολύ ψυχή.

 

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για το αναπηρικό καροτσάκι σου

 

Από εκείνο το πρωινό σε ξανασυνάντησα πολλές φορές. Τυχαία στο δρόμο, στο πάρκο, στα παγκάκια της πλατείας, στην αγορά, στο σχολείο σου. Σε ξαναείδα κάποιο ηλιόλουστο απόγευμα του Απρίλη, ανάμεσα στις πρώτες νιφάδες παραμονές Χριστουγέννων, στη λήξη της σχολικής χρονιάς καυτό μεσημέρι του Ιούνη. Πάντοτε μαζί με τους φίλους σου, που έδειχναν για σένα την έγνοια της αληθινής αγάπης. Πάντοτε ένα χαμογελαστό και ξέγνοιαστο παιδάκι..  Κι ας σου στέρησε η ζωή το  πιο αυτονόητο αγαθό της παιδικής ηλικίας. 

 

Σχετική εικόνα

 

Σαν γιατρός γνώρισα από πολύ κοντά την αρρώστια. Είδα τους ανθρώπους να θυμώνουν, να σκληραίνουν, να λιποψυχούν, να παραιτούνται, να κλείνονται στον εαυτό τους εξαιτίας του πόνου και της ασθένειας.  Είδα τους πιο θαρραλέους να λυγίζουν, το χαμόγελο να γίνεται δάκρυ, την πίστη να λιγοστεύει. Σε τούτη τη θλιβερή αναπόληση δεν θυμάμαι, όμως, ποτέ μου τέτοιας λογής χαρούμενο ιππότη, όπως ήσουν εσύ..

 

Αποτέλεσμα εικόνας για παιδια σε αναπηρικο αμαξιδιο.

 

Η τελευταία εικόνα που έχω από εσένα, μικρέ μου γενναίε, ήταν λίγες εβδομάδες πριν. Έσπρωχναν  οι φίλοι βιαστικά το αναπηρικό καροτσάκι σου, τρέχοντας για να κρυφτείτε όλοι από μια αναπάντεχη ανοιξιάτικη μπόρα. Μου φάνηκες κουρασμένος. Μεγάλωσες πια! Σαν να μην βολεύονταν στο μικρό ασθενικό σου κορμάκι το εικοσάχρονο παλικάρι που έγινες. 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για το αναπηρικό καροτσάκι σου

 

Έμαθα το θλιβερό νέο στο ιατρείο μου. Ταράχτηκα στα αλήθεια, αν και είχα αρχίσει από καιρό να πιστεύω πως πλησίαζε για σένα η ώρα να γιατρευτείς από την ασθένεια της ζωής. 

Δεν θα ‘ρθω στο ξόδι σου. Άλλωστε, πως θα μπορούσα;  Στο ξαναείπα, δεν γνωριζόμασταν. Είμαι σίγουρος ότι στο στερνό σου λίκνο  θα έχεις  ένα πελιδνό κάλλος, μια απόκοσμη γαλήνη. Και λίγο πριν δύσει ο ήλιος υπάκουοι μεταλλωρύχοι οι νεκροθάφτες θα βυθίσουν το φέρετρο σου στο χώμα, για να σε χωρίσουν δια παντός από όσους αγάπησες και σ’ αγάπησαν.Τώρα που εξανεμίζεσαι αστρόσκονη στους δέκα Γαλαξίες είναι η σειρά μου να σε αποχαιρετήσω.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για παιδια σε αναπηρικο αμαξιδιο.

Υποκλίνομαι, λοιπόν, μικρέ μου γενναίε..

Υποκλίνομαι στα βαθιά σου μάτια, καθρέπτες, όπου μέσα τους καθρεπτίζονταν η λάμψη της στοργής των δικών σου ανθρώπων. Στα καστανά σου μαλλιά, περήφανη χαίτη που έδιωχνε μακριά το παράσιτο του οίκτου και κέρδιζε τον άνεμο.  Στο αναπηρικό σου καροτσάκι, με τις ρόδες-φτερά που σε ταξίδεψαν εκεί που τα αδύναμα μέλη σου ποτέ δεν  θα μπορούσαν. Στο μεγάλο μάθημα που έδινες κάθε λεπτό, κάθε ώρα, κάθε ημέρα σε όλους εμάς. Μας έμαθες να συλλαβίζουμε ακέραιες τις λέξεις: αξιοπρέπεια, αισιοδοξία, περηφάνια, καλοσύνη, αυτάρκεια, ευπροσηγορία. Στην παιδική καρδιά των φίλων σου, που δεν σε άφησε στιγμή μόνο σου, ασπίδα που κράτησε μακριά τον πόνο, τη θλίψη, τη μοναξιά, για  να μη σε ζυγώσουν. Στους γονείς σου που ξόδεψαν κάθε στάλα λατρείας, στοργής και φροντίδας που είχαν. Σήκωσε πολλά ο ώμος τους. Πρέπει τώρα να αναμετρηθούν με την απουσία σου.Καλή συνέχεια, μικρέ μου γενναίε, εκεί που βρίσκεσαι τώρα.  Μόνος σου πλέον!  Χωρίς  το  αναπηρικό καροτσάκι  και τους φίλους σου. Συντροφιά σου  η αγάπη και η τρυφερότητα, που εσύ γέννησες στις –  άμαθες κι αμήχανες μπρος στο Καλό  –  καρδιές μας.

Χρειάζεται, βλέπεις, ο Παράδεισος και αληθινούς Αγίους …

alt

 

Διάβασε στα γρήγορα ό,τι έγραψε.Έμοιαζε καταρχήν ως νεκρολογία, αλλά και με αιολη σκέψη, βιωμένη εμπειρία ή με έκλαμψη μιας ξεχασμένης θαλπωρής.Χούφτιασε το χαρτί και βγήκε από την ομίχλη καπνού του πρακτορείου. Ο αέρας έφερνε παγωμένη τη μυρωδιά της θάλασσας. Τον τράβηξε το εξατμισμένο ιώδιο από τη μύτη και άρχισε να κατηφορίζει προς την Παραλία. Τον προσπερνούσαν διαρκώς ζευγάρια και παρέες, φίρδην μίγδην γελαστά αγόρια και κορίτσια, ντυμένα a la mode που δεν του πήγαινε και δεν γούσταρε, κάτι ξεβαμμένα παντελόνια και μωβ χοντρά παπούτσια με λυμένα κίτρινα κορδόνια. Τους έβλεπε με ανάκατο θυμό και οίκτο για την άγνοια της αγνοίας τους: πως μπορούσαν να μην αναγνωρίζουν αυτήν τη δυναστεία της θλίψης που κυριαρχούσε ολόγυρα τους;Περιμάζεψε από το γρασίδι του Λευκού Πύργου ένα άδειο μπουκάλι ρετσίνας που πέταξαν φεύγοντας κάτι φοιτητές. Δίπλωσε στα τέσσερα τη λευκή κόλλα με προσοχή. Απ’ έξω έγραψε με μεγάλα γράμματα: «Γράμμα για τον Παράδεισο».Έπειτα έσπρωξε το χαρτί μέσα στη διάφανη φιάλη, σφραγίζοντας την με ένα μισοστραβωμένο σκουριασμένο καπάκι που του βρέθηκε πρόχειρο, πεταμένο χάμω.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για παιδια

 

 

 

Αίφνης από το μοναδικό γκρίζο σύννεφο του βραδινού ουρανού ξεπρόβαλλε μεγάλο και φωτεινό το φεγγάρι.Πλησίασε τη σκούρη θάλασσα. Κοίταξε δεξιά-αριστερά αμήχανα σαν συνωμότης. Η παραλία γεμάτη ψυχές στο βραδινό τους περίπατο, μα κανείς δεν φαίνονταν να έδινε σημασία σε τούτη την ανώνυμη δέηση. Γονάτισε και άφησε το μπουκάλι να πέσει στον Θερμαϊκό.

 

alt

Αρέσει σε %d bloggers: