RSS Feed

Category Archives: ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΦΛΕΜΙΓΚ..ΤΣΩΡΤΣΙΛ.

Σχετική εικόνα

 

 

 

Πριν από πολλά-πολλά χρόνια, ο μικρός γόνος ενός Αγγλου αριστοκράτη είχε κολλήσει σε βάλτο στην μικρή πόλη Ayrshire της Σκωτίας. Κάποιος παρακείμενος αγρότης με το όνομα Φλέμιγκ, σπεύδει και τον ξεκολλάει. Μετά από μερικές μέρες μια άμαξα σταματάει έξω από την φτωχή καλύβα του αγρότη. Και ο πατέρας του παιδιού βγαίνει, ευχαριστεί με ευγνωμοσύνη και ρωτάει τον φτωχό αγρότη να του πει τι θέλει ως αντάλλαγμα να του δώσει.«Εσωσες την ζωή του παιδιού μου. Σου οφείλω τα πάντα. Πες μου τι θέλεις».Ο «ανώνυμος» αγρότης αρνείται κάθε προσφορά από τον πλούσιο αριστοκράτη. Γιατί, λέει, μια τέτοια πράξη είναι αυτονόητη. Του κάθε σωστού, απλού ανθρώπου η αντίδραση μπροστά στον κίνδυνο του συνανθρώπου του.Τότε ο αριστοκράτης του προτείνει να αναλάβει, τουλάχιστον, την εκπαίδευση του μικρού γιου του φτωχού αγρότη. Ετσι κι έγινε. Ο μικρός απ’ αυτό το χωριό της Σκωτίας προχώρησε τόσο μπροστά που κατάφερε να αποφοιτήσει από την καλύτερη Ιατρική σχολή του Λονδίνου. Αυτή ήταν η αρχή μιας ένδοξης σταδιοδρομίας. Γιατί στην συνέχεια μετά από έρευνες ανακάλυψε ένα φάρμακο που σώζει εκατομμύρια ζωές.

 

 

 

Σχετική εικόνα

 

 

Την πενικιλίνη.Το όνομα του Αλέξανδρος Φλέμιγκ. Μάλιστα όταν ο γιος του αριστοκράτη κινδύνευσε από πνευμονία, σώθηκε από την πενικιλίνη του γιου του φτωχού αγρότη. Το όνομα του αριστοκράτη Ουίνστον Τσόρτσιλ. Ο πρώτος, ο Αλέξανδρος Φλέμινγκ πέθανε το 1955. Ο δεύτερος το 1965. Τους έθαψαν πλάϊ πλάϊ.

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Τσόρτσιλ

 

Το συμπέρασμα επίκαιρο. Σαν φάρμακο ψυχής. Που την ανάγκη του την έχουμε σε δύσκολες, δραματικές στιγμές. Συμπέρασμα που μοιάζει με ποίηση λαϊκή:Ο,τι φεύγει ξανάρχεται.Δούλεψε σα να μην έχεις ανάγκη τα λεφτά.Αγάπα σα να μην έχεις ποτέ πληγωθεί.Χόρευε σαν κανείς να μην σε κοιτάει.Τραγούδα σαν κανείς να μην σ ακούει.Να ζεις σαν ο ουρανός να ήταν επί Γης.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Τσόρτσιλ

Advertisements

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ-ΡΩΜΗΟΣ..ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

 

 

 

Μπορεί η καθημερινότητά να μας γεμίζει ανησυχία και θλιψη,μ όλα αυτά τα απίστευτα που για πρώτη φορά μας συμβαίνουν.Η ζωή μας αλλάζει απότομα, μέσα σε μήνες. Για μιαν ακόμη φο-ρά, εκατοντάδες νέοι μας, ταλαντούχοι με άριστες σπουδές, φεύγουν στο εξωτερικό, για να μην αντιμετωπίσουν το απάνθρωπο πρόσωπο της κοινωνίας, που τους αρνείται μιαν αξιοπρεπή δουλειά.Η πολιτική αλητεία, ντυμένη με πρόστυχη, κλεμμένη πολλαπλώς πολυτέλεια, σηκώνει το δάχτυλο και επιβάλει κεφαλικούς φόρους ανερυθρίαστα, κόβοντας μικρές συντάξεις και νόμι-μα και παράνομα επιδόματα, όπως και κάθε ευκαιρία για μιαν έντιμη απασχόληση, προβάλλοντας τον μπαμπούλα της δήθεν χρεοκοπίας μας.

 

Σχετική εικόνα

 

 

Να λοιπόν που και πάλι βρισκόμαστε μπροστά στη μετανάστευση, ίσως λίγο διαφορετική απ την προπο-λεμική, αλλά και την μεταπολεμική, πάντως..μετανάστευση.Ακούγοντας μιαν 23χρονη γιατρό, με άριστες σπουδές να ετοιμάζεται για την Αμερική,απ όπου είναι αμφίβολο αν θα επιστρέψει, θυμήθηκα ένα απ τα πιό όμορφα διηγήματα του Μεγάλου μας Παπαδιαμάντη, που μας χάρισε σε περίληψη, η εκλεκτή συνεργάτις της ¨Εκκλησιαστικής Παρεμβάσεως¨,  Χριστίνα Καρανικόλα 

http://parembasis.gr/index.php/el/ekklisiastiki-parembasi-3/ournewspaper

 

 

 

Τον Αμερικάνο.Το παραθέτω με θλίψη και χαρά, γιατί φέρνει ένα κρυφό μήνυμα χαράς, τυλιγμένο στο φιλότιμο και την ακαμπτη  πίστη του Ελληνα, της Ελληνίδας.Χαρείτε την γλαφυρότητα και το λιτό ύφος του εμπνευσμένου αυτού  πιστού Ρωμηού.Διαβάζοντας κανείς κάποιο από τα διηγήματα του Παπαδιαμάντη δεν το ξεχνά ποτέ.Χαράσσεται στην ψυχή του, όπως χαράσσεται το αυθεντικό βίωμα,ο μεγάλος πόνος, το συναξάρι του αγίου, το δημοτικό μοιρολόι.Γιατί αυτός είναι ο κόσμος του.Η πραγματικότητα της ζωής με τις καλές και τις δύσκολες στιγμές της, τη φτώχεια και τη μιζέρια της, τις πίκρες και τους καημούς που βιώνουν καρτερικά οι ήρωές του.Άνθρωποι απλοί, αφτιασίδωτοι, με τις αδυναμίες και τις αμαρτίες τουςπου πάσχουν και σιωπούν μαρτυρικά,αγωνιούν και ελπίζουν πως πίσω από το σκληρό παρόν υπάρχει μια μακρινή υπόσχεση καλύτερης μοίρας.Ο πόνος κι ο καημός είναι άρρηκτα συνυφασμένα με τη ζωή τους και ηοδύνητης βιοπάλης δεν αφήνει κανένα περιθώριο σε αισθήματα «πολυτελείας», όπως η πλήξη και η ανία. 

 

 

 

 

Ο Αμερικάνος, από το ομώνυμο διήγημα του Παπαδιαμάντη, είναι ένας νέος που θέλησε να ανατρέψη τις ανελέητες αντιξοότητες της ζωής του στο νησί.Ο Γιάννης του Μοθωνιού είχε φύγει μικρός για την Αμέρικα, ακολουθώντας κάποιο ακαθόριστο όνειρο για καλύτερη ζωή μακριά από τη φτώχεια και τη μιζέρια. Βλέπετε από εκείνα τα χρόνια ο λαός μας ζούσε το δράμα της ξενιτιάς,που τόσο ταλάνισε τον τόπο μας και απομύ-ζησε αχόρταγα την ικμάδα του.«Είχε γυρίσει πολλά μέρη εις τον Νέον Κόσμον, είχεν εργασθή ως υπερ-γολάβος εις μεταλλεία και ως επιστάτης εις φυτείας».Είκοσι χρόνια έλειπε από το νησί του.Για είκοσι χρό-νια, που δούλευε σκληρά, δεν είχε συναντήσει πατριώτη και δεν είχε μιλήσει ελληνικά.Είχε φτάσει στ’ αυ-τιά του πως οι γέροι γονείς του πέθαναν μαραζωμένοι από τον καημό του χωρισμού τους.Και το «σπιτάκι απόμεινε ρείπιο και χάλασμα, με δυό μισούς τοίχους  και μ’ ένα μαύρο βαθούλωμα στη γωνία, που ήταν έναν καιρόν η παραστιά τους».Το σούρουπο της 24ης Δεκεμβρίου 1878 φτάνει στο νησί ένας ά-γνωστος.«Άμα αποβιβασθείς ευρέθη εις την παραθαλάσσιον αγοράν κι εκοίταζε δεξιά-αριστερά, ως να μη εγνώριζε που ευρίσκετο .

 

 

 

 

Εκοίταξεν εντός εις δύο η τρία καπηλεία και καφενεία  Αλλά δεν εφάνη ευχαριστημένος, ως μη αναγνω-ρίσας αυτά .Ανέβη εις την μικράν πλατείαν, έμπροσθεν του ναού των Τριών Ιεραρχών  Και δεν έκαμε μεν τον σταυρόν του, άμα είδε την εκκλησίαν, αλλ’ εις το σκότος έβγαλεν το καπέλλον του, και πάλιν το εφόρεσεν, ως να συνήντα παλαιόν φίλον και τον εχαιρέτα. Είτα προσέβλεψεν αριστερά, είδε το μικρόν οινοπαντοπωλείον του Μπέρδε κι επλησίασεν. Εστάθη επ’ ολίγας στιγμάς κι εκοίταξεν εντός.Τέλος εισή-λθεν».Όλοι τον κοιτούν περίεργα.Τους ξενίζει το ξουρισμένο του μουστάκι και τα γένεια. Προσπαθούν να κατανοήσουν τα σπαστά ελληνικά του και παραξενεύονται με τα σελλίνια που πληρώνει για το ρούμι του.

 

 

 

 

 

Ποιός τάχα νάναι;Ωστόσο ο ξένος φαίνεται σαν κάτι να γυρεύη επίμονα. Περπατώντας στο δρομάκι της πολίχνης κοιτά ερευνητικά γύρω του και μοιάζει να αναμοχλεύη τις αναμνήσεις του και να προσπαθή να ανασύρη απ’ αυτές κομμάτια που να ταίριαζαν με ο,τι έβλεπε στο σκοτάδι. Τέλος φτάνει σ’ ένα σημείόπου μεταξύ δύο οικιών εσχηματίζετο κενόν τι, εν μέρει θαπτόμενον από λείψανα δύο τοίχων. Εφαίνετο ότι ήτο χάλασμα, ερείπιον οικίας τινός, ου προ πολλού κατεδαφισθείσης. Ο ξένος αφού εκοίταξε τριγύρω να ίδη μήπως τον παρετήρει τις, εισήλθεν δειλώςεις το χάλασμα εκείνο, όπου, εις την γωνίαν των δύο τοί-χων εφαίνετο κόγχη τις μαυρισμένη, ως να υπήρχε εστία εκεί το πάλαι. Εισήλθεν ασκεπής, κρατών τον πίλον εις τας χείρας, εγονάτισε κι εστήριξεν το μέτωπον επί των ψυχρών λίθων της γωνίας εκείνης, και αφού έμεινεν επί τρία λεπτά γονυκλινής, ηγέρθη, εσπόγγισε τους οφθαλμούς του και απεμακρύνθη βραδέως.Ήταν ο Γιάννης του Μοθωνιού.

 

 

 

 

Ο Αμερικάνος, που ύστερα από είκοσι χρόνια ξενιτιάς ξαναγύρισε προσκυνητής στον τόπο που γεννήθη-κε. Είναι προσωποποίηση της σκληρής μοίρας του ξενιτεμένου. Έφυγε μικρός και γυρίζει γέρος. Πήγε να πλουτίση στην Αμέρικα και τα κατάφερε. Ύστερα από σκληρή δουλειά «επανήλθε με χιλιάδας τινάς ταλλή-ρων εις τον τόπον της γεννήσεώς του». Το αντίτιμο όμως αυτής της «σερμαγιάς» ήταν πολύ ακριβό.Έχασε τη νιότη του,τη γλώσσα του,τους γονείς του, τους φίλους, την αρραβωνιαστικιά του .Η σκληρή βιοπάλη τον απομάκρυνε από τα πιο ιερά, αγαπημένα κι αξέχαστα για κάθε άνθρωπο. Γυρίζει στον τόπο του ξένος, ά-γνωστος, ξεχασμένος από όλους. Και ψάχνει να βρη την ψυχή του και τη χαμένη του ζωή μέσα στα ερεί-πια στην παλιά του γειτονιά, στο πατρικό του σπίτι. 

 

 

 

 

 

Αυτή η αναζήτηση μέσα στα χαλάσματα, όπως μας τη δίνει ο συγγραφέας, είναι μια σκηνή με πολλή έντα-ση και δραματικότητα.Η ψυχή του είναι γεμάτη συγκίνηση, πόνο κι ευλάβεια αλλά και μια κρυφή, αμυδρή ελπίδα ότι ίσως τον περιμένει η αρραβωνιαστικιά του, η Μελαχρώ Είκοσι χρόνια απουσίας είναι βέβαια πάρα πολλά. Αλλά  ίσως  Τον καίει η αγωνία να μάθη την αλήθεια, αλλά φοβάται πολύ. Εντοπίζει το σπίτι της. Όλα του φαίνονται αγνώριστα και το σπίτι είναι κλειστό κι έρημο. Τα παιδιά, που έψαλλαν χαρούμε-να τα κάλαντα των Χριστουγέννων, έρχονται κι εδώ να «τραγουδήσουν». Μια γρια με μαύρη μαντήλα τα αποπέμπει:«Όχι, παιδάκια μ’ .Τι να τραγ’δήστε από μας; Έχουμε και κανέναν; Καλή χρονιά νάχετε κι σύρτε αλλού να τραγ’δήστε». Ο Αμερικάνος κατασυγκινημένος μαθαίνει από ένα από τα παιδιά βάζοντάς του «εις την χείραν ένα τάλληρον», ότι η καλή του ζει εκεί ανύπαντρη και μόνη μαζί με τη μάνα της.Δεν ησυχάζει. Γεμάτος αγωνία μέσα στη νύχτα προσπαθεί να δη από το παράθυρο στο φωτισμένο δωμάτιο.

 

 

 

 

Και βλέπει τη Μελαχρώ να κάθεται θλιμμένη και σκεφτική και να σιγοτραγουδά ένα λυπητερό τραγού-δι. Λίγο αργότερα θα μάθη κατάπληκτος ότι δεν παντρεύτηκε αυτά τα είκοσι χρόνια,αν και τη ζήτησαν πολλοί γαμπροί, αλλά έμεινε πιστή στον αρραβώνα της και μαράζωσε από τη λύπη της εγκατάλειψης.Μια ακόμη Πηνελόπη που υπομονετικά περιμένει. Κι ας περνούν τα χρόνια, κι ας κυλά σα νερό κι η δική της ζωή, αφαιρώντας από την όψη της τα ρόδα της νιότης. Ήταν όμορφη, άξια, προκομένη και θα μπορούσε να φτιάξη τη ζωή της. Όμως προτίμησε να μείνη πιστή σε μια υπόσχεση, που όλο και ξεθώριαζε με το πέρα-σμα των χρόνων και γέμιζε θλίψη την ψυχή της και πόνο στην καρδιά της μάνας της,που την έβλεπε να μαραίνεται μέσα στη μοναξιά της.

 

 

 

 

Ο Αμερικάνος πηγαίνει στο σπίτι της καλής του και όλα φωτίζονται, όλα ανοίγουν, λάμπουν, ξανανιώ-νουν. Σε τρεις μέρες γίνεται ο γάμος κι έτσι δικαιώθηκαν η πιστή Μελαχρώ και ο Γιάννης του Μοθω-νιού, που αντιμετώπισαν τη σκληρότητα της ζωής με μεγαλειώδη καρτερία και υπομονή, χωρίς να χά-σουν την ανθρωπιά και την αρετή τους:«Μετά τρεις ημέρας, τη Κυριακή μετά την Χριστού Γέννη-σιν, ετελούντο, εν πάση χαρά και σεμνότητι, οι γάμοι του Ιωάννου Ευσταθίου Μοθωνιού μετά της Με-λαχροινής Μιχαήλ Κουμπουρτζή.Η θεία-Κυρατσώ, μετά τόσα έτη, εφόρεσεν, επ’ ολίγας στιγμάς. χρω-ματιστήν «πολίτικην» μανδήλαν, δια να ασπασθή τα στέφανα. Και την παραμονήν του Αγίου Βασιλείου εσπέρας, ισταμένη εις τον εξώστην,ηκούσθη φωνούσα προς τους διερχομένους ομίλους των παίδων:– Ελάτε, παιδιά, να τραγ’δήστε».

Χριστίνα Καρανικόλα.

 

 

 

 

Είμαι σίγουρος οτι αυτή την Ελλάδα και αυτούς τους ανθρώπους,δεν μπορούν να πληγώσουν ούτε οι κακοί, ανόητοι,και φαύλοι πολιτικοί, ούτε οι ανα την υφήλιο άμυαλοι κερδοσκόποι.Αυτοί οι άνθρωποι, με πίστη στο Θεό και άκαμπτη θέληση, πάντα θα βγαίνουν νικητές. Φτωχοί, αλλά νικητές.Σταυρωμένοι αλλά απροσκύνητοι, που με ψυχραιμία ακολουθούν το: 

Δότε τα του καίσαρος τω καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ.

 

 

alt

ΖΩΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ..

Αποτέλεσμα εικόνας για Παναγιά

 

Σχετική εικόνα

 

Πολλες φορες με εχει ¨εγκαλεσει¨η φιλη μου Ιφ, ότι μιλαω συνεχεια για τον¨θανατο¨ και δεν εχει αδικο, μια και ο θανατος τελικα είναι συνυφασμενος με την καθημερινοτητα μας. Σημερα θα δουμε μιαν άλλη ¨εποψη¨, πλατυτερη, αλλιώτικη, εναργεστερη, και περα για περα αληθινη. Για το Πως αντιμετωπίζουν οι μοναχοί την αρρώστια και το θάνατο;

Αντλουμε το χρονογραφικο υλικο απ την¨εμπειρια¨του γιατρου  Ι. Θ. Καρακασίδη που δημοσιευθηκε πριν δεκα χρονια στο  περιοδικό ¨Πρωτάτο¨

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Παναγιά

 

– Με υπομονή και καρτερικότητα. «Ασθένεια, Θεού επίσκεψη» λένε. Μου λέει μια μέρα ένας μοναχός:«Για να μου στείλει ο Θεός την αρρώστια σημαίνει ότι με θυμήθηκε κι ότι κάτι θέλει να μου πει. Αυτός ξέρει. Κι Αυτός που μου την έδωσε, Αυτός και θα μου την πάρει αν και όποτε Εκείνος το θελήσει». Τι να πεις;Ο γερο-Ευγένιος λέει: «Για 4 λόγους δίνει ο Θεός τις αρρώστιες: Για Τις Αμαρτίες Των Γονέων Μας, Για Τις Αμαρτίες Τις Δικές Μας, Για Να Ασκηθούμε Στην Υπομονή Και Στην Ταπείνωση Και Για Έναν Τέταρτο Λόγο Μου Μόνο Εκείνος Γνωρίζει».Υπάρχουν βέβαια και οι δυσκολίες. Ένα βράδυ την άνοιξη που μας πέρασε έρχεται ο γερο-Νικόδημος στο ιατρείο με σχισμένη την αριστερή παλάμη. Δέχτηκε να του την περιποιηθώ, δεν δέχτηκε να του την ράψω. Δεν μπόρεσα να τον πείσω να δεχτεί να του κάνω τον αντιτετανικό ορό. «Η Παναγιά φύλαξε να μην κοπώ πολύ κι αυτή είναι που θα με κάνει καλά». Μία από τις πρώτες μέρες μου στο Ιατρείο του Αγίου Όρους ήρθε ο γερο-Ιερεμίας. Χωρίς πολλά λόγια μου λέει: «Γιατρέ έχω καρκίνο και ήρθα να μου γράψεις τα φάρμακά μου». Έμεινα. Όταν συνειδητοποίησα τι μου είχε πει προσπάθησα να διασκεδάσω κάπως την κατάσταση. Μάταιος κόπος. Ο γερο-Ιερεμίας έδειχνε ότι δεν του χρειαζόταν παρηγοριά. Την είχε μέσα του. «Τώρα είμαι καλά, γιατρέ» μου κάνει.«Όταν θα ½ρθουν οι μεταστάσεις στα κόκαλα να εύχεσαι να μου δώσει ο Θεός δύναμη να τις αντέξω».

 

Αποτέλεσμα εικόνας για τα κηπευτικά και το θυμίαμα με τα οποία θα σε έχουν φιλοδωρήσει ...

 

Οι παλιοί μοναχοί είναι χάρμα οφθαλμών και ακοής. Χαίρεσαι να κάθεσαι δίπλα τους, ακόμα κι όταν είναι κατάκοιτοι. Ξανανιώνεις μαζί τους.Δεν είναι μόνο η πείρα τους και η ανθρώπινη σοφία που έχουν να σου προσφέρουν.Σου μεταδίδουν τον αέρα και την άνεση μιας άλλης ζωής. Πας να τους βοηθήσεις ιατρικά και σου λένε: «Γιατρέ, δεν έχω να σου δώσω τίποτα. Το βράδυ όμως θα κάνω προσευχή για σένα. Και νιώθεις για μια στιγμή ότι αυτή είναι η καλύτερη αμοιβή, το πιο δυνατό «φακελάκι».Ξέρεις ότι φεύγοντας δε θα ειναι μόνο το κρασί, τα κηπευτικά και το θυμίαμα με τα οποία θα σε έχουν φιλοδωρήσει .

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Πρωτάτο

 

Οι νέοι μοναχοί είναι πιο κοντά μας. Αντιμετωπίζουν την ασθένεια λιγότερο φιλοσοφημένα, περισσότερο ορθολογιστικά.Οι περισσότεροι είναι μορφωμένοι. Με ένα, δύο ή και περισσότερα πτυχία. Έρχονται στο ιατρείο για λιγότερο σοβαρά προβλήματα υγείας, ζητούν εξηγήσεις πιο επιστημονικές. Οι απορίες τους είναι πολλές φορές για μένα έναυσμα για περισσότερη μελέτη. Όχι λίγες φορές ανοίγω μπροστά τους κάποιο ιατρικό βιβλίο για να τους δώσω μια πιο έγκυρη απάντηση και το εκτιμούν αυτό.– Πως αντιμετωπίζουν οι μοναχοί τον θάνατο;– Χωρίς φόβο. Θα τολμούσα να πω με χαρά. Έχω δει πολλούς θανάτους μοναχών. Φεύγουν όλοι «πλήρεις ημερών».Ο ένας 86 χρονών, ο άλλος 92. Πριν 3-4 μήνες στην Σκήτη Κουτλουμουσίου «κοιμήθηκε» ο γερο-Ιωσήφ σε ηλικία 108 χρονών. Μια μέρα πριν το θάνατό του έκανε τον περίπατό του στη Σκήτη. «Αποχαιρέτισε τη Σκήτη» το εξηγούν οι πατέρες. Κοντά στις Καρυές, στο κελλί του Αγίου Νικολάου, ζει ο γερο-Προκόπης της συνοδείας του γέροντα Ιερόθεου. Επιμένει ότι είναι 99 χρονών.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Πρωτάτο

 

Αν δεν σου το πει, δεν το πιστεύεις. Γυρνάει πάντα ξυπόλητος μέσα και έξω από τα κελί, ακόμα και στις πιο κρύες μέρες του χειμώνα. Κάνει χιούμορ. Αν του πεις «να τα κατοστήσεις» σου λέει ότι αυτό δεν είναι ευχή, αλλά κατάρα  Δουλεύει πολύ. Το εργόχειρό του είναι το πλέξιμο σκουφιών και ραπτική.Έχει μάτι αετού παρόλη την προχωρημένη ηλικία του. Εκείνο που μου κάνει εντύπωση είναι η ηρεμία και η γαλήνη στο πρόσωπό τους την ώρα που ξεψυχούν, που μεταδίδονται και στους γύρω τους. Συχνά ο μελλοθάνατος δίνει κουράγιο σε όσους τον φροντίζουν. Τους λέει να μη κλαίνε, τους δίνει συμβουλές από την πείρα του ως άνθρωπος και ως μοναχός, τους δίνει την ευχή του.Πολλοί προβλέπουν το τέλος τους. Φροντίζουν να φεύγουν πάντα έτοιμοι για το αιώνιο ταξίδι.Εννοούν να έχουν εξομολογηθεί και να έχουν κοινωνήσει. Να μην είναι μαλωμένοι με κανένα. «Να μην έχουν χρωστούμενα».Πριν δύο μήνες κοιμήθηκε στην Μονή Σταυρονικήτα ο γερο-Νικήτας, γύρω στα 90. Παλιός Αγιορείτης – είχε 60 χρόνια στο Όρος. Μου είπε μια μέρα που πήγα να τον επισκεφθώ:  «Ακόμα και αν βγάζεις νερό από την πέτρα, μην έχεις την απαίτηση να δεις την Παναγιά». Τα τελευταία 5-6 χρόνια τα πέρασε στο κρεβάτι με απανωτά εγκεφαλικά. Έκανε υπομονή. Οι νεώτεροι πατέρες της μονής τον υπηρέτησαν με υπομονή. «Μάλωναν» ποιος θα τον περιποιηθεί. Αμοιβή τους ήταν οι συμβουλές, η πείρα, η ευχή του. «Νιώθουμε πιο φτωχοί χωρίς αυτόν» είπε ο Ηγούμενος στην κηδεία. «Ήταν παράγοντας ισορροπίας για όλο το μοναστήρι μας, ευλογία της Παναγίας». Έτσι «κοιμούνται» οι μοναχοί στο Άγιο Όρος. Αφανείς άγιοι. Που δεν τους έμαθε και δεν θα τους μάθει ποτέ κανείς. Συμφιλιωμένοι με όλους και με όλα, με τον εαυτό τους, με το Θεό. Πριν λίγο καιρό ήρθε στο Όρος γνωστός μου δικηγόρος και τέως βουλευτής με σκοπό να επισκεφθεί ένα ασκητή, φημισμένο για τη σοφία και την αγιότητά του, για κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας του γιου του. Κατεβήκαμε μαζί στο καλύβι του γέροντα. Τον δέχτηκε εγκάρδια σα να τον γνώριζε από χρόνια.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για θανάτους μοναχών

 

Περίμενα με πολλή ανυπομονησία και περιέργεια να ακούσω τη «γνωμάτευση» του γέροντα: «Αν ο γιος σου και συ δεν κάνετε προσευχή η αρρώστια θ αλλάξει δρόμο.Αν ο Θεός κρίνει ότι ο γιος σου είναι έτοιμος,μπορεί να σου τον πάρει τώρα – μη λυπηθείς γι αυτό.Αν πάλι κρίνει ότι δεν είναι ακόμη έτοιμος θα σου τον αφήσει κι άλλο».Ο ίδιος ασκητής μ αγαπάει και μου το δείχνει πάντα με πολύ χιούμορ. «Πάλι εδώ είσαι, ρε γιατρέ; Γιατί ήρθες αφού δεν σε κάλεσα;». Για να συμπληρώσει στο ίδιο στυλ: «Καλά, αφού ήρθες τώρα, θα αρρωστήσω για να μη φύγεις, χωρίς δουλειά».Δείχνει του κουτί με τα λουκούμια. «Αυτό είναι το εξωτερικό ιατρείο το δικό μου Έχει φάρμακα μέσα. Πάρε ένα. Εσύ έχεις τόσο γλυκά φάρμακα;». Με ξεπροβοδίζει χαριτολογώντας. «Καλύτερα αγροτικός γιατρός παρά Καθηγητής Πανεπιστημίου. Τον αγροτικό γιατρό τον έχεις δίπλα σου ό,τι ώρα θέλεις. Τον καθηγητή που να τον βρεις;».

Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ.

Αποτέλεσμα εικόνας για ελπίδα

 

 

 

 
 
 
 
 
 
Αποτέλεσμα εικόνας για ελπίδα
 
 
Το άριστο επιτυγχανεται μόνο με μεγάλο πόνο. Λεει ένας μύθος για κάποιο πουλί. Δεν το προσδιοριζει, ακριβως γιατι δεν υπαρχει λογος για κατι τετοιο. Ζει στην αφανεια , οσο κρατα η εφημερη υπαρξη του, και μολις φτασει η ωρα του να πεθανει , ξεκινα το κελαηδημα. Αυτο το πουλι, κελαηδεί μια φορά μονάχα στη ζωή του.Πιό γλυκά από κάθε άλλο πλάσμα πάνω στη γη. Από τη στιγμή που αφήνει τη φωλιά του, μολις νοιωσει ναρχεται η ωρα του, ψάχνει για ένα δέντρο με αγκάθια και δεν ησυχάζει ώσπου να το βρει.
Αποτέλεσμα εικόνας για ελπίδα
Τότε, την ώρα που τραγουδάει, ανάμεσα στ’ άγρια κλαδιά, καρφώνεται πάνω στο πιό μακρύ και πιό αιχμηρό αγκάθι. Και, καθώς πεθαίνει, υψώνεται πάνω από την ίδια του την αγωνία για να κελαηδήσει καλύτερα από τον κορυδαλό και το αηδόνι. Ενας θεσπέσιος ύμνος, με τίμημα την ύπαρξή του. Όμως ολόκληρη η πλάση μένει ακίνητη ν’ αφουγκραστεί και ο Θεός από ψηλά του χαμογελά. Οχι μην μπαινετε στη διαδικασια του πως και τί.Έτσι λέει ο μύθος.Να μεινουμε στη σημειολογια . Το αριστο, κι ο πονος. Χαιρετε.
 
 
 
Σχετική εικόνα

ΒΑΖΩ ΚΑΝΟΝΕΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ..ΜΠΟΡΩ

 

Αποτέλεσμα εικόνας για κουτσομπολεύεις

 

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Να κοιμάσαι νωρίς

Να κοιμάσαι νωρίς. Η μέρα ξεκινάει από το βράδυ. Πριν πας για ύπνο να έχεις οργανώσει την επόμενη μέρα. Με χαρτί και μολύβι. Μην την αφήνεις στην τύχη. Οι μέρες γίνονται μήνες και οι μήνες γίνονται χρόνια. Μια φορά ζεις. Τίμα την.

Αποτέλεσμα εικόνας για Να κοιμάσαι νωρίς


Να έχεις τετράδιο με στόχους. Να το τηρείς ευλαβικά. Να τους σκαλίζεις και να τους ξαναγράφεις. Αυτοί είναι ο μπούσουλας της ζωής σου. Γενικά να γράφεις. Σου κάνει καλό. Αλαφραίνει την ψυχή σου.
Να ξυπνάς νωρίς. Πολύ νωρίς. Εάν το μυαλό σου θέλει να χουζουρέψει να μην το ακούς. Να μάθεις να μη διαπραγματεύεσαι με το μυαλό σου.Να περνάει το δικό σου. 

 

Σχετική εικόνα

 

Να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να του χαμογελάς. Και να του μιλάς όμορφα. Φίλος σου είναι. Ο καλύτερος που έχεις. Να κατεβαίνεις για περπάτημα ή για τρέξιμο όπου κι αν μένεις. Τουλάχιστον για 20λεπτά. Ζεσταίνει τις μηχανές σου.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για περπάτημα


Να ακούς κάτι την ώρα που περπατάς. Εμπνευσμένες ομιλίες. Εμπνευσμένους ανθρώπους. Μ’ένα σμπάρο 2 τρυγόνια.
Να χαμογελάς σε αυτούς που συναντάς. Να τους λες καλημέρα. Κι ας μη σου λένε. Κάποιο λόγο θα’χουν. Να κοιτάς την ομορφιά τριγύρω σου. Παντού υπάρχει. Να φτιάχνεις ένα όμορφο πρωινό. Όχι μόνο για σένα. Να μπαίνεις στο ντους και να το απολαμβάνεις.Να αφήνεις τις σκέψεις έξω.Να ντύνεσαι όμορφα.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Να κοιμάσαι νωρίς

 

Να φροντίζεις τον εαυτό σου σαν να ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στον κόσμο. Είσαι. Απλά δε στο’παν.Να βρίσκεις 15 λεπτά για να διαβάζεις. Κάθε μέρα. Περιόρισε τα social. Μην ανοίξεις τηλεόραση. Είναι ψέμα ότι δεν υπάρχει χρόνος. Εσύ θα τον βρεις. Κανείς δεν στον χαρίζει. Όπως και τη ζωή.Να πηγαίνεις στη δουλειά σου με κέφι. Ακόμα κι αν δεν τη γουστάρεις. Αν χρειαστεί να βρεις άλλη. Όσο είσαι εκεί όμως να την τιμάς. Έτσι τιμάς τον εαυτό σου. Να χαριζεις το 1/10 απ τον μισθό σου. Ακόμα κι αν είναι μικρός. Για σένα το κάνεις.Να δουλεύεις ομαδικά. Και να ζεις συλλογικά. Δεν γίνεται αλλιώς.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για χαριζεις το 1/10 από τον μισθό σου.

 


Να τρως δεκατιανό. Να σε προσέχεις σαν τα μάτια σου. Μια μπανάνα, ή ένα μήλο. Μην παραμυθιάζεσαι. Εύκολο είναι.
Να κάνεις παρέα με τους καλύτερους. Αυτούς που έχουν κάτι παραπάνω από σένα. Αυτό που θέλεις. Μην τους φοβάσαι. Μην τους ζηλεύεις. Αυτοί θα σε πάνε παραπάνω. Γίνεσαι αυτός που κάνεις παρέα. Βάλε τον πήχυ ψηλά.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για δεκατιανό

 

Να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου.Να πίνεις μπόλικο νερό.Και να αναπνέεις βαθιά.Να φουσκώνει η κοιλιά σου όταν το κάνεις. Κι ας μην είναι της μόδας.Να βλέπεις λιγότερο τηλεόραση. Μια ώρα να κόψεις τη μέρα έχεις γλιτώσει 360 ώρες, δηλαδή 9 εργάσιμες εβδομάδες. Όταν οι άλλοι θα έχουν 12 μήνες εσύ θα έχεις 14.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για πίνεις μπόλικο νερό


Να μην πιστεύεις στην τύχη. Εσύ τη φτιάχνεις. Χώνεψέ το και θα αλλάξει όλη σου η ζωή. Να τη ζεις τη ζωή. Όταν γελάς να γελάς. Όταν κλαις να κλαις, όταν πονάς να πονάς. Δεν είσαι από πορσελάνη. Δεν θα σπάσεις. Οι πορσελάνες είναι για τη βιτρίνα.
Να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου. Μην το φοβάσαι. Δεν είναι μοναξιά. Είναι κακό να μην μπορείς να κάτσεις μόνος σου μαζί του και να πρέπει να’χει κάτι πάντα ανοιχτό. Σαν να’χεις μουσαφίρη και να τον παρατάς μόνο. Όλες οι λύσεις είναι μέσα σου. Στο μυαλό σου και στην καρδιά σου. Χαμήλωσε το θόρυβο. Κλείσε τη φασαρία και θα σου φανερωθούν. Ο Θεός είναι μέσα σου λένε. Αυτό εννοούν.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Παράδεισος Και Η Κόλαση

 

 

Να χρησιμοποιείς και το μυαλό σου και την καρδιά σου. Εσύ θα βρεις πότε το ένα και πότε το άλλο. Σαν τον καλό μάγειρα που ξέρει πότε να βάλει αλάτι και πότε πιπέρι. Να ¨σε βγάζεις¨ βόλτα. Να νιώσεις ότι σε αγαπάς και σε τιμάς. Δεν το ξέρεις. Η ζωή σου είναι η σχέση σου με τον εαυτό σου.Μη σκοτίζεσαι για τις γνώμες των άλλων. Να τις ακούς. Αλλά πρώτα να ακούς τη δική σου.Να κλείνεις τα μάτια και να ονειρεύεσαι.

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για κουτσομπολεύεις


Να κάνεις πάντα μια καλή πράξη. Να βοηθάς τους τριγύρω σου. Ειδικά αυτούς που δεν ξέρεις. Η οικογένειά σου δεν σταματάει στα παιδιά σου. Όλοι είναι οικογένειά σου. Έτσι μόνο θα ευτυχήσεις. Δεν γίνεται αλλιώς.
Να κρατάς ημερολόγιο με τις ομορφιές της ζωής. Κάθε μέρα έχει τουλάχιστον 100. Να τις γράφεις όλες. Άμα δεν τις γράφεις φεύγουν. Θαύματα τα λέει ο Δάσκαλός μου. Το ότι περπατάς είναι ένα από αυτά. Γράψτο. Μην το προσπερνάς.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για κουτσομπολεύεις

 


Μην κουτσομπολεύεις. Κοίτα τη δουλειά σου. Μόνο τον εαυτό σου ορίζεις.
Να την ψάχνεις. Να ρωτάς. Να διαβάζεις. Να μην πιστεύεις όλα όσα νομίζεις.Να εξελίσεσαι κάθε μέρα. Μέχρι την τελευταία σου. Να αγαπάς το διπλανό σου. Πρώτα όμως να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν έχεις άλλο. Μη γελιέσαι. Μόνος έρχεσαι και μόνος φεύγεις από τον κόσμο αυτό. Χωρίς τα παιδιά σου. Χωρίς το αμάξι σου. Χωρίς τα λεφτά σου.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Μόνον η αγάπη χ

Μόνον η αγάπη χωράει στις αποσκευές σου. Αυτή που πήρες και αυτή που έδωσες. Μόνο αγάπη υπάρχει.

Γι’ αυτό είσαι εδώ.

 

 Αποτέλεσμα εικόνας για κουτσομπολεύεις

Κανόνες Της Ζωής Από Τον Στέφανο Ξενάκη

ΚΟΣΜΟΣ..ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ

Σχετική εικόνα

 

Ένα μικρό στραβό δέντρο ,φύτρωσε μια φορα κι έναν καιρο, στην άκρη ενός δρόμου.Ένα βράδυ, κάποιος κλέφτης, καθώς περπατούσε εκεί κοντά, διέκρινε από μακριά μια φιγούρα και νομίζοντας, ότι επρόκειτο για κάποιον αστυνομικό άρχισε να τρέχει.

Σχετική εικόνα

Ένα απόγευμα ,ένας νεαρός άντρας, που ήταν πολύ ερωτευμένος έκανε μια βόλτα κοντά στην περιοχή που ήταν το δέντρο.Κάποια στιγμή διέκρινε από μακριά μιαν όμορφη φιγούρα, και πιστεύοντας, ότι ήταν η αγαπημένη του άρχισε να τρέχει προς το μέρος της.

Σχετική εικόνα

Σε μιαν άλλη περίπτωση, μια μητέρα μαζί με το παιδί της, περπατούσαν κοντά στον δρόμο που ήταν το δέντρο.Το παιδί επηρεασμένο από τις τρομακτικές ιστορίες των παραμυθιών, νόμιζε ότι είδε ένα φάντασμα κι άρχισε να κλαίει από τον φόβο του.Ωστόσο, το δέντρο ήταν πάντα αυτό που είναι,δεν είχε αλλάξει στο παραμικρο.

 

Ο κόσμος γύρω μας ,είναι απλά η αντανάκλαση του εαυτού μας εάν στη ψυχη μας φωλιαζουν¨λαιστρυγονες¨αυτους θα βλεπουμε, όταν φοβομαστε αυτους θα προβαλλει παντα η ψυχη μας μπρος μας.

σ.σ. οι λαιστρυγονες..ηταν ανθρωποφάγοι γίγαντες που, υπό τον βασιλέα τους Αντιφάτηκατέστρεψαν με πέτρες όλα τα πλοία του στόλου του Οδυσσέα, εκτός από ένα (αυτό του ίδιου του Οδυσσέα), που προσορμίστηκαν στο λιμανι τους.

Σχετική εικόνα

ΛΙΓΑ ΛΕΠΤΑ..ΖΩΗΣ.

 

 Αποτέλεσμα εικόνας για κοσμασερ εικονες

 

 

Σχετική εικόνα

¨Στέφανε, συνεχίζεις μαλάξεις, ξεκινάω αδρεναλίνη.¨

Κάποιος Στέφανος, πιθανον γιατρός, σύμφωνα με τις εντολές που έπαιρνε και έδινε, ήταν σίγουρα μέρος της ομάδας διάσωσης, εκείνο το παγωμένο βράδυ του Δεκέμβρη.Ο Οδυσσέας είχε αφήσει αρκετό καιρό όπως φαίνεται την Ιθάκη, και ξεκινήσει το ταξίδι του προς τη χώρα των Κιμμερίων. Αφού περπάτησε ένα μακρύ, μακρύ και σκοτεινό τούνελ με οδηγό έναν άνδρα που κρατούσε στα χέρια του μια λάμπα θυέλλης έφτασε στην άλλη άκρη του. Εκεί τον περίμενε το καράβι με όλους τους συντρόφους του.  

 

Αποτέλεσμα εικόνας για κάποιες ψυχές, ψυχές νεκρών,

 

Οι κωπηλάτες ήσαν έτοιμοι στις θέσεις τους. Με το που μπήκε ο Οδυσσέας άρχισαν να κωπηλατούν δυνατά με προορισμό την άκρη  του Ωκεανού. Έφτανε πια το καράβι στο τέλος του ωκεανού με τις βαθιές ροές, κει όπου η χώρα των Κιμμερίων βρίσκεται με σύννεφα, μαυρίλα και καταχνιά σκεπασμένη. Ποτέ το φως του ήλιου δεν τους βλέπει με τις λαμπρές ακτίνες του, νύχτα βαριά και παγερή κρέμεται πάνω τους, σ’ αυτούς τους δύστυχους θνητούς.

 

 

 

 Σχετική εικόνα

 

Αλλ’ επί νύξ ολόη τέταται βροτοίσοι.

Στα μέρη εκείνα άραξε το πλοίο στην άμμο και κατέβηκε ο Οδυσσέας μαζί με τα πρόβατα. Τραβώντας το κοφτερό σπαθί του ανοίγει φαρδύ και πλατύ λάκκο κι έχυνε γύρω από τα χείλη του λάκκου σπονδές στους νεκρούς. Πρώτα μέλι με γάλα, μετά γλυκό κρασί, τρίτο νεράκι και πάνω εκεί πασπάλισε ακόμη λευκό κριθάλευρο. Και αφού με τάματα και παρακάλια το πλήθος των νεκρών λιτάνευσε έπιασε τα πρόβατα και τα έσφαξε ένα-ένα, μέσα στο λάκκο έκοψε το λαιμό τους και το αίμα έτρεχε μαύρο, κατάμαυρο. Κι ευθύς μαζεύτηκαν απ’ τα σκοτάδια του κάτω κόσμου ψυχές νεκρών που ο θάνατος τους βρήκε, κορίτσια, αγόρια, παλικάρια, γυναίκες με λαβωμένη την καρδιά από το προώρο πένθος, άντρες που χάθηκαν στον πόλεμο στο χέρι τους κρατώντας ματοβαμμένα όπλα.

Ρέε δ΄αίμα κελαινεφές, εμέ δε χλωρόν δέος ήρει.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για κάποιες ψυχές, ψυχές νεκρών,

Έψαξε και αυτός να αναγνωρίσει κάποιες ψυχές, ψυχές νεκρών, φαντάσματα που ερχόντουσαν να πιούν το μαύρο αίμα για να μπορέσουν να μιλήσουν στον Οδυσσέα και ν΄ανοίξουν τις καρδιές του και να πουν τους πόνους τους.Πρώτα είδε να’ρχεται κοντά η ψυχή του Στέφανου του αυτόχειρα, σαν την ψυχή του Ελπήνωρα του ηδονικού, άκλαυτο και άταφο το σώμα του είχε μείνει. Δάκρυσε τότε πολύ και τον συμπόνεσε βαθειά η καρδιά του. Αμέσως του μίλησε χωρίς δεύτερη κουβέντα: «Στέφανε, καλέ μου φίλε, πώς έφτασες εδώ, κάτω στο ζοφερό σκοτάδι;» Βογκώντας στα λόγια μου εκείνος αποκρίθηκε: «Πολυμήχανε Οδυσσέα μ’ έφαγε η κακή μου τύχη, οι δαίμονες και το άμετρο κρασί. 

 

Σχετική εικόνα

 

Στης Κίρκης το παλάτι πλάγιασα, στον ύπνο βυθισμένος πάνω στο δώμα και ο νούς μου σκοτισμένος δεν μ΄άφησε να κατέβω την ίδια σκάλα την ψηλή που ανέβηκα. Γκρεμοτσακίστηκα με το κεφάλι από τη στέγη. Έτσι συντρίφτηκαν οι αστράγαλοι στο σβέρκο μου. Και έμεινα εκεί ανάπηρος και ανήμπορος. Κανείς από σας δεν γύρισε πίσω να με σώσει, κανείς δεν γύρισε έστω και το βλέμμα του σε μένα. Χωρίς λύπηση φύγατε όλοι σας και μόνος έμεινα πίσω. Και άλλο δεν είχαν να κάνω από το να τελειώσω τη ζωή μου με το δηλητήριο που είχα πάντα πάνω μου για την περίπτωση να πιαστώ στον πόλεμο αιχμάλωτος.

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΟΣΜΑΣΕΡ ΕΙΚΟΝΕΣ

 

 

Όμως περισσότερο εσένα από κείνους που λείπουν σε θυμάμαι γλυκά για την παρέα, τα τραγούδια, τους χορούς μας. Απ΄όλους εσένα μόνο φίλο δικό μου μπορώ να ονοματίσω. Και τούτο μόνο θέλω, όταν πιάσετε πάλι τα κουπιά του γοργοτάξιδου καραβιού σας  και πίσω στο κόσμο των ζωντανών-εκεί που ανήκετε- βρεθείτε, τα νέα  να πας πίσω στα παιδιά μου και να τους πείς οτι κλαίω και οδύρομαι για το κακό που με βρήκε αλλά προσεύχομαι πάντα καλά να είναι εκείνα Και οι προσευχές των νεκρών βοηθούν πάντα τους ζωντανούς. Και σένα θα βοηθήσω Οδυσσέα να είναι ακυμάτιστο το ταξίδι του γυρισμού σου». Και όπως το χέρι άπλωσε ο Οδυσσέας να αγκαλιάσει το φάντασμα του Στέφανου, ξεγελάστηκε σα να’ταν ο Στέφανος ζωντανός, πανύψηλος και καρδαμωμένος όπως ήταν με την κάτασπρη ιατρική του μπλούζα και το ρόζ πουκάμισο. 

 

Σχετική εικόνα

 

Δεν μπόρεσε να τον αγγίξει, χάθηκε με μιας σαν ατμός.Ο Οδυσσέας σκούπισε με τα ματοβαμμένα χέρια του τα δάκρυα του. Αίμα και νερό ανακατεύτηκαν. Και έβλεπε τις μυριάδες τις ψυχές των νεκρών διψασμένες προς το αίμα να έρχονται. Αίμα να πιούν και δύναμη να πάρουν για να μιλήσουν με φωνές ζωντανών έστω και για λίγο. Και είδε να έρχονται προς το μέρος του η ψυχή του Ορφέα του γιατρού με τη λύρα που ημέρευε ανθρώπους και ζώα με τη μουσική του.

Σχετική εικόνα

Στο πλάι του ανέβαινε και η νεκρή Ευριδίκη, από τις πιο ευτυχισμένες όψεις νεκρού που φάνηκε ανάμεσα στο πλήθος, αφού έστω και ως φάντασμα κρατάει με το χέρι της σφιχτά το χέρι του Ορφέα βέβαιη ότι δεν πρόκειται να της ξαναφύγει στον πάνω κόσμο. Και άλλες ψυχές νεκρών γιατρών ξεχώρισε ανάμεσα σε μυριάδες οπτασίες όπως του Ιπποκράτη, του Ασκληπιού, του Γαληνού, του Παράκελσου, του Hodgin, του Frank Starling, του Παστέρ, του Alan Yates, του Κρίστιαν Μπάρναρντ. Τους ρώτησε όλους, έναν έναν, γιατί έτσι στιβάζονται και σπρώχνονται να πιουν από το μαύρο αίμα και να αγγίξουν έστω και για μια στιγμή τον κόσμο των ζωντανών αφού τόσο δοξασμένοι και οι-περισσότεροι-πλήρεις ημερών έκλεισαν τον κύκλο της ζωής. Όλοι απάντησαν ότι  λίγα λεπτά ζωής  θα αντάλλαζαν ακόμη και με το πιο άσημο και ελάχιστο ζωντανό πλάσμα πάνω στη γη.

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΟΣΜΑΣΕΡ ΕΙΚΟΝΕΣ

 

 

Με τρόμο είδε ο πολυμήχανος Οδυσσέας να ανεβαίνουν και οι ψυχές  ανθρώπων που είχε προσπαθήσει ο ίδιος να θεραπεύσει και δεν κατάφεραν να ζήσουν, είχαν πεθάνει στα χέρια του ή από τα χέρια του.Ανώνυμοι και επώνυμοι ο κυρ Αντρέας από τη Ζάκυνθο με τη βαρειά στένωση της αορτής και το εγκεφαλικό επεισόδιο μετά το χειρουργείο, ο νεαρός Κωνσταντίνος με τη μυοκαρδίτιδα που πέθανε γιατί περίμενε πολύ καιρό για μόσχευμα που δεν ήρθε ποτέ, ο καθηγητής των μαθηματικών που πέθανε από αιμορραγία, ο Νικόδημος ο πενηνταπεντάρης με το διαχωριστικό ανεύρυσμα της αορτής που δεν είχε χρήματα να πληρώσει την αναβάθμιση και πέθανε  περιμένοντας το χειρουργείο και άλλοι πολλοί.

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΟΣΜΑΣΕΡ ΕΙΚΟΝΕΣ

 

 

Κανένας από αυτούς δεν του κρατούσε κακία για όσα έγιναν.

Ο Οδυσσέας δάκρυσε πικρά και πάλι και τους φώναξε δυνατά συγγνώμη, να το ακούσουν καλά, ότι αυτός είχε πραγματικά προσπαθήσει αλλά είναι γιατρός και όχι θεός.Βουτηγμένος στα δάκρυα του ο Οδυσσέας βλέπει θαμπά να έρχεται προς το μέρος του η γιαγιά του, η αγαπημένη μάννα της μάννας του.Της έδωσε να πιεί το μαύρο αίμα αχόρταγα από μια μεγάλη κούπα για να μπορέσει να του μιλήσει, τρείς φορές όρμησε πάνω της προσπαθώντας να την σφίξει πάνω του και τρείς φορές μέσα από τα χέρια του σαν τη σκιά, σαν το όνειρο του πέταξε. Και κάθε φορά και πιό πολύ έσφαζε ο πόνος την καρδιά του ώσπου της μίλησε φωνάζοντας με λόγια που πετούσαν σαν πουλιά: «Μάννα της Μάννας μου αγαπημένη που με μεγάλωνες και πιο πολύ από τη μάννα μου με αγαπούσες, πως δεν στέκεις εδώ να σε ακουμπήσω που τόσο πολύ λαχταρώ;

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για κοσμασερ εικονες

 

 

Αυτή η θεά του κάτω κόσμου η Περσεφόνη με βασανίζει και μου στέλνει μόνο το όραμα σου, την σκιά σου και δεν μπορώ να σε σφιχταγκαλιάσω, να σε χαιδέψω, να σε φιλήσω.Γιατι γλυκειά μου γιαγιούλα να  σε χάνω σαν οπτασία;» Και του απάντησε η γιαγιούλα:« Οδυσσέα καμάρι και λεβέντη μου, ψηλό μου κυπαρίσσι, βασιλικέ, κλωνάρι μου, έγω για σένα και τη φαμίλια σου προσεύχομαι  μέσα από τα σκοτάδια της χώρας αυτής του Πλούτωνα. Αυτή είναι καμάρι μου η μοίρα των θνητών, όταν κάποιος πεθαίνει δεν συγκρατούνε πιά τα νεύρα του τις σάρκες και τα κόκκαλα του. Όλα τους τα δαμάζει το μένος της πυράς που λαμπαδιάζει, αφού η ζωή του φύγει και αφήσει τα λευκά του κόκκαλα, μόνο η ψυχή πέταξε, σαν όνειρο και φτερουγίζει.

 

 

Σχετική εικόνα

 

Ού γαρ έτι σάρκας τε και οστέα ίνες έχουσιν,Άλλα τα μεν τε πυρός κρατερόν μένος αιθομένοιοδαμνά, επεί κε πρώτα λίπη λευκ’ οστέα θυμός,Ψυχή δ’ ηυτ’ όνειρος αποπταμένη πεπόπηται.Αλλά φόωσδε τάχιστα λιλαίεο, ταύτα δε πάνταΊσθ’ ίνα και μετόπισθε τεη είπησθα γυναικί. (συνεχίζει η γιαγιά του Οδυσσέα) Εσύ όμως πολυμήχανο εγγόνι μου, θα ζήσεις και θα χαρείς την επιστροφή σου στον πάνω κόσμο. 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για πρωτομαρτυς στεφανος

Με τις ευχές μου στη φαμίλια σου. Θα σε βοηθήσει ο αγαπημένος μας Στέφανος να βρείς το δρόμο προς το καράβι.Και ο Στέφανος με την ιατρική μπλούζα, ο αγαπημένος των θεών του κάτω κόσμου, ο άκλαυτος και αδικοχαμένος Στέφανος, πιάνει τον Οδυσσέα από το χέρι και μέσα στα σκοτεινά  ανεβαίνοντας ανάποδα τις Δίνες του Ωκεανού, τον βοηθάει να κολυμπήσει γρήγορα πρός το καράβι. Οι κωπηλάτες με τα κουπιά χτυπούσαν σίγουρα και δυνατά τα αφρισμένα κύματα και σύντομα το καράβι βγήκε σε μια παγωμένη ακτή, έμοιαζε σαν τοπίο της Αρκτικής. Απόλυτος πάγος και χιόνι, μόνο χιόνι, ασπρίλα απέραντη που έφερνε αμέσως δάκρυα στα μάτια.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΟΣΜΑΣΕΡ ΕΙΚΟΝΕΣ

 

 Ο Οδυσσέας μόνος του βάδισε πολλά χιλιόμετρα ασθμαίνοντας και βυθίζοντας βαθειά σε κάθε του βήμα τα γυμνά πόδια του στο άθεο χιόνι. Έφτασε μετά από μεγάλη πορεία σε ένα όμορφο και ολοχιόνιστο ξύλινο σπίτι με κήπο. Στην αυλή υπήρχε στολισμένο ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο με δεκάδες διαφορετικές μπάλες και πολύχρωμα φωτάκια. Μπροστά από το δέντρο ήταν ένας χιονάνθρωπος με ροζ σκούφο ολόιδιος ο Στέφανος, ο ηδονικός  Ελπήνωρ που τον οδήγησε χέρι χέρι πίσω στο καράβι και τον πάνω κόσμο. Δακρυσμένος τον σφιχταγκάλιασε για πολύ ώρα, τόση πολλή ώρα που ο χιονάνθρωπος άρχισε να λιώνει μέχρι που έγινε μιά μικρή άμορφη μάζα από χιόνι, μιά χιονόμπαλα. Δίπλα της είχε πέσει ο ρόζ σκούφος. Ο Οδυσσέας χαμογέλασε όταν είδε ότι στην είσοδο του σπιτιού είχαν σταθεί ανυπόμονοι να τον αγκαλιάσουν η γυναίκα του η Μυρτούλα και τα δυό τους παιδιά. Έτρεξε χωρίς άλλο και τους βούτηξε στην αγκαλιά του μέσα σε λυγμούς.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΧΟΥΜΕ ΣΦΥΞΕΙς

 

«Παιδιά, έχουμε πάλι σφύξεις ,δόξα τω θεώ, και φυσιολογικό ρυθμό, πιάνω πολύ καλές και δυνατές σφύξεις». « Οδυσσέα μ’ ακούς;» «Ναι σας ακούω καλά, είμαι εντάξει, ένοιωσα να ζαλίζομαι, έχασα τον κόσμο, έκανα ανακοπή, έτσι δεν είναι βρέ παιδιά;» « Οδυσσέα, έχεις πάθει έμφραγμα, έκανες κοιλιακή μαρμαρυγή, θα ανεβούμε άμεσα στο αιμοδυναμικό εργαστήριο για παρέμβαση, όλα θα πάνε καλά Τώρα ξέχασε ότι είσαι γιατρός, είσαι πιά ένας κοινός θνητός» 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΧΟΥΜΕ ΣΦΥΞΕΙς

Αυτά τα λίγα είπε ο Σεβαστιανός, ο εφημερεύων καρδιολόγος, που ήταν επικεφαλής της ομάδας ανάνηψης η οποία και έσωσε τον συνάδελφο του, τον Οδυσσέα τον καρδιοχειρουργο Σεβαστιανέ, που είναι ο Στέφανος που μ’εφερε στα επείγοντα και ήταν μαζί σας στην ομάδα ανάνηψης;» «Οδυσσέα», είπε ο Σεβαστιανός, «μάλλον είσαι ακόμη σε σύγχυση λόγω της ανακοπής.Δεν υπήρχε κανένας γιατρός Στέφανος, ούτε άλλος Στέφανος σήμερα. Η μόνη βέβαια σύμπτωση με αυτά που λες είναι ότι σήμερα, είναι η γιορτή του Αγίου Στεφάνου, 27 Δεκέμβρη.

 

Σχετική εικόνα

 

Αθανάσιος Δρίτσας Καρδιολόγος, Αναπληρωτής Διευθυντής, Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικο κέντρο.

 

Αρέσει σε %d bloggers: