RSS Feed

Daily Archives: 16 Οκτωβρίου, 2019

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΗΝ…ΑΝΤΑ..

Αποτέλεσμα εικόνας για πεθαίνουν παιδιά απο καρκίνο

 

 

Ενα ζεστό απόγευμα του Οκτώβρη, ¨έφυγε¨ η μικρή Αντα, μόλις 8 ετών.Ενας άγγελος,που ποτέ δεν παραπονέθηκε,για τους πόνους,ούτε όταν η χημειο-θεραπεία της πήρε βαναυσα τα όμορφα μαλλιά .¨Θα βγούν ξανθά τώρα;¨ρωτούσε τη μητέρα της,που,πνίγοντας τα δάκρυα,την βεβαίωνε πώς ναί κατάξανθά κρύβοντάς την στην αγκαλιά της.Και το παράδοξο, ό ν τ ω ς  βγήκαν κατάξανθα μαλλάκια,κι έτσι μ αυτά ¨κοιμήθηκε¨ τον προσωρινό της ύπνο η Αντούλα.

Είναι άδικο να πεθαίνουν παιδιά απο καρκίνο Στέκεσαι αποσβολωμένος μπροστά στον ασίγητο πόνο.Προσπαθείς να εξηγήσεις τα ανεξήγητα.Η επιστήμη εδώ σωπαίνει, δεν έχει λόγο.Κι η μάνα με το απλανές βλέμμα να θέλει σε λίγα λεπτα να ρουφήξει όλη την εικόνα του παιδιού της που δεν χάρηκε στα ελάχιστα χρόνια, και τί χρόνια, που έζησε μαζί του και τώρα η ιδια το παραδίνει στο χωμα.

¨Ας ζούσε, κι ας μπαινοβγαίναμε στο νοσοκομείο.¨

Ομως κάπως διαφορετικά κρινει αυτά τα πράγματα Εκείνος που ετάζει νεφρούς και καρδίας.

Οχι,δεν πήγε στο¨χώμα¨η Αντα μου.Μόνο το βασανισμένο σωματάκι της γύρισε εκεί απ όπου προήλθε ψέλιζε η μάνα.

¨Ποιός ξέρει γιατί ο Θεός πήρε την Αντα μας,¨ ψιθύριζε ο μεγαλύτερος αδελφός της, μόλις 11 χρόνων,κοιτάζοντας το μικρό λευκό φέρετρο, σκεπασμένο απο λευκά λουλούδια 

 

 

Δεν υπήρξαν υστερισμοί .Μόνον ένας βουβός,υγρός,βαθύς πόνος όλων.

Τα κοιμητήρια αυτές τις ώρες,όταν υποδέχονται για τον προσωρινό ¨ύπνο¨ που κακώς τον ονομάζουν αιώνιο,λές και αναγνωρίζουν την αδικία, γι αυτό κι αυτά μειώνουν τους ρυθμούς τους 

Δεν ακούς φωνές, μόνο ψιθυρίσματα.

Ο αποχαιρετισμός βαρύς, να σου λύνει τα μέλη.

Οι γονείς με δάκρυα βουβής απόγνωσης, συγκρατούν ένα μεγάλο γιατί.

Κανεις δεν μπορει να απαντησει.

Μονον Εκεινος κατ ευθειαν στην καρδια του πιστου, με φως, πολυ φως αφατης παρηγοριας

Χριστος Ανεστη, μικρη μας Αντουλα.

 

Αρέσει σε %d bloggers: