RSS Feed

ΟΚΤΩ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΑ ΦΩΤΕΙΝΗ..

 

«Αρεστή γαρ ην Κυρίω η ψυχή αυτής» (Σοφ. Σολ. δ , 14)

Η μακαριστή Γερόντισσα Φωτεινή,
Καθηγουμένη της Ιεράς Μονής Γενεθλίου της Θεοτόκου
(Πελαγίας), κατά κόσμον Ντέμου Χαρούλα,
γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου του σωτηρίου έτους 1954,
ημέρα Κυριακή στο ορεινό χωριό Καστανέα Κονίτσης…
Κοιμηθηκε εν Κυριω στις 10 Δεκεμβριου 2007..
Ήταν αγαπητή σε όλους.
Η μητέρα της, την πρωτοείδε ως μοναχή,
μετά από την κουρά της …
Τοτε απεκάλυψε στις μοναχές το όνειρο
που είχε δη όταν ήταν έγκυος σ’ αυτήν
στον 8ο μήνα.

«Είδα μια εικόνα της Παναγίας με το καντήλι
να βγαίνη από τον Ναό του Αγίου Δημητρίου
και να κατευθύνεται προς τον Ναό της Παναγίας απέναντι.
Όταν πήγα να την πιάσω στα χέρια μου..
αυτή έφευγε και πήγε και στάθηκε στο τέμπλο της εκκλησίας.
Άκουσα τότε μια φωνή:
«Δεν είναι για σένα»».
Βλέποντάς την μοναχή με σιγουριά πλέον
εξηγούσε πως το όνειρο που είχε δη,
φανέρωνε την αφιέρωση της θυγατέρας της στον Θεό
και ιδιαίτερα στην Ιερά Μονή της Παναγίας.

Εκτιμούσε πολύ τους γονείς της.
Δεν είχε ποτέ αίσθημα κατωτερότητας
η κάποιο κόμπλεξ επειδή καταγόταν από φτωχική οικογένεια.
Το αντίθετο μάλιστα συνέβαινε.
Καυχόταν για την καταγωγή και τους γονείς που είχε.
Τους θαύμαζε για την υπομονή τους
στις δυσκολίες της ζωής και τους τιμούσε ιδιαίτερα.

Με πολλή συγκίνηση μιλούσε για τους λίγους κατοίκους
που απέμειναν στο χωριό και για τους δικούς της
λέγοντας
«οι εν σκότει και σκια θανάτου καθήμενοι».

Αν και σπούδασε με πολλές στερήσεις,
ποτέ δεν παραπονέθηκε γι’ αυτό.
Ήταν πάντα ολιγαρκής σε όλες τις προσωπικές της ανάγκες.
Δεν φοβόταν την στέρηση αγαθών και
δεν επιζητούσε τίποτε εκτός από τα απαραίτητα.
Το μόνο που την ενδιέφερε ήταν η προσφορά
της αγάπης προς όλους, μικρούς και μεγάλους.
Ήταν πάντα πρόθυμη να βοηθήση.

Ως φοιτήτρια στην Θεολογική Σχολή,
αλλά και ως εκπαιδευτικός μετέπειτα,
βοήθησε πολλά νέα παιδιά με τον λόγο της,
τον ενθουσιασμό της και το παράδειγμά της.
Είχε πολλές φίλες και συνδεόταν προσωπικά
με την κάθε μια ξεχωριστά.
Διατηρούσε επικοινωνία με τους Καθηγητές της
από το Πανεπιστήμιο, το Γυμνάσιο και
το Δημοτικό Σχολείο, με τους Κατηχητές
και τις Κατηχήτριές της και με πολλούς μαθητές της.

Πολλοί από αυτούς την επισκέπτονταν στο Μοναστήρι
και εξέφραζαν με ποικίλους τρόπους την αγάπη τους
και την χαρά τους όταν την έβλεπαν.
Πραγματικά, η Γερόντισσα Φωτεινή
δεν τα πήγαινε καλά με τον.. καθωσπρεπισμό
και την ψεύτικη ευγένεια.
Δεν μπορούσε ποτέ να κολακέψη άνθρωπο.
Ήταν πάντα αληθινή. Έλεγε:
Δεν μπορώ να αγαπώ έναν άνθρωπο και να ξέρω
ότι ζη στην αμαρτία. Δεν το αντέχω.
Θα κάνω τα αδύνατα δυνατά.
«Να αγαπήσουμε τον Χριστό.
Αυτός και εγώ. Κανείς άλλος μεταξύ μας».

«Για δύο λόγους ήθελα να γίνω μοναχή:
για να ζω πιο πολύ με τον Θεό
και για τους ανθρώπους που αγαπώ.
Δεν θα μπορούσα αλλιώς να τους βοηθήσω
παρά μόνο με την προσευχή».

Σε αγαπητό της πρόσωπο έλεγε:
«Δεν θέλω να φοβάσαι όταν θα πεθάνης» η
«Πρόσεχε πως ζης.
Δεν μπορώ να το διανοηθώ ότι εσύ δεν θα σωθής».
Στους «αντιδραστικούς» με την Εκκλησία έλεγε
την χαρακτηριστική φράση:
«Αυτόν θα τον «εκδικηθώ» με την αγάπη».

Και πράγματι αυτή η «εκδίκηση» πάντα
είχε θετικό αποτέλεσμα.
Οποιος ήταν τυχερός από την γνωριμία της
έμπαινε στην καρδιά της για πάντα,
μέχρι και την αιωνιότητα, όπως έλεγε.

 

ς

Ως Ηγουμένη της Ιεράς Μονής, (1987-2007),
σεβόταν υπερβολικά τους θεσμούς.
Εκτιμούσε βαθύτατα τον οικείο Ποιμενάρχη,
τον Μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας κ. Ιερώνυμο.
( τον τωρινο αρχιεπισκοπο)
Ήθελε το Μοναστήρι να δέχεται
με χαρά όλους τους προσκυνητές.
Ακούραστη πάντα άκουγε τα προβλήματά τους
και συμμετείχε στον πόνο τους.

Τα τελευταία χρόνια επισκέπτονταν το Μοναστήρι
πολλοί προσκυνητές με λεωφορεία
είτε από Ενορίες με ιερείς, είτε από τουριστικά Γραφεία.
Όσο απασχολημένη και αν ήταν θα κατέβαινε
στο αρχονταρίκι για να χαιρετήση
και να απευθύνη λόγο που ανέπαυε και
παρηγορούσε τους προσκυνητές.

Σεβόταν την κάθε μοναχή και την θεωρούσε
πρόσωπο και εικόνα του Θεού. Έλεγε:
«Η κάθε μια από τις αδελφές ξέρει
γιατί έγινε μοναχή και τι ζητάει».
Συχνά τόνιζε πως «σημασία έχει
με ποιά κίνητρα κάνω κάτι και με τι λογισμό».
Έλεγε ότι:
«Η αγάπη στον Θεό δεν είναι αληθινή,
όταν δεν συνδέεται με την αγάπη στον αδελφό».
Δεν μπορούσε να δεχθή την περιφρόνηση στον αδελφό.
«Τι να τα κάνω εγώ τα χαρίσματα,
όταν δεν σεβόμαστε τον αδελφό,
«τον κρυπτό της καρδίας άνθρωπο,
ο εστιν ενώπιον του Θεού πολυτελές».
«Καλό και το διακόνημα, αλλά όσο τέλεια
και να το κάνω δεν φτάνει.
Τι γίνεται με την μετάνοια,
την προσευχή, την αυτομεμψία;».

«Εμείς οι Μοναχές πρέπει να ζούμε αγκαλιά
με τον Σταυρό αφού Τον αγαπούμε.
Ευτυχώς υπάρχει η αιωνιότητα.
Αλλιώς θα είμασταν πεθαμένοι.
Όλα εδώ στην γη είναι ατμός».
«Να μάθουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας.
Τι λόγο θα δώσουμε στον Θεό!
Να έχουμε το μέλι και να μη το δοκιμάζουμε,
τι κρίμα, ενώ είμαστε πλούσιες,
να πεθάνουμε φτωχές «γύφτες»,
να μη προλάβουμε να ζήσουμε αυτό
που ερωτευθήκαμε!
Διαβάσαμε, ακούσαμε, και είδαμε τόσα πολλά!
Θα είμαστε αναπολόγητες «εν τη ημέρα τη φοβερά»

Στενοχωριόταν τον τελευταίο καιρό που έβλεπε
τις μοναχές να την φροντίζουν ιδιαίτερα,
λόγω της ασθενείας της,
και με δάκρυα στα μάτια έλεγε:
«Συγχωρέστε με που σας κουράζω.
Μ’ εχετε βασίλισσα!»

Αγαπούσε πολύ τις Ακολουθίες στον Ναό.
Έλεγε ότι μας αξίωσε ο Θεός να βρισκόμαστε
σε πλεονεκτική θέση.
Ενώ ο κόσμος βγαίνει πρωΐ-πρωΐ για τις δουλειές του,
εμείς υμνούμε και δοξάζουμε τον Θεό!
Της άρεσε να διαβάζη το Ψαλτήρι.
Πολλές φορές, αν διέκρινε ότι κάποια αδελφή
ήταν κουρασμένη την ώρα της Ακολουθίας,
ζητούσε να διαβάση το Ψαλτήρι για να την ξεκουράση.
Διάβαζε και έψαλλε με όλη την δύναμη της ψυχής
της και με τον τρόπο αυτό παρακινούσε και εμάς.

Είχε μεγάλη αδυναμία στο βιβλίο της Παρακλητικής
και παρακολουθούσε ιδιαίτερα τους Κανόνες
και το Μηναίο, μάλιστα όταν έβλεπε να γράφη
«Ιωάννου Μοναχού» ήταν αδύνατο να κρύψη
τον ενθουσιασμό της, γιατί αγαπούσε πολύ
τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό.

Ο Αναστάσιμος όρθρος της Κυριακής
με τους Αναβαθμούς, τα Εξαποστειλάρια,
τα Εωθινά και στην συνέχεια η θεία Λειτουργία
της Κυριακής ήταν γι’ αυτήν ένα πανηγύρι.

Όσον αφορά το θέμα της ασθενείας της,
μετά την μαγνητική είπε:
«Δεν είναι τυχαία αυτή η ασθένεια.
Ο Θεός την επέτρεψε.
Έχει τους λόγους Του.
Προσευχηθείτε να την αντιμετωπίσω σωστά.
Ταλαιπωρώ τόσους ανθρώπους.
Τόσοι ενδιαφέρονται και προσεύχονται για μένα!

Σαν μοναχές, όπου και αν πάμε,
όλοι μας σέβονται και μας εξυπηρετούν.
Πόσο ταλαιπωρείται όμως ο κόσμος!».

Αντιμετώπισε την ασθένεια με πίστη στον Θεό
και δοξολογία.Ο θάνατός της ήταν μία ¨κοίμηση¨.
Είχε πλήρη συναίσθηση μέχρι την τελευταία στιγμή.
Έφυγε προσευχομένη εν μέσω προσευχομένων αδελφών
και με την ευχή του Πνευματικού της Πατέρα,
την στιγμή που στο Μοναστήρι της
προσεύχονταν θερμά όλες οι αδελφές.

Παρακαλούμε τον Κύριο,
Τον έχοντα ζωής και θανάτου την εξουσία,
να την συναριθμήση
«εν τη Εκκλησία των πρωτοτόκων» και
«εν ταις λαμπρότησι των Αγίων».
Να της χαρίση την ανώδυνη και ατελεύτητη ζωή
όπου λάμπει το φαιδρό και ανέσπερο Φως.

Αιωνια σου η μνημη, αξιομακαριστη, αδελφη μας..

About kosmaser

Η ασθένεια είναι ο..κανόνας ! Η υγεία η εξαίρεση ! Η θεραπεία άθλος..και η ίαση ο τελικός μας σκοπός..

One response »

  1. Αιωνία της η μνήμη!!Εσαεί ευγνώμονες..!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: