RSS Feed

επί δε τω ρήματί σου χαλάσω το δίκτυον.

«Και αποκριθείς ο Σίμων είπεν αυτώ..
επιστάτα, δι’ όλης της νυκτός κοπιάσαντες
ουδέν ελάβομεν.. επί δε τω ρήματί σου χαλάσω
το δίκτυον. και τούτο ποιήσαντες συνέκλεισαν
πλήθος ιχθύων πολύ.. διερρήγνυτο δε το δίκτυον αυτών.
και κατένευσαν τοις μετόχοις τοις εν τω ετέρω πλοίω
του ελθόντας συλλαβέσθαι αυτοίς..
και ήλθον και έπλησαν αμφότερα τα πλοία,
ώστε βυθίζεσθαι αυτά» (Λουκ. ε 5-7).

Ο Σίμων δεν ήξερε ακόμα ποιός ήταν ο Χριστός.
Τον ονόμασε επιστάτη, δηλαδή Κύριο, του έδειξε σεβασμό δηλαδή,
όπως έκαναν και πολλοί άλλοι.
Βρισκόταν μακριά όμως από του να πιστέψει το Χριστό
ως Υιό του Θεού και Κύριο.
Στην αρχή παραπονέθηκε πως είχαν κοπιάσει όλη νύχτα
και δεν έπιασαν ούτε ένα ψάρι, επειδή σεβόταν το Χριστό
όμως ως καλό και σοφό δάσκαλο,
ήθελε να τον υπακούσει και να ξαναρίξει τα δίχτυα.
Ο Θεός δεν ανταμείβει ποτέ τους κόπους
των ανθρώπων τόσο πολύ,
όσο ανταμείβει μιαν ¨υπάκουη¨ καρδιά.
Η ολοπρόθυμη υπακοή του Πέτρου, αποδείχτηκε
πολύ μεγάλη, από το γεγονός ότι έθεσε αμέσως
σε εφαρμογή τα λόγια του Χριστού,
μ’ όλο που πρέπει να ήταν κατάκοπος και άυπνος,
μούσκεμα και απογοητευμένος,
μετά από μια νύχτα άκαρπης προσπάθειας.
Γι’ αυτό και η υπακοή του ανταμείφθηκε αμέσως
από το έλεος του Χριστού και την υπακοή των.. ψαριών,
αφού Εκείνος που δημιούργησε τα ψάρια,
τους έδωσε εντολή με το πνεύμα Του να συγκεντρωθούν
και να γεμίσουν τα δίχτυα.
Τα ψάρια δεν έχουν φωνή.
Ο Κύριος όμως τους έδωσε εντολή με τη δική Του φωνή
να πάνε στα δίχτυα,
όπως με τη φωνή Του έδωσε εντολή στους ¨ανέμους¨
να σταματήσουν και στην ταραγμένη θάλασσα να γαληνέψει.
Τα ψάρια δεν άκουσαν τη φωνή του Κυρίου
για να συναχτούν μέσα στα δίχτυα.
Τά φερε εκεί η δύναμή Του.
Με το να μαζευτούν στα δίχτυα τόσο πολλά ψάρια,
ο Κύριος αντάμειψε πλούσια την ολονύκτια προσπάθεια των ψαράδων,
εξανέμισε τις ανησυχίες τους
και κάλυψε τις σωματικές ανάγκες τους.
Έτσι την ίδια μέρα πέτυχε και το δεύτερο στόχο Του.
Σαν είδε τόσο μεγάλο πλήθος από ψάρια,
που δεν είχε δει ποτέ ως τότε στη ζωή του ο Σίμων
κι ένας άλλος που ήταν μαζί του στη βάρκα,
έκανε σινιάλο στους συναδέλφους του να πλησιάσουν
με τη δική τους βάρκα.
Και δε γέμισε μόνο η βάρκα του Σίμωνα με ψάρια,
μα κι η βάρκα του Ιακώβου και του Ιωάννη.
Και γέμισαν τόσο πολύ, ώστε από το βάρος των ψαριών
κινδύνευαν να βουλιάξουν.

Κι ίσως να είχαν βουλιάξει, αν δεν ήταν κοντά τους ο Κύριος.
«Ιδών δε Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοις γόνασιν Ιησού λέγων
έξελθε απ’ εμού, ότι ανήρ αμαρτωλός ειμι, Κύριε.
θάμβος γαρ περιέσχεν αυτόν και πάντας τους συν αυτώ
επί τη άγρα των ιχθύων η συνέλαβον.
ομοίως δε και Ιάκωβον και Ιωάννην, υιούς Ζεβεδαίου,
οι ήσαν κοινωνοί τω Σίμωνι» (Λουκ. ε’ 8-10).
Γεμάτος δέος από το αναπάντεχο θέαμα,
ο Πέτρος έπεσε γονατιστός στα πόδια του Χριστού.
Ούτε για μια στιγμή δεν αμφέβαλε πως τέτοια
καλή ψαριά οφειλόταν στην παρουσία του Χριστού
στο πλοιάριο κι όχι στις δικές του προσπάθειες.

Το περιστατικό αυτό συγκλόνισε τον Σίμωνα
ως τα τρίσβαθα της ψυχής του, γι’ αυτό και
στη συνέχεια δεν ονόμασε πια τον Ιησού «επιστάτη»,
αλλά «Κύριο».

Κάθε άνθρωπος μπορεί να γίνει «επιστάτης»,
«αφεντικό», μα μόνο ένας Κύριος υπάρχει.
Όταν άκουγε το σοφό δάσκαλο να διδάσκει τα πλήθη
από το πλοίο που βρισκόταν κοντά στην ακτή, ο Σίμων
τον ονόμασε «Επιστάτη» ή «Διδάσκαλο».
Τώρα όμως που είδε το θαυμαστό αυτό έργο Του,
τον ομολόγησε «Κύριο».

Προσέξτε πόσο πιο δυνατά μιλάνε τα έργα από τα λόγια!
Αν πούμε ακόμα και τα γλυκύτερα λόγια,
οι άνθρωποι θα μας αποκαλέσουν διδάσκαλους των ανθρώπων.
Αν όμως τα λόγια μας τα υποστηρίζουμε με τα έργα μας,
τότε θα μας ονομάσουν ανθρώπους του Θεού.

Ίσως την ώρα που άκουγε ο Σίμων τα λόγια του Χριστού,
να σκεφτόταν μέσα του πόσο όμορφα και σοφά διδάσκει.
Ο καρδιογνώστης που τα έβλεπε όλ’ αυτά,
κάλεσε μετά το Σίμωνα στα βάθη, για να του αποδείξει
πως πραγματοποιεί όσα λέει.

Ας δώσουμε προσοχή στον τρόπο που μίλησε ο Σίμων στον Κύριο.
Αντί να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του και το θαυμασμό του
για ένα τόσο μεγάλο θαύμα,
εκείνος είπε: Έξελθε απ’ εμού.

Το ίδιο δε ζήτησαν οι κάτοικοι των Γαδάρων από το Χριστό
όταν θεράπευσε το δαιμονισμένο;

Το ίδιο ζήτησαν κι εκείνοι, μα δεν είχαν
το ίδιο κίνητρο με τον Πέτρο.

https://kosmasserafetinidis.wordpress.com/2015/07/05

Οι Γαδαρηνοί απομάκρυναν το Χριστό από τον τόπο τους
από πλεονεξία, επειδή οι δαίμονες που έβγαλε ο Χριστός
από το δαιμονισμένο οδήγησαν τους χοίρους στον πνιγμό.

Ο Πέτρος όμως συνέχισε: ότι ανήρ αμαρτωλός ειμι.
Ο λόγος που ζήτησε ο Πέτρος από τον Κύριο
να φύγει από κοντά του, ήταν η αίσθηση
της αμαρτωλότητας και της αναξιότητάς του.

Η αίσθηση αυτή της αμαρτωλότητας ενώπιον του Θεού
είναι μια πολύτιμη πέτρα για την ψυχή.
Ο Κύριος την εκτιμά περισσότερο απ’ όλους
τους τυπικούς ύμνους δοξολογίας κι ευχαριστίας.

Όταν ο άνθρωπος ψάλλει πολλούς τέτοιους ύμνους
στο Θεό χωρίς την αίσθηση της αμαρτωλότητάς του,
δεν ωφελείται καθόλου.

Η αίσθηση της αμαρτω¬λότητας οδηγεί στη μετάνοια,
η μετάνοια οδηγεί στο Χριστό..
κι ο Χριστός πραγματοποιεί την αναγέννηση.
Η αίσθηση της αμαρτωλότητας είναι
το ξεκίνημα στο δρόμο της σωτηρίας του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος που έχει περιπλανηθεί
πολύ σε παραπλανητικούς δρόμους,
δεν έχει τίποτα καλυτερο να κάνει
από το να βρει το σωστό δρόμο.
Κι όταν τον βρει, το μόνο που του απομένει είναι
να τον ακολουθήσει, χωρίς να κοιτάξει
προς τα δεξιά ή τ’ αριστερά του.

Τί ωφέλησε τον Φαρισαίο η προσευχή που έκανε στην εκκλησία,
όταν προσπαθώντας να εγκωμιάσει το Θεό,
εγκωμίαζε τον εαυτό του;

Δε δικαιώθηκε ενώπιον του Θεού,
όπως έκανε ο τελώνης που χτυπούσε το στήθος του κι έκραζε:

«Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ!» (Λουκ. ιη’ 13).

Αυτό ήταν το ξεκίνημα της μύησης του Πέτρου
στην πίστη του Χριστού.
Η ολοκλήρωση έγινε αργότερα, όταν πολλοί
από τους ακόλουθους του Χριστού άρχισαν ν’ απομακρύνονται
από το Χριστό, ενώ ο Πέτρος του είπε:

«Κύριε, προς τίνα απελευσόμεθα;
ρήματα ζωής αιωνίου έχεις» (Ιωάν. στ’ 68).

Τώρα όμως, στο ξεκίνημα, κατάπληκτος από τη δύναμη του Χριστού,
του λέει: Άπελθε απ’ εμού.

Ο Πέτρος δεν ήταν ο μοναδικός που καταλήφθηκε
από δέος.

Ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης, οι γιοί του Ζεβεδαίου,
καθώς κι όλοι οι άλλοι που ήταν μαζί τους,
βρίσκονταν στην ίδια κατάσταση.
Όλοι τους ξεκίνησαν με φόβο για τον Κύριο,
και τέλειωσαν με αγάπη για Εκείνον.
Όπως διαβάζουμε στις Παροιμίες,
«αρχή σοφίας, φόβος Κυρίου» (Παρ. α’ 7).

Στο φόβο που ένιωθε ο Πέτρος, καθώς γονάτιζε μπροστά Του,
ο εύσπλαχνος και πάνσοφος Κύριος απάντησε:

«μη φοβού από του νυν ανθρώπους έση ζωγρών» (Λουκ. ε’ 10).

Ο κόσμος αυτός είναι μια θάλασσα γεμάτη πάθη,
η Εκκλησία Μου είναι πλοίο και το Ευαγγέλιό μου δίχτυ,
όπου θ’ αλιεύσεις ανθρώπους.
Χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα.

Μαζί μου όμως θα έχετε τόσο καλές ψαριές,
που θα γεμίσουν τα δίχτυα σας.
Φτάνει να είστε υπάκουοι σε Μένα, όπως κάνατε και σήμερα.
Και τότε δε θα σας φοβίζει κανένα βάθος
και ποτέ δε θα γυρίσετε με άδεια χέρια από το ψάρεμα.

«Και καταγαγόντες τα πλοία επί την γην,
αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ» (Λουκ. ε’ 11).

Εγκατέλειψαν τα πλοιάρια.
Ας τα πάρουν άλλοι κι ας τα κάνουν ό,τι θέλουν.
Ο Πέτρος άφησε και το σπίτι του και τη γυναίκα του.
Ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης άφησαν το σπίτι και τον πατέρα τους.
Κι όλοι τους τον ακολούθησαν.
Για ποιό λόγο να στενοχωρηθούν;
Δεν είχαν αγωνιστεί όλη νύχτα άσκοπα;
Εκείνος που μπορεί να κάνει τα πάντα,
θα μπορούσε να θρέψει κι αυτούς και τις οικογένειές τους.


Χαιρετε.

(Απόσπασμα από το βιβλίο «ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ Β’ – ΟΜΙΛΙΕΣ Ε’
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς», Επιμέλεια – Μετάφραση: Πέτρος Μπότσης,

About kosmaser

Η ασθένεια είναι ο..κανόνας ! Η υγεία η εξαίρεση ! Η θεραπεία άθλος..και η ίαση ο τελικός μας σκοπός..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: