RSS Feed

Η Ζωη Του Ηταν Σαν Ενα Κερι Που Λυωνει..

Να λοιπον που παει τελειωσε κι αυτό με τις ¨εκλογες¨. Καποιοι μιλανε για ¨θριλερ¨, αγωνα σωμα με σωμα..
Ο,τι και ναναι, μ αφηνει αδιαφορο, σκεπτομουνα καθως απόμακρυνομουνα απ το εκλογικο Κεντρο, οπου ασκησα το¨καθηκον¨μου, σαν ελληνας πολίτης..
Καθως περνουσα μπροστα από μια, απ τις ελαχιστες πλεον μονοκατοικιες που απέμειναν, ή μαλλον που¨γλυτωσαν¨την καταστροφη ( εχει και τα καλα της η οικονομικη κριση)…μοσχοβόλησε λιβανι..
Ως φαινεται καποια παραδοσιακη κυρια ( μπορει και κυριος) θα λιβανισε για τον Εσπερινο…κι ευθυς ηρθε στο νου μου ένα υπέροχο κειμενο του Μητροπολιτη Ναυπακτου για τον κυρ-Αλεξανδρο..το βρηκα, γυριζοντας και σας το ¨ξεδιπλώνω¨, να μαλακωσει λιγο η ψυχη σας..πριν τα…¨αποτελεσματα¨Χαιρετε…

Τό κυριότερο γνώρισμα του Παπαδιαμάντη, είναι ότι όλη του η προσωπικότητα είναι ¨λιβανισμένη¨, κι αυτό το άρωμα του αγιορείτικου λιβανιού βγαίνει και προχέεται από την καρδιά του στο σώμα, στα δάκτυλα, στο μολύβι και ..στα γραπτά του…όπου συνεχώς έψαλε τα
«Τραγούδια του Θεού».
Η Μαρία της Ρηνούλας του ελεγε..
Αυτά δεν είναι τροπάρια, που ψέλνετε κύριε.
Αυτά είναι σάν γλυκά- γλυκά τραγουδάκια.
Αλλά και η Αγγελικουλα, του φίλου του Μπούκη,
του είπε: Εσύ μπαρμπ’ Αλέξανδρε, ψέλνεις τα τραγούδια του Θεού.
Η Αγγελικούλα, γράφει ο Παπαδιαμάντης,
με ήκουε να ψάλλω συνεχώς Τραγούδια του Θεού,
εις τον πενιχρόν νυκτερινόν ναΐσκον, όπου εσύχναζε τακτικά με την μητέρα της.
Η μικρή Αγγελικούλα, Ένδεκα Ετών ήταν άρρωστη βαρειά…Οταν τήν επισκέφθηκε ο Παπαδιαμάντης εκείνη ¨εψέλλισεν ασθενώς¨. Ά μπάρμπ’ Αλέξανδρε, Πότε θα μού πής πάλι Τα Θεια … Τραγουδια;
–Όποτε θέλεις, Κούλα μου.
–Νά μού τα πής. Μά θα τ’ ακούσω;
– Άμα προσέχης, θα τ’ ακούσης…
– Ώχ!
Έστέναξεν, έκλεισε τα όμματα, και δεν μού ωμίλησε πλέον. Τής έφεραν χρίσμα, έλαιον από την κανδήλαν.
Αυτή ανέλαβε προς στιγμήν τάς αισθήσεις της, κ’ εψιθύρισε:
–Μοσχοβολά η ψυχή μου. Λάδι, γαλήνη, ηρεμία.
Θά πλέψω καλά.
Μετά τον θάνατό της ο Παπαδιαμάντης έψαλε
τα τραγούδια του Θεού ..στην αγνή Αγγελικούλα.
Γράφει στο κείμενό του:
«Μετά τρείς ημέρας την προεπέμπομεν εις τον τάφον.
Οι επαγγελματικοί ιερείς κ’ οι ψάλται έψαλλον τα κατά συνθήκην, από την “Άμωμον οδόν” έως τον “Τελευταίον ασπασμόν”.
Μόνος ο παπα-Νικόλας απ’ τον Αι-Γιάννη του Αγρού, ο Ναξιώτης, εφαίνετο ότι έκανε χωριστήν ακολουθίαν, εμορμύριζε μέσα του, και τα όμματά του εφαίνοντο δακρυσμένα.
–Τί μουρμουρίζεις, παπά; του είπα, από το όπισθεν
του στασιδίου, όπου είχεν ακουμβήσει.
–Λεγω την Ακολουθιαν Των Νηπιων Μεσα Μου,
ειπεν ο παπα-Νικολας.
Εις αυτο το ακακον αρμοζει Η Κηδεια Των Νηπιων.
Τωόντι κ’ εγώ, με όλον τον πόνον και τα δάκρυά μου,
είχα αναλογισθή εκείνην την στιγμήν την ακολουθίαν
των Νηπίων.Καί ακουσίως έλεγα μέσα μου
τα τραγούδια του Θεού:
“Τών του κόσμου ηδέων αναρπασθέν άγευστον”
και“ως καθαρόν, Δέσποτα, στρουθίον προς καλιάς επουρανίους έσωσας” και
“του Αβραάμ, εν κόλποις, εν τόποις ανέσεως, ένθα το ύδωρ εστί το ζών,

τάξαι σε Χριστός ο δι’ ημάς νηπιάσας” και“οίς αριθμοίς το πλάσμα σου,

νήπιον φοιτήσαν τανύν προς σε”».


Ο Παπαδιαμαντης.. Ζουσε Την Εκκλησια
Ως Θεραπευτικη Κοινοτητα, Και Οχι Ως Χωρο Εκφρασεως Των.. Συναισθηματων Του,
Την Ζουσε Με Τις Αγρυπνιες, Τις Προσευχες, Με Τον Κοσμο Γυρω Του, Που Κοιμοταν Μεσα Στον Ναο…
Σαν Να Βρισκοταν Στην Αγκαλια Της Μαννας Τους,
Με Την Ψαλμωδια Και Στα Σπιτια.
Ο Παπαδιαμάντης ήθελε..
Την Απλότητα, Την Ηρεμία, Την Ησυχία, Την Ταπείνωση.
Έτσι ένιωθε και την λατρεία.
Γι’ αυτό γράφει στο κείμενό του με επιγραφή
«Φωνή Αύρας Λεπτής»
«Όλα ταύτα είναι ως μηδέν ενώπιον της θείας μεγαλειότητος,ο δέ Θεός ηυδόκησε να φανερωθή κ’ εφανερώθη ως πράος ταπεινός Ιησούς.
Τούτο προεσήμαινεν η θεοφάνεια η γενομένη εις τον Θεσβίτην Ηλίαν επί του όρους Χωρήβ.
Ο Θεός εφανερώθη εις τον Προφήτην …
όχι εν τώ πνεύματι τώ βιαίω, όχι εν τώ συσσεισμώ, όχι εν πυρί, Αλλ’ Εν Φωνή Αύρας Λεπτής.


https://kosmasserafetinidis.wordpress.com/2014/07/21
Καί η φωνή της αύρας της λεπτής είναι η φωνή του..
¨ πράου¨ Ιησού, είναι η φωνή του Ευαγγελίου.
“Ουκ εν τώ συσσεισμώ, Κύριος …

ουκ εν τώ πυρί Κύριος και μετά το πύρ, φωνή αύρας λεπτής και εκεί Κύριος”».
Το Ηθος Αυτο Του Παπαδιαμαντη Ηταν Ηθος Φιλοκαλικο, Αγιορειτικο.
Τόν έχει ¨πληγώσει βαθειά¨ το Άγιον Όρος σε όλη του την ζωή.
Ζούσε μέσα στην Αθήνα και γενικά στον κόσμο, αλλά ασπαζόταν τον Άθωνα, για την ζωή που περικλείει.
Πολλοί ασχολήθηκαν με το έργο και το πρόσωπο του Παπαδιαμάντη

και είδαν αυτήν την μεγαλωσύνη του ανθρώπου,

που εκφραζόταν μέσα στην Ταπείνωση Και Την Απλότητά Του.
«Ο ανθρωπος αυτος ζουσε αδιαφορωντας τελεια..
Αν Η Κοινωνια Των Ασημαντων ή Μοχθηρων Συγχρονων Του Τον Αγνοουσε ή Τον Παρεγνωριζε».
Καποια Χριστουγεννα..Πήγε ο Παπαδιαμάντης στα γραφεία της Εφημερίδος «Ακρόπολις» για να δώση
ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα.
Ο Σταματης Σταματιου (Σταμ Σταμ)…αρχισυντακτης της εφημεριδας,

δεν τον ανεγνώρισε και μάλιστα θεωρησε πως ήταν άλλος ενας φτωχος, που πήγε να πάρη
τις δέκα δραχμές, βοηθημα για τα Χριστούγεννα,
όπως όλοι οι φτωχοί.
Ο Παπαδιαμάντης τις πήρε, αλλά ήθελε να δώση
και τα γραπτά του. Καί ακολουθεί ο εξής διάλογος:
«Κι’ αυτά τί να τα κάμω; Δέν τα θέλετε;
Καί έδειχνε κάτι χαρτιά.
Νόμισα πως ήταν Πιστοποιητικά Απορίας.
–Κράτησέ τα, του είπα, εμάς δεν μάς χρειάζονται.
Εσείστηκε, λυγίστηκε ολίγο, έκανε, σκυφτός να φύγη, ξαναγύρισε.
–Τότε αφού δεν σάς χρειάζονται αυτά,
εγώ με τί δικαίωμα θα πληρωθώ;
–Δέν πειράζει, αρκούμεθα εις τον λόγον σας. Χριστούγεννα είναι τώρα.
–Ναί, αλλά αν δεν πάρετε αυτά, εγώ δεν μπορώ
να πάρω χρήματα.
–Μά δεν τα παίρνετε εσείς τα χρήματα,
σάς τα δίνουμε εμείς!…
–Έ, τότε, πάρτε κι’ εσείς ετούτα Που Μού
Τα Ζητήσατε. Καί τα άφησε σιγά και μαλακά απάνω στο τραπέζι.
Εσκέφθηκα, μήπως του ζήτησε τίποτα πιστοποιητικά,
το λογιστήριο.
–Μά τί είναι, επί τέλους αυτά, του λέω, που πρέπει απαραιτήτως να τα πάρουμε;
–Το Διηγημα Των Χριστουγεννων,
Που Μου Εζητησατε.
–Τό διήγημα των Χριστουγέννων… και ποιός είσθε σείς;
–Ο Αλεξανδρος Παπαδιαμαντης!
–Ο ίδιος;
–Ο ίδιος και ολόκληρος!
Έπεσε το ταβάνι και με πλάκωσε, η πέννα έφυγε από τα χέρια μου,

όλα εκεί μέσα, εικόνες, καρέκλες, βιβλία, εφημερίδες, σάν να στροβιλίσθηκαν γύρω μου

και έκανα ώρα να συνέλθω».
Καί καταλήγει ο Στάμ Στάμ:
«Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης..
Αυτός ο πρίγκηψ των Ελλήνων λογογράφων,
που τον φανταζόμουνα Ακτινοβολούντα, Γελαστόν, Ωραίον, Καλοντυμένον,

Ευτυχή, Γεματον Εγωϊσμον, Αέρα Και Μεγαλοπρέπεια, Αυτος…
Αυτος Ο Μαλακος, Ο Καλος, Ο Δειλος,
Ο Φοβισμενος, Και Τσαλακωμενος άνθρωπος,
που στεκότανε με συστολή μαθητού επιμελούς,
εκεί ενώπιόν μου…
Αυτός, που μάς έδωκε γλύκες πνευματικές και συγκινήσεις ψυχικές,

που ανιστόρησε κόσμους θαλασσινούς, κι’ εζωντάνεψε, εμπρός μας,

ανθρώπους μακρυνούς κι’ αγνώστους, που τούς έκαμε δικούς μας,

εντελώς δικούς μας, σάν να περάσαμε μιά ζωή μαζί,
αυτός σε μιά τέτοια κατάστασι, εκεί ενώπιόν μου!…
Τού έσφιξα το χέρι χωρίς να ημπορώ ούτε μιά λέξι
να προφέρω. Από την ταραχή μου και τή σαστιμάρα μου ούτε το φώς δεν άναψα.

Αισθάνθηκα ένα τρεμουλιαστό χέρι να σφίγγη το δικό μου και τον έχασα μέσα εις το σκοτάδι…
Έμεινε Ομως Πισω ..Μια Μοσχοβολια Κηριου
Που Λυωνει Εμπρος Στις Αγιες Εικονες,
Κατι Απο Του Καντηλιου Το Σβυσιμο,
Κατι Απο Θυμιατου Περασμα Μακρυνο, Μακρυνο Πολυ…».
Αυτος Ηταν Ο Παπαδιαμαντης.
Έτσι έζησε και εργάστηκε.
Η Ζωη Του Ηταν Σαν Ενα Κερι Που Λυωνει,
Σαν Ενα Λιβανι Αγιορειτικο Που Μοσχοβολα Τον Κοσμο,

Σαν Το Λαδι Του Καντηλιου Που Καιγεται Και Αφηνει Μια Ευωδια…

Είχε μιά γλύκα στα μάτια:
«και τα μάτια του έσταζαν μιά γλύκα».
Έτσι και έκλεισε την ζωή του, ψάλλοντας
«την χείρα σου την αψαμένην την ακήρατον κορυφήν του Δεσπότου»,
Προσευχόμενος Στον Άγιο Ιωάννη Τον Πρόδρομο,
Τον Πρόδρομο Των Μοναχών.
Η μοσχοβολημένη από αγιορείτικο λιβάνι ύπαρξή του, μοσχοβόλησε τα γραπτά του.
Πέρασε σ αυτά, χωρίς καμμιά ιδιαίτερη προσπάθεια,

όλο τον κόσμο της λατρείας και της ορθοδόξου παραδόσεως.
Και Σας Ομολογω Οτι Καθε Φορα Που Διαβαζω Παπαδιαμαντη..

Λιβανιζομαι Απο Το Αγιορειτικο Θυμιαμα Και Μυριζω Το Αγιορειτικο Αγιοκερι .

Και Χυνω Δακρυα Προσευχης Και Ικεσιας Για Τον Μπαρμπα-Αλεξανδρο

Που Τωρα Τραγουδαει «Τα Τραγουδια Του Θεου»
Μαζι Με Την Αγγελικουλα Του Φιλου Του Του Νικολα Μπουκη,

Που Έγινε Αγγελούδι Του Ουρανού.
Καί τα τραγουδάει με την δύναμη και ενέργεια Της Νηφαλίου Μέθης,

αυτός ο μεθύων από το αγιορείτικο κρασί της αγάπης του ουρανίου πολιτεύματος.

(Κειμενο του Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου, κ.κ.Ιεροθεου)

About kosmaser

Η ασθένεια είναι ο..κανόνας ! Η υγεία η εξαίρεση ! Η θεραπεία άθλος..και η ίαση ο τελικός μας σκοπός..

One response »

  1. Aχ αυτός ο σεβασμιότατος .Σιωπώ ……..

    υγ .Ο Παπαδιαμάντης ηταν ο αγαπημένος του πατερούλη μου κ ο δικός μου .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: