RSS Feed

ΜΙΜΗΣΟΥ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΗΣ….ΑΓΑΠΗΣ..

 

 

Και ιδού είς προσελθών είπεν αυτώ∙

διδάσκαλε α γ α θ έ, τι αγαθόν ποιήσω ίνα έχω ζωήν αιώνιον; Ο δε είπεν αυτώ∙ τι με λέγεις αγαθόν;Ουδείς αγαθός ει μη είς ο Θεός. Ει δε θέλεις εισελθείν εις την ζωήν,τήρησον τας εντολάς.

 

Ο Ιησούς δεν δέχεται την προσαγόρευση αγαθός. Ο Ιησούς αναφέρεται σε μια πραγματικότητα που υπερβαίνει την διάνοια του ανθρώπου και την κατάσταση του κόσμου που κυβερνάται απ’ το κ α κ ό . Οι άνθρωποι γίνονται αγαθοί  στο μέτρο της πραγματικής και αληθινής σχέσης τους με τον Θεό.

Ο νεανίας απαντά.Πάντα ταύτα εφυλαξάμην εκ νεότητός μου. Εχει τηρήσει τις εντολές από μικρός. Είναι πιστός και φρόνιμος.

Ο Ιησούς ζητά.Ει θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε πώλησόν σου τα υπάρχοντα  και δος πτωχοίς, και έξεις θησαυρόν εν ουρανώ, και δ ε ύ ρ ο    ακολούθει μοι.

Για να ακολουθήσει κανείς τον Χριστό θα πρέπει να τα αφήσει  ό λ α   πίσω του. Και το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι ο πλούτος και όσα συνδέονται μαζί του. Με τον πλούτο και τις δυνατότητες που προσφέρει, ολόκληρη η ¨ψυχολογία¨ του ανθρώπου μεταλλάσσεται. Η παραίτηση από τον πλούτο και η άρνησή του, αποτελούν ουσιαστικά την άρνηση του μόνου θεού στον οποίο π ι σ τ ε ύ ο υ ν   οι άνθρωποι, κι αυτός είναι ο  μ α μ ω ν ά ς.

 

 

 

Ευκοπώτερόν εστι κάμηλον δια τρυμαλιας ραφίδος διελθείν ή πλούσιον εις την βασιλείαν του Θεού εισελθείν.

 

Και εύλογα οι μαθητές τότε ρωτούν:

Τις δύναται σωθήναι; 

Η παραίνεση του Ιησού στον νεανία να πουλήσει τα υπάρχοντά του και να τα δώσει στους φτωχούς αντανακλά το ¨αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν¨.

Το αγάπα τον πλησίον σου, δεν μπορεί να τηρηθεί και να εφαρμοστεί ως εντολή που δίνεται έξωθεν ή άνωθεν, διότι η αγάπη ως επιβολή δεν δύναται να υπάρξει. 

Αυτή η κατάσταση περιγράφεται στην παραβολή του καλου Σαμαρείτη.Και ο νεανίας και ο νομοδιδάσκαλος διατυπώνουν την ίδια ερώτηση, και ο μεν ν ε α ν ί α ς, όντας πολύ πλούσιος, δεν μπορεί να αφήσει τον πλούτο του, ο δε  ν ο μ ι κ ό ς   προκειμένου να δικαιολογήσει την παραπλανητική ερώτησή του προς τον Ιησού, τον ρωτά: 

Τις εστί μου πλησίον; 

 

 

 

Πώς μπορούμε να ορίσουμε ποιος είναι ο πλησίον; Είναι έννοια δεδομένη ή κάτι που πρέπει να ορίζεται κάθε στιγμή; Είναι ένα θεωρητικό σχήμα, που περιλαμβάνει ανθρώπους με ανάλογες ιδιότητες και χαρακτηριστικά, ή είναι ο κάθε ένας που συναντάμε στο δρόμο μας; 

Στον δρόμο από την Ιερουσαλήμ προς την Ιεριχώ, ένας άνθρωπος δέχεται επίθεση από συμμορία ληστών.

Πρώτα περνά απ’ εκεί ένας ιερέας και κατόπιν ένας λευίτης.Τον βλέπουν και προσπερνούν. Μετά από λίγο περνά και ένας Σαμαρείτης Είναι, κατά τους Ιουδαίους, ένας αιρετικός, ένας μολυσμένος,ο άνθρωπος αυτός στέκεται και Τον σπλαχνίζεται. Τον περιποιείται, καθαρίζοντας τις πληγές του. Τον ανεβάζει στο ζώο του. και τον πηγαίνει στο πρώτο πανδοχείο που συναντούν.

 

 

Την επομένη μέρα αφήνει δύο δηνάρια στον πανδοχέα λέγοντάς του ότι πρέπει να φύγει,και ότι θα ξαναπεράσει και θα τον πληρώσει αν χρειαστούν και άλλα χρήματα.

Ο Σαμαρείτης, αναλαμβάνει τον χτυπημένο άνθρωπο  σωματικά, τον παίρνει στην ¨α γ κ α λ ι ά¨  του και δίνει χρήματα ώσπου να θεραπευτεί.

Οι άλλοι δύο προσπερνούν χωρίς καν να τον αγγίξουν. Πιστοί στο ¨γ ρ ά μ μ α ¨ του Νόμου δεν θέλουν να δουν τον άλλον άνθρωπο έτσι όπως είναι.

 

 

 

Τις ουν τούτων των τριών  πλησίον δοκεί σοι γεγονέναι του εμπεσόντος εις τους ληστάς;

Ποιος φέρθηκε ως πλησίον σε έναν άνθρωπο που μισοπεθαμένος κείτονταν στον δρόμο έχοντας χάσει τα πάντα; 

Ο ποιήσας το έ λ ε ο ς  μ ετ’ αυτού. 

Ο πλησίον δεν είναι κάτι αφηρημένο, δεν είναι μόνον ο ομόθρησκος, ο συγγενής, ο ομοϊδεάτης, αλλά ο πάσχων, ο κατατρεγμένος, το  α θ ώ ο  θύμα.

Τώρα πλέον είναι ξεκάθαρο ποιος είναι ο πλησίον, και ποια η στάση του ανθρώπου που θέλει να έχει ζωή αιώνια. 

Ο Σαμαρείτης δεν απαιτεί την ευγνωμοσύνη του πληγωμένου, ούτε ζητά κάποιο αντάλλαγμα για την βοήθεια που του έδωσε.

Ζούμε ¨μ έ σ α   από  τ ι ς  ζ ω έ ς¨ των άλλων,και οι ζωές των άλλων είναι που προσφέρουν αυτή την πληρότητα. 

Ος γαρ,εάν θέλη την ψυχήν αυτού σώσαι, α π ο λ έ σ ε ι αυτήν∙ος δ’ αν απολέσει την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού και του ευαγγελίου σ ώ σ ε ι   αυτήν. 

Δεν υπάρχει σωτηρία ατομικής ψυχής, καθότι η ψυχή μας προσδιορίζεται από τον π λ η σ ί ο ν, τον άλλον.

Αν όντας ταπεινωμένοι, απογυμνωμένοι, ηττημένοι, δίχως πρόσωπο, παραδομένοι στην απόγνωση που μας διαλύει, ένας άλλος α ν α γ ν ω ρ ί σ ε ι   σ ε   μ α ς  την εικόνα του, αν μας δώσει π ρ ό σ ω π ο , ¨αυτός ο άλλος¨είναι ο πλησίον μας και αυτός αναδιαμορφώνει την ψυχή μας. 

Σε κάθε πράξη π ρ ο β ά λ λ ο υ μ ε   πάντα τον εαυτό μας και ο άλλος γ ί ν ε τ α ι   ο καθρέφτης όπου συνήθως καθρεφτίζεται ο ναρκισσευόμενος εαυτός μας.

Ο εαυτός είναι το ε ί δ ω λ ο,  η αρχή και το τέλος της ειδωλολατρίας. Με την ευσπλαχνία ωστόσο μπαίνουμε στη θέση του άλλου, και τούτο μας συνδέει μαζί του. Γι’ αυτό και η προτροπή είναι,

αγάπα τον πλησίον σου  ω ς   σ ε α υ τ ό ν,

γνωρίζοντας ότι αφετηρία του καθενός είναι πάντα ο εαυτός του. Να ζει όμως κανείς μ έ σ α  από  τις ζωές των άλλων και να ανθίζει, μοιάζει με την αγάπη προς τους νεκρούς, που είναι η πιο ανιδιοτελής αγάπη.

Ο ν ε κ ρ ό ς  δεν προσφέρει κανέναν κ α θ ρ έ φ τ η  για τον εαυτό.  

Νεανίας και νομοδιδάσκαλος, ρ ω τ ο ύ ν   τι να κάνουν για να κληρονομήσουν την αιώνια ζωή. Η αιώνια ζωή δεν μπορεί να λογαριαστεί ως καρπός μ ό ν ο   προσωπικού μόχθου και αγώνα, ή κάποιων κανόνων που αν τους ακολουθήσει κανείς θα την κερδίσει. 

Χωρίς τη χ ά ρ η   του Θεού, η μετοχή στην αιώνια ζωή δεν είναι εφικτή. Η αιώνια ζωή είναι μ έ θ ε ξ η,  και συνδέεται άρρηκτα με την αγάπη. 

Η αγάπη έχει χαρακτήρα  α π ό λ υ τ ο.

Τα όρια του πλησίον είναι απεριόριστα και κ ά θ ε άνθρωπος είναι ο πλησίον. Δεν υπάρχουν φραγμοί και διαχωριστικά τείχη.

Αν ο χτυπημένος ήταν κάποιος που ανήκε στην τάξη των ιερέων και των λευιτών, ο ιερέας και ο λευίτης θα έσπευδαν σε βοήθειά του βλέποντας έναν ό μ ο ι ό  τους να υποφέρει.

Ο Σαμαρείτης, τη στιγμή που χωρίς δεύτερη σκέψη σπεύδει να βοηθήσει τον πληγωμένο, δ ε ν  έ χ ε ι  καν ¨εαυτό¨. Ο Σαμαρείτης είναι ένας αιρετικός,ένας ξένος σε εκείνα τα μέρη, ένα απεχθές υποκείμενο για τους Ιουδαίους. Παραδίδει τον κακοπαθημένο στα χέρια του πανδοχέα και αναχωρεί.

Πορεύου και συ ποίει ο μ ο ί ω ς,  λέει ο Ιησούς κλείνοντας την παραβολή.Με άλλα λόγια,  

Μιμήσου αυτόν που πορεύεται ως άνθρωπος της αγάπης 

 

 

Advertisements

About kosmaser

Η ασθένεια είναι ο..κανόνας ! Η υγεία η εξαίρεση ! Η θεραπεία άθλος..και η ίαση ο τελικός μας σκοπός..

One response »

  1. Reblogged στις Kosmaser's Weblog και σχολίασε

    Προσφυγες, καταδιωκομενοι, ανδρες, γυναικες, παιδια, ημεροι, αγριοι, καλοι, κακοι, αδιαφοροι, λαμογια..Παντως ανθρωποι σαν κι εμας..
    Προσφατα μας ηρθαν και πραξικοπηματίες
    ( γιαλαντζι ή όχι , καμμια σημασια)..με αναγκες, πονο, δακρυα,..
    ¨Και τις μου ο πλησιον¨αναρωτιεται , ο νεανιας της Παραβολης..
    Σας παρακαλω , ¨καντε αγαπη¨ και (ξανα) διαβαστε αυτά τα λιγα λογια..
    Ισως να μαλακωσει λιγο η ψυχη σας..
    ακουγοντας τα ¨nocturnes …του Chopin¨

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: