RSS Feed

ΟΙ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ..ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ..

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ

Ένα παλιο παραμυθι γι αποψε..Παλιο όσο ο ανθρωπος..Ετσι όπως γινεται στα παραμυθια..ένα αυγό αετού…κάπως έγινε και

ξέπεσε σ ένα όμορφο και περιποιημένο …κοτέτσι, όπου μια καλή και ¨πονετική¨ κότα το κλώσσησε και το¨ανέστησε¨και να, που κάποια στιγμή απ το μεγάλο αυγό βγήκε ο ¨αετιδεύς¨, που μη ξέροντας, μεγάλωνε μαζί με τ άλλα κοτόπουλα, τρωγοντας απ το δικό τους φαγητό..( δεν θέλω ενστάσεις του τύπου…καλά και τα αφεντικά του κοτετσιού δεν το πήραν είδηση..Είπαμε ¨μύθος¨)..Αφού πέρασε κάμποσος καιρός, τ αητόπουλο, αρχισε να νοιώθει περίεργα…Εβλεπε τ ¨αδέλφια¨ του να είναι συνεχώς σκυμμένα στο χώμα και να ψάχνουν για…σκουλήκια..Αυτός όλο και κοίταζε πρός τον ουρανό…Ολο και μαγεύονταν απ το υπέροχο γαλάζιο..

Η¨ μανούλα¨ του τον έβλεπε και σαν κάτι να καταλάβαινε..

Δεν έτρωγε, και τα βράδυα δεν¨κουρνιαζε¨με τα άλλα κοτόπουλα..

Ετσι ένα πρωϊνό, αργά στην αρχή, έντονα πιο μετά άνοιξε τα υπέροχα φτερά του και σηκώθηκε στον αέρα,

έκανε μια μεγάλη βόλτα πάνω απ το όμορφο,

περιποιημένο, ¨σπιτι¨που φιλοξένησε τις πρώτες μέρες

της ζωής του, και μετά πέταξε ψηλά εκεί που ήταν ο προορισμός του..Ισως μέσα του να λυπόταν,

όμως δεν έπαψε ποτέ να είναι ένας αητός, που ηταν αδύνατον να γίνει κοτόπουλο..

Είδε απο ψηλά τα ¨αδέλφια¨του σκυμμένα στο χώμα,

γεμάτα ευτυχία, και χαρά να παίζουν ψάχνοντας

σπόρους κι έντομα..Ούτε που πήραν είδηση τον αδελφό τους

που πέταξε μακρυά..Αυτος ηταν ένα μυθος, που όμως αντιγραφει

 την οντως ζωη..

Ακριβως …οι ουρες στα ΑΤΜκι η κουβεντουλα μεχρι ναρθη η σειρα για το…πενηνταρικο…Η κουβέντα για την σημερινή κρίση.Δυο ¨ομορφοι¨ ανδρες στην τριτη ηλικια.. λέει ο ένας..

Εσύ Αλέξανδρε φρόντισες και τακτοποίησες τα παιδιά σου.

Υπομειδίαμα απ τη μεριά του Αλέξανδρου.

Η κόρη σου γιατρός στο Χάρβαρντ, κι ο γυιός σου ερευνητής στο Μ.Ι.ΤΚαι οι δυο στον¨Νέο Κοσμο¨

Αληθεια..Πώς σου φαίνεται, που και τα δύο σου παιδιά βρίσκονται στην ..άλλη άκρη της γης..Σ έναν άλλο κόσμο..

Εκείνος, με το υπομειδίαμα παγωμένο στα..μάτια του …

( οταν χαμογελάνε ή αντίστοιχα γελάνε τα…μάτια, να ξέρετε πως

 το χαμόγελο και το γέλιο είναι.. απ την καρδιά, κι όχι ψεύτικο)

Να σου πώ φίλε μου Νάσο, όντως τα παιδιά μου

είναι στην άλλη άκρη του κόσμου…Σ εναν..άλλο κόσμο..που δεν

έχουμε ιδέα πόσο διαφορετικός απ τον δικό μας …

κανονικά και..μεταφορικά..Τα βλέπω, μόνο με τη βοήθεια της τεχνολογίας. …αλλά πιό πολύ με τη βοήθεια της ψυχής μου..όπως

αυτή τους θυμάται καθώς ανασταίνονταν στη ζωή…

Ομως κάθε φορά που τα θυμάμαι , όλα αυτά..ευγνωμονώ το Θεό που μου τάδωσε..( όπως μου τάδωσε…εσύ ξέρεις πως οι νεανικές μας τρέλες μου

είχαν στερήσει την ικανότητα της τεκνοποίησης..)

¨Μεγαλώσαμε¨, εγώ κι η γυναίκα μου δυό αγγέλους,

μ όλα τα καλά και κακά τους..Μάθαμε να αγαπούμε ανιδιοτελώς, εξ αιτίας αυτών των παιδιων.¨ Παίξαμε το παιχνίδι της ζωής¨ χωρίς να στενοχωρηθούμε καθόλου. Τούς δώσαμε αυτό που είμαστανχωρίς γκρίνιες και φωνές.

Δική τους επιλογή να κάνουν αυτό που ήθελαν ..Ποτέ δεν τους είπαμε τί να κάνουν, ή τί θα θέλαμε εμείς να κάνουν..

Οχι πως δεν φωνάξαμε, δεν μαλώσαμε, δεν χαλάσαμε τις καρδιές μας, αλλά να πάντα όλα κατέληγαν κατ ευχήν..

Κι όταν η Μαρία-Θηρεσία, απεφάσισε να σπουδάσει μοριακή βιολογία, όχι που είχα αντίρρηση, αλλά κατι μέσα μου μου έλεγε οτι η χώρα μας ήταν μικρή για κάτι τέτοιο…

Κι Όταν Τέλειωσε ,και μου μίλησε για την υποτροφία που κέρδισε για το σπουδαιότερο πανεπιστημιο στον κόσμο,ένοιωσα το μαχαίρι να βυθίζεται βαθειά στην καρδιά μου.

Ομως σκέφθηκα πως γίνεται ακριβώς όπως με τον…μεταξοσκώληκα..Σαν νύμφη υφαίνει προσεκτικά το ¨κουκούλι¨της και ξαφνικά κάποια  μέρα το τρυπάει,

τα τινάζει όλα στον αέρα και σαν πεταλούδα

( ψυχή τη λένε ξέρεις ) πετά και φεύγει μακρυά..καταστρέφοντας το πολύτιμο μετάξι..που για να εκτιμηθεί θα έπρεπε να…θυσιασθεί η ίδια…Αυτό ακριβώς έκανε η Μαρία μου Νάσο..

 Τα πέταξε όλα..τα θυσιασε…τα περιφρόνησε, και ¨πεταξε μακρυά¨, εκεί που την καλούσε η καρδιά της..Ξέρεις δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη φοβερή λάμψη που έβγαινε μέσα απ τα μάτια της, όταν μούλεγε..γλυκέ μου πατερούλη, σ αγαπώ, αλλά αγαπώ πιό πολύ αυτό που θα ¨γεμίσει¨ όλη μου την ύπαρξη..Το αστείο ήταν οτι…δεν σήκωνε την παραμικρή αντίρρηση. Ετσι μια μέρα ¨έφυγε απο κοντά μας¨…κάπως όπως έγινε κι όταν μια ευλογημένη μέρα…ήρθε κοντά μας..

(κατ ευθείαν μέσα απ τη σκέψη και την Πνοή Εκείνου )..

Τώρα πια ξερω πως οι ¨εξαιρέσεις¨ δεν είναι πάντα έτσι όπως νομίζουμε  οτι είναι..

 

About kosmaser

Η ασθένεια είναι ο..κανόνας ! Η υγεία η εξαίρεση ! Η θεραπεία άθλος..και η ίαση ο τελικός μας σκοπός..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: