RSS Feed

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ..

Ο καιρός Λαμπριάτικος, γλυκός να σου ¨λαβώνει¨τη ψυχή.

Ο κόσμος πολύς μεν, αλλά διακριτικός, ώς και τα μωρά,

στη Λειτουργία, λές και σεμνύνονταν την Ωρα..

και δεν έκλαιγαν.

¨ολο αυτό το κλίμα¨, αυτόματα έφερε στη ψυχή μου

την Μεγάλη μορφη της πεζογραφίας μας,

τον κυρ Αλέξανδρο τον Παπαδιαμάντη.

Καθώς ο ιερέας έλεγε

¨Δεύτε λάβετε Φώς, εκ του Ανεσπέρου Φωτός¨,

τον θυμήθηκα…

Να πούμε λίγα λόγια ,ετσι.. σαν Μνημόσυνο

στον Ταπεινό αυτό Ανδρα της πεζογραφίας,

αλλά και της Χριστιανοσύνης.

Κυριότερο Χαρακτηριστικό Του

Δέν χωρίζει τούς ανθρώπους

Σε Καλούς Και Κακούς, Σε Ευσεβείς Και Ασεβείς,

Αλλά Βλέπει Την Οντολογία Τους.

Κάθε άνθρωπος, Παρά Την Πτώση Του,

Διασώζει Το Κάλλος Της Δημιουργίας, Παραμένει

Μέσα Του Το ¨Κατ’Εικόνα¨

 Έστω Και Αμαυρωμένο,

Μαζί Με Τούς ¨Δερμάτινους Χιτώνας¨

 Της Πτώσεως.

Περιγράφει πολύ παραστατικά ο Παπαδιαμάντης…

¨Η Χριστίνα η δασκάλα ήταν αστεφάνωτη¨,

αλλά είχε φθάσει σε βίωση μεγάλης αυτομεμψίας

αφού ακόμη ¨Και τάς καλάς ημέρας Δεν Είχε

Τόλμης Πρόσωπον να υπάγη κι αυτή

εις την εκκλησίαν¨ και όταν πήγαινε

καθόταν μακρυά από τον κόσμο.

Μόνον στον Εσπερινό της Αγάπης

«κρυφά και δειλά Εισείρπεν Εις Τον Ναόν,

διά ν’ ακούση το «Αναστάσεως ημέρα»

Μαζί Με Τις Δούλες Και Τις Παραμάννες».

Η θρησκευτική κοινότητα την έχει απορρίψει,

Αλλά Αυτή Όμως Δεν Την Απέρριψε.

( την κοινότητα)

 Νοσταλγουσε Την Συμμετοχη Της

Σε Λατρευτικες Συναξεις Και Συμμετειχε

Νοερα Και

Εξ Αποστασεως, Διακριτικα.

 ¨Τήν Μεγάλην Παρασκευήν όλην την ημέραν

ερέμβαζε κ’ έκλαιε μέσα της, κ’ εμοιρολογούσε

τα νιάτα της, και τα φίλτατά της όσα είχε χάσει,

και ωνειρεύετο ξυπνητή,

Κ’ εμελετούσε να πάγη κι αυτή

το βράδυ πρίν αρχίση η Ακολουθία  

ν’ ασπασθή κλεφτά-κλεφτά τον Επιτάφιον,

και να φύγη, καθώς η Αιμόρρους εκείνη,

Η Κλέψασα Την Ίασίν Της από τον Χριστόν.

Αλλά την τελευταίαν στιγμήν, όταν ήρχιζε

να σκοτεινιάζη, της έλειπε το θάρρος,

και δεν απεφάσιζε να υπάγη. Τής ήρχετο παλμός.

Αργά την νύκτα, όταν η ιερά πομπή

μετά σταυρών και λαβάρων και κηρίων

εξήρχετο του ναού, εν μέσω ψαλμών

και μολπών και φθόγγων εναλλάξ

της μουσικής των ορφανών Χατζηκώστα, ……

Τότε Και Η Πτωχή Αυτή Η Χριστίνα,

Η Δασκάλα

(όπως την έλεγαν έναν καιρόν εις την γειτονιάν)

εις το μικρόν παράθυρον της οικίας της,

μισοκρυμμένη όπισθεν του παραθυροφύλλου…

Εκράτει Την Λαμπαδίτσαν Της,

με το φώς ίσα με την παλάμην της,

Κ’ Έρριπτεν Άφθονον Μοσχολίβανον

Εις Το Πήλινον Θυμιατόν, Προσφερουσα

Μακροθεν Το Μυρον Εις Εκεινον,

Οστις Εδεχθη Ποτε Τα Αρωματα

Και Τα Δακρυα Της Αμαρτωλου,

Και μή τολμώσα εγγύτερον να προσέλθη

και ασπασθή τούς αχράντους και ηλοτρήτους

και αιμοσταγείς πόδας Του.

Καί την Κυριακήν το πρωί, βαθιά μετά

τα μεσάνυκτα, ίστατο πάλιν μισοκρυμμένη

εις το παράθυρον, κρατούσα Την Ανωφελή

Και Αλειτούργητον λαμπάδα της,

και ήκουε τάς φωνάς της χαράς

και τούς κρότους, κ’ έβλεπε κ’ εζήλευε

μακρόθεν εκείνας, οπού επέστρεφον

τρέχουσαι φρού-φρού από την εκκλησίαν,

φέρουσαι Τάς Λαμπάδας Των Λειτουργημένας,

αναμμένας έως το σπίτι, ευτυχείς,

και μέλλουσαι να διατηρήσωσι δι’ όλον

τον χρόνον το άγιον φώς της Αναστάσεως.

Καί αυτή έκλαιε κ’ εμοιρολογούσε

την φθαρείσαν νεότητά της.

Μόνον το απόγευμα της Λαμπρής,

όταν εσήμαινον οι κώδωνες των ναών

διά την Αγάπην, την Δευτέραν Ανάστασιν

καλουμένην, μόνον τότε ετόλμα να εξέλθη

από την οικίαν, αθορύβως και ελαφρά πατούσα,

τρέχουσα τον τοίχον-τοίχον,

κολλώσα από τοίχον εις τοίχον,

με σχήμα και με τρόπον τοιούτον

ως να έμελλε να εισέλθη διά τι θέλημα

εις την αυλήν καμμιάς γειτονίσσης.

Καί από τοίχον εις τοίχον έφθανεν

εις την βόρειον πλευράν του ναού,

και διά της μικράς πλαγινής θύρας,

κρυφά και κλεφτά έμβαινε μέσα».

Εν Τουτοις Αυτη Η Ιδια Μεγαλωνε

Τα Παιδια Που Εκανε Ο Αντρας

Της Με Τις «Ερωμενες» Του.

«Η ταλαιπωρος αυτη Μανθανουσα,

Επιπληττουσα,

Διαμαρτυρομενη, Υπομενουσα,

Εγκαρτερουσα, επαιρνε τα νοθα του αστεφανωτου

ανδρος της εις το σπιτι, τα εθερμαινεν

εις την αγκαλιαν της, ανεπτυσσε

μητρικην στοργην, τα επονουσε».

Καί όταν τα παιδιά τρία ή τέσσερα πέθαναν

έως επτά ή οκτώ ετών η Χριστίνα η δασκάλα πονούσε πολύ.

«Κι αυτή επικραίνετο. Εγήρασκε και άσπριζε.

Κ’ έκλαιε τα νόθα του ανδρός της

Ως Να Ήσαν Γνήσια Δικά Της».

Καί όταν ο άνδρας της δεν έλεγε να την στεφανωθή,

«αυτή δεν έλεγε πλέον τίποτε.

υπεφερεν εν σιωπη»,

παρά την κατακραυγή της κοινωνίας.

Ο Παπαδιαμάντης ήταν ένα ταπεινό μέλος

της Εκκλησίας, αισθανόταν και λειτουργούσε

ως μέλος της. Είχε συναίσθηση ότι ο Χριστός

είναι Κεφαλή της Εκκλησίας, αυτού την Γέννηση

και την Ανάσταση υμνεί και δοξάζει και

υπακούει ταπεινά στις αποφάσεις της Εκκλησίας.

Τό κυριότερο γνώρισμα του Παπαδιαμάντη,

είναι ότι όλη του η προσωπικότητα

είναι λιβανισμένη, και αυτό το άρωμα

του αγιορείτικου λιβανιού βγαίνει

και προχέεται από την καρδιά του στο σώμα,

στα δάκτυλα, στο μολύβι και στα γραπτά του.

Τά κείμενά του είναι «λιβανάτα»

από το μοσχοθυμίαμα της λατρείας, της προσευχής.

Έχει το ήθος της λατρείας, της υμνωδίας.

Αυτή η λατρεία τον έκανε να παραμείνη

ορθόδοξος στο φρόνημα, στο ήθος σε όλη του την ζωή.

Ο Παπαδιαμαντης Ζουσε Την Εκκλησια

Ως Θεραπευτικη Κοινοτητα,

Και Οχι Ως Χωρο Εκφρασεως

Των Συναισθηματων Του,

Την Ζουσε Με Τις Αγρυπνιες,

Τις Προσευχες, Με Τον Κοσμο Γυρω Του,

Που Κοιμοταν Μεσα Στον Ναο

Σαν Να Βρισκοταν Στην Αγκαλια Της Μαννας Τους,

Με Την Ψαλμωδια Και Στα Σπιτια.

Όλη Αυτη Η Πνευματικη Εκκλησιαστικη

Οικογενεια Λειτουργει Θεραπευτικα,

Ευχαριστιακα.

Ο Παπαδιαμάντης ήθελε:

Την Απλότητα, Την Ηρεμία,

Την Ησυχία, Την Ταπείνωση.

Έτσι ένιωθε και την λατρεία.

Γι’ αυτό γράφει στο κείμενό του

με επιγραφή ¨Φωνή Αύρας Λεπτής¨

¨Όλα ταύτα είναι ως μηδέν ενώπιον

της θείας μεγαλειότητος,

ο δέ Θεός ηυδόκησε να φανερωθή κ’ εφανερώθη

ως πράος ταπεινός Ιησούς.

Τούτο προεσήμαινεν η θεοφάνεια

η γενομένη εις τον Θεσβίτην Ηλίαν

επί του όρους Χωρήβ.

Ο Θεός εφανερώθη εις τον Προφήτην

όχι εν τώ πνεύματι τώ βιαίω,

όχι εν τώ συσσεισμώ,

όχι εν πυρί, Αλλ’ Εν Φωνή Αύρας Λεπτής.

Καί η φωνή της αύρας της λεπτής

είναι η φωνή του πράου Ιησού,

είναι η φωνή του Ευαγγελίου.

Διά τούτο, λέγει ο μελωδός,

«Ιησού τώ πράω ψάλλομεν».

Καί διά τούτο, θαρρούντως επιφέρομεν ημείς,

οφείλομεν να ψάλλωμεν εν Εκκλησία

με πραείας φωνάς, με φωνήν αύρας λεπτής,

και όχι με πολυφωνίας και παραφωνίας,

αίτινες ομοιάζουν με το πνεύμα

του ανέμου το βίαιον και

με τον συσσεισμόν,

μέσω των οποίων δεν εφανερώθη ο Θεός.

«Ουκ εν τώ συσσεισμώ, Κύριος …

ουκ εν τώ πυρί Κύριος και μετά το πύρ,

φωνή αύρας λεπτής και εκεί Κύριος».

Το Ηθος Αυτο Του Παπαδιαμαντη

Ηταν Ηθος Φιλοκαλικο, Αγιορειτικο.

Τόν έχει ¨πληγώσει βαθειά¨ το Άγιον Όρος

σε όλη του την ζωή.

Ζούσε μέσα στην Αθήνα και

γενικά στον κόσμο, αλλά ασπαζόταν

τον Άθωνα,για την ζωή που περικλείει.

Αυτος Ηταν Ο Παπαδιαμαντης.

Έτσι έζησε και εργάστηκε.

Η Ζωη Του Ηταν Σαν Ενα Κερι Που Λυωνει,

Σαν Ενα Λιβανι Αγιορειτικο

Που Μοσχοβολα Τον Κοσμο,

Σαν Το Λαδι Του Καντηλιου

Που Καιγεται Και Αφηνει Μια Ευωδια.

Είχε μιά γλύκα στα μάτια

¨και τα μάτια του έσταζαν μιά γλύκα¨.          

 Έτσι και έκλεισε την ζωή του, ψάλλοντας

 ¨την χείρα σου την αψαμένην

την ακήρατον κορυφήν του Δεσπότου¨,

προσευχόμενος στον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο,

τον πρόδρομο των μοναχών.                                               

Η μοσχοβολημένη από αγιορείτικο λιβάνι

ύπαρξή του, μοσχοβόλησε τα γραπτά του.

Πέρασε σ αυτά, χωρίς καμμιά

ιδιαίτερη προσπάθεια,

όλο τον κόσμο της λατρείας

και της ορθοδόξου παραδόσεως ,

και ζεί πλέον,θέλω να πιστεύω,

εν κοινωνία μετα των Αγίων,

κι ο κυρ-Αλέξανδρος..                                  

Χριστός Ανέστη, φίλοι μου..

 

 

About kosmaser

Η ασθένεια είναι ο..κανόνας ! Η υγεία η εξαίρεση ! Η θεραπεία άθλος..και η ίαση ο τελικός μας σκοπός..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: