RSS Feed

ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ…ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ..ΚΙ Η ΑΝΩΡΙΜΗ ΑΓΑΠΗ.

copyright   http://kosmaser.wordpress.com/

Ηταν μια άψογη οικογένεια..Ο μπαμπάς οικονομκός παράγων. Η μαμά οργανωμένη στους καλούς κύκλους, με φιλανθρωπική δράση, χορούς, κοσμικότητες, βοήθεια στους αναξιοπαθούντες συνανθρώπους.

Ολα ρυθμισμένα σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόϊ.

Τα παιδια σε ακριβά σχολεία, με γλώσσες, μουσική, γυμναστική, κολυμβητήριο κλπ.

Μια ζωή γεμάτη απο κάθε πλευρά.

Δωρεές παντού. Κανείς δεν έφευγε παραπονεμένος απ την πόρτα του σπιτιού.

Και  χρήματα, και ρούχα, και τρόφιμα, τα πάντα.

Κι όμως…

Όλα  έγιναν  τόσο  ξαφνικά, λες  κι  άνοιξε  της  Πανδώρας…το  έρμο , το  κουτί.


Το  μάτι  θολό, το  βλέμμα  μακρινό, το  βήμα  βαρύ…φευγάτο.

Η ηλικία  μες  τη  νιότη  να  βράζει, να κοχλάζει…
Φεύγω.
Που  πας, γιατί δεν μένεις;
Φεύγω, δεν  αντέχω  πια…με  κούρασες.
Γιατί;
Δεν μου ικανοποίησες  τα  θέλω  μου, δεν  μ άφησες να πάρω…τη Χάρλεϋ που ήθελα..  δεν ξενύχταγα όσο  θα  ήθελα…
Μα, τόσοι σκοτώθηκαν απ’ αυτές τις μηχανές..  και συ  δεν  το  κατάλαβες;
Και  τα  ξενύχτια… η  νύχτα είναι αδυσώπητη, κόψε της λίγο τα φτερά.

Με  κούρασες, δεν αντέχω.
Εγώ  όμως  σε  άντεξα, ναι  ξέρω  η  καρδιά  του  γονιού  είναι  μεγάλη…μα  και  εγω  άνθρωπος  είμαι, λύγισα  πολλές  φορές,  αλλά  στάθηκα, σε  υπέμεινα!
Με  κούρασες, δεν αντέχω.
Σου έκανα όλα τα χατήρια..Τίποτα δεν σου έλειψε..
Με  κούρασες,  δεν  αντέχω.
Γυρίσαμε όλο τον κόσμο 3 φορες..όμως  άλλαξες  και  δεν  μπορώ  να  σ’ ακολουθήσω.
Άλλωστε  μου  το’ λεγες- θέλω  πολλά  να  κάνω,  θέλω  μέσα  στη  νύχτα  να  μπλεχτώ  να  ζήσω  και  να  κάνω  άλλα, αυτά  που  πάντοτε  μου  αρέσανε  αυτά  που  πάντα  αναζητούσα.
Τρόμαζα, πως  ν΄αντικρύσω  αυτό  το  μαύρο  το  σκοτάδι  που  σε  τύλιξε..

Βλέπεις  ήταν  και  οι  φίλοι , που  έμπλεξες,  είχατε  κοινή  πορεία  χαραγμένη.
Με  κούρασες,  δεν  αντέχω…φεύγω.
Πέντε  λεπτά  ακόμα, δως  μου  πέντε  λεπτά, ας  τη  ματιά  μου  μέσα  σου  την ψυχή  σου  ν’ αγκαλιάσει, άλλωστε  μεγάλωσες  κι’ αγκαλιές  περισσεύουν.
Πέντε  λεπτά  ακόμη  ας  το  βλέμμα μου  βουβό, να  σκίσει  το  μαύρο  πέπλο  της  ψυχής  σου, το  ίδιο  πέπλο  το ‘νιωσα  πολλές  φορές  κι’ εγώ  μέσα  στα  σωθικά  μου,  μαύρο,  σκοτεινό, σαν τάρταρα  του  Άδη..
Πέντε  λεπτά  ακόμα, να θυμηθώ  πως  ήσουνα  μωρό, πως  πήγαινες  σχολείο,  πως  μπάλα  έπαιζες,  πως  στην  αρρώστια  γύρευες  τον  πόνο  σου  ν’ απαλύνω.
Πέντε λεπτά , μόνο πέντε λεπτά  να  γείρω  και  να  σκύψω,  ένα  φιλί  ζεστό  τα  χείλη  μου ν’ αφήσουν μες  στην  ψυχή .. κατάβαθα  σφραγίδα  να  σου  γίνει,  να  ξέρεις  ότι  αφήνω  πάντοτε  ένα  κομμάτι  ενθύμησης  να  το’ χεις για τις  κρύες  νύχτες…

Άμποτε  το  χρειαστείς,  να  το  ‘χεις  να  κοιμάσαι….

Πεντε λεπτά ακομη

 

 

About kosmaser

Η ασθένεια είναι ο..κανόνας ! Η υγεία η εξαίρεση ! Η θεραπεία άθλος..και η ίαση ο τελικός μας σκοπός..

One response »

  1. Επειδη ειμαι μανα κάθε λέξη μπήκε σαν μαχαιρια μέσα μου,όσο πιο πολλά δίνεις τόσο πιο απόμακρο γίνεται το παιδί,τα μεγαλώσαμε λάθος,έτσι τείνω να πιστεύω.Καταπληκτικό άρθρο, συγχαρητήρια!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: