RSS Feed

IN MEMORIAM…ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ Θ. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ..

Παρακολουθώντας τα πρόσφατα γεγονότα,

όπου ένας πρώην διευθύνων συμβουλος κρατικής τράπεζας,

κι ένας πρώην μεγαλοεπιχειρηματίας κινδυνεύουν να πάνε φυλακή,

ως καταχραστές δημοσιου χρήματος, έκανα δύο σκέψεις.

Ολοι γνωρίζουν οτι η κλεψιά είναι άτιμο πράμα.

Ολοι γνωρίζουν οτι μπορεί να πιαστούν και να εξευτελισθούν.

Ολοι γνωρίζουν οτι στο τέλος τους περιμένει ένας

ατιμωτικός θάνατος.

Κι όμως όλοι πουλάν τη ψυχή τους για όλα αυτά

που μπορεί να αγοράσει το κλεμμένο χρήμα για λίγο καιρό..

για λίγη δόξα…για στιγμιαία ηδονή, που σέρνει πίσω της

τόνους οδύνης.

Απ την άλλη σκέφτηκα πως αυτόν το καιρό κλείνουν δύο χρόνια

απ τον περίεργο θάνατο του Αγγελόπουλου.

Ισως κάποιοι να τον θυμηθούν.

Οι περισσότεροι τον έχουν ήδη ξεχάσει

( δεν ήταν και τόσο φιλικός άλλωστε..)

Κι όμως ο Αγγελόπουλος είχε κάτι να πεί, που χρειαζόσουν πυξίδα

για να καταλάβεις..

Ετσι λέω να τον θυμηθούμε , σαν μνημόσυνο,

μήπως κι ανασάνει λίγο η ψυχή του..στον αδη.

Προσωπικά δεν τον ¨ήξερα¨.. Την κινηματογραφική του ¨γραφή ¨

δεν την συμπαθούσα ιδιαίτερα, ίσως γιατί δεν την καταλάβαινα..

Αυτό που μου άρεσε στη δουλειά του, ήταν

η πολύ καλή φωτογραφία του, και το αργόσυρτο των πλάνων του.

Ο φωτογράφος του πρέπει να ήταν μεγάλος μύστης του φακού.

Απ την άλλη οι μουσικές επενδύσεις του,

μεταρσίωναν το συναίσθημα.

Ο Αγγελόπουλος προσπάθησε να είναι και ήταν κάτι ιδιαίτερο,

που ήρθε, έγραψε, κι έφυγε μ έναν περίεργο τρόπο,

βεβαιώνοντας απο μια μεριά το αιώνιο δίπολο της οδύνης

και της ηδονής..Ειπώθηκαν πολλά για το πρόσωπό του..

τα περισσοτερα υποκριτικά, κύλησαν και μερικά δάκρυα…

κάτι αθάνατος, χλιαρά χειροκροτήματα

( που δεν καταλαβα ποτέ γιατί συμβαινουν στις κηδίες και πάει τέλειωσε

Ο Νίκος Σαραντάκος,μας θύμισε τότε, πριν δυο χρόνια,

ένα κομμάτι του μεταστάντα, που είχε δημοσιευθεί τη δεκαετία του 80,

και που εκφράζει, αυτόν τον αυτοσαρκασμό που διακατείχε

τον Αγγελόπουλο.

¨Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία, αλλά δε μπορώ

να κάνω το ταξίδι σας.


Είμαι επισκέπτης.

Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά..

Κι έπειτα, δε μου ανήκει.

Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει ”δικό μου είναι”.

Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου, είχα πει κάποτε με υπεροψία.

Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε.

Ότι δεν έχω, καν, όνομα.

Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο.

Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάζω.

Ξεχάστε με στη θάλασσα.

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία¨.

Κατά τη δική μου γνώμη, οι παραπάνω λέξεις, είναι όλα όσα ήταν,

όσα έκανε, όσα δεν έκανε, κι όσα θα ήθελε να κάνει ο Θόδωρος…

Ο Θεός να τον αναπαύει.

Κι ας μην ξεχνάμε πως το μονο βεβαιο στον κόσμο είναι ο θάνατος.

Καλή σας Νυχτα.

About kosmaser

Η ασθένεια είναι ο..κανόνας ! Η υγεία η εξαίρεση ! Η θεραπεία άθλος..και η ίαση ο τελικός μας σκοπός..

2 responses »

  1. Νομίζω πως είχαν ένα κοινό παρονομαστή. Κάποιος σχετικός του χώρου της εικονικής πραγματικότητας, μου εμπιστεύθηκε πως ο μεταστάς είχε μεταφυσικές ανησυχίες, που θα περάσουν αρκετά χρόνια για να μπορέσουμε να καταλάβουμε..Ομως η πολυαγαπημένη Ελένη, τις συνελάμβανε στη¨,μητρα¨της αγκιστρωτής ελικας της, και απέδιδε μια μικρή γεύση απ το ποθούμενο του Θεόδωρου..έτσι έβλεπες ακούγοντας, κι άκουγες βλέποντας..Τουλάχιστον έτσι το νοιώθω προσωπικά..Αμήν.

  2. Αχ αυτές οι μουσικές επενδύσεις–ακούς Καραΐνδρου και μαγεύεσαι… Ο Θεός να τον αναπαύσει τον μακαρίτη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: