RSS Feed

Daily Archives: 20 Δεκεμβρίου, 2013

Ο ΕΡΗΜΙΤΗΣ ΤΗΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ..Ο ΟΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ..

Αποτέλεσμα εικόνας για ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ

 

Το πεδίο, που έζησε και φώτισε ¨ανελέητα¨ ο όσιος Γέροντας Πορφύριος, ήταν πολυάνθρωπο το κέντρο της πόλης των Αθηνών Η Ομόνοια.

Η εγκατάστασή του στον κόσμο Ήταν η κυρίως αποστολή του.

¨Έμεινα εκεί, όπου με είχε φέρει ο Θεός¨.

Οι αναχωρητές συνήθως πήγαιναν στην έρημο, για να συγκρουστούν με τον διάβολο.  Ομοια είναι και η είσοδος του ασκητή στην κοινωνία, ώστε να συγκρουστεί με τον διάβολο. Κοινος τόπος αυτού του είδους εισόδου-εξοδου, η μετωπική  σύγκρουση με το κακό.

Ο όσιος Πορφύριος, διαφωνούσε εντελώς με την επιδίωξη μετωπικής σύγκρουσης. Πίστευε ότι η ζωή του Χριστιανού τελεί σε αντιδικία προς τα έργα του σατανά, επέμενε όμως κατηγορηματικά  ότι η λύση είναι το να στραφεί ο άνθρωπος στον Χριστό, στην αγάπη του και στο φως του. Αυτό το φως και η μεταλαμπάδευσή του, διώχνει τα σκοτάδια κι  όχι η πάλη κατά του σκοταδιού  καθεαυτού. Μια άμεση πάλη κατά του σκοταδιού καθιστά κέντρο της ζωής του σταυροφόρου το σκοτάδι, το οποίο κατά τα άλλα ο σταυροφόρος αντιμάχεται

Ο όσιος Πορφύριος, πάσχισε σ όλη του τη ζωή να μπολιάσει τον κόσμο με αγάπη. Ας πούμε στο ζήτημα του Αντιχρίστου  Ε π έ μ ε ν ε  ότι       

δ ε ν επέρχεται σ φ ρ ά γ ι σ μ α  με τη χρήση αριθμών , συμβόλων,εγγράφων, ταυτοτητων κλπ αλλά ότι, αντιθέτως, σημασία έχει ποιον δέχεται η καρδιά του ανθρώπου ως αφέντη της.

Η πραότητά του διαφέρει απ τη ¨ζηλωτική¨  επιθετικότητα, των ημερών μας , σε μια  δήθεν προάσπιση της πίστης. Λίγα λόγια. Η καλύτερη ιεραποστολή γίνεται με το καλό μας παράδειγμα, την αγάπη μας, την πραότητά μας.

Ο οσιος Πορφύριος, πρόθυμα συζητούσε με τους πρόθυμους ανθρώπους επί ατελείωτες ώρες, χωρίς να ¨παρεισφρύει¨ στον χώρο του άλλου.   Ελεγε ο όσιος Γέροντας.Μην υπερασπίζεσαι τον Χριστό. Δεν έχει ανάγκη ο Χριστός να τον υπερασπισθής εσύ. Ο αδελφός είναι όρος της σωτηρίας. Ο παραμικρός γογγυσμός κατά του πλησίον επηρεάζει την ψυχή σας και δεν μπορείτε να προσευχηθείτε. Το Πνεύμα το Άγιον, όταν βρίσκει έτσι την ψυχή, δεν τολμάει να πλησιάσει. Οι προσευχές μας δεν εισακούονται, διότι δεν είμαστε άξιοι. Πρέπει να γίνεις άξιος, για να προσευχηθείς.  Δεν είμαστε άξιοι, διότι δεν αγαπάμε τον πλησίον μας ως εαυτόνΤο λέει ο ίδιος ο Χριστός: ‘Εάν ουν προσφέρης το δώρόν σου επί το θυσιαστήριον κακεί μνησθής ότι ο αδελφός σου έχει τι κατά σού

Μιλώντας με σύγχρονους όρους, ο καθηγητής Γεώργιος Κρουσταλάκης εντοπίζει στον Πορφύριο ενσυναίσθηση ,την ικανότητα, δηλαδή, να μπαίνεις στη θέση του άλλου. Ο όσιος Πορφύριος ήταν προσανατολισμένος στη χαρά της Βασιλείας, ωστόσο δεν προσπερνούσε τον Σταυρό.

Αν ο Χριστός δεν πέθαινε οδυνηρά και ατιμωτικά, τότε δεν θα είχε σαρκωθεί στην πληρότητα και στις εσχατιές της ανθρώπινης ύπαρξης. Θα είχε κάνει απλώς ένα πέρασμα από τη ζωή των ανθρώπων. Θα την είχε παρατηρήσει, αλλά δεν θα την είχε κάνει σάρκα του  και, άρα, δεν θα την οδηγούσε σε ανάσταση.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Στη Πολυκλινική ,στην Ομόνοια,

 

 

 

Στη Πολυκλινική ,στην Ομόνοια, ο όσιος Πορφύριος  διακόνησε τριαντατρία χρόνια 1940-1973, με δική του επιθυμία. Χρόνια ευλογημένα, δοσμένα στον άρρωστο, στον πόνο.  

Το μοναστήρι που οραματιζόταν να φτιάξει ο γέροντας Πορφύριος ,έπρεπε να ήταν, ακοίμητο…  Οι ψυχές οι πεπονημένες, οι ταλαιπωρημένες, που ταλαιπωρούνται από τα πάθη τους, αυτές κερδίζουν  πολύ την αγάπη και την χάρι του Θεού. Κάτι τέτοιοι γίνονται άγιοι και πολλές φορές εμείς τους κατηγορούμε.

Το να πει κανείς ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αδέρφια, είναι απλώς μια αυτονόητη χριστιανική  αλήθεια. Όσοι διαπράττουν εγκλήματα δεν σημαίνει  αυτομάτως ότι είναι κακοί, αλλά  συνήθως είναι καλές ψυχές σε.. οδύνες.

Το μέγιστο πρόβλημα όλων ανεξαιρετως των ορθοδόξων και μη χριστιανών, είναι η πολύτιμη υγεία τους. Οποιον συναντήσεις ,το πρώτο που θα σε ρωτήσει είναι: Πώς είσαι; Τι κάνεις; Εκανες το εμβόλιο; Ο Τάσος ξεπέρασε την κρίση του; Η Μαρίνα πώς πάει με την πολλαπλή σκλήρυνση; Εχεις ρυθμίσει την πίεσή σου;

Πηγαίνεις κολυμβητήριο καθημερινά; Μπράβο… Υπάρχει γενικά μια λάνθασμένη οπτική στην οποία, όποιος έχει ή αποκτά  σωστή σχέση με τον Θεό, γιατρεύεται.

Αδιατάραχτη η βεβαιότητα ότι η υγεία αποτελεί ύψιστη αξία και ότι βασικό έργο της Εκκλησίας είναι η αποκατάστασή της.

Η επίσκεψη του Θεού ταυτίζεται με την ίαση. Σε αφηγήσεις τέτοιας λογής, κανείς δεν εστιάζει προφανώς στο γεγονός ότι ο ίδιος ο όσιος  Πορφύριος, ήταν απίστευτα ασθενής και ότι παρέμεινε ετσι μέχρι τέλους. Σ ένα κλιμα όπου αποθεώνεται η ίαση, αφθονούν οι θριαμβολογίες για τεκνογονία, επιτυχία σε σχολικές εξετάσεις, αντιμετώπιση οικονομικών προβλημάτων, απόκτηση ευμάρειας, για κοινωνική άνοδο να δούμε Πώς ο όσιος, στέκονταν απέναντι στα θέματα υ γ ε ί α ς  Κατ αρχάς, δεν αποθέωνε την υγεία αλλά την αγάπη. Αυτή ήταν το μήνυμά  του κι όχι οι είναι θεραπείες καθαυτές. Έμεινε αθεράπευτος.. ενώ.. Προσευχόταν για τα τρέχοντα προβλήματα χιλιάδων ανθρώπων, άσχετα αν ταυτόχρονα θεωρούσε ότι εκβιάζουμε τον Θεό όταν του ζητάμε να μας απαλλάξει από τα προβλήματά μας

Να μην προσευχόμαστε για την υγεία μας έλεγε

Να μην ευχόμαστε να γίνωμε καλά,αλλά να γίνωμε καλοί. Προφανώς η αποθέωση της υγείας, παραβλέπει το γεγονός ότι η ζωή μας είναι ένας αέναος αγώνας μεταξύ φθοράς και ισορροπιας και όχι απλά μακροημέρευσης, και κοινωνικής  επιτυχίας . Κι έτσι, όπως το αθεράπευτο του Οσίου συνήθως δεν γίνεται ¨πηγή θεολογίας¨, έτσι και σε αφηγήσεις ιάσεων ,δεν χωρει μυστήριο, για το θαύμα, όπου η πίστη άνθισε ,δίχως να αρθεί η αρρώστια.

 

 

 

 

Συνταρακτική η στιχομυθία που μας παρέδωσε ο μακαριστός Γιώργος Παπαζάχος,  που από μόνη της, θα αρκούσε για να μας υποψιάσει ,για τα ¨αβάσταχτα¨ μονοπάτια της αγιότητας. Μια στιχομυθία-γροθιά στο ¨ψυχικό¨υπογάστριο, όπου ο Οσιος υπέδειξε τη μεγάλη παγίδα των ιδιων των αρετών, οι οποίες, κατά έναν εξόχως αντιφατικό τρόπο, μπορούν να παγιδευσουν τον άνθρωπο στη σχεση του με τον Θεό.

 «Ένα απόγευμα μου τηλεφώνησε στο ιατρείο, ακριβώς μετά τη υπερβολική εκδήλωση αγάπης ενός ζεύγους ασθενών μου που περιποιήθηκα. Μεταφέρω τα λόγια του: ‘

Γιωργάκη, είμαι ο Γέροντας. Εμείς οι δυο θα πάμε μαζί στην κόλαση. Θα ακούσουμε:

Άφρον,  ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου Τα αγαθά σου εν τη ζωή σου απήλαυσας, α δε ητοίμασας τίνι έσται;.

Τον διέκοψα: ‘Τι απολαύσαμε, Γέροντα, σ’ αυτή τη ζωή; Το σαράβαλο αυτοκίνητο, το άδειο βιβλιάριο ή τον ανύπαρκτο ύπνο μας;’. Απάντησε απότομα: ‘Τι είναι αυτά, που λες; Δεν σου λέει ο κόσμος: 

Τι καλός γιατρός που είσαι; Μας αγαπάς, μας φροντίζεις, δεν μας γδέρνεις. Και συ τα αποδέχεσαι, τα χάφτεις. Ε Τον έχασες τον μισθό σου. Το ίδιο παθαίνω και εγώ. Μου λένε πως έχω ‘χαρίσματα’, πως μπορώ να τους ακουμπήσω και να κάνω θαύματα, πως είμαι άγιος. Και τα χάφτω, ο ανόητος και αδύναμος.

Ε Γι’ αυτό σου είπα ότι μαζί θα πάμε στην κόλαση!’. ‘Αν είναι να πάμε μαζί’, του απάντησα, ‘πάμε και στην κόλαση’. Κι εκείνος έκλεισε το τηλέφωνο λέγοντας: ‘Εγώ σου μιλάω σοβαρά και συ πάντα αστειεύεσαι. Καλή μετάνοια και στους δυο μας’ . 

Αυτός υπήρξε ο όσιος Πορφύριος. Απαλός σαν χάδι, σε ψυχές που ο πόνος μαλάκωνε ή σκλήρυνε, αναλόγως..Την ευχή Του να έχουμε.

 

Αρέσει σε %d bloggers: