RSS Feed

ΕΧΟΥΜΕ ΗΡΩΕΣ..ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ..ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΥΟ..

 

 

 

Τον τελευταιο καιρό, παρακολουθούμε ένα θέατρο του παραλόγου. Κάτι κουρασμένα      ( απ τα βάρη και την γυμναστική) παλικάρια, να παριστάνουν  τους προστάτες του κόσμου,και ξεχειλίζοντας απο ανέκφραστο πατριωτισμό, να ξεσχίζουν τα ιμάτιά τουςγια την κατάντια του λαού μας..

Ο εορτασμοςΤου Επους του 40, ήρθε και πέρασε μέσα σε μιαν αγωνία,αν θα είχαμε αντιδράσεις απο ακραία στοιχεία ( κι απ τις δύο πλευρές, αλλά και κάπου απ τη μέση ¨αριστερα¨,με έκφρασή τους, κάποιες περίεργες ¨ξεραγκιανές,στιφές κι αγραμματες¨με περγαμηνές μάλιστα πανεπιστημιακές, να τσιριζουν περί δήθεν ανυπαρξίας ιστορίας).

Κι όμως υπάρχουν παραδείγματα που κραυγάζουν για το τί λαός είμαστε,κι ο,τι και να κάνουν οι ευρωπαίοι δήθεν φίλοι μας, δεν θα κατορθώσουν να αλώσουν την ψυχή μας,ημών των Ελλήνωνάσχετα αν δεν απέμειναν και πολλοί. Δεν πειράζει άλλωστε ¨μικρόν φύραμα¨ κλπ…Ανοίξτε τα ¨μάτια¨ σας και διαβάστε ένα μικρό αφήγημα ενός αξιωματικού ε.α. αξίζει τον κόπο.

..Ήμουν στο Ναυτικό το 1952 και βρισκόμουνα στη Πλατεία Κλαυθμώνος, όχι όπως είναι σήμερα. Οι νεότεροι δεν γνωρίζουν πάρα πολλά από τα παλιά και απορούν,οπόταν ακούν ορισμένα γεγονότα του ΤότεΕκείνη τη στιγμή έπεφτε ο ήλιος και θα γνωρίζετε ότι με τη δύση του, γίνεται υποστολή της σημαίας. Τότε το Υπουργείο Ναυτικού ήταν εκεί και η σημαίακυμάτιζε ακόμα στο κτήριο.Σήμερα είναι άλλες υπηρεσίες του Ναυτικού.Τότε πάντα κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλιοί, γινόταν έπαρση σημαίας και σταματούσαν τα πάντα, όπως και στη δύση του ηλίου γινόταν υποστολή. Ήταν στιγμές ωραίες , απίθανες που ζούσαν τότε οι άνθρωποι. Το άγημα αποδόσεως τιμων στο χώρο του, και ακούμε το σαλπιγκτήνα δίνει το σύνθημα για την υποστολή της σημαίας.Το άγημα παρουσιάζει όπλα. Ο αξιωματικός χαιρετά και παίζεται ο Θούριος. ¨Ολοι οι παριστάμενοι εκεί και οι περαστικοί, όπως και εγώ, σταθήκαμε σε στάση προσοχής. Αποδίδεις με αυτό τον τρόπο την τιμή στο ιερό μας σύμβολο, στη γαλανόλευκη σημαία.

Τη στιγμή που ο αρμόδιος αξιωματικός χαιρετά, η ματιά του πέφτει λοξά και βλέπει κάτι παράξενο, και η ψυχή του ταράζεται, μ’ αυτό που θα σας πω παρακάτω.

 


Τελειώνοντας η διαδικασία της υποστολής της σημαίας, οι διαβάτες συνεχίζουν τον δρόμο τους, ενώ εγώ από παρέμεινα από συνήθεια λίγο ακόμα.Τότε βλέπω τον νεαρό αξιωματικό να κατευθύνεται θυμωμένος  πρός έναν γεροδεμένο πλανόδιο καστανά. Βλέπετε τότε η πλατεία ήταν κενή και στις γωνίες  ήταν πάντα στιλβωτές (λούστροι) και καστανάδες,που μας λείπουν τώρα.

Και του είπε : «γιατί δεν σηκώθηκες όρθιος για να τιμήσεις τη σημαία μας.Δεν έχεις φιλότιμο κλπ».

Ο άνθρωπος έμεινε βουβός, ενώ εγώ παρακολούθησα έντρομος και φοβερά συγκλονισμένος το τι έγινε. Μετά βλέπω τον καστανά ότι έγινε κατακόκκινος και ότι άρχισε να τρέμει. Ήθελε να φωνάξει, αλλά τον είδα με έκπληξη να συγκρατείται, σκύβοντας το κεφάλι του και να αρχίσει να κλαίει με λυγμούς. Όμως συνήλθε γρήγορα, σκούπισε τα δάκρυά του και με τη δύναμη των χεριών του (που ήταν γερά) στύλωσε το σώμα του δυνατά,έσπρωξε τον πάγκο με τα κάστανα μπροστά και φώναξεμε όλη την ψυχη του στον νεαρό αξιωματικό δυνατά

 «Πώς να σηκωθώ κύριε; Της τα έδωσα της Πατρίδας μου και τα δύο».Και σηκώνοντας τα μπατζάκια του παντελονιού, φάνηκαν δύο πόδια, κομμένα πάνω από το γόνατα. Και ξανάρχισε να κλαίει.

 

          

Ο κόσμος όπως και εγώ γύρω του έκλαιγε και χειροκροτούσε, όμως περισσότερο απο όλους… έκλαιγε ο νεαρός αξιωματικός.


Έχουν περάσει περίπου 60 χρόνια. 
Ποιος ξέρει τι να γίνεται. Εκείνη τη στιγμή πάντως έγινε κάτι το αλησμόνητο, μια φοβερή σκηνή. Ο αξιωματικός σκύβει και αγκαλιάζει και φιλά τον καστανά, και στη συνέχεια στέκεται ευθυτενής μπροστά στον ήρωα, φέρνει το δεξί χέρι στην άκρη του γείσου του πηλίκιού του και τον χαιρετά στρατιωτικά.

Του απονέμει «τας κεκανονισμένας τιμάς» που δεν μπόρεσε εκείνος τυπικά να αποδώσει στη σημαία μας,γιατί της χάρισε τα δύο πόδια του στα βορειοηπειρώτικα βουνά μας, για να μπορεί να κυματίζει σήμερα ψηλά η κυανόλευκη σημαία μας,σε λεύτερη πατρίδα.

Και οι άλλοι, οι πολλοί να μπορούν  να πηγαίνουν με γρήγορο βήμα στην ειρηνική απασχόλησή τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι περνούν μπροστά από έναν ήρωα του αλβανικού μετώπου,τον Έλληνα ήρωα πολεμιστή, όποιο επάγγελμα και να ‘χει. 

Άλλοι δεν μιλούν, άλλοι όμως ειρωνεύονται. Γι’ αυτό οι νέες  γενιές πρέπει να μάθουν, να διδαχθούν από την οικογένεια και από το Σχολείο για το Έπος του 1940. Για το καλό της Πατρίδας μας. 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΤΟΥΛΙΑΣ..ΠΛΩΤΑΡΧΗΣ Π.Ν. εα  

                                        

Υ.Γ.Δεν χρειάζονται πολλά λόγια  για να δεί κανείς απ τη μια τη λεβεντιά, κι απ την άλλη την αξιοπρέπεια και το θάρρος να αναγνωρίζει κανείς το λάθος του , και ν απονέμει τας κεκανονισμένας τιμάς..Αυτή η ¨αγνώστου εθνικής ταυτότητος πολιτογραφημένη κυρία¨που θεωρεί την ιστορία μας ένα κακογραμμένο παραμύθι, θα αναλογισθεί άραγε κάποια στιγμή το σφάλμα, και θα ζητήσει συγγνώμην απ τον λαό που ( κακώς ή καλώς ) την τίμησε με την ψήφο του;

About kosmaser

Η ασθένεια είναι ο..κανόνας ! Η υγεία η εξαίρεση ! Η θεραπεία άθλος..και η ίαση ο τελικός μας σκοπός..

One response »

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: