RSS Feed

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ..

Καθώς στεκόταν μπρος στην τάξη της, την Ε’ δημοτικού, την πρώτη ημέρα του σχολείου, η Δεσποινίς Ματίνα , μια γοητευτική 30ρα δασκάλα, με μόρφωση και αγάπη για τη δουλειά και τα ¨παιδιά¨της, μια κι η ίδια δεν είχε ακόμη δικά της…είπε στους μικρούς μαθητές ένα ψέμα… Είπε ότι τα αγαπούσε όλα το ίδιο.Το μετάνοιωσε αμέσως, μόλις το βλέμμα της έπεσε στην μπροστινή σειρά, όπου κάθονταν,ο  Αλέξανδρος..Σ ένα φάκελο μπροστά της , είχε τα προσωπικά στοιχεία του κάθε μαθητή της.  Σ αυτά βρήκε αναφορές απ τους δασκάλους του Αλέξανδρου, των προηγουμένων τάξεων..

Η δασκάλα της Α’ δημοτικού έγραφε: Ο Αλέξανδρος είναι ένα φωτεινό παιδί με έτοιμο πάντα το χαμόγελο. Κάνει τις εργασίες του σωστά και προσεγμένα, και έχει καλούς τρόπους.. είναι χαρά να τον έχουμε κοντά μας…

Η δασκάλα της Β’ δημοτικού έγραφε: Ο Αλέξανδρος είναι άριστος μαθητής. Αγαπητός από τους συμμαθητές του, αλλά φαίνεται προβληματισμένος εξ αιτίας της μητέρας του που έχει μια ανίατη ασθένεια, η ζωή στο σπίτι θα είναι δύσκολη…

Η δασκάλα της Γ’ δημοτικού έγραφε: Ο θάνατος της μητέρας του ήταν πολύ σκληρός και οδυνηρός για αυτόν. Προσπαθεί να κάνει καλά τις εργασίες του, αλλά ο πατέρας του δε δείχνει πολύ ενδιαφέρον. Η ζωή του σπιτιού σύντομα θα τον επηρεάσει εάν δε παρθούν ορισμένα μέτρα…

Η δασκάλα της Δ’ δημοτικού έγραφε: Ο Αλέξανδρος έχει αποσυρθεί και δεν δείχνει ενδιαφέρον για το σχολείο. Δεν έχει πολλούς φίλους και πολλές φορές κοιμάται στην τάξη…

  Διαβάζοντας όλα αυτά η Δις Ματίνα, κατάλαβε το πρόβλημα και ντράπηκε πολύ για.. τον εαυτό της. Αισθάνθηκε ακόμη πιο άσχημα, όταν οι μαθητές της, της έφεραν χριστουγεννιάτικα δώρα.

Όλα ήταν διπλωμένα σε πολύχρωμα χαρτιά με ωραίους φιόγκους, εκτός από του Μάνου.

Το δώρο του Αλέξανδρου ήταν άγαρμπα διπλωμένο σε μια χοντρή σακούλα του μανάβη.

Η κυρία Ελπινικη δυσκολεύτηκε να το ανοίξει μαζι με τα

άλλα δώρα. Μερικά παιδιά άρχισαν να γελάνε όταν έβγαλε από τη σακούλα ένα βραχιόλι που λείπανε μερικές από τις ψεύτικες αδαμάντινες χάντρες και ένα μπουκάλι με λίγο..άρωμα..

Αλλά ξεπέρασε τα γέλια των μαθητών καθώς είπε θαυμαστικά πόσο όμορφο ήταν το βραχιόλι φορώντας το στο χέρι της και βάζοντας μερικές σταγόνες στον καρπό του χεριού της.

Ο Αλέξανδρος έμεινε λίγο παραπάνω στο σχολείο στο σχόλασμα για να πει …κυρία σήμερα μυρίζατε όπως ακριβώς μύριζε η μαμά μου…

Όταν έφυγαν τα παιδιά έκλαιγε για περίπου μισή ώρα. Από εκείνη την ημέρα η κυρία σταμάτησε να διδάσκει ανάγνωση, γραφή και αριθμητική. Έδειχνε ιδιαίτερη προσοχή στο Αλέξανδρο.

Οσο δούλευε μαζί του ,το μυαλό του ζωντάνευε. Όσο πιο πολύ τον ενθάρρυνε τόσο πιο γρήγορα ανταποκρινόταν. Έως το τέλος του χρόνου ο Αλέξανδρος είχε γίνει ένα από τα πιο έξυπνα παιδιά της τάξης του, και παρόλο το ψέμα ότι θα αγαπούσε όλα τα παιδιά το ίδιο, η κυρία Ελπινίκη.. ευνοούσε τον Αλέξανδρο ιδιαίτερα.

Μετά από ένα χρόνο βρήκε ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα της. Ήταν από τον Αλέξανδρο. Της έλεγε ότι ακόμη ήταν η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του. Πέρασαν έξι χρόνια πριν πάρει άλλο σημείωμα από τον Αλέξανδρο. Της έγραφε ότι τελείωσε το Λύκειο και ήταν τρίτος στην τάξη του, και ότι ακόμη ήταν …η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.

  Μετά τέσσερα χρόνια πήρε άλλο ένα σημείωμα που της έλεγε ότι παρόλο που τα πράγματα ήταν αρκετά δύσκολα κατάφερε να επιμείνει και να συνεχίσει τις σπουδές του, και ότι σύντομα θα αποφοιτούσε από το πανεπιστήμιο με τις μεγαλύτερες διακρίσεις. Την διαβεβαίωνε ότι αυτή ήταν η πιο αγαπητή δασκάλα που είχε σε όλη του την ζωή.

Πέρασαν ακόμη τέσσερα χρόνια και έφτασε ακόμα άλλο ένα γράμμα. Αυτή τη φορά εξηγούσε ότι αφού πήρε το δίπλωμά του αποφάσισε να προχωρήσει πιο πολύ και να κάνει διδακτορικό. Στο γράμμα εξηγούσε ότι αυτή …παρέμεινε η πιο καλή και αγαπητή δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του. Μα τώρα το όνομά του ήταν πιο μακρύ Dr. Αλέξανδρος Σ. Μ.

Η ιστορία δεν τελείωνε εκεί. Υπήρξε ακόμη ένα γράμμα εκείνη την άνοιξη. Ο Αλέξανδρος της ανακοίνωνε ότι είχε γνωρίσει μια υπέροχη κοπέλα την οποία θα παντρευόταν. Της εξηγούσε ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει πριν μερικά χρόνια και αναρωτιόταν αν θα συμφωνούσε να παραβρεθεί στο γάμο και να καθόταν στη θέση της μητέρας του γαμπρού. Βεβαίως η κυρία (πλέον) Ματίνα,δέχτηκε.

Στο γάμο φορούσε εκείνο το βραχιόλι που της είχε δωρίσει κάποια Χριστούγεννα – χρόνια πίσω.

Ναι, εκείνο το βραχιόλι που έλειπαν οι αδαμάντινες πέτρες.

Και βεβαιώθηκε ότι φορούσε το ίδιο άρωμα που θυμόταν ότι φορούσε η μητέρα του Αλέξανδρου στα τελευταία τους Χριστούγεννα μαζί. Όταν συναντήθηκαν αγκαλιάστηκαν με στοργή. Ο κύριος Αλέξανδρος ψιθύρισε στο αυτί της κυρίας Ματίνας..

Σας ευχαριστώ Κυρία..που πιστεψατε σε μένα.

Σας ευχαριστώ που με κάνατε να νιώθω σπουδαίος και μου δείξατε πως κι εγώ μπορούσα να διαφέρω…

Η Ματίνα..με δάκρυα στα μάτια, όπως κι  εσείς πιστεύω.. ψιθύρισε:

Αλέξανδρέ μου λάθος κατάλαβες. Εσύ ήσουν που δίδαξες σ εμένα πώς να διαφέρω. Δεν ήξερα πώς να διδάσκω μέχρι που σε γνώρισα.

 Τώρα θα μου πείτε τί σχέση μπορεί να έχει η Παιδεία που υπόσχεται η η Πολιτεία μας να προσφέρει σε μια νεολαία με σημαίες λάβαρα κομματικά, και ιδέες ανατρεπτικές, με την αγαπητική σχέση της δασκάλας και του μαθητή της , που μόλις διαβάσατε, θα σας απαντήσω καμμιά. Η μια είναι σχέση ζωής, η αλλη σχέση θανατου, του όποιου θανάτου.. είτε είναι βουτηγμένος στη δόξα, είτε στη θλίψη,που δεν παύει να είναι θάνατος, κι ο θάνατος είναι μια κόκκινη γραμμή..Και ..Μετά τί;

About kosmaser

Η ασθένεια είναι ο..κανόνας ! Η υγεία η εξαίρεση ! Η θεραπεία άθλος..και η ίαση ο τελικός μας σκοπός..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: