RSS Feed

Daily Archives: 22 Μαΐου, 2013

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ..ΩΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΕΣΒΕΙΡΑ..

 

Σχετική εικόνα

 

https://kosmaser.wordpress.com/

 

Η μαγεία της Ελληνικής γλώσσας, ειναι αδιαπραγματευτη.Προσπάθησαν καποιοι  δήθεν μεταρρυθμιστές να την  ¨πληγώσουν¨, πλήν δεν κατάφεραν παρα μια τρύπα στο νερό.

Ο ¨σπόρος¨ της μετανάστευσε σ ολόκληρο τον κόσμο, όπου καλλιεργήθηκε επιμελώς και μας έρχεται κάθε τόσο, με επισημότητα, και επι φωνηματα χαράς, να μας κάνει να χαμογελάμε, γι αυτην την ομορφια που η μετακίνηση του τόνου της αλλάζει εκφραστικά όλο το νόημα.

Γι αυτήν να πούμε και σήμερα δυό λόγια.

Η λέξη  έ ρ γ ο ν, ¨παρέα¨ μ ένα χαρακτηριστικό ουσιαστικό, ας πούμε μέλισσα,  αποδίδει , μιαν ιδιότητα, δημιουργώντας άμα, την κατάληξη -ουργός.

Εάν ό,τι κάνουμε είναι για το καλό, τότε η λέξη τονίζεται στην λήγουσα,και παίρνει οξεία, όπως   ¨μελισσουργός¨, ¨σιδηρουργός¨, ¨χειρουργός¨, ¨μουσουργός¨, κ.λπ.

Όταν όμως το έργο είναι βλαβερό για τον ανθρώπο, ο τόνος μετεφέρεται από την λήγουσα στην παραλήγουσα, και από οξεία γίνεται περισπωμένη όταν την είχαμε και πριν την καταργήση ο αείμνηστος Ράλλης.

 Ετσι μας προέκυψε το ¨κακούργος¨, ¨πανούργος¨, ¨ραδιούργος¨

Γι’ αυτό έχουμε το νού μας και δεν αποκαλούμε έναν γιατρό, που δεν ξέρουμε, ¨χειρούργο¨ αλλά ¨χειρουργό¨.Διότι χειρουργός είναι ο καλός γιατρός, ο οποίος κάνει  καλό έργο, επ’ ωφελεία τού ασθενούς, ενώ χειρούργος είναι ο γιατρός που δεν προσέχει, α υ τ ό ς  που ,ο πάντα θυμόσοφος λαός μας ,αποκαλεί χαϊδευτικά χασάπη , όχι οτι δεν έχουμε ¨χασάπηδες¨ πραγματικά χειρουργούς Θαύμασα στην κεντρική αγορά χασάπη που με ελάχιστες κινήσεις, αποστέωσε ένα μπουτάκι αρνισιο.

Αποτέλεσμα εικόνας για χασάπη

Κατά την εποχή τού Ρωμαίου αυτοκράτορος Τραϊανού, στα 98-117 μ.Χ., ζούσε στην Έφεσο της Μικράς Ασίας, ένας γιατρός όνοματι  Ρούφος. Ήταν πράγματι ένας εξαίρετος γιατρός, Τόσο διάσημος μάλιστα, πού οι ειδικευόμενοι κοντά του έπαιρναν το ονομά τους, απ εκείνο του σπουδαίου δασκαλου τους και απεκαλούντο ¨Ρουφιανοί¨

προσοχή στον τονισμο, σα να λέμε αυτοί που ειδικεύθηκαν κοντα στο Ρούφο. Διακρίθηκαν κι εκείνοι, όπως κι ο δάσκαλός τους ο Ρούφος στο ιατρικό τους λειτούργημα. 

Μπορεί εμείς να το λέμε απαξιωτικά, όμως και το αντίθετο μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις. Ωρισμένοι τώρα απ τους ρουφιανούς παρασυρμένοι από την ανθρώπινη φύση τους, πρόδιδαν το λειτούργημά τους, διότι, λόγω της φύσεως του, μαθαιναν μυστικά τών γυναικών, και στη συνέχεια τις εξεβίαζαν, ξεχνώντας την ιατρική δεοντολογία και τον όρκο τους, και ξέπεφταν στην κατηγορία του αγύρτη Έτσι, ή λέξη Ρουφιανός, με ένα ανέβασμα του τόνου στην παραλήγουσα, πήρε αρνητική της σημασία, με την οποία την χρησιμοποιούμε σήμερα πλέον κατά κόρον παντού, απ το δρόμο μέχρι τα τηλεοπτικά¨παράθυρα¨στην πλειοψηφία τους.

Παρατηρείτε πόσο πιό αψογα ταιριάζει στην εκφορά του το ρουφιάνος, απ το ρουφιανός.

Η μετακίνηση τού τόνου, όμως, δεν δίνει μόνο την θετική ή αρνητική έννοια, την καλή ή την κακή σημασία, αλλά και  διαφοροποιεί και την τελειότητα από κάτι το κοινό.

Το κύριο όνομα ¨Λυκούργος¨αλλά και το ¨λυκόφως¨με ρίζα τη λύκη που σημαίνει φως και το έργο. Ο τόνος στην παραλήγουσα. Αυτό, όμως, τί σημαίνει τώρα,  ότι ο Λυκούργος ενείχε κάτι το αρνητικό;Οχι βέβαια, απλά διαφοροποιείται, μια ιδιαίτερη λέξη, από μία άλλη που διεχώριζε τους υπολοίπους.Ετσι λοιπόν η λέξη Λυκούργος, που σημαίνει αυτον που κάνει το έργο του φωτός, τονίζεται στην παραλήγουσα, διότι, θεωρητικά πάντα, έργο τού φωτός, το κάνει μόνον ο Θεός, εφ’ όσον ο ίδιος ο Θεός είναι Φώς.

Ετσι μόνον η Θεία Δύναμις, θα μπορούσε να είναι Λυκουργός. Ο άνθρωπος, επομένως, επειδή δεν είναι θεός, θα φέρει αναγκαστικά το όνομα Λυκούργος, για να μη ταυτισθεί με το θείο, και να διαχωρισθεί απ’ αυτό. Κατ’ επέκτασιν δε τούτου, ο,τιδήποτε συνδέεται με το καλό, με μοναδικό τρόπο θα τονισθεί στην λήγουσα.

Π.χ. ο Ιησούς Χριστός, η προσωποποίηση του καλού τονίζεται στην λήγουσα. Όποιος όμως έχει το όνομά Του ονομάζεται Χρίστος,αλλάζουμε μάλιστα και την ορθογραφία Χρήστος επειδή δεν μπορεί να ταυτισθεί με το απόλυτο καλό.

Κατά τον ίδιο τρόπο και για την ίδια αιτία

Ο Θεός είναι Λαμπρός, όσοι τώρα θέλουν να έχουν στο όνομά τους αυτή Του την ιδιότητα, λέγονται ¨Λάμπροι¨. Το σύμβολο, ακόμη, του Χριστού είναι ο Σταυρός. Οσοι όμως έχουν το συγκεκριμμένο όνομα αποκαλούνται ¨Σταύροι¨  χαιρετίζω στο σημείο αυτό τον ξάδελφο Σταύρο, στον οποίο οφείλω τη δημιουργία αυτής της ιστοσελίδας.

Υπάρχει, και μία βαρύγδουπη λέξη, που την καταντήσαμε σκουπίδι. Είναι η λέξη υπουργός,τήν οποια τονίσαμε στη ληγουσα, διότι οι σοφοί πρόγονοί μας δεν μπορούσαν  να διανοηθούν ότι η λέξη υπουργός, που στην ελληνική γλώσσα σημαίνει αυτον που υπηρετεί,τον βοηθό ,υπο-εργός θα κατέληγε να έχει αρνητική σημασία.

Η σημασία λοιπόν τής λέξεως προκύπτει από τους υπουργούς ως βοηθούς, στην επίλυση των προβλημάτων τού λαού, λόγω των γνώσεων, του ήθους και της αποφασιστικότητας, που πρέπει αυτοί να έχουν .

Παρατηρώντας τωρα την κατάντια υπουργών, να σύρωνται σιδηροδέσμιοι στα ακροατήρια πρέπει να  τους διαφοροποιήσουμε από τους άλλους,τους καλούς υπουργούς, που κάνουν πραγματικά καλό έργο. Κι οι δεύτεροι μεν να αποκαλούνται υπουργοί, διότι το έργο τους αποβαίνει επ’ ωφελεία του λαού. Εκείνοι όμως, οι άλλοι, οι αξιοθρήνητοι κλέφτες, πρέπει να λέγονται υπούργοι, κακούργοι, πανούργοι, ραδιούργοι, δεν έχει καμμια σημασία.Ίσως έτσι, και μόνο με την θαυμάσια γλώσσα μας, που ό,τι και να της κάνουν , είναι αδύνατον να την εξαφανίσουν αποκατασταθεί η ηθική δικαιοσύνη.

Να χαρακτηρίζονται οι κλέφτες και ταυτοχρόνως να διαφοροποιούνται από τους καλούς με μία απλή αλλαγή τού τονισμού της λέξεως.

Διερωτώμαι πόσους, μεταπολεμικώς, απ τους πρωθυπουργους μας, θα μπορούσαμε να τους ονομάσουμε με… τονισμό στη λήγουσα.

Χαιρετε.

 

 

 

https://kosmaser.wordpress.com/

 

 

 

 

 



Σχετική εικόνα

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ρουφιάνος

Αρέσει σε %d bloggers: