RSS Feed

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΙ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ..

 

 Μεταφέρω ένα πικρό σχόλιο της Τασούλας Καραϊσκάκη, στην Καθημερινή:

·         Εξι Σεπτεμβρίου 2012. Νεκρός Από Ασφυξία Βρέθηκε Ηλικιωμένος Σε Πεζοδρόμιο Του Αγ. Παντελεήμονα.

·         27.8.12. Νεκρή Στο Διαμέρισμά Της Στο Μαρούσι Βρέθηκε 77χρονη. Κίνητρο Η Ληστεία.

·         23.8.12. Γυναίκα Ηλικίας 79 Ετών Βρέθηκε Νεκρή Στο Σπίτι Της Στον Γέρακα (Την Έπνιξαν Με Μαξιλαροθήκη). Ληστεία.

·         19.7.12. Νεκρός Εντοπίστηκε 81χρονος Στο Σπίτι Του Στο Αγ. Παντελεήμονα. Ληστεία.

·         22.6.12. Ληστές Γρονθοκόπησαν Μέχρι Θανάτου 84χρονη Στο Σπίτι Της Στην Κομοτηνή.

·         2.5.12. Νεκρή Από Χέρι Ληστή (Τη Στραγγάλισε) Βρέθηκε Ηλικιωμένη Στο Διαμέρισμά Της Στην Πλ. Πάργης.

·         23.3.12 Νεκρό σε μονοκατοικία στη Δάφνη εντοπίστηκε ζευγάρι ηλικιωμένων.

Τα συμβάντα του είδους ξεπερνούν φέτος τις τρεις δεκάδες. Ολα αρκετά υποτιμημένα, με ολιγόλογες αναφορές .. Είναι ένας φόνος εύκολος για τον θύτη. Γι’ αυτό και ιδιαίτερα ειδεχθής. Επίθεση όχι απλά ενός οπλισμένου σε άοπλο, αλλά σε έναν μοναχικό αδύναμο, που δεν μπορεί να αμυνθεί…

Ομως δεν είναι μόνο ο στυγερός δράστης, που μπορεί να εξοντώσει μέσα σε λίγα λεπτά έναν ανήμπορο για λίγα ευρώ· Είναι Η Ίδια Η Κοινωνία Που Δεν Συγκλονίζεται Με Το Συμβάν Του Βίαιου Θανάτου Ενός Ανθρώπου, τον οποίο κάποια καλή μοίρα είχε προστατέψει για δεκαετίες από αρρώστιες, ατυχήματα…

Η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας ωθεί τους ηλικιωμένους στο περιθώριο (στις αργά εξελισσόμενες κοινωνίες ο υπέργηρος γνώριζε τεχνικές επιβίωσης που οι άλλοι αγνοούσαν, ήταν φορέας σοφίας και γι’ αυτό σεβαστός, όμως σήμερα οι όροι τείνουν να αντιστραφούν και οι γέροι να γίνουν αυτοί που δεν γνωρίζουν σε σχέση με τους νέους οι οποίοι γνωρίζουν).

Τα γεράματα θεωρούνται βάσανο, ο κόσμος μοιάζει να αδιαφορεί γι’ αυτούς («κανείς δεν θυμάται ότι υπάρχω», έλεγε 85χρονη)και οι ίδιοι πιστεύεται ότι αδιαφορούν για τον κόσμο, βυθισμένοι στη μοναξιά τους.

Το γήρας περιγράφεται ως φάση εκφυλισμού, ως η κατιούσα στην καμπύλη της ζωής, οι ηλικιωμένοι ως ενσάρκωση της κόπωσης, μη ικανοί για.. ουτοπίες – όλο και σπανιότερα αποζητείται η πείρα τους.

Ο χρόνος στον οποίο ζει ο ηλικιωμένος θεωρείται ότι είναι το παρελθόν.

Ο χρόνος του μέλλοντος είναι πολύ λίγος, το αύριο δεν τους ανήκει, είναι η περιρρέουσα αντίληψη.

Αν όμως κουβεντιάσει κανείς με έναν ηλικιωμένο θα ανακαλύψει πως κάθε άλλο παρά νιώθει ότι πλησιάζει στο τέλος της διαδρομής, αντίθετα συνήθως κατατρύχεται από το συναίσθημα ότι δεν πρόλαβε να κάνει πολλά, δεν κατάφερε να «κλείσει» υποθέσεις, ότι θα μπορούσε να επιχειρήσει ακόμη αρκετά (μόνο η φυσική αδυναμία είναι εκείνη που σταδιακά τον πείθει να παραιτηθεί από τη σκέψη της ολοκλήρωσης).

Οι ιδέες του παραμένουν άφθαρτες, η απλή σοφία του μια ώθηση που αφυπνίζει.

Χωρίς ηλικιωμένους, δηλαδή χωρίς το χθες, που είναι η βάση του αύριο, δεν υφίσταται ο κύκλος της ζωής, άρα η δυναμική της νέας αρχής…

Πικρό το σημείωμα…Να δειχνει μια απογοήτευση για την κοινωνία μας που περνα στο περιθώριο ό,τι και όσους δεν μπορουν να ακολουθήσουν τους ρυθμούς της…Ομως εδώ και 3 χρόνια βλέπουμε πως αυτό που πιστέψαμε σαν αλήθεια δεν ήταν παρά μια τεράστια αστεία φούσκα…Ας μη μιλήσουμε για τις αθλιότητες του χρηματιστηρίου, της αγοράς ακινήτων με τον βλακώδη υπερδανεισμό, ούτε για την μακαριότητα του μοντέλου ζωής που μας ήθελε όλους με εξοχικό στη Μύκονο…Γερνάμε φίλοι  μου φίλοι..Γερνάμε, και αργά, μεθοδικά βαδίζουμε προς το τέλος αυτής της δύσκολης φάσης της υπάρξεώς μας..μέσα στο.. χρόνο-χώρο..

Το επόμενο στάδιο, για όσους το πιστεύουν,αλλά και η έκπληξη για όσους όλα αυτα τα θεωρούν παραμύθια, είναι η Αιωνιότης..Εκεί παίζονται πολλά, προϋπόθεσις των οποίων είναι η εν τω χρόνω παρουσία μας…Αλλά ας δούμε το πρόβλημα του παρόντος χρόνου.

Συχνά παρατηρούμε τη διαφορετική στάση των ανθρώπων απέναντι σε εορτές που συμβολίζουν το πέρασμα του χρόνου . Ας πούμε γενέθλια, πρωτοχρονιά, διάφοροι επέτειοι κλπ. Άλλοι νιώθουν ικανοποίηση, άλλοι αποκτούν μελαγχολική διάθεση.     

Ο φόβος του χρόνου που περνά, δεν είναι κάτι παράλογο, καθώς μόνον ο άνθρωπος έχει συνείδηση του τέλους της ύπαρξής του. Παρόλα αυτά, πολλοί άνθρωποι εστιάζουν σ αυτό το τέλος, χάνοντας ευκαιρίες να ζήσουν το παρόν..

Αντίθετα, βλέπουμε παραδείγματα ανθρώπων οι οποίοι σε μεγάλη ηλικία παραμένουν υπερδραστήριοι…ζωντανοί..πραγματικά ζωντανοί…

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν σ αυτούς τους τελευταίους υπάρχει κάποιο κοινό χαρακτηριστικό που καθορίζει τη στάση τους απέναντι στη ζωή.

Μια προγραμματισμένη βόλτα, σ ένα απ τα μεγάλα νοσοκομεία, θα είναι σοκ, γι αυτόν που βιώνει το δώρο της, έστω και σχετικής, υγείας..Δεν θα πιστεύει στα μάτια του…Ανθρώπινο δυναμικό, απο νέους, παιδιά, μεχρι ηλικιωμένους στο τελευταιο στάδιο της..ψυχικής εξαθλίωσης, να περιμένουν με υπομονή κάποιο λόγο παρηγοριάς, απ όπου μπορεί να τους έλθει..Οχι δεν φταίει το άθλιο σύστημα υγείας, που αν το δεί κανείς με τη σωστή προοπτική δεν είναι και τόσο για πέταμα..Κι αυτό γιατί..Υπάρχουν γιατροί και νοσηλευτές που προσφέρουν τη ζωή τους, όπως και κάθε είδους βοήθεια, όμως δεν ακούγονται, μια κι οι άρρωστοι έχουν μάθει το δικό τους τρόπο, μη δεχόμενοι υποδείξεις..Ημουν αυτήκοος μάρτυς στις ξεκάθαρες υποδείξεις του Ζάχου σ ένα 68χρονο υπέρβαρο με διαβήτη και Χ.Α.Π…που αφού του μιλησε για αρκετή ώρα γύρω απ την κατάστασή του, δίνοντας του και πλήρεις οδηγίες, μαζί με ένα διαιτολόγιο, κατέληξε πως με κλάσμα εξώθησης 23, αν δεν χάσει, με τη δίαιτα και προσπάθεια απο μέρους του 10 κιλά μεσα σε τρεις μήνες, θάχει οξύτατο πρόβλημα..Η απάντηση που πήρε ήταν: Προτιμώ να πεθάνω χορτάτος..

Ομως απ την άλλη μεριά υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι.. ιδίως  μεγάλης ηλικίας, που συχνά παρουσιάζουν μία δεύτερη νεότητα και δραστηριοποίηση σε πολλούς τομείς ενδιαφερόντων..Δεν είναι μόνο η οικογένεια..Η Ελένη μου…Ο Παναγιώτης μου..Δεν είναι ¨μου¨ δικός μου..Είναι δικός Του…δική Του…Δώρο Του..

Δεν Είμαστε Μόνο Γονείς,όσοι είμαστε,αλλά είμαστε και άνθρωποι και ή ύπαρξη μόνο υποχρεώσεων είναι αναπόφευκτο να οδηγήσει σε μία ψυχική κούραση και αίσθηση πρόωρου γήρατος.

Ο απολογισμός μιας ζωής η οποία αφιερώθηκε αποκλειστικά στη φροντίδα των άλλων φέρνει συνήθως θλίψη.

Γιορτές και επέτειοι μπορούν να μας βοηθήσουν σε μία συμβολική αφετηρία για αλλαγές στη ζωή μας.

Αν νιώθουμε αδύναμοι, λέγοντας σιγά μην αλλάξει κάτι, αυτό είναι ένα σημάδι μελαγχολίας, την οποία πρέπει να παραδεχτούμε στον εαυτό μας έγκαιρα. 

     

Σε κάποιες περιπτώσεις πάντως, αυτή η έλλειψη ικανοποίησης από τη ζωή μπορεί να οδηγήσει σε..κουτές χειρουργικές επεμβάσεις οι οποίες προσπαθούν να σταματήσουν τον χρόνο, δεν μπορούν όμως να ανανεώσουν τον εσωτερικό μας εαυτό, ούτε να αλλάξουν τις καταστάσεις που πραγματικά μας κάνουν να νιώθουμε κουρασμένοι και γερασμένοι στη ζωή μας.

Η αίσθηση είναι ότι ο χρόνος περνά πολύ γρήγορα. Πόσο συχνά έχουμε πει τη φράση ‘αλήθεια, πώς πέρασε έτσι η ώρα’; Νιώθουμε μάλιστα σαν να έχουμε μια απώλεια της αίσθησης του χρόνου, π.χ δεν ξέρουμε και δεν μας ενδιαφέρει τι ημερομηνία έχουμε, απλά ζούμε, από τη μία μέρα στην άλλη.

Το οξύ και παρατεταμένο άγχος της επιβίωσης, σταδιακά οδηγεί όλο και περισσότερους ανθρώπους σε μελαγχολία ή κατάθλιψη.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η συναισθηματική μας διάθεση προκύπτει από τις σκέψεις που κάνουμε.

·         Άλλοι άνθρωποι απελπίζονται καθώς αντιμετωπίζουν οφειλές και χρέη, νιώθοντας ενοχές, και

·         Άλλοι Άνθρωποι Αδιαφορούν απέναντι σε αυτές, καθώς προτεραιότητα έχει η επιβίωση της οικογένειάς τους, και όχι οι οφειλές τους.

Η απόσυρση και το κλείσιμο στο σπίτι, λόγω περικοπών αυξάνουν την καταθλιπτική διάθεση και το άγχος και απειλούν την υγεία μας.

Η κατάθλιψη φέρνει απόσυρση και σταδιακή παραίτηση από τη ζωή, εκφράζει τον θυμό για την κατάστασή μας ενάντια στον ίδιο μας τον εαυτό.

Τι είναι αυτό όμως που καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο άλλοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τη ζωή τους, αισιόδοξα και με δυναμισμό, και άλλοι είτε με φόβο, είτε απαισιόδοξα ή και παθητικά; Πρόκειται για αυτό που ονομάζουμε προσωπικότητα.

Η έννοια της προσωπικότητας όμως στην ψυχολογία, είναι κάπως διαφορετική από αυτήν που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητα.

Πρόκειται για ένα σύνολο τρόπων με τον οποίο, έχουμε μάθει, από πολύ μικρή ηλικία, να αντιδρούμε απέναντι σε καταστάσεις που μοιάζουν με καταστάσεις που αντιμετωπίσαμε στο παρελθόν.

Ο ψυχισμός μας μαθαίνει και αποθηκεύει όχι μόνο γνώσεις, αλλά και συμπεριφορές των άλλων ανθρώπων σε διάφορες καταστάσεις, πχ των γονιών μας, από την παιδική μας ηλικία.

Αυτά αποθηκεύονται από το νοητικό μας σύστημα,ως συγκεκριμένοι τρόποι σκέψης, συγκεκριμένα νοητικά σχήματα, τα οποία μαθαίνουμε να χρησιμοποιούμε σε παρόμοιες καταστάσεις.

Οι άνθρωποι που έχουν μάθει Να Παραμελούν Την Φροντίδα Του Εαυτού Τους, και όχι να τη συνδυάζουν με τη φροντίδα των άλλων, Βιώνουν Αναπόφευκτα Μία Ψυχική Κούραση, η οποία οδηγεί στην αίσθηση ότι έχουν γεράσει πρόωρα.

Οι άνθρωποι λοιπόν που νιώθουν ότι γερνούν, μπορούν να το αλλάξουν αυτό.

 Δεν οφείλεται στα χρόνια που περνούν, και τα κεριά που θα σβήσουν σε μία τούρτα.Είναι οι λογισμοί, που μας γερνουν, ή το αντίθετο μας ενισχύουν..

Υπάρχουν άνθρωποι που στην ηλικία των εβδομήντα ετών πηγαίνουν στο γυμναστήριο και δείχνουν δέκα χρόνια νεότεροι…και σωματικά, αλλά το σπουδαιότερο ψυχικά..Χαμογελούν…συνομιλούν…μεταφέρουν την πολύτιμη πείρα τους στους νεωτέρους, που τους ακούν έκπληκτοι..

Αν τους ρωτήσει κάποιος την ηλικία τους, τη λένε με χαμόγελο..χωρίς κόμπλεξ..για να εισπράξουν την απορία και το…

¨Δεν το πιστεύω¨…

Αλλωστε , είμαστε πλέον πεπεισμένοι οτι αυτή εδώ η ζωή δεν είναι το τέρμα..άρα μπορούμε να τη ζήσουμε με χαρά και προσμονή, χωρίς να τρέμουμε για την κάθε μέρα που περνα..

Μούλεγε κάποιος άγνωστος οτι φοβάται να κοιμηθή το βράδυ γιατί πιστευει οτι μπορει να μην..ξυπνήσει…..Κλείνοντας, είναι τραγικό να τελειώνει κανείς τη ζωή του δολοφονημένος..Πολλά μπορεί να πεί, να ζητήσει, να οργισθεί, να φωνάξει..Τελικά αν το καλοσκεφθεί, θα βρεί εναν πανίσχυρο Νόμο να υφέρπει στις σχέσεις θύματος θύτη..Είναι ο Πνευματικός Νόμος, απ τον οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς, όσο ισχυρές γνωριμίες κι αν διαθέτει..

Ενας μόνο μπορεί να απαλύνει τις συνέπειες αυτού του άτεγκτου Νόμου..Να απαλύνει, όχι να καταργήσει..Οψόμεθα..

About kosmaser

Η ασθένεια είναι ο..κανόνας ! Η υγεία η εξαίρεση ! Η θεραπεία άθλος..και η ίαση ο τελικός μας σκοπός..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: