RSS Feed

Daily Archives: 13 Οκτωβρίου, 2012

ΜΟΣΧΟΒΟΛΑ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ..ΛΑΔΙ ΓΑΛΗΝΗ ΗΡΕΜΙΑ..ΘΑ ΠΛΕΨΩ ΚΑΛΑ..

 

 

Πεθαίνουν παιδιά απο καρκίνο.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για πεθαίνουν παιδιά απο καρκίνο

 

 

 

Τα κοιμητήρια αυτές τις ώρες, όταν υποδέχονται για τον προσωρινό ¨ύπνο¨  κακώς τον ονομάζουν αιώνιο, δεν είναι, παιδιά, λές και αναγνωρίζουν την αδικία, γι αυτό κι αυτά μειώνουν τους ρυθμούς τους.Δεν ακούς φωνές, μόνο ψιθυρίσματα 

 

¨Αλλά και η Αγγελικουλα του φίλου του Μπούκη  του είπε:

Εσύ μπαρμπ’ Αλέξανδρε, ψέλνεις τα τραγούδια του Θεού.Η Αγγελικούλα, γράφει ο Παπαδιαμάντης,  ¨με ήκουε να ψάλλω συνεχώςΤραγούδια του Θεού, εις τον πενιχρόν νυκτερινόν ναΐσκον, όπου εσύχναζε τακτικά με την μητέρα της. Εκοιμάτο μές στο στασίδι, εις τον γυναικωνίτην, την ώρα των αποστίχων, εξύπνα μετά δύο ώρας εις τονΠολυέλεον, κ’ έκτοτε δεν ήθελε να κοιμηθή πλέον. Ήτο μία μετά τα μεσάνυχτα¨.

Η μικρή Αγγελικούλα Ένδεκα Ετών ήταν άρρωστη βαρειά.

Τήν επισκέφθηκε ο Παπαδιαμάντης και εκείνη του είπε: Ά Μπάρμπ’ Αλέξανδρε, Εψέλλισεν Ασθενώς. Πότε Θα Μού Πής Πάλι Τα Θεια  Τραγουδια; 

–Όποτε θέλεις, Κούλα μου. Άμα γίνη αγρυπνία εις τον Άγιον Ελισσαίον να έλθης, να σού τα πώ.

–Νά μού τα πής. Μά θα τ’ ακούσω; 

– Άμα προσέχης, θα τ’ ακούσης

– Ώχ Έστέναξεν, έκλεισε τα όμματα, και δεν μού ωμίλησε πλέον.Εφαίνετο ότι είχε πολύ κουρασθή έφερεν ασθενώς την ισχνήν χείρα προς το ούς ενώ εψέλλιζε.Φαίνεται ότι είχε πάθει βαρηκοΐαν ένεκα της νόσου.Τής έφεραν χρίσμα, έλαιον από την κανδήλαν.Αυτή ανέλαβε προς στιγμήν τάς αισθήσεις της, κ’ εψιθύρισε: 

–¨Μοσχοβολά η ψυχή μου. Λάδι, γαλήνη, ηρεμία. Θά πλέψω καλά¨.

Μετά τον θάνατό της ο Παπαδιαμάντης έψαλε τα τραγούδια του Θεού στην αγνή Αγγελικούλα.   Γράφει στο κείμενό του:

¨Μετά τρείς ημέρας την προ-επέμπομεν εις τον τάφον.Οι επαγγελματικοί ιερείς κ’ οι ψάλται έψαλλον τα κατά συνθήκην, από την “Άμωμον οδόν” έως τον “Τελευταίον ασπασμόν”.Μόνος ο παπα-Νικόλας απ’ τον Αι-Γιάννη του Αγρού,ο Ναξιώτης, εφαίνετο ότι έκανε χωριστήν ακολουθίαν, εμορμύριζε μέσα του, και τα όμματά του εφαίνοντο δακρυσμένα.

–Τί μουρμουρίζεις, παπά; του είπα, από το όπισθεν του στασιδίου, όπου είχεν ακουμβήσει.

–Λεγω την Ακολουθιαν Των Νηπιων Μεσα Μου, ειπεν ο παπα-νικολας. Εις αυτο το ακακον αρμοζει Η Κηδεια Των Νηπιων.Τω όντι κ’ εγώ, με όλον τον πόνον και τα δάκρυά μου, είχα αναλογισθή  εκείνην την στιγμήν την ακολουθίαν των Νηπίων.Καί ακουσίως έλεγα μέσα μου τα τραγούδια του Θεού:“Τών του κόσμου ηδέων αναρπασθέν άγευστον” και“ως καθαρόν, Δέσποτα, στρουθίον προς καλιάς επουρανίους έσωσας” και“του Αβραάμ, εν κόλποις, εν τόποις ανέσεως, ένθα το ύδωρ εστί το ζών, τάξαι σε Χριστός ο δι’ ημάς νηπιάσας” και“οίς αριθμοίς το πλάσμα σου, νήπιον φοιτήσαν τα νύν προς σε”

–¨Μοσχοβολά η ψυχή μου. Λάδι, γαλήνη, ηρεμία. Θά πλέψω καλά¨.

 

Αρέσει σε %d bloggers: