RSS Feed

ΤΑ ΕΡΙΦΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ..

Αποτέλεσμα εικόνας για πλάνωμαι

 

Ο Ευαγγελιστης μιλά ,¨παραβολικά για πρόβατα και ερίφια¨..που χωρίζονται εκείνη την φοβερή ώρα της Κρίσεως , που κανείς δεν την γνωρίζει, κι όλοι την περιμένουν τρέμοντας απο φόβο,και αυτοί που πιστεύουν, αλλά κι οι άπιστοι,που αγνοούν ταλανιζόμενοι απ τις πρόσκαιρες ηδονές… Ομως η Κρίση θα έρθη και θα..είναι για πάντα… Τα Σημάδια Πληθαίνουν, η αδικία πυργώνει τα δικαιώματά της, κι πονηριά απλώνει τις παγίδες της.Αιώνια χαρά απ τη μιά, αίωνια κόλαση απ την άλλη.Επιστροφή στον Παράδεισο απ τη μια, κατάληξη στην κόλαση απ την άλλη. Μια κόλαση ετοιμασμένη για τον αρχάγγελο του σκότους και τους αγγέλους του..και μόνο γι αυτόν, κι όσους πλανήσει στο διάβα των αιώνων..

Κομβικό σημείο, η πλάνη..

Αυτήν πασχίζει ν αποφύγει, τραγική φιγούρα, ο κυρ Νίκος, στα μελετήματά του..Αυτήν προσπάθησε να διώξει απ τον ορίζοντά του..Δέχτηκε τον πειρασμό σαν τεράστιο τσουνάμι, και τον πολέμησε σαν ανήμερο θεριό..Ομως ο πειρασμός έχει περίεργα¨φανάρια¨και τραβά σαν μαγνητης τις ανυπόταχτες καρδιές.Ο διάβολος παιζει με το.. Εγώ του ανθρώπου και το ποτίζει μεθυστικές ουσίες προκειμένου να το ξεμαυλίσει..Μακάριος αυτός που φτάνει στο τέλος χωρίς να αφήσει, Το Εγώ Του, Να Πυργώσει Στα Σύννεφα και να τον κάψει, σαν τον Δαίδαλο,μέχρι να τον ποντίσει στα μαύρα νερά της απελπισιάς και του θανάτου..Κι είναι κρίμα, μια κι Εκείνος ο Μεγαλος Ξένος, Τον Μεν Θάνατο Κατήργησε…Δια Του Δικού Του Θανάτου, Τον Δε Διάβολο Καταπάτησε, Και Περιθωριοποίησε..Με Την Ανέκφραστη, Απίστευτη,Αβυσσαλέα Συγκατάβαση Του.

 

 

…Με κοίταξες.. κι ως με κοίταξες ένιωσα πως ο κόσμος ετούτος είναι ένα σύννεφο φορτωμένο αστροπελέκι κι άνεμο……Σύννεφο Κι Η Ψυχή Του Ανθρώπου, φορτωμένη αστροπελέκι κι άνεμο, κι από πάνω φυσάει ο Θεός και σωτηρία.. δεν υπάρχει.Σήκωσα τα μάτια, σε κοίταξα. Εκαμα να σου πω:

Παππού, αλήθεια δεν υπάρχει σωτηρία;

μα η γλώσσα μου είχε κολλήσει στο λαρύγγι μου, έκαμα να σε ζυγώσω, μα τα γόνατά μου..λύγισαν..Απλωσες τότε το χέρι Σου, σα να πνιγόμουν, και ήθελες να με σώσεις…Αρπάχτηκα με λαχτάρα απ το χέρι Σου..πασαλειμμένο ήταν με πολύχρωμες μπογιές, θαρρείς ζωγράφιζε ακόμα, έκαιγε.Άγγιξα το χέρι σου, πήρα φόρα και δύναμη, μπόρεσα να μιλήσω:
-Παππού αγαπημένε, είπα, Δώσ’μου Μια Προσταγή.



Χαμογέλασες, απίθωσες το χέρι απάνω στο κεφάλι μου, δεν ήταν χέρι, ήταν πολύχρωμη φωτιά, ως τις ρίζες του μυαλού μου περεχύθηκε η φλόγα.
-Φτάσε όπου μπορείς, παιδί μου…
Η φωνή Σου βαθιά, σκοτεινή, σαν να’βγαινε από το βαθύ λαρύγγι της γης.
Έφτασε ως τις ρίζες του μυαλού μου η φωνή Σου, μα η καρδιά μου δεν τινάχτηκε.

-Παππού, φώναξα τώρα πιο δυνατά, δώσ’μου μια πιο δύσκολη, πιο κρητικιά προσταγή.

Κι ολομεμιάς, ως να το πω, μια φλόγα σούριξε ξεσκίζοντας τον αέρα,αφανίστηκε από τα μάτια μου ο αδάμαστος πρόγονος με τις περιπλεμένες θυμαρόριζεςστα μαλλιά του κι απόμεινε στην κορφή του Σινά μια φωνή όρθια,γεμάτη προσταγή, κι ο αέρας έτρεμε:

-Φτάσε όπου δεν μπορείς!


Πετάχτηκα τρομαγμένος από τον ύπνο, είχε πια ξημερώσει.
Σηκώθηκα, ζύγωσα στο παράθυρο, βγήκα στο μπαλκόνι με την καρπισμένη κληματαριά. Η βροχή είχε τώρα κοπάσει, έλαμπαν οι πέτρες, γελούσαν, τα φύλλα των δέντρων ήταν φορτωμένα δάκρυα.

-Φτάσε όπου δεν μπορείς!

Ήταν η φωνή σου, κανένας άλλος στον κόσμο δεν μπορούσε, έναν τέτοιο αρσενικό λόγο να ξεστομίσει, μονάχα Εσύ, Παππού ανεχόρταγε! Δεν είσαι εσύ ο αρχηγός ο απροσκύνητος, ο ανέλπιδος, της στρατευόμενης γενιάς μου; Δεν είμαστε εμείς οι λαβωμένοι, οι πεινασμένοι, οι μπουμπουνοκέφαλοι, οι σιδεροκέφαλοι, που αφήσαμε πίσω μας την καλοπέραση και τη βεβαιότητα ,και πας εσύ μπροστά και κάνουμε γιουρούσι να σπάσουμε τα σύνορα;

Αποτέλεσμα εικόνας για πλάνωμαι

 

To λαμπρότερο πρόσωπο της απελπισίας είναι ο Θεός, το λαμπρότερο πρόσωπο της ελπίδας είναι ο Θεός,πέρα από την ελπίδα και την απελπισία, πέρα από τα παμπάλαια σύνορα, με σπρώχνεις, Παππού. Πού με σπρώχνεις; Κοιτάζω γύρα μου, κοιτάζω μέσα μου, η αρετή τρελάθηκε, η γεωμετρία τρελάθηκε, η ύλη τρελάθηκε, πρέπει να’ρθει πάλι,ο Νούς ο νομοθέτης, να βάλει καινούρια τάξη, καινούριους νόμους, πιο πλούσια αρμονία να γίνει ο κόσμος.Αυτό θές…κατα κει με σπρώχνεις..κατα κει μ έσπρωχνες πάντα..άκουγα μέρα νύχτα τη προσταγή σου..Μαχομουν, όσο μπορούσα, να φτάσω όπου δεν μπορούσα,αυτό είχα βάλει χρέος μου, αν έφτασα ή δεν έφτασα, Εσύ θα μου πεις.Όρθιος στέκουμαι μπροστά σου και περιμένω.Στρατηγέ μου..τελευει η μάχη..κάνω την αναφορά μου…να πού πολέμησα…Να πώς πολέμησα…λαβώθηκα…δείλιασα…Μα Δε Λιποτάχτησα, τα δόντια μου καταχτυπούσαν από το φόβο, μα τύλιγα σφιχτά το κούτελό μου μ’ένα κόκκινο μαντίλι, να μην ξεκρίνουνται τα αίματα, κι έκανα γιουρούσι…Ενα ένα μπροστά σου τα φτερά της καλιακούδας μου ψυχής..θα τα μαδήσω, ωσότου ν απομείνει ένα σβωλαράκι χώμα κι αυτή….

 

Θα σου πω τον αγώνα μου, ν’αλαφρώσω, θα πετάξω από πάνω μου την αρετή, την ντροπή, την αλήθεια, ν’αλαφρώσω…Άκουσέ το λοιπόν, Στρατηγέ, την αναφορά μου και κάμε κρίση, άκουσε, Παππού, τη ζωή μου, και αν πολέμησα κι εγώ μαζί σου, αν λαβώθηκα χωρίς κανένας να μάθει πώς πόνεσα, αν δε γύρισα ποτέ την πλάτη μου στον οχτρό,δώσε μου την ευκή σου….

Τραγική η κραυγή του Καζαντζάκη, σκίζει τα στήθια στην προσπάθεια της να…ξεγεννήσει την ευχή την ευλογία του Θεου που αντιμαχεταικαι που λαχταρά ολόκαρδα να πετύχει..Μια ζωή αναζήτηση της ευτυχίας..Λαχανιασμένη, πεινασμένη, διψασμένη, μα πάντα ανικανοποίητη ,η θεϊκή καταβολή, πασχίζει να πιάσει φύτρα, μα το ¨Εγώ ειμαι Αυτός¨…να μην τον αφήνει, να σκύψει στη βρύση να πιεί αχόρταγα την ξεδιψαστική μετάνοια..

Χαλεποι οι καιροί μας..αποκαρδωτικοί..να σε σπρώχνουν στο παραλήρημα και το ζόφο..Να μην τολμάς να ελπίσεις, γιατι έδιωξες απ την ψυχή σου την ελπίδα και την πίστη σ Εκείνον που είπε οτι είναι τα πάντα για σένα..

¨Εγώ Για Σένα Πατέρας, Εγώ Αδελφός, Εγώ Σύζυγος,Εγώ Σπίτι, Εγώ Τροφή, Εγώ Ρούχο, Εγώ Ρίζα, Εγώ Θεμέλιο,Ό,τι Θέλεις Εγώ.Να Μη Σου Λείψει Τίποτα. Θα Δουλέψω Εγώ. Ήρθα Να Σε Υπηρετήσω, Όχι Να Με Υπηρετήσεις. Εγώ Και Φίλος, Και Μέλος Του Σώματός Σου Και Κεφάλι,Και Αδελφός Και Αδελφή Και Μητέρα,Όλα Εγώ. Μόνο Να Είσαι Κοντά Μου. Εγώ Φτωχός Για Σένα Και Αλήτης Για Σένα. Στο Σταυρό Για Σένα, Στον Τάφο Για Σένα. Στον Ουρανό Παρακαλώ Για Σένα Τον Πατέρα Μου, Στη Γη Έρχομαι Πρεσβευτής Του Πατέρα Μου Για Σένα.Εσύ Είσαι Τα Πάντα Για Μένα, Και Αδελφός Και ΣυγκληρονόμοςΚαι Φίλος Μου Και Μέλος Του Σώματός Μου. Τι Άλλο Θέλεις;

About kosmaser

Η ασθένεια είναι ο..κανόνας ! Η υγεία η εξαίρεση ! Η θεραπεία άθλος..και η ίαση ο τελικός μας σκοπός..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: