RSS Feed

Ο ΒΑΓΓΕΛΑΡΑΣ..Ο ΖΑΧΟΣ..ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ..

Πρίν καιρό  είχα υποσχεθεί οτι θα σας

έκανα.. κοινωνούς της ιστορίας του καλού

μας Βαγγελάκη ή βαγγελάρα

ή Γιαγκο-βαγγέλη..

( στην Κρήτη μόνο, όπου για να ξεχωρίζουν τα παιδια μιας πατριαρχικής οικογένειας ¨κολλάνε¨ στο βαφτιστικό τους, και το όνομα του πατέρα, έτσι ο Βαγγελάρας, για να ξεχωρίζει απ τα ξαδέλφια του, παιδιά του αδελφού του πατέρα του, αλλά φερων, υποχρεωτικά, το όνομα του παππού, είχε κολητό τόνομα του πατέρα του… Δηλαδή ο Βαγγέλης του Γιαγκου…γιατί υπηρχε κι ο Βαγγέλης του Ζώη, του Χρίστου, κ.ο.κ.)..

Θα μου πείτε που το σκέφτηκα τώρα..

Να μια πολύ καλή φίλη , μου ζήτησε να

¨χρωματίσω¨με λέξεις εικόνες και μουσική,

απλά κι ανάλαφρα κείμενα, που ν αφήνουν

λίγο την καρδιά να αναπνεύσει..

Νάμαστε λοιπόν να δούμε πώς, δυό τελείως

διαφορετικοί κοσμοι, του Βαγγέλη και του

Ζάχου, ήρθαν σε…σύνοδο

κι έγιναν αχώριστοι..

 

Ηταν χειμώνας .

Εκανε αφόρητο κρύο, κι ο Ζάχος εφημέρευε.

Αξίζει να σας περιγράψω τί συμβαίνει οταν

εφημερεύει ένα μεγάλο Νοσοκομείο..

Είναι η απόλυτη τρέλλα.

Αυτό τα λέει όλα.

Πρέπει να μπορείς να είσαι συγκεντρωμένος,

ψύχραιμος, να παίρνεις αποφάσεις…

εξ ενστίκτου, κι εδώ είναι που μετρά

η εμπειρία, η απόλυτη εμπειρία..

Λόγω κρύου τα καρδιακά περιστατικά 

ήταν τα κυριώτερα που απασχολούσαν

τα εξωτερικά ιατρεία.

Ο Ζάχος, έβλεπε, εξέταζε, αποφασιζε,

¨επενέβαινε¨.( επεμβατικος γαρ)

Κάποια στιγμή γύρω στις 11 το βράδυ,

αποφάσισε να ξεκουραστεί λίγο..

Βγαίνοντας απ το ισόγειο, στην πόρτα

βλέπει ένα φορείο μ έναν γιγαντόσωμο

νέο άνδρα, και τους νοσηλευτές πελιδνούς

να τάχουν χαμένα.

Πλησίασε, και τρόμαξε.

Ενα μεγάλο μαχαίρι ήταν καρφωμένο

στο στήθος του άνδρα με την μαύρη λαβή

να προεξέχει και να μην υπόσχεται

τίποτα το καλό..εκτός απ το γεγονός

οτι ο άνδρας…ανέπνεε..

Οταν τον εγδυσε κι είδε το τραύμα..

μαρμάρωσε..Το μαχαίρι είχε περάσει

με χειρουργική ακρίβεια τις πλευρές,

δεν πείραξε τους πνεύμονες ούτε

την καρδιά, ούτε κανένα σημαντικό αγγείο,

κι η αιμορραγία ήταν ασήμαντη.

Το πρόβλημα ήταν πώς θα το αφαιρούσε.

Εδώ είναι που μετράει η πείρα, η εμπειρία,

η αποφασιστικότητα, η έμπνευση,

και κυρίως η πίστη του επεμβατικού

χειρουργού.

Ζήτησε φορητο ακτινογράφο

και σε 5 λεπτά είχε εικόνα της πορείας

του μαχαιριού.

Οπως μας έλεγε ύστερα απο μέρες,

ήταν πρώτη φορά που έβλεπε τόσο τέλειο…μαχαίρωμα..

Ούτε έμπειρος χειρουργός δεν θα μπορούσε

να περάσει τόσο αριστοτεχνικά

ένα μαχαίρι 15 εκατοστών στο ημιθωράκιο

χωρίς να τραυματίσει κάποιο σημαντικό όργανο..

Εβγαλε το μαχαίρι απ το στήθος

του νέου άνδρα, αποστείρωσε την πληγή,

τον διασωλήνωσε, και τον πήγε

σε διπλανό θάλαμο, και σωριάστηκε

σε μια πολυθρόνα δίπλα του..

Ηταν τόσο κουρασμένος που κοιμήθηκε

σχεδόν αμέσως..

Κανείς δεν τον ενόχλησε μέχρι το πρωϊ,

που ξύπνησε …

Στο κρεββάτι δίπλα του ο νέος άνδρας

ηταν ξύπνιος και γελαστά συγκινημένος..

¨Ζατρέ μου σου χρωστώ τη ζωή μου..

έμε λένε Βατζέλη, να με θυμάσαι..¨

Οντως ήταν μια χαρά.

Τον χαιρέτησε κι έφυγε για το γραφείο του..

Τούτη τη νύχτα θα την θυμόταν ο Ζάχος..

Η κίνηση της μέρας, τον έκανε να τα ξεχάσει

όλα ..Μέχρι το βράδυ είχαν όλα σβηστεί

απ την…RAM..του Ζάχου μας..

Οι μέρες κι οι μήνες κυλούσαν κι έφτασε

η Ανοιξη..Ολο αυτον τον καιρό δεν άκουσε

το παραμικρό για τον Βαγγέλη, απλά έμαθε

οτι πήρε εξιτήριο , κι οτι έγιναν κάποιες

ανακρίσεις για το περιστατικό απ την

αστυνομία, στις οποίες δεν τον ανακάτεψε 

η διοίκηση του Νοσοκομείου σοφά

σκεπτόμενη..

Η ρουτίνα τα πέρασε όλα στο..αρχείο.

Ενα δρομολογημένο χειρουγείο δεν πήγε

καλά, κι έκανε άλλα 5 μέχρι τις 6

το απόγευμα..     

Το πέρασε στην εντατική και ετοιμάστηκε

να φύγει. Η ώρα ήταν 10 το βράδυ,

λίγο ζαλισμένος πήγε στο αυτοκίνητό του,

πρίν προλάβει να το ανοίξει ένοιωσε ένα

βαρύ χέρι να του πιάνει τον λαιμό.

Οπως είναι και μικρόσωμος σχεδόν

σωριαστηκε , νιώθοντας το χέρι να

τον πνίγει. Ουτε να μιλήσει , ούτε να δεί,

ούτε να κουνηθεί…

Οπως μας έλεγε πολύ  αργότερα,

κατάλαβε ξαφνικά οτι τέλειωνε, κι αυτό

γιατι…ξεκίνησε το συνόπτικό τρέιλερ

της ζωής…Είδε τον αεροβαπτισμό του

στη Μασσαλία, την ορκομωσία του

στο Πανεπιστήμιο κι άλλα πολλά μέσα

σε κλάσματα του δευτερολέπτου,

και μετά τίποτα..

Οταν άνοιξε τα μάτια του αντίκρυσε

το τρομαγμένο βλέμμα του… Βαγγελάρα

να τον ρωτά για πολλοστή φορά:

Ζατρούλη μου ζείς;

Οταν του κατένευσε, τον ακούμπησε

με προσοχή στο αυτοκίνητο,

άρπαξε απ τον γιακά τον παρά τρίχα

δολοφόνο που κείτονταν αναίσθητος

απ το …ξύλο που τούδωσε το…θωρηκτό,

κι απομακρύνθηκε προς το θυρωρείο..

Παρέδωσε τον τύπο στην ασφάλεια του

Νοσοκομείου, που δεν πήρε είδηση

απ το συμβάν, και κουβάλησε ένα φορείο,

πάνω στο οποίο ακούμπησε με ευλάβεια

τον Ζάχο..

Στο εξεταστήριο των ιατρείων άκουσε

έκπληκτος τη συνέχεια του επεισοδίου..

Ο Βαγέλης, γιατί περί αυτού του..θωρηκτου

επρόκειτο, όπως έμαθε απ την ασφάλεια του

νοσοκομείου, ξημεροβραδιάζονταν

στο Νοσοκομείο..Τί έκανε και τί ήθελε,

κανείς δεν ήξερε, μόνο ο ίδιος που περίμενε

κάθε βράδυ να δεί τον…σωτήρα του να

φεύγει , κι έπειτα έφευγε κι εκείνος.

Την άλλη μερα απο πρωϊ πάλι τα ίδια..

Τον παρακολουθούσε, τι έκανε που πήγαινε,

απο απόσταση… και να που η μοίρα και

των δυό τους έπαιξε αυτό το περίεργο

παιχνίδι..

Ο Ζάχος έσωσε τον Βαγγέλη, κι εκείνος

του το ανταπέδωσε μ αυτόν τον απίστευτο τρόπο..

Δεν έχει σημασία η ιστορική συνέχεια

του παρ ολίγον δολοφόνου, που ήταν

ο γυιός του περιστατικού που δεν είχε πάει

καλά πριν απο καιρό..

Ο Ζάχος δεν έδωσε συνέχεια στο

περιστατικο….

Ομως το θέμα ήταν οτι ο Βαγγέλης…

αυτο-υιοθετήθηκε απ τον Ζάχο..

Εγινε κολλητός του..

Μια κι ήταν οικονομικά ανεξάρτητος

με μεγάλη περιουσία στην Κρήτη,

έμεινε δίπλα του σαν οδηγός, μάγειρας,

σωματοφύλακας, θαλαμηπόλος..κλπ. 

    

  

Το πιό αστείο σ όλα αυτά ήταν οτι…

ξύρισε και το κρανίο του για να…μοιαζει

στο φαλακρό Ζάχο, κι ήταν αστείο

να βλέπει κανεις ένα θηρίο κι έναν

μικρούλη…(Αστερίξ τον έλεγε η Αλεξάνδρα),

και τους δύο χωρίς μαλλιά..

Ετσι ο Βαγγέλης, ή Βαγγέλας, ή βαγγελάρας,

πολιτογραφήθηκε, αυτόκλητος

σωματοφύλακας του Ζάχου.

Θα σας λέω, κατα καιρούς τις απίθανες

περιπέτειές τους..γιατί είναι όντως πολλές,

αυτά τα 4 χρόνια που η ζωή τους

έφερε κοντά..ποιός ξέρει γιατί..

About kosmaser

Η ασθένεια είναι ο..κανόνας ! Η υγεία η εξαίρεση ! Η θεραπεία άθλος..και η ίαση ο τελικός μας σκοπός..

One response »

  1. Τις καλύτερες ιστορίες τις γράφει η ίδια η ζωή .
    Καταπληκτική ιστορία ,να εισθε καλά .

    κατερινα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: