RSS Feed

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ…ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΓΕΓΟΝΟΣ..ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ Ν ΑΓΑΠΙΩΜΑΣΤΕ..

ο θανατος ως καθημερινο γεγονος

Το γεγονός:

Ενας 30ντάχρονος πυροσβέστης πέθανε ..απο ανακοπή είπαν, μάλλον ασφυξία απ τους καπνούς της φωτιάς ηταν,που προκλήθηκε απ τα καλώδια (κλεμμένα ή όχι λίγη σημασία έχει) που έκαιγαν συμπολίτες μας, προσπαθωντας να βγάλουν χρήματα απ τον χαλκό που πουλούσαν στα διάφορα χυτήρια…Εμείς όμως, όλοι οι υπόλοιποι,θα μαθαίναμε περισσότερα για τον θάνατο εάν μπαίναμε στον κόπο να εξετάσουμε την προσωπική μας εμπειρία.

Ο Θάνατος, μας είναι πολύ πιο οικείος απ’ όσο φανταζόμαστε..όλοι είμαστε σε θέση να μιλήσουμε για κάποια Εμπειρία Θανάτου, που όμως πολύ απέχει από οποιαδήποτε αίσθηση φόβου.Κατά Μία Πρακτική Έννοια, Πεθαίνω Σημαίνει Χάνω Την Αυτοσυνειδησία Μου Και Περιπίπτω Σε Μία Κατάσταση Λήθης.Αυτή η προοπτική προξενεί σε πολλούς ανθρώπους φόβο.Κι Όμως, Ο Καθένας Από Μας…Παραδίδεται Στον Ύπνο Κάθε Βράδυ,βυθίζεται ολοκληρωτικά στη λήθη, χωρίς κανέναν φόβο. γιατί;Διότι Αισθανόμαστε Βέβαιοι-Σε Μεγάλο Βαθμό Αδικαιολόγητα Βέβαιοι- Πώς Το Επόμενο Πρωί ..Θα Ξυπνήσουμε…Βλεπετε θεωρουμεθα υγιεις..

Ελπίζουμε ότι το επόμενο πρωί θα ξημερώσει και για μας κι ότι ο ύπνος δεν είναι παρά μία προσωρινή εμπειρία.Άς Παραβάλλουμε Αυτή Τη Διαδικασία Με Εκείνη Του Θανάτου Και Της.. Αφύπνισης Στην Αιωνιότητα…γιατί στην πραγματικότητα παίρνει κανείς μεγάλο ρίσκο όταν κλείνει τα μάτια και αποκοιμιέται.Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνος τόπος από το κρεβάτι μας..Ας Ακούσουμε Την Ιστορία Του Ναυτικού Και Του Βοσκού Που Συγκρίνουν Τους Κινδύνους Της Προσωπικής Τους Βιωτής.

 

Ο βοσκός επιμένει ότι ουδέποτε θα ριψοκινδύνευε να ζήσει στη θάλασσα…Ο ναυτικός, που έχει διαφορετική άποψη, ρωτά τον βοσκό:Πώς Πέθανε Ο Πατέρας Σου; Πέθανε Στο Κρεβάτι Του. Κι Ο Δικός Του Πατέρας; Κι Εκείνος Στο Κρεβάτι Του. Και Έκπληκτος Ο Ναυτικός:

 Και Τολμάς Να Ξαπλώνεις Στο Κρεβάτι Σου Κάθε Βράδυ;Μ αυτή την έννοια αντικρύζουμε τον θάνατο κάθε βράδυ,με εμπιστοσύνη και σιγουριάι όταν αυτού του είδους ο προσωρινός θάνατος δεν έρχεται τόσο εύκολα, καταφεύγουμε ακόμα και σε τεχνητές μεθόδους…για να τον συναντήσουμε..Αλλά και πάλι, μήπως …η αϋπνία μας είναι μια αθέλητη τάση…ένας μύχιος φόβος θανάτου; Πολλοί συνάνθρωποί μας ,της τρίτης ηλικίας, δεν ξαπλώνουν στο κρεββάτι τους απο φόβο μήπως πεθάνουν..Κι έτσι ταλαιπωρούνται με το να κοιμούνται στην πολυθρόνα τους…

Δεν Είναι Περίεργο Που Δεν Βγάζουμε Συμπεράσματα

Από Τα Πιο Απλά Πράγματα Στη Ζωή;Αλλά και μ’ έναν άλλο τρόπο η εμπειρία του θανάτου μας είναι οικεία, καθώς στη διάρκεια του βίου πεθαίνουμε με πολλούς τρόπους.Όταν Περνούμε Από Τη Βρεφική Στην Παιδική Ηλικία..Και Κατόπιν Στη Νεότητα Και Την Εφηβεία Κι Από Κεί Στην Ωριμότητα..Και Τα Γηρατιά, Φανταζόμαστε Ότι Απλά Μεταβαίνουμε Από Το Ένα Στάδιο Στο Άλλο. Κι Όμως, Εφόσον Εξελισσόμαστε…Μια Σειρά Από Πράγματα Που Είχαμε Πρίν Οικειοποιηθεί Πεθαίνουν Μέσα Μας.Γιατί αλλιώς, εάν ως νέοι ή ενήλικες διατηρήσουμε τα χαρακτηριστικά της νηπιότητάς μας, θα γίνουμεπαιδαριώδεις.

Προκειμένου Να Αποκτήσουμε Την Ωριμότητα Κάθε Επόμενου Σταδίου Της Εξέλιξής Μας, Πρέπει Να Αποδεχτούμε Ότι Κάποια Πράγματα Μέσα Μας ΠεθαίνουνΤα Αποχωριζόμαστε Για Πάντα.

Κι Αυτός Ο Αποχωρισμός Μπορεί Να Είναι Μία Επίπονη Και Δύσκολη Διαδικασία, κατά κάποιον τρόπο τόσο δύσκολη όσο και ο σαρκικός θάνατός μας.

Πολλοί Γονείς Έχουν Παρόμοια Εμπειρία: Λαχταρούν Για Το Παιδί Τους Να Παραμείνει Μικρό Αγόρι Και Στο Βάθος Ενοχλούνται Από Τη Θέα Του Νέου Ενήλικα Που Απεκδύεται Τη Νεότητά Του.Η διαδικασία του θανάτου μέσα στη ζωή μας ακολουθεί κάθε στιγμή.Αυτό Οφείλουμε Να Το Συνειδητοποιήσουμε Και Να Το Αποδεχτούμε Πιο Ενεργά. έτσι, ώστε να φοβόμαστε λιγότερο τον θάνατο ως τελεσίδικη απώλεια. Θα μάθουμε μάλλον να τον θεωρούμε ως αναπόφευκτο μέρος της διαδικασίας εκείνης με την οποία ωριμάζουμε..

προς την πληροτητα της ζωης…που μας υπεσχέθη Εκείνος, που δεν μας είπε ποτέ ψέμματα, και επεσφράγισε τα λόγια Του με τον Θάνατο και την Ανάστασή του, δείχνοντάς μας πως δεν υπήρχε πλέον θάνατος σαν οντολογικό γεγονός,μιας και κατηργήθη ΔΙΑ του θανάτου Του..Χαιρετε.

About kosmaser

Η ασθένεια είναι ο..κανόνας ! Η υγεία η εξαίρεση ! Η θεραπεία άθλος..και η ίαση ο τελικός μας σκοπός..

3 responses »

  1. Η Ιφ, με εγκαλει, λεγοντας μου ότι συνεχως μιλω, σχολιαζω, επισειω τον θανατο…Μηπως θαπρεπε να μιλω περισσοτερο για τη ζωη, τη χαρα, τη λαχταρα, τη χαλαρωση …Κι όμως όλα τα παραπανω δεν είναι παρα¨υφερποντα¨στοιχεια της ζωης , και αποκτουν νοημα, πνοη, χρωμα, αρωμα..μεσα στην ( μακρα ) προοπτικη του τελους..Δεν είναι δικη μου επιλογη..Ολοκληρη η ανθρωπινη πειρα το αποθησαυρισε, στο βαθος των αιωνων..
    Το μονο βεβαιο είναι ο θανατος..Να γιατι από μιας αρχης ο¨ανθρωπος¨αναζητουσε το…ΜΕΤΑ..

  2. Μαρία, μείνε σε επαφή…ακολουθεί συνεχεια..

  3. σ ευχαριστούμε που είσαι εδώ για να μας θυμίζεις την έννοια του θανάτου και την εξοικείωση με αυτόν. Έχεις πολύ δίκιο για τις φάσεις ηλικίας που περνάμε και μαζί με αυτές περνούν και τελειώνουν κάποια πράγματα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: