RSS Feed

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ…ΕΝΑ ΥΒΡΙΔΙΟ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ..

Τα τελευταία χρόνια, παρακολουθούμε ένα θέατρο παραλόγου..

Κόσμος πολύς στους δρόμους, να διαμαρτύρεται

για την απώλεια κεκτημένων.

Κόσμος να συνωθείται στα δημόσια κέντρα υγείας,

προσπαθώντας να βρεί θεραπεια σε όλο

και περισσότερες αρρώστιες που ξανάρχονται

στο προσκήνιο, με τους λαθρομετανάστες

να κατακλύζουν τη χώρα μας..

Η ελονοσία, η φυματίωση, η πνευμονία,

οι κάθε είδους ιώσεις γεμίζουν τα έκτακτα των νοσοκομειων..

με τους γιατρούς να μην μπορούν να περιθάλψουν

τους αγωνιούντες ασθενείς…

Μέσα σ όλον αυτόν τον κυκεώνα

ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου  επισημαίνει

την κύρια αιτία της κρίσεως που βιώνει

ολόκληρη η ευρωπαϊκή ένωση

και ειδικότερα εμείς σαν λαός αλλά και σαν  εθνος.

Η γραφίδα του Μητροπολίτου υπήρξε πάντα ορθή,

οξεία, και απόλυτα περιγραφική, χαράζοντας

τόσο το πλαισιο, αλλά κυρίως τα αίτια,

τις υπερβολές, και την θεραπεία σε πρώτο βαθμό ,

αλλά και την ίαση εν τέλει των προβλημάτων αυτών..

Μελέτησα χωρίς ανάσα το κείμενο, και φρονώ οτι

είναι η πρώτη φορά που κατατίθεται λόγος καρδιάς

σε ένα πολύ σπουδαίο θέμα στο οποίο , 

εμείς τυχαίνει να είμαστε πρωταγωνιστές..

(για να μην χρησιμοποιήσω ιατρική ορολογία,

όπου θα είχαμε το ρόλο του…ινδικού χοιριδίου..)

Ο λόγος του Ναυπάκτου γλαφυρός, χυμώδης,

εμπεριστατωμένος, αποδεικτικός,και εν τέλει ουσιαστικός,

δίνει στον αναγνώστη του να καταλάβει οτι πέρα

των οικονομικών υπάρχουν και άλλοι λόγοι

σοβαρότεροι, για τους οποίους, ή ένεκεν των οποίων,

βιώνουμε αυτή τη στιγμή το θέατρο

του παραλόγου..στη ζωή μας..

Παρακαλώ μελετήστε το κείμενο που ακολουθεί,

και μην σταθείτε απλά στην επιφάνειά του..

 

 

Η έ­ντα­ξη της Ελ­λά­δος στην Ευ­ρω­πα­ϊ­κή Έ­νω­ση

δη­μιούρ­γη­σε νέ­ες συν­θή­κες ζω­ής και δια­φό­ρους

προ­βλη­μα­τι­σμούς, που κα­λού­μα­στε πολ­λές φο­ρές

να α­ντι­με­τω­πί­σου­με.

Έ­νας α­πό τους προ­βλη­μα­τι­σμούς συν­δέ­ε­ται με το ποιά εί­ναι

η πο­λι­τι­στι­κή υ­πο­δο­μή της Ευ­ρώ­πης, και τί σχέ­ση έ­χει αυ­τή

η υ­πο­δο­μή με τον ελ­λη­νι­κό πο­λι­τι­σμό, πό­σο και σε ποιά ση­μεί­α

ε­πη­ρε­ά­στη­κε η Ευ­ρώ­πη α­πό τον ελ­λη­νι­κό πο­λι­τι­σμό

και κα­τά πό­σο τον εκ­φρά­ζει,

αλ­λά και ποι­ές εί­ναι οι συν­θή­κες της Ευ­ρω­πα­ϊ­κής Έ­νω­σης

στις η­μέ­ρες μας.

Το θέ­μα αυ­τό εί­ναι σο­βα­ρό και χρή­ζει α­ντι­με­τω­πί­σε­ως.

Στην συ­νέ­χεια θα ε­κτε­θούν με­ρι­κές σύ­ντο­μες σκέ­ψεις,

χω­ρίς πε­ραι­τέ­ρω α­να­λύ­σεις και χω­ρίς να δι­εκ­δι­κώ το α­πό­λυ­το.

1. Οι ό­ροι ε­νο­πo­ί­η­ση και ο­λο­κλή­ρω­ση

Ό­πως ε­πι­ση­μαί­νει ο Κα­θη­γη­τής Πα­να­γι­ώ­της Ι­ω­α­κει­μί­δης,

που γνω­ρί­ζει πο­λύ κα­λά τα ευ­ρω­πα­ϊ­κά πράγ­μα­τα,

ο ό­ρος «ε­νο­ποί­η­ση» (u­n­i­f­i­c­a­t­i­on) της Ευ­ρώ­πης

χρη­σι­μο­ποι­εί­ται α­πό την Ευ­ρω­πα­ϊ­κή Ε­πι­τρο­πή σχε­δόν

ταυ­τό­ση­μα με τον ό­ρο «ο­λο­κλή­ρω­ση» (i­n­t­e­g­r­a­t­i­on) της Ευ­ρώ­πης.

Ό­μως συ­νή­θως χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε ο ό­ρος ε­νο­ποί­η­ση

με έν­νοια οι­κο­νο­μι­κή, δη­λα­δή γί­νε­ται λό­γος για

οι­κο­νο­μι­κή ε­νο­ποί­η­ση, και ο ό­ρος ο­λο­κλή­ρω­ση

χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε με έν­νοια πο­λι­τι­κή και γί­νε­ται λό­γος

για πο­λι­τι­κή ο­λο­κλή­ρω­ση.

Άν δη κα­νείς το θέ­μα α­πό πλευ­ράς γλώσ­σας,

τό­τε θα δια­πι­στώ­ση ό­τι η ε­νο­ποί­η­ση (u­n­i­f­i­c­a­t­i­on)

προ­έρ­χε­ται α­πό το ρή­μα u­n­i­fy που ση­μαί­νει δια­μόρ­φω­ση

μιας ε­νό­τη­τας, και ο ό­ρος ο­λο­κλή­ρω­ση (i­n­t­e­g­r­a­t­i­on)

προ­έρ­χε­ται α­πό το ρή­μα i­n­t­e­g­r­a­te που ση­μαί­νει

συν­δυ­α­σμό δύ­ο δια­φο­ρε­τι­κών με­ρών σε έ­να σύ­νο­λο

και ση­μαί­νει την «δια­δι­κα­σί­α της ο­λο­κλή­ρω­σης

που ο­δη­γεί σε υ­πε­ρε­θνι­κές διαρ­θρώ­σεις».

Το γε­γο­νός αυ­τό ο­δη­γεί την σκέ­ψη μας στο

τί ε­νο­ποί­η­ση ε­πι­δι­ώ­κε­ται:

οι­κο­νο­μι­κή ή πο­λι­τι­κή, η έ­νω­ση λα­ών και ε­θνών

ή η ε­νό­τη­τα υ­πε­ρε­θνι­κών διαρ­θρώ­σε­ων,

και κα­τ’ ε­πέ­κτα­ση τί α­κρι­βώς ε­πι­ζη­τεί­ται:

Η ο­μο­σπον­δί­α της Ευ­ρώ­πης ή

Η συ­νο­μο­σπον­δί­α των Ευ­ρω­πα­ϊ­κών λα­ών;

Αυ­τό έ­χει σχέ­ση και με τον πο­λι­τι­σμό

και τις ι­διαι­τε­ρό­τη­τες κά­θε λα­ού.

Και γύ­ρω α­πό αυ­τό το θέ­μα γί­νε­ται με­γά­λη συ­ζή­τη­ση

σή­με­ρα στην Ευ­ρώ­πη με­τα­ξύ γαλ­λο­γερ­μα­νι­κού

και αγ­γλο­σα­ξω­νι­κού ά­ξο­να, χω­ρίς να έ­χουν κα­τα­λή­ξει

σε συ­γκε­κρι­μέ­να συ­μπε­ρά­σμα­τα.

2. Το υ­πό­βα­θρο της ε­νο­ποί­η­σης – ο­λο­κλή­ρω­σης

Πολ­λοί έ­χουν υ­πο­γραμ­μί­σει, και ο γρά­φων,

ό­τι η ι­δέ­α της ε­νο­ποί­η­σης της Ευ­ρώ­πης εί­ναι

μια ζω­η­ρή α­νά­μνη­ση που ε­πι­κρα­τεί στην Ευ­ρώ­πη

μέ­σα α­πό προ­ϋ­πο­θέ­σεις των λα­ών της Δυ­τι­κής

και Βό­ρειας Ευ­ρώ­πης και αυ­τή εί­ναι η ι­δέ­α του Καρ­λο­μά­γνου.

Ε­κτός των δια­φό­ρων ει­δι­κών με­λε­τών

η ε­φη­με­ρί­δα «Κα­θη­με­ρι­νή», πα­λαι­ό­τε­ρα σε ει­δι­κό α­φι­έ­ρω­μά της,

έ­χει α­σχο­λη­θή με το θέ­μα και έ­χει συ­γκε­ντρώ­σει α­πό­ψεις

δια­φό­ρων ε­πι­στη­μό­νων με τίτ­λο:

¨Ο Καρ­λο­μά­γνος και η ι­δέ­α της Ευ­ρώ­πης¨.

Τα κεί­με­να τα ο­ποί­α έ­χουν συ­μπε­ρι­λη­φθή για το θέ­μα αυ­τό

κα­τα­λή­γουν στο συ­μπέ­ρα­σμα ό­τι στους δυ­τι­κούς λα­ούς

υ­πάρ­χει διά­χυ­τη η ι­δέ­α της προ­σω­πι­κό­τη­τας

του Καρ­λο­μά­γνου που θε­ω­ρεί­ται ως πα­τέ­ρας

της ι­δέ­ας της Ε­νω­μέ­νης Ευ­ρώ­πης.

Αυ­τός εί­ναι ο λό­γος για τον ο­ποί­ον το κε­ντρι­κό κτή­ριο

στις Βρυ­ξέλ­λες έ­λα­βε το ό­νο­μα του με­γά­λου αυ­τού αυ­το­κρά­το­ρα

της Δύ­σε­ως, έ­χει θε­σπι­σθή και το βρα­βεί­ο του Καρ­λο­μά­γνου

γι’ αυ­τούς που εν­δια­φέ­ρο­νται για την ε­νό­τη­τα της Ευ­ρώ­πης,

έ­χουν κα­θι­ε­ρω­θή υ­πο­τρο­φί­ες με το ό­νο­μά του,

θε­ω­ρεί­ται πα­τέ­ρας του δυ­τι­κού εκ­παι­δευ­τι­κού συ­στή­μα­τος

και ο προ­στά­της των μα­θη­τών.

Αυ­τό εί­ναι ά­ξιον υ­πο­γραμ­μί­σε­ως,

για­τί ο Καρ­λο­μά­γνος συ­γκρό­τη­σε την:

«Α­γί­α Ρω­μα­ϊ­κή Αυ­το­κρα­το­ρί­α του Γερ­μα­νι­κού έ­θνους»,

Έ­χει Α­πο­κη­ρύ­ξει Τις Α­πο­φά­σεις Της Ζ’ Οι­κου­με­νι­κής Συ­νό­δου, 

Ει­σή­γα­γε Το F­i­l­i­o­q­ue Και..

Ή­ταν Α­ντί­θε­τος προς την Ρω­μη­ο­σύ­νη-Βυ­ζά­ντιο.

Πρέ­πει αυ­τό το θέ­μα να με­λε­τη­θή α­πό πλευ­ράς Ορ­θο­δο­ξί­ας

και ελ­λη­νι­σμού, για­τί συ­νι­στά την δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα των πο­λι­τι­σμών.

Ε­πί­σης, εί­ναι ση­μα­ντι­κό να ση­μει­ω­θή ό­τι κα­τά και­ρούς

Α­να­φύ­ο­νται Ε­νω­τι­κές Κι­νή­σεις Στην Ευ­ρώ­πη

Με Το Ό­ρα­μα Του Καρ­λο­μά­γνου,

Α­πό­δει­ξη Ό­τι Ο Φρά­γκος Αυ­τός Η­γε­μό­νας

Βρί­σκε­ται Στο Υ­πο­συ­νεί­δη­το Της Δυ­τι­κής Ευ­ρώ­πης.

Ο π. Ι­ω­άν­νης Ρω­μα­νί­δης, α­πό έ­ρευ­νες που έ­χει κά­νει

και στο θέ­μα αυ­τό, έ­χει α­να­κα­λύ­ψει ό­τι

«Στήν Α­κο­λου­θί­α Της Στέ­ψης Του Να­πο­λέ­ο­ντα

Την 2α Δε­κεμ­βρί­ου Του 1804 Μνη­μο­νεύ­ε­ται

Στις Προ­σευ­χές

Ο Καρ­λο­μά­γνος Αρ­κε­τές Φο­ρές».

Μά­λι­στα ο Μ. Να­πο­λέ­ων σε ε­πι­στο­λή του στον Καρ­δι­νά­λιο Φές

την 7η Ι­α­νου­α­ρί­ου 1806 έ­γρα­φε:

«Δεν δια­δέ­χθη­κα τον Λου­δο­βί­κο 14ον, αλ­λά τον Καρ­λο­μά­γνο.

Εί­μαι ο Καρ­λο­μά­γνος, για­τί σaν τον Καρ­λο­μά­γνο

ή­νω­σα τα στέμ­μα­τα της Φρα­γκί­ας σ’ αυ­τήν της Λομ­βαρ­δί­ας

και η αυ­το­κρα­το­ρί­α μου έ­χει ως σύ­νο­ρα την Α­να­το­λή».

Αυ­τό ση­μαί­νει ό­τι η ι­δέ­α και το ό­ρα­μα του Καρ­λο­μά­γνου

δεν έ­χει ε­ξα­φα­νι­σθή α­πό την Δυ­τι­κή Ευ­ρώ­πη,

ό­πως το βλέ­που­με σή­με­ρα σε διά­φο­ρες ε­νέρ­γει­ες και κι­νή­σεις,

και κα­τά και­ρούς εκ­φρά­ζε­ται ποι­κι­λο­τρό­πως,

α­κό­μη και με την θε­ω­ρί­α «τής συ­γκρού­σε­ως των πο­λι­τι­σμών».

Ε­πί­σης, σή­με­ρα πρέ­πει να ε­ξε­τα­σθούν και

τα θρη­σκευ­τι­κά ρεύ­μα­τα που ε­πι­κρα­τούν στην Ευ­ρώ­πη

(Πα­πι­σμός-Προ­τε­στα­ντι­σμός), αλ­λά και οι ου­μα­νι­στι­κές

και α­θε­ϊ­στι­κές κα­τευ­θύν­σεις, οι ο­ποί­ες δη­μιουρ­γούν

διά­φο­ρα προ­βλή­μα­τα και στον δυ­τι­κό άν­θρω­πο

και στην Ορ­θό­δο­ξη Πα­ρά­δο­ση.

3. Η σχέ­ση της Ελ­λη­νορ­θό­δο­ξης Πα­ρά­δο­σης

με την Ευ­ρω­πα­ϊ­κή κουλ­τού­ρα

Στο ση­μα­ντι­κό βι­βλί­ο του Κων­στα­ντί­νου Βαμ­βα­κά

με τίτ­λο «Οι θε­με­λι­ω­τές της δυ­τι­κής σκέ­ψης»

α­να­λύ­ε­ται ό­τι η σκέ­ψη των προ­σω­κρα­τι­κών φι­λο­σό­φων

συ­γκρό­τη­σε την σύγ­χρο­νη δυ­τι­κή σκέ­ψη.

Βε­βαί­ως, δια­τυ­πώ­θη­καν και άλ­λες α­πό­ψεις

σύμ­φω­να με τις ο­ποί­ες η δυ­τι­κή σκέ­ψη έ­χει ε­πη­ρε­α­σθή

α­πό τους Ί­ω­νες φυ­σι­κούς ή τον Πρω­τα­γό­ρα

και τους σχο­λα­στι­κούς, τον Ε­πί­κου­ρο ή έ­χει ε­πη­ρε­α­σθή

α­πό τον Πλά­τω­να και τον Α­ρι­στο­τέ­λη.

Η α­λή­θεια εί­ναι ό­τι τα πο­λι­τι­στι­κά και ι­δε­ο­λο­γι­κά ρεύ­μα­τα

που κυ­ριάρ­χη­σαν και κυ­ριαρ­χούν στην Ευ­ρώ­πη εί­ναι πολ­λά,

α­φού η Ευ­ρώ­πη πέ­ρα­σε δια­δο­χι­κά α­πό..Τον Σχο­λα­στι­κι­σμό,   

Την Με­ταρ­ρύθ­μι­ση,Την Α­ντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση,Τον Ου­μα­νι­σμό,

Την Α­να­γέν­νη­ση,Τον Δια­φω­τι­σμό,Τον Ρο­μα­ντι­σμό,

Τον Μο­ντερ­νι­σμό, Και Τώ­ρα…Τον Με­τα­μο­ντερ­νι­σμό.

Ό­λα αυ­τά τα ρεύ­μα­τα εκ­προ­σω­πού­νται και σή­με­ρα

α­πό ευ­ρω­παί­ους δια­νο­η­τές ή και βι­ώ­νο­νται

α­πό τους ευ­ρω­παί­ους πο­λί­τας στην πρά­ξη,

με α­πο­τέ­λε­σμα να πα­ρα­τη­ρού­νται πολ­λές τά­σεις,

ό­πως Η Με­τα­φυ­σι­κή, Ο Α­γνω­στι­κι­σμός,Ο Δε­ϊ­σμός, 

Ο Μυ­στι­κι­σμός,Η Α­θε­ΐ­α Κλπ.

Ε­πί­σης, ο ελ­λη­νι­σμός δια μέ­σου των αι­ώ­νων

πέ­ρα­σε α­πό πολ­λές εκ­φρά­σεις, ό­πως Τις Μα­γι­κές Θρη­σκεί­ες,

Τον Αν­θρω­πο­μορ­φι­σμό,Τους Ί­ω­νες Φυ­σι­κούς,  Τους Σο­φι­στές,  

Τον Μυ­στι­κι­σμό, Την Ο­ντο­λο­γι­κή Ερ­μη­νεί­α Της Φύ­σης, 

 Τον Ι­δε­α­λι­σμό,   Την Με­τα­κλασ­σι­κή Πε­ρί­ο­δο

(Στω­ϊ­κοί, Ε­πι­κού­ρειοι), Τον Νε­ο­πλα­τω­νι­σμό.

Αυ­τό ση­μαί­νει ό­τι στην Ευ­ρώ­πη,

ως προς τον ελ­λη­νι­κό πο­λι­τι­σμό, κυ­ριαρ­χούν

πολ­λές εκ­φρά­σεις του ελ­λη­νι­σμού.

Κυ­ρί­ως ο πα­γα­νι­σμός, ο ορ­θο­λο­γι­σμός, ο ι­δε­α­λι­σμός

και ο μυ­στι­κι­σμός.

Γε­νι­κά μπο­ρεί κα­νείς να ε­ντο­πί­ση τό­σο το α­πολ­λώ­νειο πνεύ­μα

του ελ­λη­νι­σμού με τον ορ­θο­λο­γι­σμό,

ό­σο και το διο­νυ­σια­κό στοι­χεί­ο του με τον εκ­στα­σια­σμό.

Ε­πο­μέ­νως, εί­ναι δύ­σκο­λο να ο­ρί­σου­με ποιά έκ­φρα­ση ελ­λη­νι­σμού

έ­χει ε­πη­ρε­ά­σει την Ευ­ρώ­πη

Ο Ε­ξελ­λη­νι­σμέ­νος Χρι­στια­νι­σμός (Χάρ­νακ) Ή

Ο Εκ­χρι­στια­νι­σμέ­νος Ελ­λη­νι­σμός (Φλω­ρόφ­σκι).

Δεν θα ή­θε­λα, ό­μως, να εί­μαι α­παι­σι­ό­δο­ξος.

Προ­σω­πι­κά πι­στεύ­ω ό­τι ό­πως ο ελ­λη­νι­σμός

δια μέ­σου των αι­ώ­νων εκ­φρα­ζό­ταν με δια­φο­ρε­τι­κούς τρό­πους,

έ­τσι και σε μια φά­ση του βί­ου του ε­μπο­τί­σθη­κε

α­πό την Ορ­θο­δο­ξί­α των Πα­τέ­ρων και εκ­φρά­ζε­ται

ως ελ­λη­νορ­θό­δο­ξη Πα­ρά­δο­ση.

Ου­σια­στι­κά, τα ο­ντο­λο­γι­κά και κο­σμο­λο­γι­κά ε­ρω­τή­μα­τα

που έ­θε­ταν οι αρ­χαί­οι φι­λό­σο­φοι α­πα­ντή­θη­καν

α­πό την α­πο­κα­λυ­πτι­κή θε­ο­λο­γί­α των Πα­τέ­ρων της Εκ­κλη­σί­ας.

Προ­σω­πι­κά θε­ω­ρώ ό­τι σή­με­ρα στην Ευ­ρώ­πη

υ­πάρ­χουν θε­ο­λό­γοι που εκ­φρά­ζουν αυ­τήν

την Ελ­λη­νορ­θό­δο­ξη Πα­ρά­δο­ση,

κα­θώς ε­πί­σης υ­πάρ­χουν και πολ­λοί που την α­να­ζη­τούν.

Εί­ναι μια πα­ρά­δο­ση που κά­νει λό­γο για Την Α­ξί­α

Του Αν­θρώ­που, Την Οι­κου­με­νι­κό­τη­τα, Την Α­πο­δο­χή Του Άλ­λου, 

Τον Σε­βα­σμό Της Ε­λευ­θε­ρί­ας,Την Α­πο­φυ­γή Του Φο­ντα­με­λι­σμού,

κυ­ρί­ως εί­ναι μια πα­ρά­δο­ση που κά­νει λό­γο

για έ­ναν ι­διαί­τε­ρο τρό­πο προ­σέγ­γι­σης του Θε­ού,

που εί­ναι η ι­ε­ρά η­συ­χί­α, αυ­τό που πε­ρι­γρά­φε­ται

στην Φι­λο­κα­λί­α των ι­ε­ρών Νη­πτι­κών και βέ­βαια

μια πα­ρά­δο­ση που α­ντι­με­τω­πί­ζει τα πνευ­μα­τι­κά προ­βλή­μα­τα

του αν­θρώ­που, ό­πως εί­ναι το νό­η­μα της ζω­ής

και του θα­νά­του.

Ε­πί­σης, με­λε­τώ­ντας τα κεί­με­να των α­γί­ων Πα­τέ­ρων,

τον τρό­πο συ­γκρο­τή­σε­ως των κα­τά τό­πους Εκ­κλη­σι­ών

που δια­σώ­ζουν τα αρ­χαιο­ελ­λη­νι­κά πρό­τυ­πα συ­να­ντού­με

την δια­φο­ρά της πα­ρα­δό­σε­ώς μας

με τον ευ­ρω­πα­ϊ­κό φε­ου­δα­λι­σμό.

Κυ­ρί­ως η Ευ­ρώ­πη σή­με­ρα έ­χει α­νά­γκη

ό­χι α­πλώς α­πό τον ελ­λη­νι­σμό, αλ­λά α­πό

την ελ­λη­νορ­θό­δο­ξη Πα­ρά­δο­ση σε δύ­ο ση­μεί­α.

Το πρώ­το εί­ναι η έν­νοιαΤου Προ­σώ­που Στον Θε­ό,

που α­ντι­πα­ρα­τί­θε­ται στον θε­ό της δυ­τι­κής με­τα­φυ­σι­κής

(Θω­μάς Α­κι­νά­της) και  Του Φε­ου­δα­λι­σμού

(Άν­σελ­μος Κα­ντερ­βου­ρί­ας), και…Η Αξία Του Ανθρώπου.

Και το δεύ­τε­ρο που έ­χει α­νά­γκη σή­με­ρα η Ευ­ρώ­πη εί­ναι..

Η Η­συ­χα­στι­κή-Νη­πτι­κή Πα­ρά­δο­ση 

με ό­λη την ση­μα­σί­α της λέ­ξε­ως, ό­πως πε­ρι­γρά­φε­ται

στην Φι­λο­κα­λί­α των ι­ε­ρών Νη­πτι­κών και την ο­ποί­α

με­τέ­φρα­σε στην αγ­γλι­κή γλώσ­σα οι P­a­l­m­er S­h­e­r­r­a­rd

και W­a­re κά­τω α­πό την κα­θο­δή­γη­ση

του Νο­μπε­λί­στα ποι­η­τή E­l­i­ot.

Φυ­σι­κά αυ­τό δεν έρ­χε­ται σε α­ντί­θε­ση με την θεί­α Ευ­χα­ρι­στί­α

και την Εκ­κλη­σί­α, αλ­λά εί­ναι η α­πα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση

βι­ώ­σε­ως και με­το­χής της.

Αυ­τό έ­χει α­νά­γκη ο σύγ­χρο­νος δυ­τι­κός

και ευ­ρω­παί­ος άν­θρω­πος και αυ­τό το γνω­ρί­ζω

α­πό προ­σω­πι­κή πεί­ρα.

 Ό­σοι α­γά­πη­σαν την Ελ­λά­δα και την Ορ­θο­δο­ξί­α

το έ­κα­ναν μέ­σα α­πό νη­πτι­κούς Πα­τέ­ρες,

μέ­σα α­πό πα­λαιούς και συγ­χρό­νους Στά­ρετς,

μέ­σα α­πό την γνω­ρι­μί­α τους με το Ά­γιον Ό­ρος

που εκ­φρά­ζει αυ­τήν την πα­ρά­δο­ση.

Έ­τσι η Ευ­ρώ­πη σή­με­ρα    δεν θέ­λει α­πλώς ι­δε­ο­λο­γί­α,

με­τα­φυ­σι­κή, κοι­νω­νιο­λο­γί­α και ω­ραί­ες λέ­ξεις, 

  δεν θέ­λει α­πλώς την οι­κο­νο­μι­κή και νο­μι­σμα­τι­κή έ­νω­ση,

 Αλ­λά Χρειά­ζε­ται Την Ζω­ή Που Εκ­φρά­ζει

Η Ελ­λη­νορ­θό­δο­ξη Πα­ρά­δο­ση, Θέ­λει Έ­ναν Ελ­λη­νι­σμό

Που Έ­χει Βα­πτι­σθή Στην Ορ­θό­δο­ξη Η­συ­χα­στι­κή Θε­ο­λο­γί­α.

Αυ­τό φαί­νε­ται α­πό τα ρεύ­μα­τα του υ­παρ­ξι­σμού,

του σου­πε­ρε­α­λι­σμού και της ψυ­χα­νά­λυ­σης.

Έ­τσι, ε­μείς οι Έλ­λη­νες    

δεν εί­μα­στε οι φτω­χοί συγ­γε­νείς στην Ευ­ρώ­πη,   

 δεν εί­μα­στε οι χρε­ω­κο­πη­μέ­νοι,

Αλ­λά Ε­κεί­νοι Που Δια­θέ­του­με    

μια δυ­να­τή πα­ρά­δο­ση και    μπο­ρού­με

να νο­η­μα­το­δο­τή­σου­με τον βί­ο πολ­λών αν­θρώ­πων

που α­να­ζη­τούν κά­τι κα­λύ­τε­ρο.

Δεν πρέ­πει να αι­σθα­νό­μα­στε ό­τι βρι­σκό­μα­στε

σε υ­πο­δε­έ­στε­ρη θέ­ση λό­γω της οι­κο­νο­μι­κής ύ­φε­σης,

αλ­λά ό­τι δια­θέ­του­με μια υ­ψη­λή μορ­φή πο­λι­τι­σμού.

4. Η οι­κο­νο­μι­κή και νο­μι­σμα­τι­κή έ­νω­ση

Τόν τε­λευ­ταί­ο και­ρό λό­γω της οι­κο­νο­μι­κής ύ­φε­σης

που πα­ρα­τη­ρεί­ται στην Ελ­λά­δα, αλ­λά και σε

άλ­λες χώ­ρες του ευ­ρω­πα­ϊ­κού νό­του, γί­νε­ται πο­λύς λό­γος,

άλ­λο­τε για την αλ­λη­λεγ­γύ­η με­τα­ξύ των Κρα­τών,

άλ­λο­τε για την α­πο­μά­κρυν­ση της Ελ­λά­δος α­πό

την νο­μι­σμα­τι­κή έ­νω­ση της Ευ­ρώ­πης.

Σί­γου­ρα εί­ναι έ­να με­γά­λο πρό­βλη­μα που σχε­τί­ζε­ται

με δύ­ο ε­πί μέ­ρους προ­ο­πτι­κές.

Η πρώ­τη εί­ναι αν θα πα­ρα­μεί­νη η έ­νω­ση της Ευ­ρώ­πης

στον οι­κο­νο­μι­κό πα­ρά­γο­ντα ή θα προ­χω­ρή­ση

και στην πο­λι­τι­κή έ­νω­ση.

Πά­ντως, ό­λες οι συ­ζη­τή­σεις που γί­νο­νται α­φο­ρούν

την οι­κο­νο­μι­κή και νο­μι­σμα­τι­κή έ­νω­ση της Ευ­ρώ­πης

και ό­χι την πο­λι­τι­κή.

Καί, βέ­βαια, αυ­τή η οι­κο­νο­μι­κή έ­νω­ση έ­χει σχέ­ση

με κυ­ρί­αρ­χα Κρά­τη και υ­πο­τε­λή-προ­τε­κτο­ρά­τα

και εύ­κο­λα υ­πο­νο­μεύ­ε­ται, α­φού το χρή­μα

και τα οι­κο­νο­μι­κά συμ­φέ­ρο­ντα δεν έ­χουν χρο­νι­κή διάρ­κεια.

Η δεύ­τε­ρη προ­ο­πτι­κή, συ­νέ­χεια της προ­η­γου­μέ­νης, εί­ναι 

Άν Θα Γί­νη Πλή­ρως Οι Η­νω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες

Της Ευ­ρώ­πης Ή Θα Μεί­νη Έ­να Εί­δος

Μο­ντέρ­νας Α­γί­ας Ρω­μα­ϊ­κής Αυ­το­κρα­το­ρί­ας,

Έ­να Συ­νον­θύ­λευ­μα Με­τα­βλη­τής Γε­ω­γρα­φί­ας,

Που Αρ­γά Ή Γρή­γο­ρα Θα Δια­λυ­θή..

(N­i­a­ll F­e­r­g­u­s­on, κα­θη­γη­τής του Χάρ­βαρ­ντ,

Τα Νέ­α, 10-11 Μαρ­τί­ου 2012).

Η ε­πι­κρά­τη­ση της Γερ­μα­νί­ας στην Ευ­ρώ­πη

δείχνει την τά­ση για μο­νο­κρα­το­ρί­α

Η α­λή­θεια, ό­μως, εί­ναι ό­τι και ε­μείς οι Έλ­λη­νες

λέ­με ό­τι α­νή­κου­με στην Ευ­ρώ­πη,

εί­μα­στε μέ­λος της νο­μι­σμα­τι­κής Έ­νω­σης και ό­μως

δεν συ­μπε­ρι­φε­ρό­μα­στε ως Ευ­ρω­παί­οι,

δεν έ­χου­με ε­παρ­κή θε­σμι­κή ορ­γά­νω­ση

και πει­θαρ­χί­α στους νό­μους και το δί­καιο,

αλ­λά στην χώ­ρα μας κυ­ριαρ­χεί ο νό­μος του ι­σχυ­ρο­τέ­ρου

και η τά­ση υ­πο­νό­μευ­σης των αρ­χών του δι­καί­ου

και της νο­μι­μό­τη­τας.

Γε­νι­κά, πρέ­πει να ση­μει­ω­θή ό­τι στην Ευ­ρώ­πη

ε­πι­κρα­τεί ο ου­μα­νι­σμός, η α­δια­φο­ρί­α και

η α­πρό­σω­πη θρη­σκευ­τι­κό­τη­τα.

Ως προς τον Χρι­στια­νι­σμό η Ευ­ρώ­πη α­πο­τε­λεί­ται

α­πό   Τον Σχο­λα­στι­κι­σμό Των Πα­πι­κών,   

Τον Η­θι­κι­σμό Των Προ­τε­στα­ντών

Και Μέ­σα Σε Αυ­τήν Υ­πάρ­χουν 

Και Μι­κρά Πο­σο­στά Ορ­θο­δο­ξί­ας.

Αυ­τή η διαί­ρε­ση έ­χει σχέ­ση με την οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή,

δι­ό­τι η κε­φα­λαιο­κρα­τί­α κυ­ριαρ­χεί ε­κεί που ε­πι­κρα­τεί

ο Καλ­βι­νι­σμός, ο ο­ποί­ος στη­ρί­ζε­ται στα οι­κο­νο­μι­κά α­γα­θά,

ό­πως έ­χει υ­πο­στη­ρί­ξει με ε­πι­χει­ρή­μα­τα ο Μάξ Βέ­μπερ.

Σί­γου­ρα τα προ­βλή­μα­τα σή­με­ρα εί­ναι πο­λυ­σύν­θε­τα,

παί­ζο­νται γε­ω­πο­λι­τι­κά παι­χνί­δια,

κυ­ριαρ­χεί το δί­καιο του ι­σχυ­ρο­τέ­ρου

και μέ­σα σε αυ­τό ε­μπλέ­κε­ται και η προ­σω­πι­κή ι­στο­ρί­α

του κα­θε­νός μας.

Μιά προ­σέγ­γι­ση γε­ω­πο­λι­τι­κή έ­χει σχέ­ση

με την ά­νο­δο του οι­κο­νο­μι­κού ε­πι­πέ­δου

των α­να­το­λι­κών χω­ρών.

Με­τά τον δεύ­τε­ρο πα­γκό­σμιο πό­λε­μο

οι δυ­τι­κοί με­τέ­φε­ραν τα κε­φά­λαιά τους στην Ι­α­πω­νί­α,

την Κί­να, την Τα­ϊ­βάν κλπ.,

ε­πει­δή το κό­στος πα­ρα­γω­γής στις χώ­ρες αυ­τές ή­ταν χα­μη­λό.

Αυ­τό εί­χε ως α­πο­τέ­λε­σμα αφ’ ε­νός μεν να α­νε­βή

το οι­κο­νο­μι­κό ε­πί­πε­δο των α­να­το­λι­κών λα­ών

και να γε­μί­ση η δυ­τι­κή α­γο­ρά α­πό τα προ­ϊ­ό­ντα τους,

αφ’ ε­τέ­ρου δε να κα­ταρ­ρεύ­ση η οι­κο­νο­μί­α των δυ­τι­κών χω­ρών.

Έ­τσι, α­πό ό,τι φαί­νε­ται ε­πι­δι­ώ­κε­ται η με­τα­φο­ρά

των κε­φα­λαί­ων α­πό την Α­να­το­λή στην Δύ­ση,

για να ε­πέλ­θη μια ι­σορ­ρο­πί­α στην οι­κο­νο­μι­κή α­γο­ρά.

Αλ­λά για να γί­νη αυ­τό πρέ­πει να κα­τέ­βουν

και γε­νι­κά το οι­κο­νο­μι­κό κό­στος ζω­ής του αν­θρώ­που.

Πά­ντως, το μό­νο σί­γου­ρο εί­ναι ό­τι η ε­νό­τη­τα

της Ευ­ρώ­πης στη­ρί­ζε­ται σε οι­κο­νο­μι­κούς πα­ρά­γο­ντες

και σφυ­ρη­λα­τεί­ται α­πό πο­λι­τι­κά πρό­τυ­πα

έ­ξω α­πό την ελ­λη­νορ­θο­δο­ξί­α,

ή­τοι δια­κα­τέ­χε­ται α­πό τον ά­θε­ο ου­μα­νι­σμό

και τον δυ­τι­κό Χρι­στια­νι­σμό με ό­λες τις δια­κλα­δώ­σεις του.

Πι­θα­νόν ό­σοι Ορ­θό­δο­ξοι θέ­λουν να θε­ω­ρού­νται Ευ­ρω­παί­οι

α­πο­γα­λα­κτί­ζο­νται α­πό την ι­διαί­τε­ρη πο­λι­τι­στι­κή

και πνευ­μα­τι­κή ι­διο­μορ­φί­α και ταυ­τό­τη­τά τους.

Ί­σως αυ­τό συ­νι­στά μια σύγ­χρο­νη προ­δο­σί­α.

5. Η ου­το­πί­α της ε­νό­τη­τας της Ευ­ρώ­πης

Ό­λοι οι α­να­λυ­τές πι­στεύ­ουν ό­τι το πρό­βλη­μα

της Ευ­ρώ­πης δεν εί­ναι η Ελ­λά­δα μό­νον,

ού­τε με­ρι­κές Χώ­ρες του νό­του, αλ­λά γε­νι­κά

το ό­λο οι­κο­δό­μη­μα της Ευ­ρώ­πης και ει­δι­κό­τε­ρα η Ευ­ρω­ζώ­νη.

Η Ε­φη­με­ρί­δα «Ε­στί­α» σε κύ­ριο άρ­θρο της (28-11-2011)

ε­πι­σή­μα­νε το γε­γο­νός ό­τι η Ευ­ρω­ζώ­νη εί­ναι υ­πό διά­λυ­ση

και γε­νι­κό­τε­ρα το οι­κο­δό­μη­μα της Ευ­ρω­πα­ϊ­κής Έ­νω­σης

εί­ναι σφα­λε­ρό.

Θε­ω­ρεί ό­τι οι «ου­μα­νι­στές της Η­νω­μέ­νης Ευ­ρώ­πης

και αρ­χι­τέ­κτο­νες του ση­με­ρι­νού οι­κο­δο­μή­μα­τος

δι­έ­πρα­ξαν ι­στο­ρι­κά λά­θη». Ε­πι­ση­μαί­νει δε τρί­α α­πό αυ­τά.

Το πρώ­το λά­θος ή­ταν ό­τι η δι­εύ­ρυν­ση

της Ευ­ρω­πα­ϊ­κής Έ­νω­σης και η έ­ντα­ξη νέ­ων Κρα­τών

έ­γι­νε χω­ρίς να δια­σφα­λι­σθή α­πό την αρ­χή η λει­τουρ­γί­α της.

«Η Ε­ΟΚ των 6 κρα­τών-με­λών που προ­έ­κυ­ψε

την δε­κα­ε­τί­α του 50 με την Συν­θή­κη της Ρώ­μης

δι­ευ­ρύν­θη­κε την δε­κα­ε­τί­α του 70 σε 9 κρά­τη,

την δε­κα­ε­τί­α του 80 σε 12 κρά­τη,

την δε­κα­ε­τί­α του 90 σε 15 κρά­τη και την δε­κα­ε­τί­α του 2000

σε 27 κρά­τη.

Άλ­λο εί­ναι να λαμ­βά­νο­νται α­πο­φά­σεις

α­πό η­γέ­τες 6 ή 10 κρα­τών που έ­χουν λί­γο-πο­λύ

κοι­νά συμ­φέ­ρο­ντα και άλ­λο να πρέ­πει να συμ­φω­νή­σουν

27 η­γέ­τες κρα­τών με τό­σο α­ντι­κρου­ό­με­να συμ­φέ­ρο­ντα.

Άλ­λα ε­πι­δι­ώ­κουν σή­με­ρα η Γερ­μα­νί­α

και τα α­νε­πτυγ­μέ­να κρά­τη του Βορ­ρά,

άλ­λα τα κρά­τη του ευ­ρω­πα­ϊ­κού Νό­του

και άλ­λα τα πρώ­ην κομ­μου­νι­στι­κά της Α­να­το­λι­κής Ευ­ρώ­πης.

Μέ­σα σε αυ­τά τα πλαί­σια και χω­ρίς συ­γκε­κρι­μέ­νους κα­νό­νες

εί­ναι α­δύ­να­τον να χα­ρα­χθή κοι­νή πο­λι­τι­κή».

Το δεύ­τε­ρο ι­στο­ρι­κό λά­θοςα­να­φέ­ρε­ται στο Ευ­ρω­-σύ­νταγ­μα

το ο­ποί­ο θα δι­έ­πη την λει­τουρ­γί­α της.

«Στις αρ­χές της δε­κα­ε­τί­ας του 2000 άρ­χι­σε

να κα­ταρ­τί­ζε­ται ο Κα­τα­στα­τι­κός Χάρ­της της Ευ­ρω­πα­ϊ­κής Ε­νώ­σε­ως.

Το 2003, ό­ταν υ­πε­γρά­φη στην Α­θή­να η συν­θή­κη

προ­σχω­ρή­σε­ως των δέ­κα νέ­ων κρα­τών με τα ο­ποί­α η Ε. Ε.

θα δι­ευ­ρύ­νε­το α­πό 15 σε 25 μέ­λη,

ο αρ­χι­τέ­κτων του Συ­ντάγ­μα­τος

και πρώ­ην Πρό­ε­δρος Ζι­σκάρ ντ’ Ε­σταίν

ρω­τή­θη­κε για­τί δεν προ­η­γεί­το η ψή­φι­σις

του Ευ­ρω­συ­ντάγ­μα­τος της δι­ευ­ρύν­σε­ως.

Α­πά­ντη­σε ό­τι για λό­γους δη­μο­κρα­τι­κό­τη­τος

ή­ταν ορ­θό­τε­ρο να έ­χουν συμ­φω­νή­σει στο Ευ­ρω­-σύ­νταγ­μα

ό­λα τα κρά­τη-μέ­λη και ό­χι αυ­τό να έ­χη κα­ταρ­τι­σθή

μό­νον α­πό τα πα­λαιά 15 κρά­τη-μέ­λη,

τα δε υ­πό έ­ντα­ξιν 10 κρά­τη-μέ­λη να κλη­θούν

να το υ­πο­γρά­ψουν εκ των υ­στέ­ρων.

Το α­πο­τέ­λε­σμα ή­ταν τε­λι­κώς να κα­τα­ψη­φι­σθή

το Ευ­ρω­σύ­νταγ­μα και η Ευ­ρω­πα­ϊ­κή Έ­νω­σις

να ε­πε­κτα­θή χω­ρίς να δια­θέ­τη Κα­τα­στα­τι­κό Χάρ­τη».

Το τρί­το ση­μα­ντι­κό λά­θος ε­ντο­πί­ζε­ται στην διά­κρι­ση

με­τα­ξύ της Ευ­ρω­πα­ϊ­κής Έ­νω­σης και της Ευ­ρω­ζώ­νης.

«Πού α­κού­σθη­κε να λει­τουρ­γή μί­α οι­κο­νο­μι­κή έ­νω­σις

27 χω­ρών (η Ε. Ε.) και εξ αυ­τών να έ­χουν κοι­νό νό­μι­σμα

μό­νον οι μι­σές ή λί­γες πε­ρισ­σό­τε­ρες;

Ό­ταν θε­σπί­σθη­κε το 2002 το ε­νιαί­ο νό­μι­σμα

συμ­με­τέ­σχον σε αυ­τό 12 κρά­τη,

τα ο­ποί­α σή­με­ρα έ­χουν γί­νει 17.

Ό­μως στην Ευ­ρω­πα­ϊ­κή Έ­νω­ση υ­πάρ­χουν

και δε­δη­λω­μέ­νοι πο­λέ­μιοι του κοι­νού νο­μί­σμα­τος,

ό­πως η Βρε­ταν­νί­α.

Ά­ρα­γε πώς να λει­τουρ­γή­ση σω­στά το σύ­στη­μα

ό­ταν οι μι­σοί εί­ναι ε­ντός και οι άλ­λοι μι­σοί ε­κτός;

Βλέ­πε­τε τί γί­νε­ται κά­θε φο­ρά που συ­νέρ­χο­νται

οι Ευ­ρω­παί­οι η­γέ­τες στις Βρυ­ξέλ­λες.

Άλ­λη σύ­σκε­ψις σε ε­πί­πε­δο Ευ­ρω­πα­ϊ­κού Συμ­βου­λί­ου,

ό­που συμ­με­τέ­χουν και τα 27 κρά­τη-μέ­λη,

άλ­λη σύ­σκε­ψις στο ε­πί­πε­δο του E­u­r­o­g­r­o­up,

ό­που συμ­με­τέ­χουν τα 17 κρά­τη-μέ­λη της Ευ­ρω­ζώ­νης.

Πώς να υ­πάρ­ξη σύν­θε­σις και να λη­φθούν α­πο­φά­σεις

υ­πό τέ­τοι­ες προ­ϋ­πο­θέ­σεις;­».

Αυ­τά τα τρί­α καί­ρια λά­θη,

«ως προς την αρ­χι­τε­κτο­νι­κή και την ε­ξέ­λι­ξη

του ευ­ρω­πα­ϊ­κού οι­κο­δο­μή­μα­τος»

μέ­χρι τώ­ρα δεν ή­ταν εμ­φα­νή και δεν δια­κύ­βευ­αν

την ύ­παρ­ξή της.

Τώ­ρα ό­μως έ­χουν αλ­λά­ξει τα πα­γκό­σμια δε­δο­μέ­να.

Η «Ε­στί­α» ε­πι­ση­μαί­νει:

«Τώ­ρα ό­μως η πα­γκό­σμια οι­κο­νο­μι­κή κρί­σις

πλήτ­τει κυ­ρί­ως την Ευ­ρώ­πη.

Οι ευ­ρω­πα­ϊ­κές οι­κο­νο­μί­ες δεν εί­ναι σε θέ­ση

να α­ντα­γω­νι­σθούν τις α­να­πτυσ­σό­με­νες οι­κο­νο­μί­ες

των κρα­τών της Ά­πω Α­να­το­λής

και χά­νουν διαρ­κώς με­ρί­διο στον πα­γκό­σμιο

κα­τα­με­ρι­σμό ει­σο­δη­μά­των, πλού­του και θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας.

Για να α­ντι­με­τω­πι­σθή η κα­τά­στα­σις χρειά­ζε­ται

να υ­πάρ­χουν κοι­νοί στό­χοι και πο­λι­τι­κή.

Τέ­τοιο πράγ­μα λοι­πόν, σή­με­ρα δεν υ­πάρ­χει.

Άλ­λα θέ­λουν οι Γάλ­λοι και οι Γερ­μα­νοί,

άλ­λα οι α­δύ­να­μες χώ­ρες.

Έ­τσι, του­λά­χι­στον σε ό,τι α­φο­ρά το κοι­νό νό­μι­σμα,

κοι­νή πο­λι­τι­κή δεν υ­πάρ­χει.

Υ­πό τις ση­με­ρι­νές συν­θή­κες λει­τουρ­γί­ας της,

η Ευ­ρω­ζώ­νη δεν φαί­νε­ται να μπο­ρή να ε­πι­βι­ώ­ση.

Η πα­γκό­σμια κρί­σις ο­ξύ­νε­ται,

τα πε­ρισ­σό­τε­ρα ευ­ρω­πα­ϊ­κά κρά­τη εί­ναι υ­περ-­χρε­ω­μέ­να

(μέ αιχ­μή την Ελ­λά­δα), οι χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κές α­γο­ρές

πι­έ­ζουν και αυ­ξά­νουν διαρ­κώς τα ε­πι­τό­κια δα­νει­σμού,

η δε Ευ­ρώ­πη ως ε­νιαί­α ο­ντό­της α­δυ­να­τεί να λά­βη α­πο­φά­σεις.

Πα­ρά τις πρω­το­βου­λί­ες Μέρ­κελ-Σαρ­κο­ζύ

για την δη­μιουρ­γί­α νέ­ου Συμ­φώ­νου,

ό­λα δεί­χνουν ό­τι το ευ­ρω­πα­ϊ­κό οι­κο­δό­μη­μα κλο­νί­ζε­ται εκ θε­με­λί­ων. Ει­δι­κώς δε η Ευ­ρω­ζώ­νη τε­λεί υ­πό διά­λυ­σιν».

Ο π. Ι­ω­άν­νης Ρω­μα­νί­δης ή­δη πριν τριά­ντα (30)

πε­ρί­που χρό­νια, το έ­τος 1975, έ­γρα­φε:

«Ως εί­ναι σή­με­ρον η τευ­το­νο­ποι­η­θεί­σα Ευ­ρώ­πη

ου­δέ­πο­τε θα ε­νω­θή δι­ό­τι κυ­ριαρ­χεί­ται

α­πό το ρα­τσι­στι­κόν, φυ­λε­τι­κόν, δια­σπα­στι­κόν,

ευ­δαι­μο­νι­στι­κόν και ε­κμε­ταλ­λευ­τι­κόν πνεύ­μα

των Τευ­τό­νων το ο­ποί­ον α­να­ζη­τεί την κα­θυ­πό­τα­ξιν

και ε­κμε­τάλ­λευ­σιν των λα­ών υ­πό μι­κρών

ι­διο­τε­λών ο­μά­δων».

Έ­τσι, θε­ω­ρού­σε ου­το­πί­α την έ­νω­ση της Ευ­ρώ­πης

με τέ­τοι­ες προ­ϋ­πο­θέ­σεις, αλ­λά θε­ω­ρού­σε λι­γό­τε­ρο

ου­το­πι­στι­κό να ε­πι­χει­ρη­θή ε­νό­τη­τα της Ευ­ρώ­πης

με βά­ση τους Ρω­μαί­ους προ­γό­νους

των ση­με­ρι­νών Ευ­ρω­πα­ϊ­κών λα­ών,

στους ο­ποί­ους ε­πι­κρά­τη­σε το 

«ρω­μαί­ϊ­κον φι­λό­τι­μον ως θε­μέ­λιον

μιας α­πο­τευ­το­νο­ποι­η­θεί­σης δυ­τι­κής Ρω­μαιο­σύ­νης»,

ο­πό­τε

«θά αμ­βλυν­θή ο ευ­δαι­μο­νι­σμός,

ο ε­γω­κε­ντρι­σμός και η ι­διο­τέ­λεια

των ση­με­ρι­νών Ευ­ρω­παί­ων».

Αυ­τός εί­ναι ο λό­γος για τον ο­ποί­ο υ­πο­στή­ρι­ζε

ό­τι η Ευ­ρω­πα­ϊ­κή Έ­νω­ση πρέ­πει να γί­νη

με βά­ση την Ρω­μη­ο­σύ­νη που υ­πήρ­χε αι­ώ­νες στην Δύ­ση. Έ­γρα­φε:

«Η πα­λαιά Φρα­γκιά δεν υ­πάρ­χει πλέ­ον.

Η εν τη Δύ­σει α­πό­γο­νοι των Ρω­μαί­ων

ό­χι μό­νον α­νέ­τρε­ψαν την τα­ξι­κή ευ­γέ­νειαν

και θε­ο­λο­γί­αν του φε­ου­δα­λι­σμού των κα­τα­κτη­τών των,

αλ­λά εί­ναι ώ­ρι­μοι δι’ ε­πά­νο­δον εις την Ρω­μαιο­σύ­νην

των προ­γό­νων των, την ο­ποί­αν οι εν Α­να­το­λή Ρω­μαί­οι

δια­τη­ρούν μέ­χρι σή­με­ρον με το πλή­θος των πο­λι­τι­στι­κών

των εκ­δη­λώ­σε­ων, το ο­ποί­ον υ­πήρ­χε και

εις την δυ­τι­κήν Ρω­μαιο­σύ­νην».

Ε­πο­μέ­νως, εί­ναι ου­το­πί­α να κά­νη κα­νείς λό­γο

για πραγ­μα­τι­κή οι­κο­νο­μι­κή και πο­λι­τι­κή Έ­νω­ση

σή­με­ρα της Ευ­ρώ­πης, αλ­λά λι­γό­τε­ρο ου­το­πι­στι­κό

εί­ναι το ό­ρα­μα μή­πως δια μέ­σου της κοι­νής

αρ­χαί­ας ρω­μαί­ϊ­κης πο­λι­τι­στι­κής πα­ρά­δο­σης,

που α­να­ζη­τεί­ται α­πό πολ­λούς Ευ­ρω­παί­ους,

ε­πι­τευ­χθή κά­ποια πο­λι­τι­στι­κή ε­νό­τη­τα.

Πά­ντως, αν δεν τε­θή η Έ­νω­ση της Ευ­ρώ­πης

σε πνευ­μα­τι­κή, πο­λι­τι­στι­κή βά­ση θα κα­ταρ­ρεύ­ση,

α­φού τα οι­κο­νο­μι­κά α­γα­θά, που στη­ρί­ζο­νται

στο συμ­φέ­ρον και την ευ­δαι­μο­νί­α δεν μπο­ρούν

να τί­θε­νται ως βά­ση ε­νώ­σε­ως.

Αλ­λά πώς μπο­ρεί να υ­πάρ­ξη κοι­νή πο­λι­τι­στι­κή πα­ρά­δο­ση

σε μια κοι­νω­νί­α πο­λι­τι­στι­κά δια­σπα­σμέ­νη;

Ο προ­βλη­μα­τι­σμός εί­ναι έ­ντο­νος.

Πώς μπο­ρεί η γερ­μα­νι­κή νο­ο­τρο­πί­α να κα­τα­λά­βη

την α­ντί­στοι­χη ελ­λη­νορ­θό­δο­ξη και το α­ντί­στρο­φο;

Α­να­γκα­στι­κά, λοι­πόν, η βά­ση έ­νω­σης της Ευ­ρώ­πης

θα στη­ρί­ζε­ται στο χρή­μα που θα προ­κα­λή συ­νε­χείς

σει­σμι­κές δο­νή­σεις και διαρ­κείς συ­γκρού­σεις,

έ­ως ό­του το οι­κο­δό­μη­μα κα­ταρ­ρεύ­σει.

Τε­λι­κά και ε­μείς οι Έλ­λη­νες α­ντί να τα πε­ρι­μέ­νου­με ό­λα

α­πό τους άλ­λους και α­ντί να ζού­με ως φτω­χο­συγ­γε­νείς,   

άς μά­θου­με κά­πο­τε να ερ­γα­ζό­μα­στε για

την θε­σμι­κή α­να­συ­γκρό­τη­ση του Κρά­τους,    

άς α­πο­βά­λου­με την ευ­δαι­μο­νι­στι­κή και φί­λαυ­τη

νο­ο­τρο­πί­α μας και άς καυ­χό­μα­στε για

την ελ­λη­νορ­θό­δο­ξη Πα­ρά­δο­σή μας

που εί­ναι α­τί­μη­τος θη­σαυ­ρός

και πρέ­πει να δια­πο­τί­ζη ό­λη μας την ζω­ή.


About kosmaser

Η ασθένεια είναι ο..κανόνας ! Η υγεία η εξαίρεση ! Η θεραπεία άθλος..και η ίαση ο τελικός μας σκοπός..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: