RSS Feed

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΗΣΕΙ Ο…ΘΑΝΑΤΟΣ..

Απαγορεύεται η αντιγραφή.

copyright   https://kosmaser.wordpress.com/

Το σκηνικό γνωστό.Οι ίδιοι άνθρωποι .. .Ο καιρός μουντός, μουσκεμένος αφάνταστα απ το ψιλόβροχο ( χιονόνερο τόβλεπε ο Ζάχος, που παρ όλα αυτά ήθελε να περπατήσουμε μέχρι το σπίτι της Αλεξάνδρας, απ την Αγία Ειρήνη, μετά τον κατανυκτικό Εσπερινό…)που έπεφτε μελαγχολικά στους δρόμους της παλιάς Αθήνας.Λιγοστοί στο δρόμο, ακόμα λιγότεροι στα μαγαζιά.Καθόλου ξένοι τουρίστες.Αρκετοί αφγανοί, και πακιστανοί, να περιφέρουν τα λιγωτικά χαμόγελά τους, ζητώντας μερικά λεπτά..Κανείς μας δεν έλεγε τίποτα.Κανείς δεν άνοιξε το στόμα του, μέχρι που μπήκαμε στο σπίτι.

Μας χτύπησε στο πρόσωπο μια γλυκειά θαλπωρή και μυρωδιά… φρεσκοπλυμένων ρούχων..Οχι δεν είχε πλύνει η Αλεξάνδρα, απλά είχε ενεργοποιήσει, πριν φύγει , τη γεννήτρια ιόντων λόγω της υγρασίας, ή οποία προσομοιάζει την εξαίσια μυρουδιά της βροχής πάνω στο χώμα, με νότες απ το παλιό, αλλά πάντα επικαιρο άρωμα της Estee Lauder.. WhiteLinen..Σκέφθηκα…πώς αλλάζει η διάθεσή σου, όταν μπαίνεις σε περιβάλον όπου υπάρχουν αρνητικά ιόντα..

Καθίσαμε σιωπηλοί,έχοντας στ αυτιά μας τις ψαλμωδίες..       Η Αλεξάνδρα ηταν που ξεκίνησε την κουβέντα, ξεδιπλώνοντας μπροστά μας τις εξομολογήσεις μιας νοσοκόμας, εξειδικευμένης στην παρηγορητική φροντίδα ασθενών, κυρίως αυτών, που γυρνούσαν στα σπίτια τους για να πεθάνουν.Οταν ζείς δίπλα σε ανθρώπους με ανίατες ασθένειες, μοιράζεσαι την εμπειρία τους, και αποκτάς πολύτιμη πείρα απο καταστάσεις που ούτε περνούν απ το μυαλό σου, προσέθεσε η Αλεξ. Ολη αυτή η υπόθεση, δίνει πολύτιμα στοιχεία, σε μας τους μη-ετοιμοθάνατους…αλλά ούτως ή άλλως…μελλοθάνατους.

Μου ειπε λοιπόν η Ναταλία.. (ναι είναι ρωσσίδα που ήρθε εδώ όχι σαν μετανάστρια, αλλά σαν ακριβοπληρωμένη ειδικός μεγάλου ιδιωτικού θεραπευτηρίου, που διαθέτει πτέρυγα υποστήριξης χρονίως πασχόντων στο τελικό στάδιο…που έχουν την οικονομική δυνατότητα να πληρώνουν τα 800 ευρώ..την ημέρα Μελέτη μου κι..οχι τον μήνα!) «Για πολλά χρόνια δούλεψα- Έζησα ξεχωριστές στιγμές, όντας μαζί τους για τις τελευταίες 3 με 12 εβδομάδες της ζωής τους..Σχεδόν όλοι με πολλά λεφτά, και χωρίς βιοτικά προβλήματα..Αυτό που κατέγραψα στο σύνολο των ανθρώπων που περιέθαλψα, είναι οτι… Οι Άνθρωποι Ωριμάζουν ξαφνικά…Όταν Αντιμετωπίζουν Το Θάνατό Τους. Έχοντας βιώσει ολόκληρη την κλίμακα των συναισθημάτων, που ακολουθούν την αναγγελία του επικείμενου θανάτου..δηλαδή: ·       Άρνηση, ·       Φόβο, ·       Θυμό, ·       Στεναχώρια, ·       Περισσότερη Άρνηση στο τέλος, νιωθουν την πολυπόθητη αποδοχή: Κάθε ασθενής.. γαλήνευε, τελικά, πριν πεθάνει. Όταν τους ρωτούσα αν μετάνιωναν για κάτι ή αν θα έκαναν κάτι διαφορετικά, έβλεπα ότι υπήρχαν πολλά κοινά στις απαντήσεις τους… τα παρακάτω ήταν που άκουγα πιο συχνά:

 

Εύχομαι να είχα το κουράγιο να ζήσω τη ζωή μου.. Όπως Την Ήθελα Στ’ Αλήθεια,Κι Όχι Όπως Περίμεναν Οι Άλλοι Να Τη Ζήσω. ..Όταν κανείς συνειδητοποιεί ότι η ζωή του σχεδόν τελείωσε, βλέπει πιο καθαράπόσα (σημαντικά) όνειρά του… δεν πραγματοποίησε. Οι περισσότεροι δεν είχαν κάνει ούτε τα μισά και τώρα έφευγαν ξέροντας ότι γι’ αυτό έφταιγαν οι επιλογές που είχαν κάνει – ή δεν είχαν κάνει.Είναι σημαντικό να προσπαθήσεις να πραγματοποιήσεις.. κάποια απ’ τα όνειρά σου …γιατί με το που χάνεις την υγεία σου ίσως να είναι αργά. Εύχομαι να μην δούλευα τόσο σκληρά.



Αυτό μου το είπαν σχεδόν όλοι οι
άντρες ασθενείς μου. Έχασαν τα παιδικά χρόνια του γιου ή της κόρης τους, δεν έζησαν όσο θα μπορούσαν συντροφιά με τη γυναίκα τους, δεν διασκέδασαν όσο ήθελαν.Αυτό μ έκανε να καταλάβω πως..Απλοποιώντας Τον Τρόπο Ζωής του κανείς.. Και Κάνοντας Συνειδητές Επιλογές … Είναι Δυνατόν Να Ζήσει Με Λιγότερα περιττά Απ’ Όσα Νομίζει.Και δημιουργώντας περισσότερο χώρο στη ζωή του, γίνετε πιο ευτυχισμένος και ανοιχτος σε ευκαιρίες  πιο ταιριαστές με τον τρόπο ζωής του....Εύχομαι Να Είχα Το Κουράγιο Να Εκφράσω Τα Συναισθήματά Μου.Πολλοί άνθρωποι..καταπίεζαν τα συναισθήματά τους για αποφύγουν τσακωμούς ή για να μη στεναχωρήσουν τους άλλους. Το αποτέλεσμα ήταν πως.. συμβιβάστηκαν με μια μέτρια σε συναισθήματα ζωή. Είδα λοιπόν πως…Πολλές Ανίατες Ασθένειές  Σχετίζονταν, Εν Μέρει,Με Την Πικρία Και Την Αναπόφευκτη Μνησικακία Που κουβαλούσαν σ’ ολόκληρη τη ζωή τους…που τώρα η αδυσώπητη Ατροπος , ήταν έτοιμη να τους την κόψει… Είναι αλήθεια οτι..Δε μπορούμε να ελέγχουμε τις αντιδράσεις των άλλων. Παρ’ ό,τι όμως οι άλλοι μπορεί αρχικά να αντιδράσουν άσχημα… αν αρχίσουμε να μιλάμε με ειλικρίνεια, μακροπρόθεσμα οι σχέσεις μας θα γίνουν πιο υγιείς και πιο ουσιαστικές...Εύχομαι να είχα κρατήσει επαφή με τους φίλους μου.

Όλοι Ανεξαιρέτως Νοσταλγούν Τους Φίλους Τους Όταν Πεθαίνουν.Ούτε Τα Λεφτά Ούτε Η Κοινωνική Θέση Απασχολούν Τους Ανθρώπους Τις Τελευταίες Στιγμές Της Ζωής.Αυτό που μένει τότε, σε όλους είναι η αγάπη και οι σχέσεις τους με άλλους ανθρώπους.Ξόδευαν τον πολύτιμο, ελάχιστο χρόνο τους για να μου περιγράφουν πώς και με ποιό τρόπο έγιναν φίλοι με τον Α ή τον Β, και πόσο η αγάπη των φίλων, τους στήριξε σε μια δύσκολη στιγμή..Πάντα η επωδός ήταν η αγάπη των άλλων , αλλά και εκείνη που οι ίδιοι ένοιωθαν και εκδήλωναν-σκόρπαγαν για τους άλλους.. Αυτή η πολύτιμη.. αγάπη.… Εύχομαι Να Είχα Αφήσει Τον Εαυτό Μου Να Νιώσει Ευτυχισμένος. Παραδόξως γι’ αυτό μετανιώνουν πολλοί ετοιμοθάνατοι. Οι περισσότεροι δεν είχαν καταλάβει, μέχρι το παρά πέντε, ότι Η Ευτυχία Είναι…. Επιλογή. Είχαν μείνει προσκολλημένοι σ’ αυτά που είχαν μάθει, στις συνήθειές τους. Η «Ασφάλεια» Του Οικείου Δεν Τους Είχε Αφήσει Να Αλλάξουν Ποτέ.Ο φόβος της αλλαγής τούς είχε κάνει να υποκρίνονται στους άλλους (αλλά και στους εαυτούς τους!) ότι ήταν απολύτως ευχαριστημένοι με τη ζωή τους, όπως ακριβώς ήταν. Τώρα Όμως Μου Έλεγαν Πως Ήθελαν Να Γελάσουν Και Πάλι Με Την Ψυχή Τους, Να Σαχλαμαρίσουν Ξανά…Και τέλειωσε την αφήγησή της η Ναταλία με το απόφθεγμα:Όταν είσαι στο νεκροκρέβατό σου, το τελευταίο πράγμα που σε απασχολεί είναι το τι σκέφτονται οι άλλοι για σένα…Ολα αυτά τα ..απήγγειλε η Αλεξ με φωνή μονοτονη κι άχρωμη, σα να τα διάβαζε..Μας κοίταξε έναν έναν στα μάτια και είπε:Πόσο τέλειο θα ταν αν μπορούσες να ελευθερωθείς απ’ όλες τις ανοησίες που σου σερβίρουν καθημερινά οι πάντες, από τον Διευθυντή σου, που τρέμει για τη θέση του. Τον συνάδελφο που λιώνει στην ιδεα οτι δεν θα κάνει το προγραμματισμένο ταξείδι στη Σιγκαπούρη. Την νοσηλεύτρια που δεν τα βγάζει πέρα με τους ασθενείς που της έχουν φορτώσει, κι όλο γκρινιάζει. Με τους κατα φαντασίαν αρρώστους, που κλαίγονται για να τους δώσεις ηρεμιστικά. Με τους πραγματικούς αρρώστους, που δεν μπορούν να το παραδεχτούν, και πιστεύοντας οτι οι άλλοι φταίνε, κάνουν μαύρη τη ζωή τη δικά τους αλλά και των αλλων…

 

Να αφεθείς και να χαμογελάσεις αβίαστα ξανά, να αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Να παίξεις σαν παιδί, και ν αφήσεις τους άλλους να σε κοροϊδέψουν κατάφωρα, να σε κλέψουν, να γελάσουν μαζί σου – πολύ-πολύ πριν από το θάνατό σου…

Δεν έβρεχε, απλά ψιχάλιζε..Εκανε όμως κρύο εξω..Μέσα υπήρχε θαλπωρή στο περιβάλον, και κάτι σαν μελαγχολία στη καρδιά, που δεν μπορούσε η γεννητρια αρνητικών ιόντων ν απαλύνει, έστω κι αν μύριζε.. Ασπρο Λευκό της Estee Lauder..

Καλή νύχτας Σας

 

copyright   https://kosmaser.wordpress.com/

 

Advertisements

About kosmaser

Η ασθένεια είναι ο..κανόνας ! Η υγεία η εξαίρεση ! Η θεραπεία άθλος..και η ίαση ο τελικός μας σκοπός..

6 responses »

  1. Εχεις απόλυτο δίκιο…παρασύρθηκα.Η Hellena Rubinstein, δεν θα μπορούσε να..γεννήσει ένα τέτοιο άρωμα.Ηδη διόρθωσα το λάθος μου.Σ ευχαριστώ.

  2. Nομίζω ότι το White Linen είναι της Estee Lauder. Δεν κάνω διόρθωση αλλά υπενθύμιση. Μετά από περίπου 25 χρόνια ακόμα το άρωμα σημαίνει πολλά. Μάλλον είναι διαχρονική η αίσθηση του «άσπρου λευκού».

  3. Αρη μου,τον τελευταίο καιρό, όπως βλέπεις, φεύγουν πολλοί καλοί άνθρωποι, άλλοι ξαφνικά, άλλοι μετά απο πολύ πόνο…Πάντως φεύγουν..το μόνο σίγουρο..Γιατί λοιπόν να σκοτιζόμαστε για το ποιος απ τους πολιτικούς θα μας…κοροϊδέψει λιγότερο;

  4. Εξαιρετική παρουσίαση ενός θέματος που δύσκολα και απρόθυμα το σκεπτόμαστε

  5. Βλέπεις Αντώνη , πόσο απέραντη είναι η συγκαταβατικότητά Του, που μας αφήνει να ¨παίζουμε¨ και δεν μας επαναφέρει στην τάξη αναγκαστικά, παρά αφού έχουμε εξαντλήσει κάθε ενδεχόμενο μετάνοιας..Η αρρώστεια σαν οντότητα, δεν είναι ο εχθρός, αλλά το ύστατο μέσον αναμόρφωσης, της διαστραφεισης οντολογίας της ύπαρξής μας.Κι όμως υπάρχει ελπίδα..

  6. Κοσμά, η ανακουφιστική φροντίδα είναι ένα από τα ενδιαφέροντά μου. Διδάσκω το αντίστοιχο μάθημα στο μεταπτυχιακό του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, κι έτσι η σημερινή ανάρτηση με άγγιξε ιδιαίτερα. Η ασκητική «μνήμη θανάτου» μπορεί να ιδωθεί και με το βλέμμα αυτό. Έχοντας στο νου το αναπόφευκτο και άδηλο τέλος, τί διαφορετικό θα κάναμε σήμερα; Ποιες επιλογές μας θα έπαιρναν προτεραιότητα; Όχι με απαισιόδοξο και μοιρολατρικό πνεύμα, αλλά με διάθεση πραγματικής αξιολόγησης. Πόσα μάταια και ανούσια πράγματα θα μπορούσαμε να αποφύγουμε, πόσα αρνητικά συναισθήματα να πετάξουμε από πάνω μας… Με λίγο διαφορετικά λόγια το έλεγε ο Κων. Τσάτσος: «Να δημιουργείς σαν αθάνατος και να ζεις σαν μελλοθάνατος».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: