RSS Feed

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ


Φοβερό Το Σκάνδαλο Για Τη Λογική, όταν βρίσκεται αντιμέτωπη με την καταστροφή της φύσεως..Μουδιάζει η ψυχή όταν αντικρίζει την ανθρώπινη ωραιότητα ,που φτιάχτηκε για την αθανασία, Να Καταστρέφεται Άδοξα Κείμενη Εν Τάφω. Παγώνει Ο Νούς Και Σιωπούν Τα Χείλη.Και όμως, ως χριστιανοί έχουμε ένα χρέος να σταθούμε με φόβο, αλλά όρθιοι μπροστά στην πρόκληση του θανάτου. Και με θάρρος, αλλά και πολλή προσοχή, να δώσουμε μαρτυρία της εν ημίν ελπίδος.

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

 


Τάδε λέγει Κύριος: Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών και ανάξω υμάς εκ των μνημάτων υμών και εισάξω υμάς  εις την γήν του Ισραήλ και γνώσεσθε ότι:
Εγώ ειμί Κύριος εν τω ανοίξαι με τους τάφους υμών.

Η απάντηση των Χριστιανών στο πρόβλημα του θανάτου Ήταν Πάντα Κεντρικό Στοιχείο Της Χριστιανικής Διδασκαλίας και συνυφασμένη με τον τρόπο που οι Χριστιανοί αντιλαμβάνονταν και τη ζωή.Η δύναμη αυτή του κηρύγματος έχει αμβλυνθεί στην εποχή μας, καθώς το κήρυγμα χάνει την θεολογική, οντολογική αιχμή του. Και όμως, και η δική μας γενιά διψά, μαζί με όλες τις γενιές που πέρασαν και μ’ αυτές που θα έρθουν, να εγκεντριστεί στην ελπίδα της πίστεως, να καταλάβει τη ζωή και το θάνατο μέσα στο νόημα του αναστάντος Χριστού.

 

https://kosmaser.files.wordpress.com/2011/06/per11.jpg?w=976

Ο θάνατος είναι το κριτήριο που δοκιμάζει τη στάση μας για τη ζωή.Οι άνθρωποι Που Φοβούνται Τον Θάνατο, Φοβούνται Τη Ζωή.Είναι αδύνατον Να Μήν Αισθάνεται Κανείς Φόβο για τη ζωή με όλη την πολυπλοκότητα και τους κινδύνους της..Αλλά Να Φοβάται Τον Θάνατο.Εάν μας τρομάζει ο θάνατοςδεν θα βρούμε ποτέ την ετοιμότητα Να Αναλάβουμε Μια Διακινδύνευση, αλλάΘα Σπαταλήσουμε Τη Ζωή Μας Με Δειλό, Περιδεή Και Φοβισμένο Τρόπο.Μονο Εαν Μαθουμε Ν’ Αντιμετωπιζουμε Τον Θανατο..Εάν βρούμε το νόημά του και καθορίσουμε τη θέση του στη ζωή μας,Θα Μπορέσουμε Να Ζήσουμε Άφοβα Και Με Πληρότητα.Συχνά περιμένουμε να φθάσουμε στο τέλος της ζωής μας ..Για Να Σκεφθούμε Τον Θάνατο…Ενώ θα είχαμε ίσως διαγράψει μία εντελώς διαφορετική ζωή..Εάν Τον Αντιμετωπίζαμε Νωρίτερα.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

Μία πατερική νουθεσία, που επαναλαμβάνεται μέσα στους αιώνες, λέει ότι θα πρέπει να νήφουμε έχοντας Καθημερινά Τη Μνήμη Του Θανάτου.

Μόνο Που Η Απλή Αναφορά Αυτής Της Αλήθειας στον σύγχρονο άνθρωπο που υποφέρει από ανασφάλειες και έλλειψη πίστης και βιώματος, θα τον κάνει να σκεφτεί ότι καλείται να ζήσει στη σκιά του θανάτου, σε μια κατάσταση μελαγχολίας.Θα νομίσει ότι ο θάνατος τον περιμένει σε κάθε του βήμακαι ότι η ζωή δεν έχει πια κανένα νόημα.Η σταθερή και βαθειά μνήμη του θανάτου θα λειτουργήσει γι’ αυτόν σαν Δαμόκλειος σπάθη που επικρέμαται πάνω του, Στερώντας Του Κάθε Απόλαυση Και Χαρά Της Ζωής.Μία τέτοια κατανόηση βέβαια δεν έχει νόημα.Χρειάζεται να καταλάβουμε την έννοια που έχει η μνήμη του θανάτου σε όλη της τη σημασία: Ως την Καταξίωση της ζωής, όχι την Απαξία της.

Τον περισσότερο χρόνο της ζωής μας τον περνούμε Καταστρώνοντας ΣχέδιαΣαν Να Πρόκειται Να Ζήσουμε Μία Άλλη Ζωή Σε Έναν Μεταγενέστερο Χρόνο.Δεν ζούμε με τρόπο αποφασιστικό… αλλά φευγαλέο.Σαν Να Προετοιμαζόμαστε Για Τη Μέρα Που Πραγματικά Θ’ Αρχίσουμε Να Ζούμε.Μοιάζουμε με εκείνους τους ανθρώπους που φτιάχνουν ένα πρόχειρο περίγραμμα με την πρόθεση να το ολοκληρώσουν αργότερα.Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι πώς αυτή η τελική εκδοχή Δεν Έρχεται Ποτέ….

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΑΣ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙ με μία πιο συγκεκριμένη μορφή. Πρίν βρούμε τον χρόνο, ή ακόμα και πρίν να οριστικοποιήσουμε την επιθυμία μαςΜεταθέτουμε συνεχώς την απόφασή μας για την επαύριο. Κι άς γνωρίζουμε καλά ότι αυτό το αύριο δεν έρχεται ποτέ.Η προτροπή για επαγρύπνιση μπροστά στον θάνατο δεν μας προσκαλεί σε μια ζωή γεμάτη από την αίσθησητου τρόμου, μήπως ο θάνατος μας προφτάσει ξαφνικά, απροετοίμαστα. Αλλά, μάλλον μας καλεί σε εγρήγορση για την κάθε πράξη, τα λόγια, τα ακούσματα και τις αντιδράσεις μας που ανά πάσα στιγμή μπορεί να είναι η τελευταία εμπειρία της επίγειας ζωής μας. Εάν μ’ αυτή τη σκέψη στο νού συνδιαλεγόμασταν με τα πρόσωπα που βρίσκονται απέναντί μας, θα είμασταν πολύ πιο προσεχτικοί στον λόγο και τη στάση μας.Εάν Είχαμε Ασκηθεί Να Αντιλαμβανόμαστε Την Σπουδαιότητα Κάθε Στιγμής Ως Τελευταίας, Ολόκληρη Η Ζωή Μας Θα Άλλαζε Ριζικά. Ο αργός λόγος που το Ευαγγέλιο επικρίνει (Ματθ. 12:36), όλες εκείνες οι επιλογές και ενέργειες που στερούνται νοήματος και αποβαίνουν κάποτεκαταστροφικές…θα είχαν αποφευχθεί.Μόνο ο θάνατος μπορεί να κάνει τη ζωή τόσο έντονη ώστε κάθε στιγμή του παρόντος να περικλείει ολόκληρη τη ζωή.Αυτός είναι στην πραγματικότητα ο τρόπος με τον οποίοοι ασκητές και ερημίτες πολέμησαν ενάντια Στην Ακηδία, Την Αργία Και Την Αμέλεια,ενάντια δηλαδή σε όλες εκείνες τις συμπεριφορές που μας κλέβουν την εύκαιρη στιγμή και μας εκτρέπουν σε αδιαφορία.

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

Ένα από τα βασικά πράγματα που καλούμαστε να μάθουμε είναι Η Εγρήγορση, Τόσο Απέναντι Στον Εαυτό μας όσο και απέναντι στην κατάσταση του άλλου.Αυτή είναι η στάση που θα αντέξει τη δοκιμασία τόσο της ζωής όσο και του θανάτου.Ολοκληρη Η Ζωη Σε Καθε Στιγμη Ειναι Μια Εσχατη Πραξη.

Γνωρίζουμε από την προσωπική μας εμπειρία αλλά και από μαρτυρίες άλλων, ότι:Απέναντι Στον Θάνατο Αισθανόμαστε Φόβο Και Ανασφάλεια.Για να είμαστε ακριβείς, αυτό που πιο πολύ μας φοβίζει είναι: Η Διαδικασία Του Θανάτου Παρά Το Ίδιο Το Γεγονός.Η πλειοψηφία των ανθρώπων θα αποδεχόταν τον θάνατοεάν είχε την βεβαιότητα ότι:Θα Έρθει Όπως Ο Ύπνος, Χωρίς Να Μεσολαβήσει Κάποιο Διάστημα Φόβου Ή Αβεβαιότητας.Η αλήθεια είναι ότι συχνά ο θάνατος περικλείεται από ένα είδος γοητείας, σχεδόν θελκτικότητας.Πολλοί είναι εκείνοι που εύχονται ¨να είχαν πεθάνει¨.Αυτό που πραγματικά επιθυμούν είναι:Ν’ απαλλαγούν Από Κάθε.. Ευθύνη απέναντι στον εαυτό τους, τον Θεό, ή τον πλησίον τους και Να επιστρέψουν ..στην βρεφική ηλικίατου ανέμελου παιχνιδιού.

 

 

Όταν κάποιος ισχυρίζεται ότι δεν φοβάται τον θάνατο θα πρέπει να τον καλέσουμε να αναρωτηθείμήπως η αποδοχή ή ακόμα και η προσδοκία του θανάτου εκ μέρους του κρύβει μέσα της.. τον φόβο για τη ζωή.Η Σταση Μας Απεναντι Στον Θανατο Ας Μην Ειναι Ρομαντικη.Εάν κοιτάξουμε Το Βίο Των Αγίων θα ανακαλύψουμε μία εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση του θανάτου.Η αγάπη τους για τον θάνατο, δεν θεμελιώνεται στον φόβο τους για τη ζωή. Οταν ο απόστολος Παύλος γράφει:¨Εμοί γαρ Το Ζην Χριστος Και Το Αποθανειν Κερδος¨(Φιλιπ. 1:21, 23), εκφράζει την απόλυτη καταλλαγή του με τον θάνατο.

Ο θάνατος εμφανίζεται στον απόστολο εν είδει θύρας που θα τον οδηγήσει στην αιωνιότητα και θα του δείξει τον δρόμο για την πρόσωπο προς πρόσωπο συνάντηση με τον Κύριο που αγαπά.Αλλά αυτό δεν επιτυγχάνεται με ελπιδοφόρες σκέψεις και ευχολόγια.Για να λαχταρά κανείς τον θάνατο με αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο και για να μπορεί να τον βλέπει ως το επιστέγασμα της ζωής του :Θα Πρέπει Να Βιώνει Την Αιωνιότητα Από Τούτη Τη Ζωή.Δεν θα πρέπει να σκεφτόμαστε την αιωνιότητα σαν κάτι που θα έλθει μεταγενέστερα, Σαν Ένα Είδος Μελλοντικής Ευτυχίας Ή Μελλοντικής. Εξασφάλισης


Οι απόστολοι έγιναν άφοβοι μόνο όταν οι ίδιοι απ’ αυτή τη ζωή έγιναν μέτοχοι της αιώνιας ζωής.Όσο ακόμα δεν είχαν γίνει μάρτυρες της Ανάστασης του Χριστού και παρέμεναν άγευστοι του Πνεύματος, ήταν αγκιστρωμένοι Στον Φόβο Της Εφήμερης Ζωής Τους.Αλλά τη στιγμή που έζησαν την εμπειρία του μέλλοντος αιώνος, ο φόβος της απώλειας της επίγειας ζωής τους εξαφανίστηκε.Γιατί γνώριζαν πώς ο φθόνος, οι διωγμοί και ο θάνατος δεν θα έκαναν τίποτε άλλο παρά… να τους ελευθερώσουν από τους περιορισμούς της ζωήςκαι να τους εισάγουν στο ατέλεστο βάθος της αιωνιότητας,της ¨αεικίνητης στάσης¨ κατά την παράδοξη φράση του αγ. Μαξίμου του Ομολογητή.
Κι αυτή η αιωνιότητα ήταν γνώριμη ως παρούσα εμπειρία, όχι απλά σαν μέρος της πίστης. Η ίδια αλήθεια ίσχυε και στους μάρτυρες.

Ήταν πρόθυμοι να πεθάνουν για να μετέχουν στην απόλυτη ελευθερία της αυταπάρνησης, γιατί είχαν ήδη γευτεί την αιωνιότητα από τούτη τη ζωή.

 

 

Ο θάνατος.. μας είναι πολύ πιο οικείος απ’ όσο φανταζόμαστε ,και όλοι είμαστε σε θέση να μιλήσουμε για κάποια εμπειρία «θανάτου»που όμως πολύ απέχει από οποιαδήποτε αίσθηση φόβου.Κατά μία πρακτική έννοια,«Πεθαίνω» σημαίνει «Χάνω την αυτοσυνειδησία μου και Περιπίπτω Σε Μία Κατάσταση Λήθης».Αυτή η προοπτική προξενεί σε πολλούς ανθρώπους φόβο. Κι ομως, Ο Καθενας Απο Μας Παραδιδεται Στον Υπνο Καθε Βραδυ, Βυθιζεται Ολοκληρωτικα Στη Ληθη, χωρις κανεναν φοβο. Γιατι; Διότι Αισθανόμαστε ΒΕΒΑΙΟΙΣε Μεγάλο Βαθμό Αδικαιολόγητα Βέβαιοι Πώς Το Επόμενο Πρωί Θα ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ.Ελπίζουμε ότι το επόμενο πρωί θα ξημερώσει και για μας Κι Ότι Ο Ύπνος Δεν Είναι Παρά Μία Προσωρινή Εμπειρία.Άς παραβάλλουμε αυτή τη διαδικασία Με Εκείνη Του Θανάτου Και Της Αφύπνισης Στην Αιωνιότητα.Γιατί στην πραγματικότητα Παίρνει Κανείς Μεγάλο Ρίσκοοταν Κλείνει Τα Μάτια Και Αποκοιμιέται.Δεν Υπαρχει Πιο Επικινδυνος Τοπος Απο Το Κρεβατι Μας..

 

 

 

 

 

 

Ο Χριστός Μας Καλεί Να Απωλέσουμε Τον Εαυτό Μας. Πρόκειται για φράση διφορούμενη, όπως κάθε τι που λέγεται για τον θάνατο.Μήπως σημαίνει την αυτοκαταστροφή;Πολλοί είναι εκείνοι που δέχονται αυτή την ερμηνεία και επιχειρούν να την εφαρμόσουν. Συνήθως ευτυχώς αποτυγχάνουν, αλλά τους απομένει η πληγή της τρομακτικής τους απόπειρας.Ο λόγος του Κυρίου σημαίνει στην πραγματικότητα την αποδοχή εκείνης της διαδικασίας απέκδυσηςέως ότου φτάσουμε στο σημείο:Να βρούμε ότι μέσα μας υπάρχει ένας αληθινόςκαι Βαθύς Εαυτός Που Ανήκει Στην Αιωνιότητα Κι ένα άλλο ρηχό «εγώ» που πρέπει ν’ αποβάλλουμε.Χρειάζεται να απωλέσουμε αυτόν τον εξωτερικό εαυτό προκειμένου να ζήσουμε με πληρότητα.Πολλοί νομίζουν oτι αποκτούν τη συνείδηση της ύπαρξής τους μέσα από την Αυτο-επιβεβαίωση και γι’ αυτό Απαιτούν Αναγνώριση Από Τους Άλλους.Και οι άλλοι βέβαια αντιδρούν, προσπαθώντας να υπερασπιστούν τον εαυτό τους απέναντι σ’ αυτού του είδους την επίθεση. Ενας τρόπος υπάρχει για να αποδεχτούμε Τη Μη Αυτο-Δικαίωση Και να σταματησουμε να υπογραμμιζουμε την υπαρξη μας απεναντι στους τριτους:Μόνο εάν πιστέψουμε -με τη δύναμη της εμπειρίας- ότι οι άλλοι πράγματι δέχονται την ύπαρξή μας και μας αγαπούν. Δεν μας αρκεί ότι ο Θεός μας γνωρίζει και μας αγαπά. Έχουμε ανάγκη Την Επιβεβαίωση Του Πλησίον, έστω ενός ανθρώπου, που θα μας πεί ¨είσαι μοναδικός για μένα¨.

 



Θα πρέπει να βρούμε το κουράγιο να πολεμήσουμε ενάντια στον φόβο Που Μας Αποθαρρύνει από την αναγνώριση του άλλου και να τον ξεπεράσουμε.Σε κάθε βήμα θα πρέπει Να Αποποιούμαστε Τον Εαυτό Μας, Για Να Αφήνουμε Χώρο Στο Είναι Του Άλλου. Καλούμαστε σταδιακά να ΘΑΝΑΤΩΣΟΥΜΕ τον εαυτό μας ώστε ο πλησίον μας να ζήσει, κατά τον λόγο του αγ. Ιωάννη του Βαπτιστή:
¨Εκείνον Δή Αυξάνειν, Εμέ Δε Ελαττούσθαι¨ (Ιω. 3:30).

Έτσι, Ο Θάνατος Του Εαυτού Σημαίνει Ότι Αφήνουμε Μέσα Μας Μόνο Ό,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΥΣΙΩΔΕΣ Για Να Ζήσουμε Με Πληρότητα.

 

Κι όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Είναι αλήθεια ότι, όπως λέγει ο απ. Παύλος, η ζωή είναι Χριστός και ο θάνατος είναι κέρδος.Είναι αλήθεια ότι θάνατος δεν είναι: Η αποχώρηση από την εφήμερη ζωή, αλλά Η ένδυση της αιωνιότητας.Αλλά υπάρχει κι ένα άλλο σημείο που υπογραμμίζεται από τον απ. Παύλο, κι από το σύνολο των Γραφών.Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε για να πεθάνει.Ο θάνατος είναι το αποτέλεσμα της αμαρτίας,με την έννοια της απομάκρυνσης από τον Θεό,της διάστασης από το πλησίον, του διχασμού του από τον αληθινό και βαθύτερο εαυτό του.Με αυτή την έννοια..¨έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος¨ (Α΄ Κορ. 15:26).Ο θανατος Ειναι Ο Εχθρος, Τοσο Του Θεου Οσο Και Δικος Μας.Πράγματι, είναι εχθρός του Θεού κατά τον πιο οδυνηρό και δραματικό τρόπο, αφού εκτείνεται ακόμα και πάνω στον ίδιο τον Χριστό.

 

Παρόλο όμως που είναι τόσο τρομερός εχθρός, το γεγονός ότι σ’ αυτόν παραδίδεται ακόμα κι ο Χριστός που είναι τέλειος Θεός και άνθρωπος, φανερώνει ότι: Ο Θάνατος Δεν Υπάρχει Χωρίς Νόημα. Ο θάνατος μπορεί να είναι συνέπεια της αμαρτίας αλλά δεν υπάρχει κάτι κακό καθαυτό μέσα στον ίδιο τον θάνατο που να βεβηλώνει το πρόσωπο του αποθανόντος.Ο Χριστός πέθανε πάνω στον Σταυρό και κατήλθε στον άδη, αλλά δεν αμαυρώθηκε από την κοινωνία του με το μυστήριο του θανάτου.Έτσι υπάρχει εδώ μία αντίφαση.Από τη μια μεριά ο θάνατος ως συνέπεια του κακού δεν θα έπρεπε να υπάρχει, κι οφείλουμε να τον νικήσουμε.Από την άλλη μεριά, μόνον ο θάνατος μας δίνει τη δυνατότητανα σπάσουμε τον αέναο κύκλο του διηνεκούς και το διηνεκές είναι κάτι πολύ διαφορετικό από την αιωνιότητα.Εάν δεν υπήρχε θάνατος σ’ αυτόν τον κόσμο της αμαρτίας, του κακού και της φθοράς, σιγά-σιγά θα καταλήγαμε στον μαρασμόκαι την αποσύνθεση χωρίς να είμαστε σε θέση να ξεφύγουμε από τον τρόμο μιας τέτοιας καταστροφής.Κάθε χρόνο το βράδυ της Ανάστασηςκαι τις σαράντα μέρες που ακολουθούν ψάλλουμε 

«Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας».

Αλλά τι βλέπουμε; Τον θάνατο ελεύθερο και ενεργό, τους ανθρώπους να πεθαίνουν όπως πρίν.Δίνεται η εντύπωση ότι κηρύττουμε κάτι που γνωρίζουμε Ότι Είναι Αναληθές.Ωστόσο, καλό είναι να έχουμε κατά νού ότι ο θάνατος Έχει Δύο Όψεις.

 

Από τη μια έχουμε τον σαρκικό θάνατο, αλλά έχουμε επίσης και τον θάνατο που νοείται ως χωρισμός από τον Θεό,Ώς κάθοδος στον τόπο εκείνο όπου ο Θεός είναι απών,τον τόπο της οριστικής και ριζικής του απουσίας.Αυτή η δεύτερη όψη του θανάτου είναι οπωσδήποτε η πιο οδυνηρή και σκληρή.Ο Κύριος βίωσε και τις δύο όψεις του θανάτου.Επέλεξε να συμμεριστεί μαζί μας όλες τις συνέπειες του κακού ακόμα και τον πλήρη χωρισμό του από τον Θεό. Και παρόλο που ενσκήπτει στον τόπο ..όπου κατέρχονται όλοι όσοι έχουν απωλέσει τον Θεό, φέρει μαζί του την πληρότητα της θείας παρουσίας.Ετσι, Δεν Υπαρχει Πλεον Τοπος Οπου Ο Θεος Ειναι Απων.

Αυτό το γεγονός μας επιτρέπει να κατανοήσουμε πώς μορφώνεται και η δική μας κατάσταση μετά τον θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού.Μπορεί να πρέπει να υποστούμε έναν θάνατο προσωρινό, αλλά ο απόστολος Παύλος τον περιγράφει Ως Κοίμηση.Δεν υπάρχει πλέον εκείνος ο θάνατος που ήτανο τρόμος του ανθρώπου, ο οριστικός χωρισμός από τον Θεό.Κατά αυτή την έννοια πράγματι ο θάνατος έχει νικηθεί από τον θάνατο.Ακόμα και τώρα –έστω δισταχτικά και σε στάδιο εμβρυακό γινόμαστε κληρονόμοι της αιωνιότητας.Όταν ανακαλούμε το παρελθόν, συχνά θλιβόμαστε γιατί στερήσαμε από την αγάπη μας πρόσωπα που πλέον δεν βρίσκονται δίπλα μας να αγαπήσουμε.Υιοθετούμε αυτή την εντύπωσηγιατί απλά στρεφόμαστε προς λάθος κατεύθυνση.Εάν ο Θεός δεν είναι ο Θεός των νεκρών.. αλλά των ζώντων ..τότε όλοι όσοι έφυγαν από τούτη τη γή, Ειναι ..Ζωνταντοι Εν Χριστω.

 

Κι εμείς μπορούμε να στραφούμε προς αυτούς για συγχώρεση και μεσιτεία.Δεν είναι ποτέ αργά εάν αληθινά πιστεύουμε τον Θεό ως Θεό των ζώντων. Και ποτέ δεν θα πρέπει να μιλούμε για την αγάπη μας σε χρόνο παρελθόντα.Ο θάνατος του σώματος, δεν διασπά την σχέση, αφού αυτή ήταν, είναι και θα παραμείνει ζωντανή ανάμεσα σε ανθρώπους, που συναντήθηκαν και αγαπήθηκανσε τούτη τη ζωή.Ο θανατος δεν ειναι ποτε το τελος.Συνεχίζουμε να ζούμε όταν πεθαίνουμε, ακόμα και σε τούτη τη γή, αφού κληρονομούμε τους καρπούς της επίγειας ζωής και ύπαρξής μας σε όσους ακολουθούν. Και συνεχίζουμε να φέρουμε πάντοτε ευθύνη για την απήχηση της βιωτής μας

 

 

Ο ειπών “κατέπαυσεν ο Θεός τη ημέρα τη εβδόμη, την κατάπαυσιν του δρόμου ταύτης της ζωής εδήλωσε… έξ ημέραι εν τη γεωργία της ζωής, διά της φυλακής των εντολών τελειούνται και το έβδομον, εν τω τάφω ολοκληρούται και το όγδοον, εν τη εξόδω αυτού… Το σάββατον εν αληθεία εστι κατάπαυσις από παντός λυπηρού, και ανάπαυσις τελεία των οχληρών… Το σάββατον το αληθινόν και ασύγκριτον, το μνήμα εστι… Πάσα η ανθρωπότης εκεί σαββατίζει, ήτε ψυχή και το σώμα. (αγ. Ισαάκ Σύρου, Λόγ. ΟΔ΄).

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

Σώμα και ψυχή ο άνθρωπος Ησυχάζει Και Αναπαύεται..Στο Μνήμα.Γι’ αυτο ο θανατος λεγεται ΚΟΙΜΗΣΗ.«Ουκ απέθανε αλλά καθεύδει»,είπε ο Κύριος για τη νεκρή κόρη.«Ο Λάζαρος ο φίλος ημών κεκοίμηται αλλά πορεύομαι ίνα εξυπνήσω αυτόν» (Ιωάν. 11:1).Ο ύπνος είναι μόνωση, ανάπαυση, ησυχία, «εν ή καθοράται Θεός» ,εάν φυσικά ο άνθρωπος έζησε εν Θεώ και τον δέχθηκε ένοικο στην καρδιά του.

 

Ο Φυσικος Θανατος …Αυτός ο ύπνος είναι φθορά και διάλυση του φυσικού ανθρώπου. Ομως ο άνθρωπος δεν είναι μόνον αυτό που φαίνεται.Είναι ένα μυστήριο που δεν ορίζεται μόνον από τη φύση αλλά και από την Χάρη, την Χάρη που πηγάζει από το μοναδικό γεγονός της Σαρκώσεως του Θεού.Η φύση φθείρεται και αποσυντίθεται γιατί δεν είναι μόνη της ικανή να επιβιώσει.Χώμα είναι και επιστρέφει στο χώμα.Όμως αυτή η ίδια φύση βρίσκεται αναστημένη και άφθαρτη στον θρόνο του Θεού.Μέσα στο μνήμα ,ο άνθρωπος βρίσκεται πλέον «εν χειρί Θεού», μέσα στην Ενέργεια και την Χάρη Του.Δεν ζεί.. ΚΑΤΑ ΦΥΣΙΝ αλλά ΚΑΤΑ ΧΑΡΙΝ. Οι αισθήσεις δεν υπάρχουν πια.

http://vatopaidi.files.wordpress.com/2010/06/geron-paisios1.jpg

 

Οι Λογισμοι..Εχουν Εξαφανισθει Μαζι Με Το Μυαλο Που Τους Παραγει.Κανένας θόρυβος του κόσμου δεν φθάνει εκεί κάτω.Καμιά φυσική επικοινωνία με τους ανθρώπους και τον κόσμο δεν είναι πια δυνατή.Στο «Μνήμα» Επικρατεί ¨Απόλυτη Ησυχία¨.¨Ου δυνατόν τον νεκρόν αισθάνεσθαι των πραγμάτων των ζώντων¨  (αγ. Ισαάκ Σύρου, Λόγ. ΟΑ΄).¨Εξελεύσεται Το Πνεύμα Αυτού (η τελευταία του πνοή) και επιστρέψει εις την γήν αυτού..Εν εκείνη τη ημέρα απολούνται πάντες οι διαλογισμοί αυτού¨(Ψαλμ. 145, 4).Οι νεκροί ουκ εισί γινώσκοντες ουδέν…Ότι ουκ έστι ποίημα και λογισμός και γνώσις και σοφία ΕΝ ΆΔΗ, όπου σύ πορεύη εκεί.. (Εκκλησιαστής Θ΄5-10).Καμια Αναμνηση Του Κοσμου Δεν Υπαρχει Εκει Κατω.Ώσπερ Εξελθών Της Γαστρός, Των Εν Γαστρί Ου Μνημονεύεις, Ούτω Και Του Σώματος Εξελθών, Ου Μνημονεύεις Των Εν Σώματι

(Αγ. Αντωνίου Μεγ., Φιλοκ. Α΄Σ.19) .

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

Δεν Υπάρχει Στιγμή Θανάτου.Το Σταματημα Της Αναπνοης Και Της Καρδιας Δεν Σημαινει Αναγκαστικα Θανατο.Τα όργανα αυτά μπορεί να ξαναρχίσουν τη λειτουργία τους, και, αν δεν έχουν γίνει εν τω μεταξύ σοβαρές νευρικές βλάβες, ο άνθρωπος ξαναγυρίζει στη ζωή.Οι Διαδικασιες Του Θανατου Απαιτουν Χρονο, Αλλοτε Περισσοτερο Και Αλλοτε Λιγοτερο.Το μυστήριο του θανάτου το εικόνισε ο απόστολος Παύλος με τον σπόρο που φυτεύεται, σαπίζει και ανασταίνεται φυτό.Μέσα στον σπόρο που σαπίζει βρίσκεται ολόκληρο το φυτό που θα φυτρώσει.Αυτός ο γόνος είναι η εικόνα του Θεού πεταγμένη στο χώμα.

Την βλέπει η Εκκλησία και θρηνεί:«Θρηνώ και οδύρομαι, όταν εννοήσω τον θάνατο και ίδω εν τοις τάφοις κειμένην την κατ’ εικόνα Θεούπλαθείσαν ημίν ωραιότητα, άμορφον, άδοξον, μη έχουσαν είδος» (Μ.Ευχολόγιον, νεκρ. ακολουθία).H εικόνα του αναστάντος Χριστού όμως είναι  που μας οδηγεί στην Ανάσταση.Τα ζώα δεν είναι πρόσωπα. Εμείς είμαστε, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣκατ’ εικόνα του οποίου δημιουργηθήκαμε.Είμαστε πρόσωπα Κατ’ Εικόνα της Υποστάσεως του Υιού και Λόγου του Θεού που πήρε επάνω της τη φύση μας.Το ΠΡΟΣΩΠΟ, Στον Ανθρωπο, Δεν Είναι Προϊόν Της Φύσεώς Του,Αλλά αυτής της Θειας Ενεργειας επάνω στη φύση του,Που όμως πηγάζει εκ των ένδον λόγω της Σαρκώσεως.Και η Σάρκωση δεν είναι απλό ιστορικό γεγονός..Είναι Οντολογικό Γεγονός,και δεν αναφέρεται μόνο στην ανθρωπότητα ολόκληρη, αλλά είναι η προαιώνια Βουλή του Θεού, που αφορά σ’ ολόκληρη τη Δημιουργία.Η διαφορά μας από τα ζώα είναι Ελάχιστη ..ως προς τη φύση…Είναι όμως Αβυσσαλέα Ως Προς Την Εικόνα, την εικόνα του Λόγου.Είναι μάταια και παραπλανητική κάθε χωρίς Χριστό ανθρωπολογία.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

 

Ο άνθρωπος ούτε Ερμηνεύεται, ούτε Κατανοείται  χωρίς… Χριστό Αναστάντα  Η Ελληνιστικη Ανθρωπολογια Ειναι Ξενη ..Προς Τον Χριστιανισμο…Ειναι Ανθρωπινη Επινοηση.

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

Ο θάνατος Δεν Είναι απελευθέρωση από την ύλη,Αλλά καταστροφή της δημιουργίας του Θεού, της «καλής λίαν», και ύπνος του ανθρώπου μέσα στα χέρια του Θεού και την ελπίδα της αναστάσεως.«Ύπνος εστί, λέγει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, εικών θανάτου αισθήσεων αργία» (Λόγ. 18:1).

ΥΠΝΟ Ονόμασαν Τον ΘΑΝΑΤΟ Και Ο Κύριος, Και Οι Απόστολοι, Και Η Παλαιά Διαθήκη,Και Η Εκκλησία.Είναι αργία των φυσικών αισθήσεων που μας συνδέουν με τον κόσμο,Έως ότου η Ανάσταση μας ξαναδώσει ένα «ΝΕΟ» άφθαρτο σώμα,μέσα σ’ ένα ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ άφθαρτο κόσμο, σε «Καινή γή» και σε «Καινούς ουρανούς».Νέο σώμα με την έννοια του ανανεωμένου ΚΑΙ ΌΧΙ ΤΟΥ ΆΛΛΟΥ, γιατί πρόκειται Για Το Ίδιο Σώμα, τον ίδιο άνθρωπο.Αν Όμως Στο Θάνατο Δεν Υπάρχουν Πια Οι Φυσικές Αισθήσεις Αυτό Δεν Σημαίνει Πώς Δεν Υπάρχουν Και Οι Πνευματικές.Αυτές όμως οι πνευματικές αισθήσεις που έχουν οι νεκροί δεν οφείλονται στη δική τους φύση, Αλλά στη θεία Ενέργεια, στη Χάρη του Αγίου Πνεύματος που τους συνέχει.

Αποτέλεσμα εικόνας για Ιδού Εγώ Ανοίγω Τα Μνήματα Υμών

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Τόσο Ο Πνευματικός Θάνατος Όσο Και Η Αιώνια Ζωή Αρχίζουν Από Τούτο Τον Κόσμο.«Ιδού ίσταμαι επί την θύραν και κρούω»,λέγει ο Κύριος. Οποιος ανοίξει την πόρτα της καρδιάς του δέχεται τη Ζωή και συνδειπνεί μαζί της.Μονο που ο Κοσμος και οι Αισθησεις Αποσπουν Τους Χριστιανους απο τη γευση της βασιλειας του θεου που ειναι «Εντος Ημων» .Γι’ αυτό έφευγαν οι Πατέρες στην έρημο και στην ησυχία, για ν’ απολαύσουν αναπόσπαστα τον Κύριο Που Ζούσε Μέσα Τους.Γι’ αυτό σπεύδουν οι χριστιανοί.. στο κελί τους,Και αποφεύγουν Τις Άκαρπες Και Περιττές Συναναστροφές, και προτιμούν τη νυκτερινή προσευχή στη σχετική ησυχία, και όλη τους τη ζωή αγωνίζονται για τη:«φυλακή των πέντε αισθήσεων»,νοσταλγώντας την ημέρα που θα φύγουν από τούτο τον κόσμο και θα είναι «συν Χριστώ».

Αντίθετα, όσοι δεν άνοιξαν την πόρτα τους και δεν τον δέχθηκαν,Ξεγελούν τον εαυτό τους με τα υποκατάστατα που τους προσφέρουν σ’ αυτή τη ζωή Ο Κόσμος Και Οι Αισθήσεις.Όταν Όμως Πεθάνουν Όλη Αυτή Η Σκηνοθεσία Του Ψεύδους Εξαφανίζεται.Ο άνθρωπος μένει γυμνός και απομονωμένος, χωρίς φως, χωρίς τη Ζωή.Αυτό το σκοτάδι και η απόλυτη μοναξιά και πνευματική φτώχια είναι Η Πρόγευση Της Κολάσεως, μια πρόγευση Κενού Και Απουσίας Που Θα Ολοκληρωθεί Με Τραγική Ένταση Στην Ανάσταση όταν…Στην «Καινή γή»,μέσα στο φως και τη θαλπωρή της αγάπης του Θεού προς όλους…Αυτοί θα στέκονται σαν ξένοι και εχθροί, Έχοντας Αποκόψει Οι Ίδιοι τον εαυτό τους  από τη χαρά και την ευφροσύνη ολόκληρης της Δημιουργίας.

Χαιρετε..
https://i0.wp.com/david-f.jalbum.net/Pinboard/slides/beach.jpg

About kosmaser

Η ασθένεια είναι ο..κανόνας ! Η υγεία η εξαίρεση ! Η θεραπεία άθλος..και η ίαση ο τελικός μας σκοπός..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: