RSS Feed

Tag Archives: αγιοι Ισιδωροι πριφερειακός Λυκαβητου

ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ..ΑΝΘΡΩΠΟΙ..

Χτές βράδυ, καθώς παιδευόμουνα με το πρόβλημα ενός αγνώστου φίλου..(ψυχοσωματικό, όπως άλλωστε το 85% όλων των προβλημάτων υγείας, που ταλαιπωρούν τους υπέρθυμους, αλλά και καταθυμικούς συνανθρώπους μας), πήρα ένα γράμμα απο ένα άλλο φίλο, που θα τον χαρακτήριζα sui generis, διότι ο ψυχισμός του έχει τόσο πολλά « κλειδιά» , που χρειάζεσαι κώδικα για να τον αποκρυπτογραφήσεις.

Μεχρι χτές, μιλούσαμε για χίλια δυό πράγματα, απο υπολογιστές, μέχρι ουράνια φαινόμενα.Κι απο αγνωστικισμό μέχρι νεοπλατωνικό αποφατισμό.

Ο φίλος μου, ας τον πούμε Λεύκιο, έχει σταθερές απόψεις για διάφορα θέματα, τις οποίες και μου ανέλυε, ηλεκτρονικά, με έναν απλό και λακωνικό τρόπο.

Προσωπικά, αρέσκομαι στην..πολυλογία, και συχνά-πυκνά, τον γέμιζα με σκόρπιες λέξεις, προκαλώντας του..νοητική δυσπεψία.

Χτές ήρθε η έκπληξη. Με ευκαιρία την παρουσίαση ενός δίτομου έργου, για μια μεγάλη προσωπικότητα του χώρου της Θεολογίας, που έχει κοιμηθεί πριν δέκα χρόνια, τον π. Ιωάννη Ρωμανίδη, καθηγητή της Δογματικής στο Πνεπιστημιο της Θεσσαλονίκης,βρεθήκαμε για λίγο, κι ανταλλάξαμε μερικές μόνο κουβέντες, διότι το πλήθος του κόσμου δεν μας άφησε να τα πούμε κάπως περισσότερο.  Οταν τον ρώτησα (ηλεκτρονικά πάντα) για το άν του άρεσε το όλο συμβάν, μου απάντησε με το ακόλουθο ..χρονογράφημα, το οποίο παραθέτω αυτούσιο, αλλάζοντας απλά τα ονόματα των ..συμπρωταγωνιστών..

Το πατρικό μου ήταν  στον περιφερειακό του Λυκαβηττού

( λύκοι ν τρος φύεσθαι ..επειδή είχε πολλά σκυλάκια στην αρχαιότητα )

αλλά η ενορία μας ήτο στον Αγ. Νικόλαο στα Πευκάκια στην Ασκληπιού όπου και μας πήγαιναν κατηχητικό τα σκοτεινά χρόνια της επταετίας

Φωτεινά θα τα έλεγα σήμερα…

Στο δημοτικό πήγα στο καλλιτέχνημα του μεγάλου δάσκαλου της σύγχρονης αρχιτεκτονικής Δ. Πικιώνη στο 14ο Δημ. σχολείο στα Πευκάκια,

λίγο πιο πάνω από της Γαλλική ακαδημία.

 

Μία μέρα μας πήγαν στους Αγίου Ισιδώρους που είναι κάτω από τον Αη Γιώργη, όπου για μένα ήταν η βόλτα της Κυριακής μαζί

με γονείς, και ξαδέρφια….

Το εκκλησάκι των Αγίων Ισιδώρων αργότερα το επισκεπτόμουν αυστηρά μόνος, όχι τόσο για την εκκλησία του τότε  όσο…

γιατί επέστρεφα κατά κάποιον τρόπο στην ηλικία της αθωότητας, και επειδή είχε μία εκπληκτική θέα για φωτογραφίσεις…

Αργότερα  μύησα την Μαύρα στο χώρο και γνωριστήκαμε με την μορφή του χώρου τον πατέρα Δαμασκηνό, μία φωτεινή περίπτωση-εξαίρεση,

ο οποίος παρά την προχωρημένη ηλικία του  ( 83 ) κατέβαζε τον επιτάφιο  μέχρι τον περιφερειακό, διότι όπως έλεγε υπήρχαν πιστοί που δεν μπορούν να ανέβουν…( ήταν το πνευματικό παιδί του Δαμασκηνού του αντιβασιλέως, και οι γονείς του ήταν από παλαιά λόγια οικογένεια του Πειραιώς Βελισσαρίου,

η μητέρα του ήταν Λυκειάρχης τότε, και ο πατέρας του Εισαγγελεύς ….έφαγαν μεγάλη κεραμίδα όταν τους είπε την αποφάσή του αλλά

τους ηρέμησε ο Δαμασκηνός ο πρεσβύτερος και αντιβασιλέας τότε)

Εκείνη την εποχή έμπαινα στο ιερό και καθόμουν ακριβώς δίπλα στην κρύπτη που οδηγούσε  άλλοτε  ( στην κατοχή υπογείως )

μέχρι τα Τουρκοβούνια,  περνώντας κάτω από την Λεωφ. Αλεξάνδρας, επειδή του είχα πεί ότι δεν άντεχα κάτι μουτσούνες που έφταναν επάνω…

- Εσύ θα έρχεσαι να κάθεσαι μέσα τότε να βλέπεις ότι θές … μου είχε πεί με την γλυκύτατη φωνή του.

Εκεί γνωρίσαμε με τον μετέπειτα φίλο τον αγαπητό κ. Α. σύζυγο της κ. Α. Β. υποψήφιας για Nobel εκείνη την εποχή ήδη 2 φορές..

Στο σπίτι τους διέμενε κατά την διάρκεια των επισκέψεών  του στην Αθήνα και ο πολύ αγαπητός αλλά δωρικός τύπος ο Μητροπολίτης Βοστώνης…

Πολλά καλοκαιρινά βράδια είμαστε οι σχεδόν μόνιμοι προσκεκλημένοι του ζεύγους Α. στο ρετιρέ της πλατείας  Μαβίλης….

Είχαμε εμπλακεί σε συζητήσεις ατελείωτες κάτι βράδια, και θυμάμαι τον ζήλο του Α. για την εκλογή Επισκόπου Σύρου ..

 

Ένα βράδυ η κ. Α., όπου είχε στο τραπέζι τον  υιό του Alexander D.νομίζω Stefan , (εκείνη την εποχή ήταν πρέσβης στην Αθήνα, και έμενε στη Πολιτεία), και τον Ολλανδό εισαγγελέα  από το Permanent Court of Arbitration, στη Χάγη  ήθελε να κάτσουμε στο τραπέζι με  τέτοιο τρόπο ώστε να  έχει ο καθένας απέναντί του το άλλο φύλλο αλλά δίπλα του όχι άνθρωπό του ! Έφθασε σε σημείο ο Α. να μου πεί ότι πρέπει να κάτσω δίπλα του γιατί δεν πάει άλλο… εγώ να λέω πα@ριές  για να τον ηρεμήσω, η Α. να με κοιτά με βλοσυρό ύφος, οι ξένοι να μην καταλαβαίνουν τι γίνεται, και ο Α. να μου λέει στο αυτί… μην κουνηθείς δεν σου ξαναμιλώ !

Επανέρχομαι γιατί πλατίασα πολύ…. Ο Βοστώνης λοιπόν κατ’ επιθυμίαν του ηγούμενου της Μ. Πεντέλης θα λειτουργούσε στις 15 Αυγούστου εκεί, και η επιθυμία – απαίτηση του ζεύγους ήταν να είμαστε όλοι μαζί οι της συντροφιάς του ρετιρέ , καθώς αργότερα και προς τιμή του Βοστώνης θα είχε γεύμα.

Ήταν – αν θυμάμαι καλά – η πρώτη φορά που είδα αυτή την μορφή του π. Ι. Ρωμανίδη χωρίς να γνωρίζω περαιτέρω λεπτομέρειες …

Νομίζω έκαναν μαζί την λειτουργία – εγώ λόγω φρικτής ζέστης ήμουν στο γραφείο του ιερού (με aircondition  ! ) και με  πήρε ο Α. τηλέφωνο να πάω να κοινωνήσω από το δισκοπότηρο του Βοστώνης …

Η Μαύρα έχει να το λέει  ακόμα , καθώς η ουρά ήταν τεράστια αλλά εγώ είχα δηλώσει ότι αν δεν κοινωνήσω πρώτος θα έχω κουταλάκι δικό μου μαζί ! για να γίνει της κακομοίρας το προηγούμενο βράδυ στο τραπέζι.

Έτσι αμέσως πρίν βγεί με το δισκοπότηρο ήμουν ήδη στο πρώτο σκαλί, και  θυμάμαι την Μαύρα να έχει γουρλώσει τα μάτια της καθώς έφερνα το  πορφυρό μαντήλιο κάτω από το σαγόνι μου ψελλίζοντας Λεύκιος πρός τον Βοστώνης !

Ήταν μία εποχή εδώ αλλά και στην Βοστώνη με αρκετή δόση εκκλησίας μπορώ να πώ, ή οποία πέρασε ανεπιστρεπτί  όταν ο Α. αλλά περισσότερο ο δεσπότης Δαμασκηνός  ταξίδεψαν για άλλους τόπους…

Έχασα εκείνη τη φωνή αλλά και τον άνθρωπο που μπορούσα να μιλώ όπως τώρα μαζί σου… θα σου πώ ότι κάτι φορές  – Μεγαλοβδομάδα  – τον περιμέναμε να τελειώσει

τη λειτουργία και περισσότερο για παρέα, καθόμαστε και επειδή δεν είχε μέσον τον πήγαινα στο Π. Φάληρο και μετά γυρνούσαμε Κηφισιά.

Πιστεύω ότι δεν θα ξαναϋπάρξουν τέτοιοι ιερείς….

σταματώ εδώ γιατί και αργά είναι και … για την προστασία των δακρυογόνων  αδένων μου

χαιρετώ

 

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 122 other followers

%d bloggers like this: