RSS Feed

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΙ ΕΜΕΙΣ..ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΠΟΝΑΕΙ..

http://kosmaser.wordpress.com/

Οι Συζητήσεις Με Φίλους, αποτελούν την αφορμή για τα σημειώματά μου… ( που άνετα μπορεί να τα θεωρήσει κανείς αερολογίες..) Δεν αντιλέγω, άλλωστε σε δύο πράγματα δίνω βαρύνουσα σημασία…Στο Καθαρό Νερό Και …Τον Βουνίσιο Αέρα..με ρώτησε ο φίλος, που έχει γυιό 20 ετών, φοιτητή πολύ καλής σχολής, επιμελή, πλήν..ξενύχτη..Βρέ Κοσμά μουΕρχεται στις 4-5 το πρωϊ , Κι αν του παραπονεθώ, μου απαντά αφοπλιστικά οτι όλοι οι φίλοι του έτσι γυρίζουν..Είναι γεγονός, του απήντησα,οτι ..και ο δικός μου γυιός, τις ίδιες ώρες γυρνά και είναι πανευτυχής, γιατί βρίσκεται με τους φίλους του…Κλασσικά μου απαντά , όταν τον ρωτώ, οτι… ταιριάζει η χημεία τους, και δεν γίνεται να τους τη..σπάσει φεύγοντας νωρίτερα…Κι ας μην έχει ιδέα για την θρυλούμενη χημεία, δηλαδή τη σεροτονίνη, το γ- αμινοβουτυρικό οξύ, την ντοπαμίνη κλπ..Κι οταν του λέω οτι ο καλός Θεός μας χάρισε όλα τα εφόδια για να ζούμε στον… εχθρικό απο πάσης επόψεως αυτόν κόσμο,και να διώχνουμε το βάρος της πρωϊνής κατάθλιψής μας..με κοιτά απλάνώς και τρέχει να ξαπλώσει..

Οι περισσότεροι νέοι σήμερα,ξυπνούν στις 11, 12 ή και αργότερα .Οταν κοιμάσαι στις 4 – 5 το πρωϊ..εγκληματείς απέναντι στον εαυτό σου για πολλους λογους. Ο ήλιος, το φώς του ήλιου, είτε άμεσα είτε έμμεσα, ενεργοποιεί τη μελανηφόρα στιβάδα των ομωνύμων κυττάρων της επιδερμίδας, που έτσι σε προστατεύουν απο την υπεριώδη ακτινοβολία.Αν ξυπνήσεις 7.30-9.30 το πρωϊ τα σχετικά κύτταρα, γυρίζουν όλα μαζί σαν ντόμινο, κι έτσι ο.. υποθάλαμος σου δίνει εντολή στα σεροτονιν-εργικά κύτταρα και παράγουν σεροτονίνη, που είναι η βάση της αισιοδοξίας μας..Ετσι μόνο ξυπνούμε με κέφι και χαμόγελο..Αν μάλιστα έχουμε και την καλή συνήθεια να κάνουμε ένα σύντομο ντούς, τότε, αυτόματα, μπαίνει σε κυκλοφορία η αδρεναλίνη και η κορτιζόλη ,που είναι και οι δύο βασικές, πολύτιμες ορμόνες για την μάχη της ζωής,η πρώτη και της προσαρμογής η δεύτερη.

Αν τώρα σηκωθούμε αργά,τα μελανηφορα κύτταρα γυρίζουν κατά ομάδες, κι άλλα δεν γυρίζουν καθόλου..Μ αυτόν τον τρόπο στραγγαλίζουμε τη σεροτονίνη μας. Αν τώρα βαριόμαστε και δεν κάνουμε και το ντούς,τότε είμαστε πράγματι για κλάμματα..Κι όμως για όλα αυτά, αν βάλουμε και μερικά λεπτά γυμνάστικής με ταλαντώσεις πάνω σε μια πλαστική μπάλα, χρειαζόμαστε μόλις 10-13 λεπτά..και μετά ποιος μας πιάνει…

Ενα πλούσιο πρωϊνό με αυγά, φέτα, ντομάτα σαλάτα με καλό λάδι, κι ένα κρίθινο παξιμάδι, μαζί με ένα κουταλάκι ιχθυέλαιο, μας κάνει δυνατούς και γεμάτους αισιοδοξία για το γλέντι της ζωής, είτε αυτό είναι η δουλειά μας ( όσοι έχουν ακόμα δουλειά..),είτε το πανεπιστήμιο, είτε οι διάφορες ασχολίες (γι αυτούς που έχουν την πολυτέλεια να χαίρονται την γαλήνη της, χωρίς έννοιες, καθημερινότητας..) Ολα τα παραπάνω αφορούν την προετοιμασία για το παραμύθι της ζωής μας..Ομως ο σύγχρονος άνθρωπος, εσείς ..εγώ.. ζεί ένα μυστήριο δίδυμο..Μια ζωή που είναι πραγματική και εικονική, φανταστική..εν τω άμα…  Στην πραγματική του ζωή , ο ανθρωπος είναι παρών την καθε στιγμή. 

Στην… εικονική απασχολείται με χίλια δυο άλλα πράγματα, όπως ..Γιατί Φέρθηκε Έτσι Στον Α….Γιατί Του Μίλησε Άσχημα Ο Γείτονας Του.….Τί να κάνει με τις καταθέσεις του.….Ακριβαίνει Η Ζωή Και Τον Πνίγει Η Αγωνία Αν Θα Τα Καταφέρει.….Αργεί Ο Γυιός Του Το Βράδυ, Και Τον Τρώει Η Έννοια Αν Έχει Μπλέξει Και….Χίλια Δυο Άλλα Πράγματα, Που Δεν Αφορούν Το Παρόν, Αλλά είναι απλά.. Σημεία Στο Παρελθόν Ή Το Μέλλον..Ομως μ αυτό τον τρόπο γινόμαστε δέσμιοι του χτές και του αύριο..κι ετσι το σημερινό άγχος μας δεν αντιμετωπίζεται, ούτε μερικώς..Αν σ αυτό το άγχος βάλουμε και το περίφημο υπαρξιακό..τότε βυθιζόμαστε σ αυτό που σήμερα ¨φοριέται¨όλο και περισσότερο, την κατάθλιψη..Κι όμως, Ο Χριστός έδωσε στους Μαθητές Του (πριν 2000 χρόνια) μόνο μια Προσευχή, που πήρε και το όνομά Του Κυριακή Προσευχή, δηλαδή Προσευχή του Κυρίου.Η Κυριακή Προσευχή καταλήγει..¨..Και Μη Εισενέγκεις Ημάς Εις Πειρασμόν, Αλλά Ρύσαι Ημάς Απο Του Πονηρού…¨Μ αυτήν τη φράση παρακαλούμε τον Χριστό, να μην μας αφήσει αβοήθητους στις λήψεις των διαφόρων..αποφάσεων που κάθε στιγμή παίρνουμε, (και για το πιό μικρό πράγμα), και να μας προστατεύσει απο κάθε είδους..πονηρή επιλογή..(και δυστυχώς ανά πάσα στιγμή χρειάζεται να παίρνουμε αποφάσεις), στις οποίες μπλέκεται το πονηρό στοιχείο..ιδιως τώρα με την.. οικονομική κρίση που δημιούργησαν τα αιώνια τρωκτικά, που εμείς επιλέξαμε και τους δώσαμε τα κλειδιά…..Και εδώ αντλούμε απο την τεράστια πηγή του Ευαγγελίου, και τα λόγια του Χριστού, ο οποίος είπε οτι..στον κόσμο θα έχουμε πολλή θλίψη, όμως θα πρέπει να έχουμε θάρρος γιατί Εκείνος νίκησε τον κοσμο, για λογαριασμό μας..

Θα πρέπει λοιπόν να προσπαθούμε, με κάθε τρόπο να είμαστε παρόντες στην κάθε στιγμή της ζωής μας, έτσι ώστε να εμποδίζουμε τα διάφορα γεγονότα, να μας αποσπούν απ το κατάδικό μας παρόν..Κλείσαμε τη κουβέντα μας με το φίλο για τους γιούς μας, συμφωνώντας πως, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να παρακαλούμε ,ώστε τα παιδιά μας να καταλάβουν όσο πιο νωρίς γίνεται, τί είναι το καλό και σωστό γι αυτούς, και να αλλάξουν τρόπο ζωής..χωρίς να παραπονούμεθα, και να μαυρίζουμε τη ζωή μας για γεγονότα, που εμείς είμαστε οι δημιουργοί τους , όπως ας πούμε για την σημερινή συν-κυβέρνηση, όπου με αγαστή συνεργασία, θα προσπαθήσουμε, όλοι μαζί, να…τετραγωνίσουμε τον κύκλο..Χριστός Ανέστη…

http://kosmaser.wordpress.com/

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟ..ΔΕΣΜΙΟΣ ΤΩΝ ΔΕΡΜΑΤΙΝΩΝ ΧΙΤΩΝΩΝ..

 

Ο ¨Χρονος, Και Ο Χώρος ¨, Οριοθετούν Τη ζωή μας, και πολύ συχνά τη νοηματοδοτούν ..Χωρίς ημερομηνίες και τόπους, καταρρέει η αρχή, το μέσον και το τέλος της ίδιας της ύπαρξης, και καταργείται η λογική συνοχή των πραγμάτων και του κόσμου.Η έννοια Του Εκκλησιαστικού Χωροχρόνου, Αποτελεί Ένα Μυστήριο που, όταν δεν αντιμετωπίζεται με αδιαφορία, προκαλεί μάλλον Αμηχανία. Είναι φανερό, ωστόσο, ότι η ζωή της Εκκλησίας υπερβαίνει τους όρους του χρόνου και του χώρου, με την έννοια που αυτοί σηματοδοτούν την καθημερινότητά μας και κινείται σε διαστάσεις που μας αποκαλύπτουν την Αιωνιότητα.Έχουμε Συνηθισει Να Αντιλαμβανομαστε Το Παρελθον, Το Παρον Και Το Μελλον, αλλά και το Εδώ Και Το Εκεί, Το Άνω Και Το Κάτω, σαν αντικειμενικές συντεταγμένες που προσδιορίζουν Το Γενέθλιο, Τη Ζωή Και Τον Θάνατο. Ο εορταστικός και λειτουργικός κύκλος έρχεται να βεβαιώσει του λόγου το αληθές: 

 “Σήμερον γεννάται εκ παρθένου ο Δρακί Την Πάσαν Έχων Κτίσιν”, “Χθές Συνεθαπτόμην Σοι, Χριστέ, Συνεγείρομαι Σήμερον Αναστάντι Σοι”, “Σήμερον Ο Ουρανού Και Γης Ποιητής Παραγίνεται Σαρκί Εν Ιορδάνη”, Ο εκ Προφήτου Προφήτης… Σήμερον Υπ Ανόμου Βασιλέως Την Κάραν Απετμήθη”, “Σήμερον Άπασα Κτίσις Αγάλλεται, Ότι Το Χαίρε Σοι, Φωνεί Αρχάγγελος”. Στον Μεγάλο Κανόνα του Αγ. Ανδρέα αρχιεπισκόπου Κρήτης του Η’ αιώνα, ο ίδιος ο άγιος “μυσταγωγεί” παρούσης και της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας που ο βίος της θέλει να έχει ζήσει έναν αιώνα πρίν. Στην εικόνα της Πεντηκοστής ο Απ. Παύλος (ενίοτε μαζί με τον Λουκά και τον Μάρκο)συμπαρίσταται με τους αποστόλους στο γενέθλιο της Εκκλησίας, ενώ οι ιστορικές πηγές τους συγκαταλέγουν μεταγενέστερα στους κόλπους της. Το Πνεύμα το Άγιο “Όπου Θέλει Πνεί”. Στην εικόνα της Μεταμορφώσεως οι μαθητές εικονίζονται σε τόπο κοινό με τον Μωϋσή και τον Ηλία. Οι χορείες των Αγγέλων, των Προφητών, Αποστόλων, Πατέρων και Μαρτύρων μαζί με τα πρόσωπα των κεκοιμημένων δικαίων “παρεστήκασι” και συνεορτάζουν σε τόπο κοινό με αυτό των ζώντων. Οι παρόντες γίνονται “ομόχωροι” και σύγχρονοι με τους απόντες, τα πρόσωπα της Παλαιάς με αυτά της Καινής Διαθήκης, εναγκαλίζονται όλοι “εν πόλει ζώντος Θεού”.

Η έλλειψη της ζωγραφικής προοπτικής, στη Βυζαντική αγιογραφία ,προϋποθέτει το ίδιο μυστήριο. Τα όρη, τα σπήλαια, οι ναοί, τα πρόσωπα βρίσκονται όλα σε πρώτο πλάνο, χωρίς βάθος, χωρίς απόσταση. Ενώ η ασυμμετρία και ανομοιότητα της Βυζαντινής αρχιτεκτονικής φανερώνουν την απουσία της στατικότητας, αυτό το αναποδογύρισμα της συμβατικής μας αντίληψης για τη δομή του χώρου: “Η Σύνθεση Στο Βυζαντινό Οικοδόμημα… Αρχίζει Από Τα Πάνω Προς Τα Κάτω Και Όχι Αντιστρόφως”.Αυτό που διαφοροποιεί τον χώρο και τον χρόνο της ζωής της Εκκλησίας είναι ότι “περιγράφει”, με αποφατικό πάντοτε τρόπο, τις “διαστάσεις” του Θεού…Το Άπειρο, Το Αχώρητο, Το Απερινόητο, “Το Άρρευστον, Το Άτρεπτον, Το Αναλλοίωτον”. Κι έτσι αποκαλύπτεται ότι αυτό που συγκροτεί τη ζωή της Τριαδικής Θεότητας ,και κατ’ επέκταση την Εκκλησία ,δεν είναι οι κοσμολογικές διαστάσεις της κτίσης, αλλά κάτι πολύ ουσιαστικότερο..                                                            Τρίτη της διακαινησίμου..μένει…χρόνος για σκέψη…

κι αν μια στο εκατομμυριο…ειναι αληθεια…

ΕΡΧΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ… ( από ένα αληθινό περιστατικό, πού συνέβη στόν γνωστό συγγραφέα καί αγιογράφο, Φώτη Κόντογλου ). Μιας και σήμερα ζούμε την Ανάσταση, κι όλος ο κόσμος, προσπαθεί να ξεχασει τον πόνο του, και διασκεδάζει τρώγοντας, πίνοντας και γλεντώντας, σκέφτηκα τον κυρ Φώτη, κι ένα ξεχωριστό αφήγημά του, που το μοιράζομαι μαζί σας…Μας λέει λοιπόν ο Κόντογλου…Ένα βράδυ, τήν Δευτέρα τού Πάσχα, τού έτους 1964… , περασμένα μεσάνυχτα, λίγο πρίν κοιμηθώ, βγήκα στο μικρό περιβολάκι, που έχουμε πίσω από το σπίτι μας, και στάθηκα γιά λίγο, κοιτάζοντας τον σκοτεινό ουρανό με τ΄ άστρα.Ένας αγιασμενος γεροντας, μου ειχε πει μια φορα, πως γυρω απο αυτες τις ωρες Ανοιγουν Τα Ουρανια…Θα στεκόμουνα εκεί πέρα μονάχος ως το ξημέρωμα. Σαν να μην είχα σώμα, μήτε κανένα δεσμό με τη γή. Αλλά συλλογίστηκα μήπως ξυπνήσει κανένας μέσα στο σπίτι και ανησυχήσουνε που έλειπα, και γι’ αυτό μπήκα μέσα και ξάπλωσα.Δε με είχε θολώσει καλά – καλά ο ύπνος, δεν ξέρω αν ήμουνα ξυπνητός ή κοιμισμένος, και Βλέπω Μπροστά Μου Έναν Άνθρωπο Με Αλλόκοτη Όψη. Ήτανε κατακίτρινος, σαν πεθαμένος, μα τα μάτια του ήτανε  ανοιχτά και μέ έβλεπε τρομαγμένος. Τό πρόσωπο του ήτανε σαν μάσκα, σαν μούμια, με το πετσί του σάν γυαλιστερό, μαυροκίτρινο, και κολλημένο στο νεκροκέφαλο με όλα τα βαθουλώματα. Κοντανάσαινε σαν λαχανιασμένος.Στό ένα χέρι του βαστούσε κάποιο παράξενο πράγμα, που δεν κατάλαβα τι ήτανε, και με τ’ άλλο έσφιγγε το στήθος του, λές και πονούσε.Εκείνο το πλάσμα μ’ έκανε ν’ ανατριχιάσω. Τό κοίταζα, και με κοίταζε, δίχως να μιλήσει, σαν να περίμενε να το γνωρίσω. Και στ’ αλήθεια, μ’ όλο που ήτανε τόσο αλλόκοτο, σαν να μου είπε μια φωνή στό μυαλό μου…”Είναι ο τάδε” …Μόλις άκουσα τη φωνή, τον γνώρισα ποιός ήτανε. Τότε κι εκείνος άνοιξε το στόμα του κι αναστέναξε. Μα η φωνή του σαν να ερχότανε από πολύ μακριά, σα να ‘βγαινε από κανένα βαθύ πηγάδι.Έβλεπα πως βρισκότανε σε μια μεγάλη αγωνία. Τα χέρια του, τα πόδια του, τα μάτια του, Όλα Φανερώνανε Πως Βασανιζότανε. Απάνω στην απελπισία μου, πήγα κοντά του να τον βοηθήσω, μα εκείνος μου έκανε νόημα με το χέρι του να σταματήσω, νά μή πλησιάσω…θελω να πεθανω αλλα δεν μπορω…Άρχισε να βογκάει, με τέτοιον τρόπο, που πάγωσα. Έπειτα μου λέγει: Δεν ήρθα, με στείλανε. Εγώ ολοένα τρέμω! Βρίσκομαι σε μεγάλη ζάλη. Παρακαλεσε Τον Θεο Να Με Λυπηθει. Θελω να πεθανω, Μα Δεν Μπορω.Αχ! Όσα ελεγες βγηκαν αληθινα. Θυμασαι, λιγες μερες πριν πεθανω, που ηρθες στο σπιτι μου και μιλουσες για.. θρησκευτικα; Ήτανε και δύο άλλοι φίλοι μου, άπιστοι κι αυτοί σαν κι εμένα. Εκεί που μιλούσες, εκείνοι χαμογελούσανε…Σαν έφυγες μού είπανε:κριμα, να εχει τετοιο μυαλο, και να πιστευει στις ανοησιες που πιστευουνε οι γριες..Μια άλλη μέρα, σού είχα πεί, όπως και πολλές άλλες φορές:βρε Φωτη, μαζευε λεφτα, θα πεθανεις στην ψαθα. Βλεπεις εγω, ποσα λεφτα εχω, και παλι θελω κι αλλα. Τότε μου είπες: Έχεις κανει Συμβολαιο Με Τον Χαρο.. Πως Θα Ζησεις Τοσα Χρονια Που Θελεις, για να καλοπερασεις στα γηρατεια σου; Σου λέγω εγώ:  θα δεις ποσο χρονων θα παγω! Τωρα ειμαι εβδομηνταπεντε. Θα περασω τα εκατο. Έχω εξασφαλισει τα παιδια μου, ο γιος μου βγάζει λεφτά πολλά, την κόρη μου την πάντρεψα μ’ έναν πλούσιο από την Αβησσυνία, εγώ κι η γυναίκα μου έχουμε και παραέχουμε…Όχι Σαν Κι Εσενα, Που Ακους Αυτα Που Λενε Οι Παπαδες…”Χριστιανα τα τελη της ζωης ημων “.Τι θα βγαλεις απο τα ” Χριστιανα Τελη”; Λεφτά, ¨Παρά¨, να έχεις στην τσέπη σου, και μη σε μέλει. Εγώ να δώσω ελεημοσύνη; Και γιατί έκανε φτωχούς ο πολυεύσπλαχνος Θεός σας; Για να τους τρέφω εγώ; Αμ βάζουνε εσάς και ταΐζετε τους τεμπέληδες, για να πάτε στον Παράδεισο… Χά  Χά ..Εγώ ξέρεις πως είμαι γιός παπά, και τα γνωρίζω καλά αυτά τα κόλπα. Μα Να Τα Πιστευουνε Αυτα Οι Μικρομυαλοι. Όχι ομως κι εσυΦωτη μου, που εχεις τετοια σπουδη, και να πας χαμενος. Εσυ, οπως πας, θα πεθανεις πριν απο μενα, θα παρεις στον λαιμο σου και την οικογενεια σου.Μα Εγω, Σου Λεγω Και Σου Υπογραφω, Σαν γιατρος Που Ειμαι, Πως Θα Ζησω Εκατον Δεκα Χρονια!….Λέγοντας αυτά, στριφογύριζε από δώ κι από κει, σαν να ψηνότανε σε καμμιά σχάρα, βγάζοντας κάτι μουγκρίσματα από το στόμα του: « Αχ! Αχ! Ωχ! …”Ησύχασε για λίγο και ξαναείπε: Αυτα Ελεγα, Μα Σε Λιγες Μερες Πεθανα.. Πεθανα, Κι Εχασα Το Στοιχημα…Τι ταραχή… Τι τρομάρα τράβηξα… Σαστισμένος, μια βούλιαζα και μια ανέβαινα απάνω και φώναζα…έλεος έλεος Μα κανένας δε μ’ άκουγε. Ένα ρεύμα με κλωθογύριζε σαν να ήμουνα κανένα ψόφιο ποντίκι. Τι τράβηξα ως τα τώρα, και τι τραβώ. Τι αγωνία είναι αυτή… Όλα οσα ελεγες βγηκαν αληθινα. Το κερδισες το στοιχημα…Εγώ, τότε, που βρισκόμουνα στον κόσμο που ζεις, ήμουνα ο έξυπνος. Ήμουνα γιατρός, κι είχα μάθει να μιλώ και να μ’ ακούνε όλοι, να κοροϊδεύω την θρησκεία, να συζητώ για χειροπιαστά πράγματα…Εκει Εστι, Ο Βρυγμος Των Οδοντων…( Ματθ. ιγ΄ 42 )Τώρα όμως βλέπω πως χειροπιαστά είναι εκείνα που τα έλεγα τότε παραμύθια και χαρτοφάναρα. Χειροπιαστη Ειναι Η Αγωνια Που Βρισκομαι.Άχ…Τούτος θα είναι ο σκώληξ ο ακοίμητος, τούτος θα είναι ο βρυγμός των οδόντων…Απάνω σ’ αυτά, χάθηκε από τα μάτια μου, κι άκουγα μονάχα τα βογγητά του, που κι εκείνα σβήσανε σιγά – σιγά. Με πήρε λίγο ο ύπνος, μα σε μια στιγμή, κατάλαβα να με σπρώχνει ένα παγωμένο χέρι. Άνοιξα τα μάτια μου, και τον βλέπω πάλι μπροστά μου. Τούτη την φορά ήτανε ακόμα πιο φριχτός και πιο μικρόσωμος. Είχε γίνει ίσαμε ένα μικρό παιδάκι, μ’ ένα μεγάλο γέρικο κεφάλι, που το κουνούσε πέρα δώθε.Άνοιξε το στόμα του και μου είπε… Σε Λιγη Ωρα Θα Ξημερωσει Και Θα ‘Ρθουνε Να Με Παρουνε, Εκεινοι Που Με Στειλανε… του λέγω:                      ποιοι σε στειλανεΕίπε κάτι μπερδεμένα λόγια δίχως να καταλάβω τίποτα. Ύστερα μου λέγει: Εκεί που βρίσκομαι, είναι κι άλλοι πολλοί από εκείνους που σε περιπαίζανε για την πίστη σου, Και Τώρα Καταλάβανε Πως Οι Εξυπνάδες Δεν Περνούνε Παραπέρα Από Το Νεκροταφείο. Είναι και κάποιοι άλλοι που τους έκανες καλό, κι αυτοί σε κακολογούσανε. Κι όσο τους συγχωρούσες, τόσο αυτοί γίνονταν χειρότεροι.Γιατί ο πονηρός άνθρωπος αντί να τον κάνει η καλοσύνη να χαίρεται, αυτός πικραίνεται, επειδή τον κάνει να νιώθει τον εαυτόν του νικημένο.Τούτοι εδώ, βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση από μένα, και δεν μπορούνε να βγούνε από την σκοτεινή φυλακή τους για να έρθουνε να σε βρούνε, όπως έκανα εγώ. Βασανίζονται πολύ σκληρά, γιατί δέρνονται με την μάστιγα της αγαπης, όπως έλεγε ένας άγιοςΠόσο αλλιώτικος είναι ο κόσμος από ό,τι τον βλέπαμε…Ανάποδος από την έξυπνη αντίληψη μας. Τωρα Καταλαβαμε Πως Η Εξυπναδα Μας Ητανε Βλακεια, Οι Κουβεντες Μας Πονηρες Μικρολογιες, Κι Οι Χαρες Μας Ψευτια Και Απατη.Εσείς που έχετε στην καρδιά σας τον Χριστό, και που για σάς ο λόγος Του είναι αλήθεια, η μοναχή αλήθεια, εσείς κερδίσατε το Μεγάλο Στοίχημα, που μπαίνει ανάμεσα στους πιστούς και  στους άπίστους, αυτό το στοίχημα που το έχασα εγώ ο ελεεινός, και χάθηκα, και τρέμω κι αναστενάζω, και δεν βρίσκω ησυχία.Αιωνια βασανα…Αληθινά, στον  Άδη δεν υπάρχει πιά μετάνοια…Αλλοίμονο σ’ όσους πορεύονται όπως πορευθήκαμε εμείς, τον καιρό που είμαστε πάνω στη γή. Η σάρκα, μάς είχε μεθύσει, και εμπαίξαμε εκείνους που πιστεύανε στον Θεό και στη μέλλουσα ζωή, κι ο πολύς κόσμος μας χειροκροτούσε. Σας λέγαμε ανόητους, σας κάναμε περίπαιγμα, κι όσο εσείς δεχόσαστε με καλοσύνη τα πειράγματά μας, τόσο μεγάλωνε η δική μας κακία.Βλέπω και τώρα πόσο θλιβόσαστε από το φέρσιμο των κακών ανθρώπων, αλλά πως δεχόσαστε με υπομονή τά φαρμακερά βέλη που βγάζουνε από το στόμα τους, λέγοντας σας υποκριτές, θεομπαίχτες και λαοπλάνους.Αν βρίσκονταν εδώ οι δυστυχείς, στην θέση που βρίσκομαι εγώ τώρα, και βλέπανε τά πράγματα πώς είναι, θά τρόμαζαν για ό,τι κάνουνε σήμερα… Θελω Να Φανερωθω Και Σ’ Αυτους Και Να Τους  Πω Να Αλλαξουνε Δρομο, μα δεν έχω την άδεια, όπως δεν την είχε κι εκείνος ο πλούσιος και για τούτο παρακαλούσε τον Πατριάρχη Αβραάμ να στείλει τον φτωχό τον Λάζαρο. Μα κι εκείνον δεν τον έστειλε, και τούτο, για να γίνουνε ίδια άξιοι της καταδίκης όσοι αμαρτάνουνε, κι άξιοι της σωτηρίας όσοι πορεύονται στην στράτα του Θεού.”Ο αδικών αδικήσατω έτι, και ο ρυπαρός ρυπαρευθήτω έτι, καί ο δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω έτι, και ο άγιος αγιάσθητω έτι”», πού λέει ή Γραφή.Μ’ Αυτα Τα Λογια, Τον Εχασα Απο Μπροστα Μου.Τώρα θα μου πειτε, πώς και θυμήθηκα τον κυρ Φώτη σήμερα, μέρα Ανάστασης..Να ένας ξάδελφος, όταν του ευχήθηκα Χριστός Ανέστη,γεμάτος πίκρα, μίλησε με τον ίδιο τρόπο, που κι οι φίλοι του κυρ Φώτη εκφραστηκαν,( πώς γίνεται βρέ Κοσμά, άνθρωπος μορφωμένος, με βαθειά γνώση, να πιστεύεις σε …αστειότητες…)και με μιας μούρθε στο νού το ιστόρημα του. Τώρα θα μου πείτε, παραμύθια…Μπορεί, όμως κι αν μία στο εκατομμύριο δεν είναι…Αν όλα αυτά που λέει είναι αληθινά, τότε τί γίνεται;

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ…ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ..

Φέτος ακουσα το¨Χριστός Ανέστη¨ Οχι απ τα χείλη του Πνευματικού μου  ( πρώτη φορά εδώ και 15 χρόνια),αλλά στο Αγαπημένο Μοναστήρι του Γενεθλίου της Θεοτόκου, στο Ακραίφνιο Βοιωτίας. Ο καιρός Λαμπριάτικος, γλυκός να σου ¨λαβώνει¨τη ψυχή.Ο κόσμος πολύς μεν, αλλά διακριτικός, ώς και τα μωρά, στη Λειτουργία, λές και σεμνύνονταν την Ωρα..και δεν έκλαιγαν. ¨ολο αυτό το κλίμα¨, αυτόματα έφερε στη ψυχή μου την Μεγάλη μορφη της πεζογραφίας μας, τον κυρ Αλέξανδρο τον Παπαδιαμάντη.Καθώς ο ιερέας έλεγε¨Δεύτε λάβετε Φώς, εκ του Ανεσπέρου Φωτός¨, τον θυμήθηκα… Ετσι ας πούμε λίγα λόγια σαν Μνημόσυνο στον Ταπεινό αυτό Μεγάλο Ανδρα της πεζογραφίας, αλλά και της Χριστιανοσύνης.πρώτο και κυριότερο χαρακτηριστικό τρου…Δέν χωρίζει τούς ανθρώπους

Σε Καλούς Και Κακούς, Σε Ευσεβείς Και Ασεβείς,

Αλλά Σε Όλους Βλέπει Την Οντολογία Τους.

Κάθε άνθρωπος, Παρά Την Πτώση Του,

Διασώζει Το Κάλλος Της Δημιουργίας, Παραμένει Μέσα Του Το Κατ’Εικόνα Έστω Και Αμαυρωμένο, Μαζί Με Τούς Δερμάτινους Χιτώνας Της Πτώσεως.

Περιγράφει πολύ παραστατικά ο Παπαδιαμάντης…Η Χριστίνα η δασκάλα ήταν αστεφάνωτη, αλλά είχε φθάσει σε βίωση μεγάλης αυτομεμψίας αφού ακόμη ¨Και τάς καλάς ημέρας Δεν Είχε Τόλμης Πρόσωπον να υπάγη κι αυτή εις την εκκλησίαν¨ και όταν πήγαινε καθόταν μακρυά από τον κόσμο.

Μόνον στον Εσπερινό της Αγάπης «κρυφά και δειλά Εισείρπεν Εις Τον Ναόν, διά ν’ ακούση το “Αναστάσεως ημέρα” Μαζί Με Τις Δούλες Και Τις Παραμάννες».Η θρησκευτική κοινότητα την έχει απορρίψει,

Αλλά Αυτή Όμως Δεν Την Απέρριψε.( την κοινότητα)

 Νοσταλγουσε Την Συμμετοχη Της Σε Λατρευτικες Συναξεις Και Συμμετειχε Νοερα Και Εξ Αποστασεως, Διακριτικα.

 ¨Τήν Μεγάλην Παρασκευήν όλην την ημέραν ερρέμβαζε κ’ έκλαιε μέσα της, κ’ εμοιρολογούσε τα νιάτα της, και τα φίλτατά της όσα είχε χάσει, και ωνειρεύετο ξυπνητή, Κ’ εμελετούσε να πάγη κι αυτή το βράδυ πρίν αρχίση η Ακολουθία   ν’ ασπασθή κλεφτά-κλεφτά τον Επιτάφιον, και να φύγη,

καθώς η Αιμόρρους εκείνη, Η Κλέψασα Την Ίασίν Της από τον Χριστόν.

Αλλά την τελευταίαν στιγμήν, όταν ήρχιζε να σκοτεινιάζη, της έλειπε το θάρρος, και δεν απεφάσιζε να υπάγη. Τής ήρχετο παλμός.

Αργά την νύκτα, όταν η ιερά πομπή μετά σταυρών και λαβάρων και κηρίων εξήρχετο του ναού, εν μέσω ψαλμών και μολπών και φθόγγων εναλλάξ της μουσικής των ορφανών Χατζηκώστα, ……

Τότε Και Η Πτωχή Αυτή Η Χριστίνα, Η Δασκάλα(όπως την έλεγαν έναν καιρόν εις την γειτονιάν) εις το μικρόν παράθυρον της οικίας της, μισοκρυμμένη όπισθεν του παραθυροφύλλου…Εκράτει Την Λαμπαδίτσαν Της, με το φώς ίσα με την παλάμην της, Κ’ Έρριπτεν Άφθονον Μοσχολίβανον Εις Το Πήλινον Θυμιατόν, Προσφερουσα Μακροθεν Το Μυρον Εις Εκεινον, Οστις Εδεχθη Ποτε ΤαΑρωματα Και Τα Δακρυα Της Αμαρτωλου, Και μή τολμώσα εγγύτερον να προσέλθη και ασπασθή τούς αχράντους και ηλοτρήτους και αιμοσταγείς πόδας Του.Καί την Κυριακήν το πρωί, βαθιά μετά τα μεσάνυκτα, ίστατο πάλιν μισοκρυμμένη εις το παράθυρον, κρατούσα Την Ανωφελή Και Αλειτούργητον λαμπάδα της, και ήκουε τάς φωνάς της χαράς και τούς κρότους, κ’ έβλεπε κ’ εζήλευε μακρόθεν εκείνας, οπού επέστρεφον τρέχουσαι φρού-φρού από την εκκλησίαν, φέρουσαι Τάς Λαμπάδας Των Λειτουργημένας, αναμμένας έως το σπίτι, ευτυχείς, και μέλλουσαι να διατηρήσωσι δι’ όλον τον χρόνον το άγιον φώς της Αναστάσεως.

Καί αυτή έκλαιε κ’ εμοιρολογούσε την φθαρείσαν νεότητά της.

Μόνον το απόγευμα της Λαμπρής, όταν εσήμαινον οι κώδωνες των ναών διά την Αγάπην, την Δευτέραν Ανάστασιν καλουμένην, μόνον τότε ετόλμα να εξέλθη από την οικίαν, αθορύβως και ελαφρά πατούσα, τρέχουσα τον τοίχον-τοίχον, κολλώσα από τοίχον εις τοίχον, με σχήμα και με τρόπον τοιούτον ως να έμελλε να εισέλθη διά τι θέλημα εις την αυλήν καμμιάς γειτονίσσης.

Καί από τοίχον εις τοίχον έφθανεν εις την βόρειον πλευράν του ναού, και διά της μικράς πλαγινής θύρας, κρυφά και κλεφτά έμβαινε μέσα».

Εν Τουτοις Αυτη Η Ιδια Μεγαλωνε Τα Παιδια Που Εκανε Ο Αντρας Της Με Τις «Ερωμενες» Του.

«Η ταλαιπωρος αυτη Μανθανουσα, Επιπληττουσα, Διαμαρτυρομενη, Υπομενουσα, Εγκαρτερουσα, επαιρνε τα νοθα του αστεφανωτου ανδρος της εις το σπιτι, τα εθερμαινεν εις την αγκαλιαν της, ανεπτυσσε μητρικην στοργην, τα επονουσε». Καί όταν τα παιδιά τρία ή τέσσερα πέθαναν έως επτά ή οκτώ ετών η Χριστίνα η δασκάλα πονούσε πολύ.

«Κι αυτή επικραίνετο. Εγήρασκε και άσπριζε. Κ’ έκλαιε τα νόθα του ανδρός της Ως Να Ήσαν Γνήσια Δικά Της».

Καί όταν ο άνδρας της δεν έλεγε να την στεφανωθή, «αυτή δεν έλεγε πλέον τίποτε. υπεφερεν εν σιωπη», παρά την κατακραυγή της κοινωνίας.

Ο Παπαδιαμάντης ήταν ένα ταπεινό μέλος της Εκκλησίας, αισθανόταν και λειτουργούσε ως μέλος της. Είχε συναίσθηση ότι ο Χριστός είναι Κεφαλή της Εκκλησίας, αυτού την Γέννηση και την Ανάσταση υμνεί και δοξάζει και υπακούει ταπεινά στις αποφάσεις της Εκκλησίας.

Τό κυριότερο γνώρισμα του Παπαδιαμάντη, είναι ότι όλη του η προσωπικότητα είναι λιβανισμένη, και αυτό το άρωμα του αγιορείτικου λιβανιού βγαίνει και προχέεται από την καρδιά του στο σώμα, στα δάκτυλα, στο μολύβι και στα γραπτά του. Τά κείμενά του είναι «λιβανάτα» από το μοσχοθυμίαμα της λατρείας, τηςπροσευχής.

Έχει το ήθος της λατρείας, της υμνωδίας. Αυτή η λατρεία τον έκανε να παραμείνη ορθόδοξος στο φρόνημα, στο ήθος σε όλη του την ζωή.

Ο Παπαδιαμαντης Ζουσε Την Εκκλησια Ως Θεραπευτικη Κοινοτητα, Και Οχι Ως Χωρο Εκφρασεως Των Συναισθηματων Του,

Την Ζουσε Με Τις Αγρυπνιες, Τις Προσευχες, Με Τον Κοσμο Γυρω Του, Που Κοιμοταν Μεσα Στον Ναο Σαν Να Βρισκοταν Στην Αγκαλια ΤηςΜαννας Τους, Με Την Ψαλμωδια Και Στα Σπιτια.

Όλη Αυτη Η Πνευματικη Εκκλησιαστικη ΟικογενειαΛειτουργει Θεραπευτικα, Ευχαριστιακα.

Ο Παπαδιαμάντης ήθελε: Την Απλότητα, Την Ηρεμία, Την Ησυχία, Την Ταπείνωση. Έτσι ένιωθε και την λατρεία. Γι’ αυτό γράφει στο κείμενό του με επιγραφή ¨Φωνή Αύρας Λεπτής¨

¨Όλα ταύτα είναι ως μηδέν ενώπιον της θείας μεγαλειότητος,

ο δέ Θεός ηυδόκησε να φανερωθή κ’ εφανερώθη ως πράος ταπεινός Ιησούς. Τούτο προεσήμαινεν η θεοφάνεια η γενομένη εις τον Θεσβίτην Ηλίαν επί του όρους Χωρήβ. Ο Θεός εφανερώθη εις τον Προφήτην όχι εν τώ πνεύματι τώ βιαίω, όχι εν τώ συσσεισμώ, όχι εν πυρί, Αλλ’ Εν Φωνή Αύρας Λεπτής.

Καί η φωνή της αύρας της λεπτής είναι η φωνή του πράου Ιησού, είναι ηφωνή του Ευαγγελίου.Διά τούτο, λέγει ο μελωδός, “Ιησού τώ πράω ψάλλομεν”. Καί διά τούτο, θαρρούντως επιφέρομεν ημείς, οφείλομεν να ψάλλωμεν εν Εκκλησία με πραείας φωνάς, με φωνήν αύρας λεπτής, και όχι με πολυφωνίας και παραφωνίας, αίτινες ομοιάζουν με το πνεύμα του ανέμου το βίαιον και με τον συσσεισμόν, μέσω των οποίων δεν εφανερώθη ο Θεός.

“Ουκ εν τώ συσσεισμώ, Κύριος … ουκ εν τώ πυρί Κύριος και μετά το πύρ, φωνή αύρας λεπτής και εκεί Κύριος”.Το Ηθος Αυτο Του Παπαδιαμαντη Ηταν Ηθος Φιλοκαλικο, Αγιορειτικο.Τόν έχει ¨πληγώσει βαθειά¨ το Άγιον Όρος σε όλη του την ζωή. Ζούσε μέσα στην Αθήνα και γενικά στον κόσμο, αλλά ασπαζόταν τον Άθωνα,για την ζωή που περικλείει.

Αυτος Ηταν Ο Παπαδιαμαντης.

Έτσι έζησε και εργάστηκε. Η Ζωη Του Ηταν Σαν Ενα Κερι Που Λυωνει, Σαν Ενα Λιβανι Αγιορειτικο Που Μοσχοβολα Τον Κοσμο, Σαν Το Λαδι Του Καντηλιου Που Καιγεται Και Αφηνει Μια Ευωδια.

Είχε μιά γλύκα στα μάτια ¨και τα μάτια του έσταζαν μιά γλύκα¨.  Έτσι και έκλεισε την ζωή του, ψάλλοντας ¨την χείρα σου την αψαμένην την ακήρατον κορυφήν του Δεσπότου¨, προσευχόμενος στον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, τον πρόδρομο των μοναχών.  Η μοσχοβολημένη από αγιορείτικο λιβάνι ύπαρξή του, μοσχοβόλησε τα γραπτά του. Πέρασε σε αυτά, χωρίς καμμιά ιδιαίτερη προσπάθεια, όλο τον κόσμο της λατρείας και της ορθοδόξου παραδόσεως ,και ζεί πλέον,θέλω να πιστεύω, εν κοινωνία μετα των Αγίων, κι ο κυρ-Αλέξανδρος..                                  

 Χριστός Ανέστη,φίλοι μου, 

ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝ ΝΕΚΡΩΣΙΝ..

Μου τόστειλε ο καλός φίλος Αντώνης Π. με τον τίτλο…Αντί άλλων ευχών, από τον αείμνηστο Γ. Παπαζάχο

Θεωρώ οτι είναι ίσως οι καλύτερες, καρδιακές ευχές που έχω πάρει, και γι αυτό τον ευχαριστώ δημόσια.

Καλή Ανάσταση Φίλε μου Αντώνη.                                                                                           

Ἀντί ἄλλης Πασχάλιας εὐχῆς θά σᾶς μεταφέρω τά χαρμόσυνα ἀναστάσιμα βιώματα τοῦ μακαριστοῦ γέροντα Πορφυρίου, ὅπως τά ἔζησα μιά Τρίτη Διακαινησίμου στό κελλάκι του.

Μετά τήν καρδιολογική ἐξέταση καί τό συνηθισμένο καρδιογράφημα, μέ παρεκάλεσε νά μή φύγω. Κάθησα στό σκαμνάκι κοντά στό κρεββάτι του. Ἔλαμπε ἀπό χαρά τό πρόσωπό του. Μέ ρώτησε:

- Ξέρεις τό τροπάριο πού λέει «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν…»;

- Ναί, γέροντα, τό ξέρω.

- Πές το. Ἄρχισα γρήγορα-γρήγορα: «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου, ἀπαρχήν˙ καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τόν αἴτιον, τόν μόνον εὐλογητόν τῶν πατέρων Θεόν καί ὑπερένδοξον».

- Τό κατάλαβες;

- Ἀσφαλῶς τό κατάλαβα. Νόμισα πώς μέ ρωτάει γιά τήν ἑρμηνεία του.Ἔκανε μία ἀπότομη κίνηση τοῦ χεριοῦ του καί μοῦ εἶπε:- Τίποτε δέν κατάλαβες, βρέ Γιωργάκη! Ἐσύ τό εἶπες σάν βιαστικός ψάλτης… Ἄκου τί φοβερά πράγματα λέει αὐτό τό τροπάριο:       Ὁ Χριστός μέ τήν Ἀνάστασή Του δέν μᾶς πέρασε ἀπέναντι ἀπό ἕνα ποτάμι, ἀπό ἕνα ρῆγμα γῆς, ἀπό μιά διώρυγα, ἀπό μιά λίμνη ἤ ἀπό τήν Ἐρυθρά θάλασσα. Μᾶς πέρασε ἀπέναντι ἀπό ἕνα χάος, ἀπό μία ἄβυσσο, πού ἦταν ἀδύνατο νά τήν περάσει ὁ ἄνθρωπος μόνος. Αἰῶνες περίμενε ὁ κόσμος αὐτό τό Πάσχα, αὐτό τό πέρασμα. Ὁ Χριστός μᾶς πέρασε ἀπό τόν θάνατο στή ζωή. Γι’ αὐτό σήμερα «θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, ἅδου τήν καθαίρεσιν». Χάθηκε ὁ θάνατος. Τό κατάλαβες; Σήμερα γιορτάζουμε τήν «ἀπαρχή» τῆς «ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου», τῆς ζωῆς κοντά Του.

Μίλαγε μέ ἐνθουσιασμό καί βεβαιότητα. Συγκινήθηκε. Σιώπησε γιά λίγο καί συνέχισε πιό δυνατά:

- Τώρα δέν ὑπάρχει χάος, θάνατος, νέκρωση, Ἅδης.

Τώρα ὃλα εἶναι χαρά, χάρις στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας.

Ἀναστήθηκε μαζί Του ἡ ἀνθρώπινη φύση. Τώρα μποροῦμε κι ἐμεῖς νά ἀναστηθοῦμε, νά ζήσουμε αἰώνια κοντά Του…

Τί εὐτυχία ἡ Ἀνάσταση! «Καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τόν αἴτιον».

Ἒχεις δεῖ τά κατσικάκια τώρα τήν ἄνοιξη νά χοροπηδοῦν πάνω στό γρασίδι;

Νά τρῶνε λίγο ἀπό τή μάνα τους καί νά χοροπηδοῦν ξανά;

Αὐτό εἶναι τό σκίρτημα, τό χοροπήδημα.

Ἒτσι ἒπρεπε κι ἐμεῖς νά χοροπηδοῦμε ἀπό χαρά ἀνείπωτη γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας καί τή δική μας.

Διέκοψε καί πάλι τόν λόγο του. Ἀνέπνεα μιά εὐφρόσυνη ἀτμόσφαιρα.

-Μπορῶ νά σοῦ δώσω μιά συμβουλή; συνέχισε.

Σέ κάθε θλίψη σου, σέ κάθε ἀποτυχία σου, σέ κάθε πόνο σου, νά συγκεντρώνεσαι μισό λεπτό στόν ἑαυτό σου καί νά λές ἀργά-ἀργά αὐτό τό τροπάριο. Θά βλέπεις ὅτι τό μεγαλύτερο πρᾶγμα στή ζωή σου -καί στή ζωή τοῦ κόσμου ὅλου- ἔγινε.

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἡ σωτηρία μας. Καί θα συνειδητοποιεῖς ὅτι ἡ ἀναποδιά πού σοῦ συμβαίνει εἶναι πολύ μικρή γιά νά χαλάσει τή διάθεσή σου. Μοῦ ʹσφιξε τό χέρι, λέγοντας:

Σοῦ εὔχομαι νά «σκιρτᾶς» ἀπό χαρά, κοιτάζοντας πίσω σου τό χάος ἀπό τό ὁποῖο μᾶς πέρασε ὁ Ἀναστάς Κύριος, «ὁ μόνος εὐλογητός τῶν Πατέρων».Ψάλλε τώρα καί τό «Χριστός Ἀνέστη»…

+Γεώργιος Παπαζάχος..Καθηγητής Ιατρικῆς Σχολῆς..Ἐπιστολή στό περιοδικό Σύναξη

Η ΜΟΙΧΑΛΙΔΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ…ΔΗΛΑΔΗ ΕΜΕΙΣ..

Ρωτά ο Παναγιώτης…τί ειναι ο Πνευματικός Νόμος και γιατί λές οτι είναι σκληρός και άτεγκτος…Λόγω των ημερών λέω να θυμηθούμε μιαν ιστορία που συνέβη πριν 2000 χρόνια…όπου ¨πρωταγωνίστρια¨ τότε ήταν μια φτωχή μοιχαλίδα, που είχε την…ατυχία να συλληφθή επ αυτοφώρω….μοιχευομένη..

Ομως ας δούμε τον μύθο, κι ας σκεφθούμε πάνω στον τρόπο ενέργειας Εκείνου που αγαπά όλους εμάς…τους φαρισαίους……Να που το οργισμένο πλήθος..Έσερνε βίαια μια δυστυχισμένη αμαρτωλή γυναίκα πού είχε συλληφθεί να μοιχεύει. Την έφερνε θριαμβευτικά, με άγριες κι εκκωφαντικές κραυγές… μπροστά στο Χριστό..Διδάσκαλε, φώναξαν, με κόκκινα απ τη δίψα για αίμα, οργισμένοι Εβραίοι.. ¨αυτή ή γυναίκα κατείληπται έπ’αυτοφώρω μοιχευομένη..και εν τω νόμω ημών Μωυσής ένετείλατο τάς τοιαύτας λιθάζειν… συ ουν τί λέγεις;¨Δάσκαλε, τη γυναίκα αυτή την πιάσαμε έπ’ αυτοφώρω να διαπράττει την αμαρτία της μοιχείας. Κι ό Μωυσής λέει στο νόμο του πώς τέτοιες γυναίκες πρέπει να τις λιθοβολούμε. Εσύ τί λες; (Ίωάν. η’4-6).

Γιατί άραγε, όλοι αυτοί οι οι φύλακες του νόμου, δε λιθοβόλησαν μόνοι τους την αμαρτωλή γυναίκα; Γιατί την έφεραν μπροστά στον Ιησού;

Ό νόμος του Μωυσή τούς έδινε το δικαίωμα να την λιθοβολήσουν. Κανένας δε θα βρισκόταν να προβάλει αντίρρηση, να τούς κατηγορήσει. Ποιος διαμαρτύρεται στις μέρες μας όταν απαγγέλλεται ή ποινή του θανάτου σε κάποιον εγκληματία;( Ποιός δεν θα χαρεί αν καταδικάσουν τον δικό μας υπουργό…)

Γιατί οι Εβραίοι πρεσβύτεροι έφεραν την αμαρτωλή γυναίκα στον Κύριο;

¨Συ ουν τί λέγεις;¨ Γιατί τον ρώτησαν Αφού Ό Νόμος Του Μωυσή Ήταν Σαφής; Ό ευαγγελιστής αποκαλύπτει το δόλο τους με τα έξης λόγια:

¨Τούτο δε ειπόν έκπειράζοντες αυτόν, ίνα σχώσι κατηγορίαν κατ αυτού¨ (Λουκ. η’ 6).

Το είπαν αυτό για να βρουν έπειτα αιτία να τον κατηγορήσουν.

Είχαν ξανασηκώσει μια φορά τα χέρια τους για να τον λιθοβολήσουν, αλλά τους ξέφυγε.

Τώρα όμως πίστευαν πώς βρήκαν μια ευκαιρία να πραγματοποιήσουν την επιθυμία τους.

Και θα γινόταν αυτό εκεί μπροστά, στο ναό του Σολομώντα, όπου φυλάσσονταν ο πλάκες των εντολών στην Κιβωτό της Διαθήκης, μπροστά σ’ ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων.

Θα γινόταν εκεί όπου Αυτός, ό Χριστός, θα ‘πρεπε να πει κάτι αντίθετο στην εντολή του Μωυσή. Κι έτσι θα πετύχαιναν το στόχο τους. Θα λιθοβολούσαν μέχρι θανάτου τόσο το Χριστό όσο και την αμαρτωλή γυναίκα.

Και βέβαια ήταν πολύ πιο πρόθυμοι να λιθοβολήσουν το Χριστό παρά την πόρνη, όπως αργότερα ζήτησαν με περισσό ζήλο από τον Πιλάτο να ελευθερώσει τον ληστή Βαραββά αντί για το Χριστό.Όλοι όσοι παρευρίσκονταν στη σκηνή περίμεναν δύο πράγματα να γίνουν: Είτε Με Την Ευσπλαχνία Του Ό Χριστός, να ελευθερώσει την αμαρτωλή γυναίκα.. παραβιάζοντας έτσι το νόμο, Είτε Να Τηρήσει Το Νόμο Και Να Τους Πει ¨Πράξετε όπως ορίζει ό νόμος¨.

Έτσι όμως θα παρέβαινε τη δική Του εντολή για έλεος και καλοσύνη.

Στην πρώτη περίπτωση θα την καταδικάζανε σε θάνατο.

Στη δεύτερη θα γινόταν ρεζίλι, άξιος χλευασμού και περιφρόνησης.

Με το πού του έκαναν την ερώτηση ¨σύ ουν τί λέγεις;¨

οι κατήγοροι, επικράτησε νεκρική σιγή.

Σιγή ανάμεσα στο πλήθος πού είχε συγκεντρωθεί και σιγή ανάμεσα στους κριτές της αμαρτωλής γυναίκας.

Τότε ό Χριστός, έσκυψε κι άρχισε να γράφει ήρεμα με το χέρι Του στο έδαφος (βλ. Ίωάν. η’ 6).

Τί έγραφε ό Χριστός στο χώμα;

 Ό ευαγγελιστής κρατά σιγή εδώ, δε μας αναφέρει τί έγραφε ό Χριστός. Ήταν πολύ κακό κι αποτρόπαιο αυτό για να το γράψει στο Βιβλίο Της Χαράς. Το αναφέρει η παράδοση όμως, κι είναι κάτι τρομερό.

Ό Χριστός έγραψε κάτι πού θα ξάφνιαζε τούς πρεσβύτερους, τούς κατήγορους της αμαρτωλής γυναίκας.

Με Το Δάχτυλο Του Αποκάλυψε Την Κρυφή Τους Ανομία.

Γιατί αυτοί Οι Διαπομπευτές Των Αμαρτιών Των Άλλων.. ήξεραν πολύ καλά να κρύβουν τα δικά τους κρίματα.

Είναι όμως άσκοπο να προσπαθείς να κρύψεις κάτι από το μάτι πού τα βλέπει όλα.( Εστι γαρ Δίκης οφθαλμός ος τα πάνθ ορα…)

Σύμφωνα με την παράδοση λοιπόν, έγραψε ό Κύριος στο έδαφος:

Ό Μ(εσουλάμ) έκλεψε θησαυρό από το ναό.

Ό Ά (σήρ) διέπραξε μοιχεία με τη γυναίκα του αδελφού του.

Ό Σ(αλούμ) έχει κάνει ψευδομαρτυρίες.

Ό Έ(λέντ) έχει δείρει τον πατέρα του.

Ό Ά(μαρίς) είναι σοδομίτης.

Ό Ί(ωήλ) έχει προσκυνήσει τα είδωλα.

Αυτά έγραψε, Ο Χριστός…. Κι εκείνοι στους οποίους αναφέρονταν τα λόγια αυτά… έσκυψαν και τα διάβασαν με ανέκφραστο τρόμο.

Έτρεμαν από φόβο, δεν τολμούσαν να κοιτάξουν ό ένας τον άλλον στα μάτια.

Ξέχασαν Πια Τελείως Την Αμαρτωλή Γυναίκα.

Το μόνο πού σκέφτονταν ήταν ό εαυτός τους, ό δικός τους θάνατος πού είχε χαραχτεί στο χώμα.

Ούτε μια γλώσσα δεν είχε τη δύναμη να κινηθεί, να ξανακάνει την ενοχλητική και πονηρή ερώτηση ..Σύ ουν τί λέγεις;

Ό Χριστός, ήθελε μόνο να τούς μάθει πώς πρέπει να σκέφτονται τον εαυτό τους, ν’ ασχολούνται με τις δικές τους αμαρτίες. Ήθελε να τούς υπενθυμίσει πώς, δεν έπρεπε να κρίνουν τις αμαρτίες των άλλων.

Αυτό μόνο ήθελε ό Κύριος.

Κι όταν αυτό έγινε, το… χώμα Ισοπεδώθηκε πάλι Κι Όσα Είχαν Γραφτεί Σβήστηκαν.

Μετά απ’ αυτά σηκώθηκε και τούς είπε ήρεμα

¨Ό Άναμάρτητος Υμών Πρώτος Λίθον Βαλέτω Έπ’ Αυτήν¨ (Ίωάν. Η’7).

 Όποιος από σας είναι αναμάρτητος, ας της ρίξει την πρώτη πέτρα.

Ηταν… σα να αφαίρεσε κάποιος τα όπλα των εχθρών, κι υστέρα τούς είπε: Και τώρα πυροβολήστε..

Οι πρώην αγέρωχοι δικαστές της αμαρτωλής γυναίκας έστεκαν τώρα αφοπλισμένοι, ένιωθαν Αυτοί Τώρα  Ένοχοι μπροστά στον κριτή, άφωνοι, ακίνητοι, λες κι ήταν καρφωμένοι στη γη.

 Ό Χριστός.. έσκυψε πάλι κι έγραφε στο χωμα.

Τί έγραψε αύτη τη φορά…δεν μας αποκαλύπτει η παράδοση..

Το σπουδαίο, είναι πώς με το γράψιμο στο χώμα πέτυχε τρεις στόχους:    Πρώτον, Έδωσε Τέλος Στην Καταιγίδα Πού Του Είχαν Ετοιμάσει Οι Πρεσβύτεροι Των Ιουδαίων

Δεύτερο, Ξύπνησε Τη Ναρκωμένη Τους Συνείδηση Στις Νεκρωμένες Καρδιές Τους, Έστω Και Για Λίγο- Και

Τρίτο, Γλίτωσε Την Αμαρτωλή Γυναίκα Από Το Θάνατο.

Μας λέει το Ευαγγέλιο…

 ¨Οι Δε Άκούσαντες Έξήρχοντο Εις Καθ Εις, Άρξάμενοι Από Των Πρεσβυτέρων, Και Κατελήφθη Ό Ιησούς Και Ή Γυνή Εν Μέσω Ουσα¨ (Ίωάν. η’ 9).

Εκείνοι δε σαν άκουσαν τα λόγια Του άρχισαν να φεύγουν ό ένας μετά τον άλλον, με πρώτους τούς πρεσβύτερους στην ηλικία.

Στο τέλος έμεινε μόνος ό Ιησούς και ή γυναίκα, πού έστεκε όρθια ανάμεσα σε όλους.

Το προαύλιο του ναού ..ξαφνικά άδειασε.

Για λίγο επικράτησε απόλυτη σιγή. Μετά ό Κύριος ανασηκώθηκε, κοίταξε τριγύρω κι αφού δεν είδε κανέναν είπε στη γυναίκα..

 ¨Γύναι, που είσιν; ουδείς σε κατέκρινεν;¨.

Που είναι οι κατήγοροι σου; Κανένας δεν σε κατέκρινε, δε ζητάει το λιθοβολισμό σου;Ό Κύριος θέλησε με την ερώτηση Του να της εμπνεύσει εμπιστοσύνη, ώστε να μπορέσει ν’ ακούσει, και να κατανοήσει καλύτερα αυτά πού θα της έλεγε στη συνέχεια.

Λειτούργησε όπως ένας επιδέξιος γιατρός, πού πρώτα δίνει κουράγιο στον άρρωστο κι ύστερα του χορηγεί τη θεραπεία.

Ουδείς σε κατέκρινεν;

Ή γυναίκα κατόρθωσε να ξαναβρεί τη λαλιά της κι απάντησε…

 ¨Ουδείς, Κύριε¨. Κανένας δεν με κατακρίνει πια, Κύριε.

 

 ¨Ουδέ Εγώ Σε Κατακρίνω Πορεύου Και Από Του Νύν Μηκέτι Άμάρτανε» (Ίωάν. Η’11).¨

Ούτε εγώ σε κατακρίνω. Πήγαινε. Μόνο από τώρα και στο έξης μην αμαρτήσεις ξανά.

Όταν οι άνθρωποι δεν σε κατακρίνουν για την αμαρτία σου, σημαίνει πώς δεν ορίζουν κάποια τιμωρία για την αμαρτία, μα αφήνουν την αμαρτία πάνω σου.Όταν όμως δεν κρίνει ό Θεός, σημαίνει πώς συγχωρεί την αμαρτία σου, Σε Απαλλάσσει Απ’ Αυτήν, Την Απομακρύνει Και Καθαρίζει Την Πληγή Της Ψυχής Σου. Γι’ αυτό και τα λόγια ουδέ εγώ σε κατακρίνω, είναι σα να λένε…

 ¨Οι αμαρτίες σου συγχωρούνται, κόρη. Πήγαινε και μην ξαναμαρτήσεις¨.

(ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ.)

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ ΚΙ Η ΜΑΤΑΙΗ..ΑΠΟΛΑΥΣΗ..

Αυτο Που Διαφοροποιει Τους Χριστιανους απο τους ανθρωπους του κοσμου ειναι η αισθηση ότι..Δεν Εχουν Εδω Μονιμη Πολη, Μονιμη Κατοικια, Αλλα Ελπιζουν Στην Αιωνια Και Μελλουσα, Τη Βασιλεια Του Θεου …Στην Καινη Γη Και Τους Καινους Ουρανους. Είναι η αίσθηση της Ματαιότητας και της ευτέλειας της φθαρτής τούτης γης. Αντίθετα, Η Προσδοκία Των Ανθρώπων Του Κόσμου, Η Ελπίδα Τους Και Όλες Τους Οι Μέριμνες, Επικεντρώνονται Σ’ Έναν Επίγειο Παράδεισο, Μια Ζωή Ειρηνική, Πλούσια Και Άνετη Σε ΤούτοΤον Κόσμο. Αφιερωνουν Τη Ζωη Τους Στην Αποκτηση Ολο Και Περισσοτερων Υλικων Αγαθων, Προσπαθουν Να Ριζωσουν Σε Τουτη Τη Γη, Να Χορτασουν Αρτο Και Θεαματα… Και Αδιαφορούν Για Κάθε Τι Πνευματικό. Οι Χριστιανοι Αγωνιζονται Να Απαλλαγουν Απο Τα Υλικα Αγαθα, Νιωθουν Την Αναγκη..Να Απομακρυνθουν Απο Τις Μεριμνες Και Τη Ζαλη Της Προσκαιρης Τουτης Ζωης.Φευγουν Στην Ησυχια, Στους Ερημους Τοπους.Η έρημος ήταν πάντα ο τόπος της Εκκλησίας (Αποκ. ΙΒ΄ 14). Εκει Μπορουσαν Να Γευτουν Τον Αρτο Εκ Του Ουρανου Τον Αληθινο (Ιω. στ΄ 32) Που Τους Τροφοδοτούσε Με Την Αληθινή Ζωή.

Όταν Ο Χριστος Χορτασε Τους 5000 Ανδρες, Τοτε Αυτοι Θελησαν Να Τον Κανουν Βασιλια Τους (Ιω. στ΄). Νόμισαν ότι αυτός ο άνθρωπος είναι ο Μεσσίας που περιμένανε, γιατί φάνηκε πως είχε τη δύναμη να τους λύσει Τα Επίγεια Προβλήματα.Είχε τη δύναμη να κυριαρχήσει πάνω σ’ όλα τα έθνη. Έτσι Τον Ηθελαν Το Μεσσια επιγειοβασιλια. Γι’ αυτό, Μολις Συνειδητοποιησαν Οτι Ο Χριστος Δεν Ηταν Διατεθειμενος Να Τους Θρεψει Με Υλικη Τροφη… αλλά Πνευματική, Άρτο Ουράνιο, Τοτε Απογοητευτηκαν Και Τον Οδηγησαν Στην Ατιμωση Και Στο Σταυρο.

Ο Κυριος Ειπε: Εγω Ηρθα Στο Ονομα Του Πατρος Μου Και Δε ΜεΔεχθηκατε. Θα’ρθει Αλλος Στο Ονομα Το Δικο Του Και Αυτον Θα Τον Δεχθειτε (ιω. Ε΄ 43).Δηλαδη, Το Χριστο Που Δεν Ηρθε Για Δικη Του Δοξα Και Βασιλεια Επι Της Γης, Αλλα Για Τη Δοξα Του Πατρος Του Και Την Ουρανια Πνευματικη Βασιλεια Του, Δεν Τον Δεχθηκατε. Αυτον Ομως Που Θα’ρθει Για Τη Δικη Του Δοξα Σε Τουτο Το Ματαιο Κοσμο, Θα Τον Προσκυνησετε Για Βασιλια Σας.Εκει Βρισκεται Η Κριση. Ποιον Απο Τους Δυο Κυριους Θα Προτιμησουμε;Γνωρίζουμε καλά ποιος θα’ναι αυτός που θα’ρθει στο δικό του όνομα. Ο Αντιχριστος Δε Θ’ Αρνηθει Τον Πειρασμο Που Αρνηθηκε Ο Χριστος. Θα Πεσει Και Θα Προσκυνησει Το Διαβολο Και Κεινος Θα Του Προσφερει Ολες Τις Βασιλειες Της Γης. Θα Τον Κανει Βασιλεα Και Κυριο Ολοκληρης Της Ανθρωποτητας, Γιατι Θα Προσφερει Αυτο Που Ποθει Η Πεσμενη Ψυχη Του Ανθρωπου: Υλικη Τροφη, Ανεση, Ειρηνη, Υγεια. Η Κυριαρχια Του Αντιχριστου Θα Ειναι Οικονομικη.Όσοι Δεν Υποταχθουν Στο Κρατος Του Δε Θα Μπορουν Να Πωλουν Και Ν’ Αγοραζουν Υλικα Αγαθα (Αποκ. ΙΓ΄ 17).

 

 

 

 

Επομενως, Οσοι Ανθρωποι Δε Θα Εχουν Τη Δυναμη Να Στερηθουν:Τις Ανεσεις Τους, Τ’ Αγαπημενα Τους Προσωπα, Το Πλουσιο Φαγητο Τους Και Τις Ματαιες Συνηθειες Τους, Οσοι Δε Γευτηκαν Τον Αρτο Τον Αληθινο, θα υποταχθουν στο κρατος του αντιχριστου.Οι χριστιανοί, όντες αποκομμένοι από τον κόσμο τον υλικό, απομονωμένοι Στην Έρημο Της Πνευματικής Τους Ζωής, έχοντας ακούσει τη φωνή του Κυρίου τους: σήκω και φύγε απ’ αυτήν (τη Βαβυλώνα) ο λαός μου, Για Να Μην Πάρεις Από Τα Έργα Της Μήτε Από Τις Πληγές Της (Αποκ. ΙΗ΄ 4), Δε Θα Ταραχθουν Απο Την Υλικη Στερηση Που Θα Τους Επιβαλλει Ο Αντιχριστος, Εχοντας Την Ελπιδα Τους Μονο Σε Κεινον Που Τους Τρεφει.Στην Εποχη Μας Που Τα Υλικα Αγαθα Ειναι Τοσο Πολλα Και Εχουν Γεμισει Και Δεσει Τη Ζωη Μας Και Μας Έχουν Παραλύσει Πνευματικά Και Σωματικά Οφείλουμε Να Συνειδητοποιήσουμε Πως Αν Θέλουμε Να Γίνουμε Αληθινοί Χριστιανοί, Πρέπει Ν’ Αλλάξουμε Τον Τρόπο Της Ζωής Μας, Τις Επιδιώξεις Μας Και Τις Ελπίδες Μας. Πρεπει Να Αναζητησουμε Τη Ζωη Της Ησυχιας, Της Αμεριμνησιας Και Της Ακτημοσυνης, Να Απαλλαχθουμε Απο Τα Δεσμα Που Μας Κρατανε Δεμενους Και Ριζωμενους Στη Γη Και Ετσι, Ελευθεροι Πια Να Νιωσουμε Τη Γευση Του Αρτου Του Πνευματικου. Ο όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός λέει:Ότι Η Ησυχία Είναι Πάνω Απ’ Όλα Και Ότι Χωρίς Αυτή Δεν Μπορούμε Να Καθαρίσουμε Την Καρδιά Μας Και Να Νιώσουμε Την Ευτέλειά Μας. Χωρίς αυτήν δεν μπορούμε να καταλάβουμε Τις Πανουργίες Του Διαβόλου, Ουτε Τη Δυναμη Και Την Προνοια Του Θεου. Και συνεχίζει: “Διότι πάντες οι άνθρωποι χρήζομεν της τοιαύτης σχολής είτε εκ μέρους είτε ολοκλήρως και εκτός ταύτης αδύνατον εις γνώσιν πνευματικήν ελθείν τινά”                (Φιλοκ. Γ΄ σελ. 99).Αυτή είναι η αληθινή χριστιανική ζωή και αυτή είναι η προετοιμασία που οφείλουμε να κάνουμε για τους καιρούς που έρχονται.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 122 other followers

%d bloggers like this: