Τον Αγγελόπουλο, δεν τον ¨ήξερα¨.. Την κινηματογραφική του ¨γραφή ¨δεν την συμπαθούσα ιδιαίτερα, ίσως γιατί δεν την καταλάβαινα.. Αυτό που μου άρεσε στη δουλειά του, ήταν η πολύ καλή φωτογραφία του, και το ιδιαίτερο traveling ( ας μου συγχωρεθεί ο όρος) των πλάνων του.Ο φωτογράφος του πρέπει να ήταν μεγάλος μύστης του φακού.Απ την άλλη οι μουσικές επενδύσεις του, μεταρσίωναν το συναίσθημα.
Συμπερασματικά, ο Αγγελόπουλος ήταν κάτι ιδιαίτερο, που ήρθε, έγραψε, κι έφυγε μ έναν περίεργο τρόπο.
Ειπώθηκαν πολλά. Θα ειπωθούν ακόμα πιό πολλά, τα περισσοτερα υποκριτικά, στην Εξόδιο ακολουθία… Ισως κυλήσουν και μερικά δάκρυα.Ομως κανείς δεν θα σκύψει να ψάξει…να προσπαθήσει να δεί το νόημα της τελευταίας ¨δουλειάς¨του suigeneris αυτού σκηνοθέτου-δημιουργού, όπου σκηνοθέτης, σεναριογράφος, συνθέτης και..μοναδικός πρωταγωνιστής ήταν ο ίδιος….σ ένα ιδιαίτερο τόπο, τον σκοτεινό δρόμο της Δραπετσώνας..
Αντιγράφω απ το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, ένα κομμάτι του μεταστάντα, που είχε δημοσιευθεί τη δεκαετία του 80, και που εκφράζει, νομίζω, αυτό το κάτι περίεργο που διακατείχε τον Αγγελόπουλο.
¨Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία, αλλά δε μπορώ να κάνω το ταξίδι σας.
Είμαι επισκέπτης.
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά..
Κι έπειτα, δε μου ανήκει.
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει ”δικό μου είναι”.
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου, είχα πει κάποτε με υπεροψία.
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε.
Ότι δεν έχω, καν, όνομα.
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο.
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάζω. Ξεχάστε με στη θάλασσα.
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.
Κατά τη δική μου γνώμη, οι παραπάνω λέξεις, είναι όλα όσα ήταν, όσα έκανε, όσα δεν έκανε, κι όσα θα ήθελε να κάνει ο Θόδωρος…Ο Θεός να τον αναπαύσει.
ΑΘΕΑΤΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
Μία λέξη μόνο, Συμφωνώ με το παραπάνω άρθρο.
Τέλειες εικόνες που παντρεύονται με την μουσική του!
Ηλιάδου Αρχοντή
29/01/2012
Δεχτηκα πολλά σχόλια σχετικά με τον μεταστάντα..Είπα: δεν τον ήξερα..Απλά τον είδα μέσα απ το μαγικό πεντάγραμμο της Ελένης Καραϊνδρου..Μέσα απ τη γλαφυρή της μουσική, προσπάθησα να καταλάβω το σκηνοθετικό του λαχάνιασμα..την αγωνία του για το διαφορετικό..Το κύκνειο άσμα του θα μιλούσε για την..¨Αλλη Θάλασσα..¨Εχω την εντύπωση, πως οι Κρητικοί, Αλλη Θάλασσα λένε το Μυρτώο Πέλαγο..Και κάπου κεί, μέσα στα Φαράγγια, Ψυχές ασκητών , ευτυχώς, Προσεύχονται για τον κόσμο, που πνίγεται στην αποφορά της καθημερινότητας…Δεν γνωρίζω τί θα ήθελε να ζωγραφίσει ο Θόδωρος, Τώρα, ουρανοπολίτης, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ισως βρή τον δρόμο να μας το πεί…