Ο ΠΟΝΟΣ ΣΤΟΝ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ..

Copyright http://stchronicls.pblogs.gr

Μεγάλοι συγγραφείς και άνθρωποι του πνεύματος μίλησαν για τον πόνο,όπως ο Φ.Ντοστογιέφσκι.

 

Στο έργο του,ο πόνος έχει κυρίαρχη θέση, γιατί από τα παιδικά του χρόνια είχε γευθεί τη δυστυχία. Αρχικα κατά την διάρκεια της αρρώστιας της αγαπημένης του μητέρας και το θάνατό της,αλλά στη συνέχεια  το βίαιο θάνατο του πατέρα του,που ήταν και  η αιτία να πάθει την πρώτη του επιληπτική κρίση.

Σε ηλικία 28 ετών τον συνέλλαβαν για συμμετοχή σε μια παράνομη οργάνωση και τον καταδίκασαν σε θάνατο.Τον έστησαν μπροστά στο απόσπασμα,κι έτσι γεύτηκε την πρώτη δυνατή συγκίνηση του επικειμενου τέλους.. Λίγο πριν τον εκτελέσουν ,ανεστάλη η εκτέλεση και πήγε για καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία, σ ενα κάτεργο,όπου υπέστη μεγάλο ψυχικό αλλά και σωματικό πόνο,αφού ήταν αναγκασμένος να εργάζεται σκληρά όλη μέρα και να ζει μιαν απέραντη μοναξιά ανάμεσα σε κλέφτες και φονιάδες.Γράφει ο ίδιος στις “Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων”:

<<…Αυτά τα τέσσερα χρόνια στο κάτεργο μου φαίνονται σαν μια εποχή που ήμουν θαμμένος ζωντανός…η δουλειά ήταν σκληρή,εξαντλητική…σε ανυπόφορο κρύο που έφτανε και τους σαράντα βαθμούς κάτω από το μηδέν…γύριζα από την εργασία μέσα στη λάσπη,τη βροχή και το κρύο ανάμεσα σε διακόσιους συντρόφους,φονιάδες,ληστές…ούτε μια φορά δεν έμεινα μόνος…η αναγκαστική συμβίωση μέσα στα κάτεργα ήταν η φρικτότερη κόλαση που μπορούσε να υπάρξει…>>

Η μοναξιά που ένιωθε ο Ντοστογιέφσκι στο κάτεργο ήταν το πιό μεγάλο μαρτύριο..Ένιωθε μόνος μέσα στο πλήθος,ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν είχε τίποτα κοινό,που βαρύνονταν με τα χειρότερα εγκλήματα και που δεν τον αγαπούσαν,τον διώχνανε και τον βρίζανε.Η μόνη παρέα που είχε,ιδιαίτερα τον πρώτο πολύ δύσκολο μήνα στο κάτεργο,ήταν ένας σκύλος,ο Σάρικ.Πήγαινε και τον έβρισκε κάθε βράδυ όταν γύριζε κουρασμένος και τον γέμιζε με φιλιά.Ηταν ο μοναδικός πραγματικός φίλος που τον αγαπούσε και τον περίμενε κάθε βράδυ.Του γαύγιζε χαρούμενα και έτρεχε κατά πάνω του για να τον συναντήσει.

 

<<Ηταν το μόνο πλάσμα που μου απέμεινε σε όλο τον κόσμο να με αγαπά… ο μοναδικός μου φίλος,το πιστό σκυλί,ο Σάρικ>>.

Ο Ντοστογιέφσκι στα τέσσερα χρόνια της κόλασης που έζησε στο κάτεργο είχε έναν ακόμη αχώριστο φίλο,το Ευαγγέλιο, που ήταν το μόνο βιβλίο που επιτρεπόταν εκεί.Το μελετούσε κάθε μέρα και έτσι άρχισε να του αποκαλύπτεται στις πιό αντίξοες συνθήκες ο Θεός,ο ιδιος ο Χριστός μέσα από το λόγο του.

Πώς όμως συνέβει τέτοια αλλαγή στον Ντοστογιέφσκι και μάλιστα κάτω από τέτοιες συνθήκες,μέσα σε μιά επίγεια κόλαση στη Σιβηρία;

 Ο πόνος του έτσι απέκτησε μια μεταμορφωτική δύναμη που τον άλλαξε,και τον ετοίμασε να δεχτεί το Χριστό και το Ευαγγελιό Του.

Αυτό το Ευαγγέλιο έγινε αχώριστος σύντροφος,μοναδική παρηγοριά στα τέσσερα σκληρά χρόνια που έζησε στο κάτεργο.Μέσα στο βαθύ του πόνο τον βοήθησε να βρεί το Χριστό,γι’αυτό και γράφει πως:

<< Ο Χριστός είναι η αλήθεια που αποκαλύπτεται μέσα στη δυστυχία>>.

Eτσι ο Ντοστογιέφσκι μεσα στο κάτεργο βρίσκει το Θεό που αναζητούσε με πολύ ένταση στη ζωή του και μαζί μ’Αυτόν βρήκε και τους ανθρώπους,που ήταν εκείνοι οι σκληροί κατάδικοι,σύντροφοι του στη φυλακή, που τον πρώτο καιρό τού φέρονταν με απίστευτη εχθρότητα.Ανακάλυψε μέσα σ’αυτούς τους απόκληρους της ζωής,

Αληθινούς Ανθρώπους,Κρυμένους Και Αποδιωγμένους Από Την Κοινωνία,¨Μαργαρίτες Μες Την Κοπριά.¨ 

Ο εμπνευσμένος συγγραφέας, ήταν άνθρωπος με μεγάλα πάθη και μεγάλες αναζητήσεις.Διψούσε το Θεό,αλλά το εγώ του ήταν εκείνο που δεν τον άφηνε να δεχτεί αυτή την αποκάλυψη.Το κάτεργο έγινε μια μυλόπετρα που τον συνέθλιψε,του ισοπέδωσε κάθε είδους εγωϊσμου,τον έκανε να βρεθεί πιό κάτω από τους κακούργους συντρόφους του.Αυτή βέβαια είναι μια κατάσταση που εύκολα μπορεί να αποκτηνώσει κάποιον άνθρωπο,όχι όμως τον Ντοστογιέφσκι που μελετώντας την Αγία Γραφή ανακάλυψε αυτό που έψαχνε.Βρήκε το Χριστό που αναζητούσε.Κατάλαβε πως μόνο υπό αυτές τις συνθήκες αβάσταχτου πόνου θα μπορούσε να συμβεί σε αυτόν αυτή η μεγάλη αποκάλυψη.Αποδέχτηκε τον Σταυρό του,πίστεψε ότι αυτό του άξιζε:

Να θαφτεί ζωντανός στο σπίτι των πεθαμένων και να ξαναγεννηθεί,να αναστηθεί ένας καινούργιος άνθρωπος και το πέτυχε.

Πίστεψε πώς του άξιζε αυτός ο Σταυρός,και δεν ήθελε ποτέ να άλλαζε αυτό που έζησε για τέσσερα χρόνια στο κάτεργο.Πως άντεξε τέτοιο πόνο και δεν τρελλάθηκε,ή δεν έδωσε τέλος στη ζωή του;

Το μυστικό εδώ είναι η νοηματοδότηση του πόνου.

Ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει τον οποιοδήποτε πόνο αρκεί αυτό να έχει νόημα και σκοπό.Ο πόνος έχει μέσα του ένα στοιχείο υπερβατικό,κάτι που δεν είναι αυτού του κόσμου,που ο άνθρωπος πρέπει να ανακαλύψει για να τον αντέξει και, γιατί όχι ,να ευχαριστεί το Θεό για το Σταυρό που σηκώνει.Το υπερβατικό στοιχείο του πόνου βρίσκεται στην πρόσληψή του ως Σταυρού,ως Συσταύρωση με Εκείνον που σήκωσε τον πιό μεγάλο Σταυρό.

Ετσι προσέλαβε τον πόνο του ο Ντοστογιέφσκι,ως Σταυρό που του άξιζε,που τον συνέθλιψε,τον ισοπέδωσε,τον έκανε να νιώθει πιό μικρός,πιό αμαρτωλός και απ’τους χειρότερους κακούργους στο κάτεργο,γι αυτό ξαφνικά άρχισε να τους βλέπει όλους σαν αγίους!